I SA/Sz 722/24

I SA/Sz 722/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Renata Bukowiecka-Kleczaj
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Podatek od nieruchomości
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 240 par 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2024 r. nr SKO.4140.108.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2024 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję, decyzję Wójta Gminy P. (dalej: "organ I instancji") z [...] grudnia 2023 r. nr [...], [...] i [...], wydaną po wznowieniu postępowania, w sprawie uchylenia w całości decyzji nr [...] z [...] marca 2020 r. w sprawie wymiaru i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2020 w kwocie [...]zł.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z [...] grudnia 2023 r. organ I instancji, po wznowieniu z urzędu postępowania podatkowego, uchylił w całości decyzję nr [...] z [...] marca 2020 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2020 oraz ustalił M. C. (dalej: "podatnik", "strona", "skarżący") wymiar podatku od nieruchomości za rok 2020 w kwocie [...]zł. W decyzji opodatkowano stawką związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty o powierzchni [...] m2 oraz budynki o powierzchni użytkowej [...] m2, a ponadto budowle o wartości [...] zł.
Podatnik, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł odwołanie do Kolegium od ww. decyzji organu I instancji, kwestionując podstawy do wznowienia postępowania, wskazując, że już w 2018 r. organ z urzędu posiadał informację o zmianie kwalifikacji gruntu na działce [...] z rolnych na tereny zabudowane. Zakres działalności gospodarczej podatnika był większy niż wskazał to podatnik w składanych do urzędu informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gdyż opodatkowaniem nie zostały objęte wszystkie budowle oraz liczba wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej obiektów. W ocenie odwołującego się (niezależnie od nieprawidłowych ustaleń co do liczby wykorzystywanych obiektów oraz gruntów) nie można w takim wypadku mówić o zaistnieniu przesłanek do wznowienia postępowania. Podatnik powołał się na wyrok WSA w Lublinie z 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 650/12 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 657/23.
Niezależnie od powyższego podatnik wskazał, że bezsporne jest, że na działce [...] w 2020 roku prowadził inwestycję związaną z planowaną działalnością gospodarczą, polegającą na budowie domków letniskowych. W 2020 roku użytkował 8 domków oraz kontynuował budowę kolejnych (nadal nie były w pełni przygotowane).
W jego ocenie błędne jest zatem wskazanie całości działki jako związanej z działalnością gospodarczą, gdyż część na której była nadal prowadzona budowa, w sytuacji trwającej inwestycji powinna być traktowana jako "grunty pozostałe". Podatnik również nie zgodził się z tym, że [...] domków, które były w pełni wykorzystywane w 2020 r. zostały uznane za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości przekraczającej 2,2 m. Pomiar został dokonany w 2022 roku i wykazał wysokość 2,26 m. Jak już wskazywał w odwołaniu od analogicznej decyzji za 2017 r. (która zresztą została uchylona) pomiary wskazują na wysokość (minimalnie przekraczającą 2,20 m) w jednym z domków. W kolejnych latach domki były przebudowywane i remontowane w dosyć dużym zakresie, obejmującym m.in. legary i podłogi. Te poprawki mogły spowodować, że niektóre z nich w 2022 roku minimalnie przekroczyły 2,20 m. Ta sama sytuacja dotyczy również pozostałych domków, które (pomimo wykazywania ich w materiałach promocyjnych) nie były gotowe do użytkowania, ale ich wysokość w 2020 roku nie przekraczała 2,2 m, a ewentualne drobne różnice w wysokości mogły powstać przy pracach poprawkowych w latach późniejszych. Również zaliczenie basenu jako budowli wykorzystywanej już w 2018 roku nie ma żadnych podstaw, gdyż jego budowa i dopuszczenie do użytkowania miało miejsce kilka lat później, basen do wykorzystania został przekazany dopiero w 2023 roku.
Kolegium we wskazanej na wstępie decyzji z 28 czerwca 2024 r. uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy na wstępie omówił instytucję wznowienia postępowania, w tym stanowiący podstawę wznowienia w przedmiotowej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.), dotyczący przesłanki stanowiącej o ujawnieniu ("wyjściu na jaw") istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który decyzję wydał.
Następnie, Kolegium stwierdziło, że przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w niniejszej sprawie wystąpiły, gdyż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji ([...] marca 2020 r.) i nie były one znane organowi, który wydał decyzję, a ujawnione okoliczności i dowody (ujawnienie nowych okoliczności w związku ze złożoną przez podatnika w 2021 r. korektą informacji od stycznia 2019 r.) są istotne dla sprawy, tzn. mają wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie. Ujawniono, że podatnik na przedmiotowych nieruchomościach prowadził działalność gospodarczą, a działalność ta była już prowadzona w dniu wydania decyzji, rozpoczęto użytkowanie budynków co najmniej od 2017 r. Okoliczność ta nie była w pełnym zakresie znana organowi podatkowemu. Kolegium odniosło się do powołanych w odwołaniu wyroków sądów administracyjnych, stwierdzając, że dotyczą innych stanów faktycznych, gdyż w rozpatrywanej sprawie przedmioty opodatkowania w części były już objęte decyzją uchylaną po wznowieniu postępowania, z tym że zostały opodatkowane nieprawidłową stawką. Doprowadzenie w tej sytuacji do stanu zgodnego z prawem wymagało, po spełnieniu wszystkich ku temu podstaw, wznowienia postępowania podatkowego.
Kolegium dalej wskazało, że w sprawie ma zastosowanie pięcioletni okres przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. , którego upływ nastąpi w realiach sprawy z końcem 2025 r.
Następnie, Kolegium wskazało na treść art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust.2a i art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70, ze zm. dalej: "u.p.o.l."), a także powołało definicję działalności gospodarczej oraz nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. SK 39/19 oraz orzecznictwa sądów administracyjnych zajmujących się problematyką związaną z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że podatek od nieruchomości jest podatkiem o charakterze majątkowym, nie nawiązującym do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystanie. Intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania nie ma znaczenia dla określenia podstawy i stawki podatkowej, podobnie jak to, jakie i czy w ogóle przynosi efekty finansowe.
Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie ustalono na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność pod nazwą "D. " M. C., a jednym z rodzajów wykonywanej przez niego działalności, według PKD (55.20.Z) - Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Organ odwoławczy wskazał także na analizę ofert udostępnianych przez właściciela tej nieruchomości na stronie internetowej ostojamaltanska.pl oraz ze strony facebook tego obiektu, z których wynika, że już przed 2018 r. była prowadzona tam działalność gospodarcza.
Kolegium zwróciło także uwagę, że podatnik na dowód wartości budowli związanych z ta działalnością i znajdujących się na przedmiotowej działce przedłożył faktury, w których nabywcą jest "D. " M. C.. Domki letniskowe są zaewidencjonowane w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa. Wszystkie opodatkowane zaskarżoną decyzją nieruchomości (grunt działki nr [...] o powierzchni [...] m2 sklasyfikowany w ewidencji jako Bi - inne tereny zabudowane oraz znajdujące się na nim budynki o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 - [...] domków letniskowych każdy o powierzchni [...] m2 oraz budynek techniczny o pow. użytkowej 5m2 i budynek recepcji o pow. użytkowej [...] m2, a ponadto budowle o wartości [...] zł) są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika, właściciela tych nieruchomości. Świadczy też o tym załączony do akt wydruk projektu "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020, w którym wskazano, iż "zaplanowany projekt jest lokalizację działkę nr [...].
Zdaniem Kolegium, jeżeli budynek istnieje oraz rozpoczęto użytkowanie budynku, to skutkuje to koniecznością płacenia podatku od całości. W niniejszej z analizy zapisów strony internetowej podatnika wynika, że wszystkie domki - w liczbie [...] - istniały i były użytkowane już w 2018 r., a z ewidencji budynków na dzień 1 stycznia 2020 r. wynika jednoznacznie, że były w niej ujęte w liczbie [...] i sklasyfikowane jako budynki pozostałe niemieszkalne.
W kwestii ustalenia wysokości budynków letniskowych Kolegium wskazało, że w toku oględzin w jednym z domków dokonanych w dniu 2 września 2022 r. stwierdzono, iż wysokość budynku letniskowego w najniższym punkcie wynosi 2,26 m, w najwyższym 2,78 m, zaś jego powierzchnia użytkowa wynosi [...] m2, wyjaśniając jednocześnie, że z ustaleń postępowania (projekt budowlany, zdjęcia, ewidencja gruntów i budynków) wynika, że [...] domków letniskowych ma tą samą konstrukcję i wymiary. Kolegium nie zgodziło się z argumentacją podatnika, że w części domków wskutek przebudowy wysokość domków zmniejszyła się poniżej 2,20 m, gdyż podatnik nie dostarczył dokumentów obrazujących takie zmiany (w tym dziennika budowy dotyczącego przebiegu robót budowlanych na działce nr [...] obręb J.). W związku z tym ww. okoliczności ustalono na podstawie przeprowadzonych w dniu 2 września 2022 r. oględzin zabudowanej działki nr [...] obręb J. oraz na podstawie dokumentacji (w tym projektu budowlanego) uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w S..
Ponadto podatnik nie zgłaszał do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. częściowego rozpoczęcia użytkowania budynków na przedmiotowej działce.
Organ odwoławczy ocenił wszystkie przedstawione dokumenty wskazując, że dotyczą nowego właściciela dz. nr [...] lub nie mają wpływu na parametry domków.
Kolegium wskazało także, że w przedmiotowej sprawie ustalono, iż podatnik jest właścicielem budowli w postaci wiaty rekreacyjnej, chodników, ogrodzenia i basenu, które to przedmioty nie zostały przez niego zaewidencjonowane jako środki trwałe (oprócz części materiałów na budowę basenu), natomiast są to budowle znajdujące się na działce nr [...], związane z prowadzoną na tej działce działalnością gospodarczą. W związku z powyższym ustalono ich wartość rynkową na podstawie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Podatnik na wezwanie organu przedłożył fakturę dotyczącą zakupu polbruku (po odjęciu kosztów kostki położonej na sąsiedniej działce) na kwotę [...]zł, wartość ogrodzenia, wykonanego w 2014-2015 r. wskazana została na kwotę [...]zł, wartość wiaty na kwotę [...]zł, zaś wartość basenu została ustalona zgodnie z dołączonymi fakturami na kwotę [...]zł (łącznie wartość budowli [...] zł).
Za niewiarygodne Kolegium uznało twierdzenia podatnika, że basen nie był użytkowany, skoro jego użytkowanie co najmniej od 2018 r. wynika z danych zawartych na stronie internetowej dotyczącej oferty turystycznej podatnika (wydruki w aktach), a także z faktu, iż materiały na budowę basenu zakupywane były w maju 2017 r. (co wynika załączonych faktur VAT). Nadto stwierdzono ten fakt w czasie dokonywania oględzin w dniu 2 września 2022 r.
W konsekwencji Kolegium uznało zasadność opodatkowania przedmiotowych nieruchomości, przyjętych stawek podatku, powierzchni gruntu, powierzchni użytkowej budynku oraz wartości budowli, wynikające z powyższych ustaleń w kontekście przytoczonych przepisów podatkowych oraz dowodów zgromadzonych w sprawie. W ocenie Kolegium, organ podatkowy I instancji wydał decyzję prawidłową i prawidłowo przeprowadził postępowanie podatkowe. Zaskarżona decyzja nie uchybia żadnym przepisom prawa materialnego ani prawa procesowego.
Podatnik wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Kolegium z 28 czerwca 2024 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania w postaci ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, podczas gdy "ujawnienie" istniejących lub budowanych budowli nie stanowi powyższej przesłanki, a może być podstawą objęcia tych przedmiotów opodatkowania odrębną decyzją, bez potrzeby stosowania nadzwyczajnych środków wzruszenia ostatecznej decyzji;
- art. 128 § 1 O.p. poprzez uchylenie decyzji płatniczej w podatku od nieruchomości, pomimo braku do tego przesłanek, a tym samym naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych;
- art. 121 O.p. poprzez wydanie decyzji z całkowitym pominięciem słusznego interesu skarżącego w sytuacji, w sposób, który nie mógł budzić zaufania do organu podatkowego;
- art.187 O.p. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającej na uznaniu, że przesądzającym dowodem co do wysokości wszystkich domków letniskowych mogą być projekt budowlany oraz dokonany w 2022 roku pomiar wysokości jednego z domków, w sytuacji, gdy pomiar i projekt różnią się o 3 cm, jak również oparcie swoich ustaleń na materiałach promocyjnych nie znajdujących potwierdzenia w stanie faktycznym;
- art. 233 § 1 ust. 1 O.p. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy P. z dnia 12.01.2023r. w sytuacji, w której prawidłowym było uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały uszczegółowione.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości - w wyniku wznowienia postępowania – nieruchomości należących do skarżącego (budynków, budowli), z uwagi na ich związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej w większym wymiarze od tego deklarowanego przez podatnika.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na wstępie wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postepowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.
Jednocześnie z treści art. 128 O.p. wynika, że tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. W konsekwencji postępowanie w przedmiocie wznowienia toczy się zasadniczo w zakresie oceny istnienia jednej lub kilku przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, której celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 O.p. Na gruncie tego przepisu podkreślenia wymaga fakt, że procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. Okoliczność nie podania określonych okoliczności faktycznych w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli okoliczności te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji. Za taką wykładnią analizowanego przepisu przemawia przede wszystkim fakt, że instytucja wznowienia postępowania stanowi tryb nadzwyczajny, który musi być traktowany rygorystycznie z uwagi na to, że stanowi wyłom od podstawowej zasady trwałości decyzji administracyjnych.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, respektowały powyższe zasady.
Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, które stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie zachodziła przesłanka umożliwiająca podważenie opisanej na wstępie decyzji ostatecznej Burmistrza z 10 marca 2020 r., w trybie wznowienia postępowania, z uwagi na poczynione z urzędu ustalenia w zakresie sposobu wykorzystywania nieruchomości skarżącego.
Prawidłowa była zatem dokonana przez organy ocena zaistnienia w sprawie wskazywanej z urzędu przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., z którego wynika, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, aby można było mówić o spełnieniu wspomnianej przesłanki wznowieniowej, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności, to jest: muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, muszą być to nowe okoliczności lub nowe dowody, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przy tym pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. przykładowo wyroki NSA z: 3 lutego 2017 r., I GSK 1356/16 oraz 26 kwietnia 2017 r., II FSK 931/15).
W niniejszej sprawie, wznowienie postępowania podatkowego było oparte na podstawie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to jest na fakcie ujawnienia istotnych, mających znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości m.in. za 2020 r. okoliczności, które istniały już w dniu 10 marca 2020 r. a nie były znane organowi podatkowemu,
Niewątpliwie podstawą wznowienia z urzędu postępowania było złożenie przez skarżącego w 2021 r. korekty informacji od stycznia 2019 r. oraz ujawnienie, że skarżący wykorzystywał przedmiotowe nieruchomości w ramach działalności gospodarczej, co najmniej od 2018 r.
Wskazać należy, że w świetle art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli obowiązek podatkowy jest uzależniony od istnienia budowli czy budynku, to powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego, po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Sąd podziela pogląd, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje niezależnie od tego, czy zostało wydane pozwolenie na użytkowanie budynku, budowli, decyduje bowiem na równi fakt, czy zakończono budowę (budynek istnieje) i fakt rozpoczęcia użytkowania. Przy tym, fakt rozpoczęcia użytkowania budynków należy do sfery ustaleń faktycznych w postępowaniu podatkowym i powinien być przez organy podatkowe udowodniony, na podstawie dowodów dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, stosownie do art. 180 O.p. Dowodem w sprawie podatkowej może być zaś wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.).
W ocenie Sądu, organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie, zasadnie przyjęły, że wszystkie domki – w liczbie 30 – istniały i były użytkowane w 2020 r., co potwierdza ewidencja budynków na dzień 1 stycznia 2020 r. Zasadnie również organy podatkowe ustaleń w zakresie użytkowania nieruchomości w ramach działalności gospodarczej dokonały na podstawie ogólnodostępnej strony internetowej podatnika, gdzie oferował on zakwaterowanie w 30 obiektach turystycznych. Skarżący nadto ewidencjonował te domki letniskowe w ewidencji środków trwałych swojego przedsiębiorstwa.
Zasadnie zatem organy podatkowe uznały, że nową, istotną okolicznością, której organ podatkowy nie znał w chwili wydawania pierwotnej decyzji, była okoliczność, że rozpoczęto użytkowanie nieruchomości (budynków, budowli) w ramach działalności gospodarczej, które były wcześniej wskazywane do opodatkowania nieprawidłową stawką.
W konsekwencji, zdaniem Sądu, skoro we wznowionym postępowaniu organy ustaliły, że ocena złożonych przez skarżącego oraz pozyskanych przez organ dokumentów prowadzi do wniosku, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, to zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. organ powinien uchylić decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie i taki wynik sprawy jest zgodny z omówionymi już przepisami prawa. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie nie naruszyły zarzucanych im przepisów prawa. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - z omówionych już względów.
Nie budzą także żadnych zastrzeżeń Sądu ustalenia dokonane przez organy podatkowe w zakresie przyjętej do opodatkowania powierzchni użytkowej domków. W ocenie Sądu, prawidłowo organy uznały, że wszystkie domki mają wysokość w najniższym punkcie 2,26 m a najwyższym 2,78 m, a więc przekraczały wysokość 2,20 m, zaś powierzchnia użytkowa ich wynosiła [...] m˛. Ustaleń tych organ I instancji dokonał na podstawie oględzin jednego z domków, jednakże w oparciu o dokumentację techniczną (uzyskaną ze Starostwa Powiatowego), projekt budowlany, fotografie, zapisy w ewidencji gruntów i budynków (budynki sklasyfikowane jako "Bi" – inne tereny zabudowane, budynki o wysokości kondygnacji pow. 2,20 m) wyciągnął zasadny wniosek, że wszystkie domki mają te same parametry. Podatnik skutecznie nie podważył powyższych ustaleń faktycznych, gdyż w toku postępowania, pomimo wezwania, (wezwanie z 12 sierpnia 2022 r.) nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających (np. dziennika budowy), że wysokość domków mogła być inna, wskutek prowadzonych robót budowlanych. Również twierdzenia odnośnie do wysokości budynków zawarte w skardze nie zostały poparte żadnymi konkretnymi dowodami, które wcześniej byłyby przedstawiane organowi podatkowemu, a te nie wziął ich pod uwagę. Zarzuty co błędnych ustaleń organu podatkowego w tym zakresie są więc niezasadne. Zdaniem Sądu, organy podatkowe nadto zasadne poddały analizie treść przedstawionego przez podatnika zaświadczenia PINB z 7 kwietnia 2021 r. słusznie stwierdzając, że nie ma ten dowód znaczenia dla sprawy, skoro decyzje w nim wymienione (przeniesienie pozwolenia na budowę budynków, zmiana projektu na budowę budynków na działce nr [...]) bądź to dotyczą nowego właściciela nieruchomości (sprzedaż aktem notarialnym nr [...] z [...].04.2017 r.), a w zakresie w jaki dotyczą nieruchomości należących do podatnika, nie modyfikują ich parametrów przyjętych w pierwotnym projekcie budowlanym z lipca 2017 r.
Podsumowując powyższe, w ocenie Sądu organ podatkowy w sposób prawidłowy wznowił, a następnie przeprowadził - w oparciu o wykazaną przesłankę wznowienia - postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r., a także w sposób należyty ocenił zgromadzony w sprawie w sposób zupełny materiał dowodowy i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Odnosząc się zatem do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw uwzględnienia zarzutów skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c, czy też pkt 2 p.p.s.a. odnoszącego się do nieważności decyzji lub postępowania.
W ocenie Sądu, organy podatkowe, prowadząc postępowanie, nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, w tym art. 120 O.p. (zasady praworządności), art. 121 § 1 O.p. (zasady zaufania), art. 122 O.p. (zasady prawdy materialnej), art. 123 § 1 O.p. (zasady czynnego udziału strony w postępowaniu). Zebrały dowody dające podstawę do dokonania ustaleń stanu faktycznego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia (art. 187 § 1 O.p.). Materiał dowodowy – co do zasady – został poddany całościowej i należytej ocenie, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.).
Kolegium w sposób wyczerpujący odniosło się do argumentacji skarżącego podnoszonej w toku postępowania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienia w zakresie dowodów, które organ uznał za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a także wyjaśnienia dlaczego nie dał wiary innym dowodom oraz nie uwzględnił innych argumentów. Materiał dowodowy zebrany w sprawie został opracowany i przedstawiony w sposób rzetelny i zrozumiały. Opisane w zaskarżonej decyzji okoliczności faktyczne oraz ich ocena prawna z powołaniem treści stosownych przepisów znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 5 O.p.
Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze,
że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Orzeczenia sądów administracyjnych przywołanych w sprawie dostępne
są na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.