I SA/Bk 592/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznał skargę H. P. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej, która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Spółka zarzucała organom naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych (u.g.h.) z powodu braku notyfikacji projektu ustawy zgodnie z dyrektywą 98/34/WE, co miało skutkować bezskutecznością przepisów technicznych i sankcjonujących. Podnosiła również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, konstytucyjności przepisów oraz potencjalnego podwójnego karania. Sąd oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną. W pierwszej kolejności sąd odniósł się do wniosków formalnych spółki o zawieszenie postępowania i wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, uznając je za nieuzasadnione w świetle wcześniejszych orzeczeń TK i NSA dotyczących zgodności przepisów u.g.h. z Konstytucją RP. Merytorycznie sąd stwierdził, że ustalony stan faktyczny – urządzanie gier na automacie poza kasynem gry – podlega subsumpcji pod przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., które przewidują karę pieniężną. Sąd podzielił stanowisko NSA, że art. 89 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i nie ma charakteru technicznego związek z art. 14 u.g.h. (który TSUE uznał za techniczny). Brak notyfikacji art. 14 nie powoduje bezskuteczności art. 89, gdyż prowadziłoby to do paradoksalnych skutków i naruszenia zasady ochrony porządku prawnego. Sąd podkreślił, że kara pieniężna ma charakter prewencyjny i restytucyjny, a nie odpłatny jak sankcja karna. Odnosząc się do zarzutu podwójnego karania, sąd wskazał, że dotyczy on sytuacji, gdy ten sam podmiot jest karany administracyjnie i karnoskarbowo, co nie zachodzi w przypadku spółki (osoby prawnej) i osoby fizycznej. Sąd powołał się na orzecznictwo TK i NSA potwierdzające dopuszczalność stosowania kar pieniężnych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający