I SA/Łd 1089/10

I SA/Łd 1089/10 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2011-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
- -
Cezary Koziński /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Kowalski
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1064/11 - Wyrok NSA z 2012-06-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2004 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 1089/10
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] , którą określono Sp. z o.o. A zwrot podatku od towarów i usług za maj 2004 r. w kwocie 99.784,- zł i czerwiec 2004 r. w kwocie 139.888,- zł.
Organ kontroli skarbowej zakwestionował Spółce wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (napojów bezalkoholowych – Coca-Cola, RedBull, Sprite, Fanta) dokonanych na rzecz: holenderskiej firmy "B", A 7 , [...] S. oraz austriackiej firmy "C" 16, [...] Furnitz, do których zastosowano 0% stawkę podatku VAT.
Dodatkowo organ stwierdził, że w rozliczeniu podatku VAT za czerwiec 2004 r. Spółka nie wykazała usług transportowych udokumentowanych fakturami VAT od numeru [...] do numeru [...], wystawionymi na rzecz w/w firmy "C".
Organy wskazały, iż przedmiotowe towary były nabywane przez podatnika od polskich producentów, a następnie transportowane z ich magazynów bezpośrednio do innych podmiotów na teren Wspólnoty Europejskiej, jednakże dane tych firm nie były uwidocznione na fakturach jako nabywcy towarów.
Spółka A, na potwierdzenie dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy w/w towarów, przedstawiła następujące dokumenty:
- dowody zewnętrznego wydania towarów – "delivery note",
- faktury dokumentujące zakup usług transportowych,
- listy przewozowe CMR,
- dokumenty wydania towarów przez krajowych dostawców podatnika.
Organ odwoławczy wskazał na treść przepisów art. 13 ust. 1, art. 7, i art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i uznał, że nie jest wystarczającym – dla skorzystania z preferencyjnej stawki VAT – uwidocznienie na fakturze danych nabywcy posiadającego numer nadany przez inne państwo członkowskie, czy też sam wywóz towarów z terytorium kraju. Istotnym warunkiem jest dokonanie dostawy na rzecz nabywcy, czyli przeniesienie prawa do rozporządzania towarem na rzecz tego nabywcy, posiadanie przez tego konkretnego nabywcę właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego, podanie tego numeru na fakturze dokumentującej wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz fizyczne przemieszczenie towarów z Polski do innego kraju członkowskiego. Dopiero bezwzględne spełnienie tych warunków pozwala na stosowanie 0% stawki VAT przez dostawcę, przy jednoczesnym obowiązku zapłaty podatku przez nabywcę. Aby daną transakcję można było uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musza być spełnione zarówno warunki o charakterze materialnym, tj. faktyczny i potwierdzony stosownymi dokumentami wywóz towarów, a także warunki o charakterze formalnym, tj. rejestracja nabywcy towarów i wskazanie numeru identyfikacyjnego w fakturze dokumentującej dostawę towarów. O wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów możemy mówić wówczas, gdy rzeczywisty nabywca towaru jest podatnikiem VAT, zidentyfikowanym na potrzeby transakcji transgranicznych, na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i faktycznie doszło do wywozu towaru z kraju innego państwa członkowskiego. W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru obowiązek rejestracji nabywcy towarów oraz obowiązek wskazania numeru identyfikacyjnego nabywcy w fakturze dokumentującej czynność, zapewnia opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Organ wskazał, iż osobą zamawiającą telefonicznie przedmiotowe towary był A. J., obywatel Wielkiej Brytanii, który był jednocześnie udziałowcem Sp. z o.o. A. Zarządzający skarżącą Spółką – P. S.i A. S. stwierdzili, iż A. J. był udziałowcem i Prezesem Zarządu firmy "C" oraz współwłaścicielem firmy "B".
Organy podatkowe zweryfikowały te informacje, opierając się na informacjach pozyskanych od holenderskich i austriackich władz podatkowych, ustaliły, że wyłącznym właścicielem firmy "B" był M. B. A., a firma ta nie zatrudniała żadnych pracowników; z kolei w firmie "C" A. J. posiadał 10% udziałów (pozostałe 90% udziałów posiadała jego matka B. K.), był jej dyrektorem samodzielnie reprezentującym tą firmę od [...] r. do [...] r.
Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż firmy "B" i "C" nie były faktycznymi nabywcami towarów udokumentowanych w spornych fakturach, zaś firmy brytyjskie, wskazane na dokumentach wydania zewnętrznego jako odbiorcy towarów, nie były kontrahentami firm "B" i "C". Z informacji uzyskanych od holenderskich władz podatkowych wynika, że w dniu [...] r. urząd podatkowy w R. wydał numer fiskalno-ubezpieczeniowy [...] M. B. A., właścicielowi firmy "B". Z tym numerem próbował on uzyskać numer VAT. Pierwotnie, tj. od [...]r. nadano numer VAT [...] . Następnie [...] r. okazało się, że zgłoszono błędny adres firmy i numer VAT został unieważniony z datą wsteczną, tj. od [...] r. Przeprowadzone przez holenderskie władze podatkowe postępowanie wyjaśniające wykazało ponadto, że M. B. A., pomimo dokonania rejestracji, nie prowadził żadnej działalności gospodarczej; wydział podatkowy nie otrzymał żadnych deklaracji podatkowych potwierdzających sprzedaż w pierwszym kwartale 2004 r. i z tego tytułu naliczono zobowiązanie szacunkowe. Właściciel firmy wyjaśnił jednak, że jego firma nigdy nie prowadziła żadnych operacji gospodarczych, co było podstawą dla władz holenderskich do zlikwidowania tego zobowiązania podatkowego i w rezultacie do wykreślenia firmy "B" z rejestru podatników VAT w dniu [...] r. ze skutkiem od dnia [...] r. Ponadto stwierdzono, że posiadacz numeru [...] bezprawnie umożliwiał pozostawienie przedmiotowego numeru w systemie.
Organ odwoławczy potwierdził twierdzenia holenderskich władz podatkowych, że polski podatnik mógł poczynić dodatkowe starania w celu uzyskania informacji o prawidłowości i rzetelności holenderskiego kontrahenta, przykładowo weryfikując deklaracje rozliczeniowe za pierwszy kwartał 2004 r. Weryfikacja taka nie musiała się odbywać wyłącznie za pośrednictwem organów podatkowych; nawet uzyskanie kopii deklaracji od kontrahenta może świadczyć o dochowaniu minimalnej staranności dla upewnienia się, że kontrahent istnieje w rzeczywistości i rozlicza podatek od wartości dodanej. Podkreślono, że dla zastosowania 0% stawki z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów istotne jest, aby dostaw była dokonana w czasie, gdy nabywca posiadał ważny numer VAT UE, którym posłużył się na potrzeby rozliczenia tej dostawy. Natomiast z materiału dowodowego sprawy wynika, że uwidoczniony na spornych fakturach nabywca nie prowadził działalności gospodarczej, nie nabył towarów, a więc na jego rzecz nie dokonano dostawy. Kwestią bezsporną jest, że faktury VAT od numeru [...] do [...] wystawione w celu udokumentowania transakcji wewnątrzwspólnotowych na rzecz firmy "B" nie zawierały numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla wskazanego na fakturach nabywcy.
Analizując informacje uzyskane od austriackich władz podatkowych, organ odwoławczy wskazał, iż firma "C" rozpoczęła działalność z dniem [...] r., tj. cztery dni po deaktywacji numeru firmy "B", zaś dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych została zarejestrowana w A. w dniu [...] r. Także firma "C" za drugi kwartał 2004 r. nie zadeklarowała żadnych transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przedstawicielem podatkowym tej firmy była R. P., księgowa prowadząca wyłącznie księgowość dla firmy "A". Osoba ta przesłuchana przez austriackie władze podatkowe w dniu [...] r., nie potwierdziła nabyć towarów od Spółki A; wskazała, że zgodnie z dokumentacją firmy "C" nie ma takiego kontrahenta, firma A nie była jej znana.
Organy podatkowe uznały zatem, że ani w księgach podatkowych, ani w złożonych deklaracjach dla podatku od wartości dodanej za 2004 r. "C" nie wykazała obrotów z polską Spółką.
Oceniając dokumenty oznaczone jako "Potwierdzenie otrzymanego towaru", złożone przez pełnomocnika Spółki w trakcie postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zawierają one wykaz wszystkich faktur wystawionych w maju i czerwcu 2004 r. przez skarżącą Spółkę na rzecz firm "B" i "C" (w tym również z tytułu usług transportowych) i ESD, a nie potwierdzenie odbioru towarów przez wskazane firmy. Dodatkowo wskazał, że dokumenty te wystawione przez udziałowca Spółki mają znikomą wartość dowodową, gdyż zostały stworzone dla pozoru, po to, aby uwiarygodnić nieistniejący stan faktyczny. A. J. sporządził je dopiero jesienią 2004 r. lub na początku 2005 r., co wynikało m.in. z wyjaśnień pełnomocnika Spółki.
Organy podatkowe nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów z terytorium kraju i wpływu środków pieniężnych za te towary na konto bankowe podatnika. Stwierdzono jedynie, że nabywcami tych towarów nie byli kontrahenci wskazani w fakturach. Transport towarów zafakturowanych na rzecz firm "B" i "C" dokonywali na zlecenie Spółki polscy przewoźnicy, a pozyskane od tych przewoźników dowody (zamówienia, korespondencja e-mailowa Spółki z firmami transportowymi, faktury za usługi transportowe od podwykonawców, delegacje kierowców, opłaty frachtu, dokumenty CMR, faktury za paliwo) potwierdzają fakt dostarczenia przedmiotowych towarów do Wielkiej Brytanii i Niemiec. Drugorzędną kwestią jest – w ocenie organów podatkowych – fakt zapłaty za dostarczone towary, bowiem nie jest to wystarczającym dowodem potwierdzającym dokonanie transakcji pomiędzy kontrahentami wskazanymi w fakturach VAT, zwłaszcza że przedłożona w tym względzie dokumentacja i tak nie pozwala na jednoznaczne przyporządkowanie poszczególnych wpłat (zaliczek) do poszczególnych faktur VAT. Ustalony sposób rozliczeń finansowych za dostawy udokumentowane spornymi fakturami stanowi dodatkową okoliczność podważającą wiarygodność tych faktur, jako faktur dokumentujących dostawy na rzecz firm "B" i "C". W większości przypadków dostawy zafakturowane na rzecz tych firm zostały rozliczone płatnościami dokonanymi jeszcze przed wystawieniem spornych faktur VAT i dokumentów "delivery note".
Organ odwoławczy wskazał także, iż większość brytyjskich firm widniejących na dokumentach "delivery note", jako odbiorcy towarów zafakturowanych na firmy "B" i "C", nie potwierdziła otrzymania przedmiotowych towarów i utrzymywania kontaktów z podmiotami z krajów członkowskich UE. Postępowania wyjaśniające prowadzone przez brytyjskie władze podatkowe - w odniesieniu do brytyjskich firm, których nazwy widniały na dokumentach "delivery note" – nie potwierdziły, że w przedmiotowej sprawie miały miejsce dostawy łańcuchowe, podmioty te nie potwierdziły zakupu towarów od firm "B" i "C" oraz od skarżącej Spółki. Zdaniem organów podatkowych, można przyjąć fakt wywozu przedmiotowych towarowo z kraju, jednakże nie można przyjąć, że zostały one dostarczone o skonkretyzowanych podatników posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny w zakresie podatku od wartości dodanej.
Sp. z o.o. A nie zgodziła się z tymi rozstrzygnięciami organów podatkowych i w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, iż wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów nie została dokonana na rzecz podatników podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych;
- art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do spornych transakcji, podczas gdy w odniesieniu do nich nie znajduje on zastosowania;
- art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez odmowę jego zastosowania;
- art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustaleń dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT);
- art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, iż dostawa towarów nie podlega opodatkowaniu według stawki 0% ze względu na dokonanie jej na rzecz nabywcy nieposiadającego właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych;
- art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż posiadanie przez skarżącego potwierdzenia zarejestrowania kontrahenta dla celów VAT na terytorium Holandii i Austrii są informacjami, które nie potwierdzają, że na dzień dokonania transakcji kontrahent posiadał aktywny numer dla transakcji wewnątrzwspólnotowych;
- art. 121, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez brak przesłuchania A. J. oraz właścicieli firm "B" i "C" w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustaleń dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, na konieczność czego zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w wytycznych dla organu kontroli skarbowej meriti zawartych na str. 14 decyzji z dnia [...]r., mocą której uchyleniu uległa pierwotna decyzja Dyrektora UKS i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia;
- art. 235 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny dokonanej w zakresie zaniechania przeprowadzenia przez organ meriti dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie przesłuchania A. J. oraz właścicieli firm "B" i "C" przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji zgodnie z wytycznymi Dyrektora Izby Skarbowej z decyzji z dnia [...]r.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki wskazał, iż organy podatkowe w żaden sposób nie zakwestionowały dokumentów świadczących o wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (listów przewozowych CMR, dowodów WZ, faktur dokumentujących zakup usług transportowych, dokumentów wydania zewnętrznego "delivery note") a także faktu zapłaty za dostarczony towar. Dla sprawy nie ma znaczenia, że płatności za towar dokonywał inny podmiot niż kupujący. Strony skutecznie zawarły umowy sprzedaży, potwierdzone wystawionymi fakturami VAT, a towar został nabywcy wydany. Nabywca mógł też wskazać miejsce dostarczenia towaru inne niż jego siedziba.
W ocenie pełnomocnika skarżącej Spółki, z zeznań R. P. nie można przyjąć, że sama firma "C" nie potwierdziła nabyć towarów od Spółki, organy podatkowe nie wykorzystały innych środków dowodowych dla sprawdzenia, czy rzeczywiście firma ta nabywała napoje od polskiej firmy. Nie można też bezkrytycznie przyjmować zaprzeczeń właścicieli firm brytyjskich o braku nabywania przedmiotowych towarów, gdyż towary te mogły trafiać na rynek angielski z pominięciem oficjalnego dystrybutora tych marek. W takim przypadku polscy przedsiębiorcy nie powinni ponosić odpowiedzialności za ewentualne naruszenia prawa przez ich zagranicznych kontrahentów lub podmioty biorące udział w transakcjach na jeszcze kolejnych etapach obrotu.
Skarżąca Spółka podkreśliła, że w miesiącach luty, marzec i kwiecień 2004 r. dokonywała eksportu na rzecz firm "B" i "C", deklarując podatek VAT do zwrotu i podatek ten został Spółce zwrócony przez Urząd Skarbowy, mimo, że wówczas towar był dostarczany do innych miejsc niż siedziba nabywcy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw.
W niniejszej sprawie organy podatkowe nie zakwestionowały podatnikowi faktu wywozu napojów bezalkoholowych do Wielkiej Brytanii i Niemiec. Przedmiotem sporu jest natomiast ocena powyższego stanu faktycznego, a mianowicie, czy powyższe czynności były prawidłowo kwalifikowane przez podatnika jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów i podlegały opodatkowaniu 0% stawką podatku VAT, czy też powinny być uznawane za odpłatną dostawę towarów na terenie kraju i opodatkowane stawką 22%.
W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, że opisanych wyżej czynności podatnika nie można traktować jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ten rodzaj czynności podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako wymieniony w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, ale zgodnie z art. 42 ust. 1 objęty stawką 0%, określony został w art. 13 tej ustawy, który to przepis określa także warunki, jakie musi spełniać nabywca towarów, jak i dokonujący dostawy towarów. Zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego, inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Wymagające podkreślenia jest to, że prócz przemieszczenia towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa Wspólnoty Europejskiej konieczne jest aby doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej). Ponadto, co wynika z powołanego wyżej ust. 2 pkt 1 i 2 tego przepisu, nabywca towarów musi być podatnikiem podatku od wartości dodanej albo osobą prawną nie będącą takim podatnikiem, ale w obu przypadkach powinien być zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Podkreślenia też wymaga, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w istocie jest specyficznym przypadkiem zwolnienia od opodatkowania (z zachowaniem prawa do odliczenia), wprowadzonym z uwagi na rozliczanie podatku przez nabywcę, a nie stricte czynnością opodatkowaną (do czynności opodatkowanych nie zaliczają jej regulacje prawa wspólnotowego). Dostawą wewnątrzwspólnotową nie jest sama czynność faktyczna, jaką jest wywóz towarów, ale wywóz musi nastąpić – jak wyżej wskazano - w wyniku dokonania dostawy - jest to warunek konieczny i jest to odbiciem warunków dotyczących nabycia, gdzie wymaga się, aby miało miejsce nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, co następuje w wyniku dokonanej dostawy. Aby jednak dana czynność została uznana za taką dostawę, konieczne jest spełnienie wielu warunków odnoszących się do dostawcy oraz do nabywcy. Są one określone odwrotnie (czy też jak w lustrzanym odbiciu) względem warunków dla wewnątrzwspólnotowego nabycia. Jest to związane z faktem, że dana dostawa tylko wówczas może być uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów - czego praktycznym wyrazem jest jej zwolnienie od podatku z prawem do odliczenia (czyli stawka 0%) - jeśli zapewnione jest, że dostawa ta będzie opodatkowana w państwie nabywcy towaru, co zagwarantowane jest, jeśli będzie ona uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie. W przypadku gdy niespełnione zostaną określone warunki podmiotowe, zapewniające, że ta sama czynność będzie jednocześnie wewnątrzwspólnotowym nabyciem, wywóz następujący w wykonaniu dostawy nie będzie wewnątrzwspólnotową dostawą (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki - Komentarz do art. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.04.54.535), [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Lex, 2010, wyd. IV).
Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 27 września 2007 r. C-184/05 Twoh International BV v. Staatssecretaris van Financiën stwierdził, że w ramach przejściowej regulacji podatku VAT stosowanej do handlu wewnątrzwspólnotowego, wprowadzonej przez dyrektywę Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającą wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającą dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych, opodatkowanie wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi opiera się na zasadzie przyznania wpływów podatkowych państwu członkowskiemu, w którym ma miejsce ostateczne wykorzystanie towarów. Każdemu wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów opodatkowanemu w państwie członkowskim, w którym zakończono wewnątrzwspólnotową wysyłkę lub wewnątrzwspólnotowy transport towarów zgodnie z art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 odpowiada dostawa zwolniona z opodatkowania w państwie członkowskim, w którym ta wysyłka lub transport zostały rozpoczęte, zgodnie z art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy tej dyrektywy. Warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru w rozumieniu art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 niezbędne jest, by prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na kupującego oraz, by dostawca wykazał, że ten towar został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, a także, by w następstwie tej wysyłki lub transportu towar ten fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy.
Dokumenty zgromadzone przez organy podatkowe w postaci informacji uzyskanych od holenderski, austriackich i brytyjskich organów administracji skarbowej oraz przedstawione przez skarżącą Spółkę, nie potwierdzają faktu dokonywaniu dostaw przedmiotowych towarów na rzecz firm "B" i "C", czy też innych podmiotów posiadających status podatnika VAT. Nie można zarzucić organom podatkowym nieprawidłowości w żądaniu od austriackich i holenderskich organów podatkowych podania informacji pozwalających na ustalenie wewnątrzwspólnotowego charakteru dostaw u nabywców towarów, na podstawie dyrektywy w sprawie wzajemnej pomocy i rozporządzenia w sprawie współpracy administracyjnej.
Organ odwoławczy wykazał, że firmy "B" i "C" nie posiadały w swojej dokumentacji księgowej, nie przedstawiły w organach podatkowych deklaracji i żadnych innych dowodów wskazujących, iż w maju i kwietniu 2004 r. dokonywały wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów, a tym samym nawiązały współpracę ze skarżącą Spółką. Tym samym dokumenty przedstawione przez podatnika w postaci: dowodów zewnętrznego wydania towarów – "delivery note", faktur dokumentujących zakup usług transportowych, listów przewozowych CMR, dokumentów wydania towarów przez krajowych dostawców podatnika, mogą jedynie świadczyć o przemieszczeniu spornych towarów z terytorium Polski na terytorium Niemiec i Wielkiej Brytanii, natomiast nie potwierdzają dokonania rzeczywistej transakcji pomiędzy wskazanymi na fakturze podmiotami. W konsekwencji nie można uznać, że te dokumenty w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż przedmiotowe dostawy zostały rzeczywiście zrealizowane na rzecz firm "B" i "A". Posiadane przez skarżącą Spółkę dokumenty nie mogą zatem stanowić podstawy do zastosowania dla przedmiotowych transakcji stawki podatku VAT w wysokości 0 %. Oznacza to, że skarżąca nie spełniła warunków wynikających z art. 42 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Sam fakt posiadania w/w dokumentów, w sytuacji, gdy dokumenty te nie odzwierciedlają rzeczywistej transakcji, nie jest - w brew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej Spółki - wystarczające dla udowodnienia dokonania dostawy na rzecz firm "B" i "C".
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma także znaczenia to, że skarżąca Spółka w miesiącach luty, marzec i kwiecień 2004 r. dokonywała eksportu na rzecz firm "B" i "C", deklarując podatek VAT do zwrotu i podatek ten został Spółce zwrócony przez Urząd Skarbowy. "Wewnątrzwspólnotową dostawę towarów" i "eksport towarów" cechuje odmienność w dokumentowaniu ich dokonania, co ma wpływ na zastosowanie preferencyjnej stawki podatku VAT.
Skoro zatem skarżąca Spółka nie wykazał, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na w/w podmioty zagraniczne, to kwestią wtórną pozostają ustalenia w zakresie prawidłowości numeru identyfikacyjnego jaki został przydzielony firmie "B" na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Identyfikacja danego podmiotu z innego państwa członkowskiego jako podatnika VAT ma znaczenie, gdy jest on podatnikiem, który rozlicza transakcje wewnątrzwspólnotowe. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że obie firmy: "B" i "C", nie rozliczały w 2004 r. transakcji wewnątrzwspólnotowych, a w spornym okresie numer nadany firmie "B" nie był ważny. Jeżeli obrót wewnątrzwspólnotowy towarów w zakresie podatku VAT podlega szczególnemu formalizmowi, to podanie na fakturze - dokumentującej taką dostawę - nieważnego numeru identyfikacyjnego nabywcy, czy podanie nieaktywnego numeru identyfikacyjnego, powoduje, że do takiej dostawy nie ma zastosowania stawka określona w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje również fakt, czy skarżąca Spółka wiedziała lub też mogła wiedzieć, iż w zakresie spornych dostaw może dojść do nadużycia prawa podatkowego. W tym zakresie słusznie organy podatkowe przeanalizowały rolę A. J., jako osoby zamawiającej towar i jego powiązań ze skarżącą Spółką oraz firmami "B" i "C". Jeżeli osoba ta była powiązana ze wszystkimi trzema podmiotami (była udziałowcem lub zarządcą tych spółek, jak wskazali Prezesi Zarządu Spółki A), w związku tym podatnik mógł dowiedzieć się jaki charakter miały dostawy towarów, które zamawiał A. J., czy rzeczywiście transakcje te będą rozliczone przez Spółki "B" i "C". Jeżeli firmy te nie rozliczyły tych transakcji w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia, nie ma podstaw do przyjęcia, iż do takiej transakcji doszło w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT i uznania, że przeniesiono na te podmioty prawo do rozporządzenia spornymi towarami jak właściciel. Przesłuchiwanie w tym zakresie osób zarządzających tymi firmami nie mogło zmienić ustaleń zarówno polskich, jak i w/w zagranicznych organów skarbowych.
Uwzględniając powyższe wywody, Sąd nie dopatrzył się naruszania przez organy podatkowe wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, jak również przepisów prawa materialnego.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.
P.Z.-C.