III FSK 3342/21

III FSK 3342/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Woźniak
Krzysztof Winiarski /przewodniczący/
Paweł Borszowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Bk 135/20 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2020-10-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 122; art. 194 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 1; art. 2 ust. 1 pkt 2; art. 4 ust. 1 pkt 2; art. 6 ust. 1 i 2; art. 7 ust. 1 pkt 14
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 3 pkt 2.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 135/20 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2019 r., nr 405.483/D-11/I/19 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 23 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 135/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M.G. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z 18 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego, w oparciu o art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia, albowiem organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325; dalej o.p.), poprzez zaniechanie działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności:
- pominięcie dokumentów urzędowych dołączonych do opinii technicznej S.B. z 12 marca 2020 r. (przy "Suplemencie" z 9 lipca 2020 r.), a które to dokumenty były już wcześniej składane (do organu), z których wynika zmiana sposobu użytkowania budynków, mianowicie dołączono decyzję o warunkach zabudowy z 30 stycznia 2012 r. Wójta Gminy N.S., z której wynika, że Wójt ustalił warunki zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy i rozbudowy trzech budynków mieszkalnych (koszar) oznaczonych na mapie numerami: 10, 11, 12, oraz przedstawiono decyzję nr 76/2013 Starosty S. z 17 kwietnia 2013 r., w której wskazano, iż Starosta zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego (budynek koszar nr 10), a także przedstawiono decyzję nr 27/2014 z 27 stycznia 2014 r. Starosty S., który zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku magazynowego (dot. nr 14) na budynek składający się z 3 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej oraz zmianę nachylenia dachu, a w uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że inwestycja zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy nr RGP.6730.6.2013 z 24 czerwca 2013 r. zmienioną 24 października 2013 r. wydaną przez Wójta Gminy N.S.,
- niepoczynienie przez organ ustaleń w zakresie stwierdzenia, czy organizacja pożytku publicznego Fundacja "P." na podstawie zawartej umowy użyczenia ze Skarżącą i jej mężem prowadzi na spornej nieruchomości i w budynkach na niej posadowionych nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego;
2. art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 o.p., poprzez złamanie zasady zupełności i niezebranie całego materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego z zakresu budownictwa, czy też dowodów dotyczących tego, czy organizacja pożytku publicznego Fundacja "P." na podstawie zawartej umowy użyczenia ze skarżącą i jej mężem prowadzi na spornej nieruchomości i w budynkach na niej posadowionych nieodpłatną statutową działalnością pożytku publicznego;
3. art. 194 § 1 o.p. poprzez zaniechania przyznania decyzjom Starosty S. o pozwoleniu na budowę oraz decyzjom Wójta Gminy N.S. o warunkach zabudowy waloru dokumentu urzędowego stanowiącego dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone, tj. ustalono kategorię budynków (w tym spornych nr 10 i nr 14) jako budynki mieszkalne, co ma znaczenie przy ustaleniu wysokości podatku na 2014 r.
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego polegającego na:
- błędnym zastosowaniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170; dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. r. poz. 1332; dalej p.b.) poprzez dokonanie niewłaściwej kwalifikacji obiektów budowlanych nr 10, 14, 15, 19, 20, 29 i ustalenie, że powyższe obiekty budowlane spełniają wszystkie ustawowe kryteria budynku,
- błędnym zastosowaniu art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez określenie wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. przy ustaleniu, że obiekty budowlane nr 10, 14, 15, 19, 20, 29 zalicza się do "budynków pozostałych",
- błędnym zastosowaniu art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., poprzez objęcie zobowiązaniem podatkowym obiekty będące w trakcie budowy (przebudowy, rozbudowy) i nie oddane do użytkowania,
- błędnym zastosowaniu art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. i niezwolnieniu z podatku nieruchomości zajętej na podstawie umowy użyczenia przez organizację pożytku publicznego Fundację "P." w celu prowadzenia nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego.
W oparciu o tak postawione zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono także o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
W zakreślonym ustawowo terminie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym 29 grudnia 2022 r. na podstawie art. 15zzs[4] ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. O powyższym strony zostały zawiadomione przy jednoczesnym pouczeniu co do możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Zawiadomienie to Skarżąca otrzymała 1 lutego 2023 r., zaś organ odwoławczy – 20 stycznia 2023 r. Przed wyznaczonym terminem posiedzenia niejawnego (28 marca 2023 r.) strony nie zgłosiły sprzeciwu co do trybu jej rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., gdzie wskazuje się, że chodzi o naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), jak również naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W przypadku, gdy w skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że tożsamy problem prawny był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 28 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 333/22. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela argumentację przyjętą w przywołanym wyroku i posłuży się nią w dalszej części niniejszego uzasadnienia.
Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Postępowanie podatkowe powinno zatem doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Jakkolwiek w postępowaniu podatkowym, podobnie jak w postępowaniu administracyjnym, zasada prawdy materialnej ma charakter normatywny, to jednak znajduje swoje rozwinięcie i uszczegółowienie w poszczególnych przepisach Ordynacji podatkowej. Stąd też zarzut naruszenia tej zasady powinien być oceniany w powiązaniu z naruszeniem przepisu, który stanowi jej rozwinięcie. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2020 r., I FSK 663/18). Skarżąca zarzutu naruszenia art. 122 O.p. nie dopełniła wskazaniem przepisów uszczegółowiających zasadę prawdy obiektywnej.
W świetle powyższego należy przyjąć, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 122 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe podjęty wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W skardze kasacyjnej nie sprecyzowano i nie zarzucono w jakich obszarach nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy. Należy zaakcentować, że czym innym jest brak "dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy" czym innym zaś kwestionowanie przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Ostatnio wymieniona okoliczność może być kwestionowana albo poprzez zarzut wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego albo poprzez wykazanie, że materiał dowodowy nie został w sprawie zgromadzony w sposób wyczerpujący. Rzecz jednak w tym, że wymienione uchybienia organu podatkowego muszą zostać w skardze kasacyjnej powiązane z adekwatnymi przepisami Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie musi i nie może zastępować strony skarżącej w prawidłowym formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, w procesie ustalania stanu faktycznego sprawy podatkowej odniesiono się do decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejących budynków, czy zgłoszenia rozpoczęcia prac budowlanych zmierzających do zmiany przeznaczenia budynku na mieszkalny. Oceniono jednak, że nie mają one znaczenia dla stwierdzenia istnienia budynków czy też określenia ich charakteru.
Analogiczne uwagi dotyczą powiązanej z zarzutem naruszenia art. 122 O.p. kwestii prowadzenia przez Fundację P. na spornej nieruchomości nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Argumentacja przedstawiona w tym zakresie sprowadza się do zakwestionowania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co nie może być utożsamiane z naruszeniem tylko art. 122 O.p.
W ramach uzasadnienia skargi kasacyjnej Skarżąca podważa wiarygodność protokołu sporządzonego w trakcie dokonywania oględzin, kompetencje osób dokonujących oględzin, niefachowe sporządzenie fotografii. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w skardze kasacyjnej nie został przytoczony żaden przepis stanowiący wzorzec normatywny tych czynności, który pozwoliłby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonać kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Raz jeszcze należy zauważyć, że przepis art. 122 O.p., pomimo, że statuuje zasadę ogólną postępowania podatkowego, nie stanowi swoistego, uniwersalnego klucza za pomocą którego można w skardze kasacyjnej zakwestionować każdą czynność procesową organu podatkowego. Tymczasem np. kwestie związane ze sporządzeniem protokołów regulują przepisy art. 172 — 176 O.p., oględziny regulowane są przepisem art. 198 O.p. Żaden z tych przepisów nie został przytoczony w rozpoznawanej skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie sposób podzielić również pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Prawidłowe było stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie odnoszące się do tego, że organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów o.p., w tym szczególnie w ramach prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy obu instancji. Trafnie stwierdził WSA, że w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla ustalenia podstawy opodatkowania w odniesieniu do budynków będących w posiadaniu Skarżącej i jej męża w 2014 r. Nie naruszono zasady zupełności, gdyż został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony cały materiał dowodowy. Odnosząc się przy tym do zarzutu naruszenia art. 194 § 1 o.p., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest on zasadny. Zgodnie z tą regulacją dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Sąd pierwszej instancji, dokonując oceny czynności przeprowadzonych przez organy podatkowe w odniesieniu do kwalifikacji charakteru budynku stosownie do u.p.o.l., wskazał na brak znaczenia decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejących budynków, czy też zgłoszenia rozpoczęcia prac budowlanych zmierzających do zmiany przeznaczenia budynku na mieszkalny. Nie kwestionowano zatem waloru dokumentu urzędowego stosownie do art. 194 § 1 o.p.
W ramach zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a zatem podstawy kasacyjnej opartej na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Skarżąca podnosi błędne zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez dokonanie niewłaściwej kwalifikacji obiektów budowlanych nr 10, 14, 15, 19, 20, 29 i ustalenie, że obiekty te spełniają wszystkie ustawowe kryteria budynku. Należy jednocześnie zauważyć, że w ramach tego zarzutu Skarżąca wskazuje również na art. 3 ust. 2 p.b., które sformułowanie Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako oczywistą omyłkę, gdyż w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej przywołano prawidłowo art. 3 pkt 2 tej ustawy.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w katalogu definicji legalnych ustawodawca wprowadził definicję budynku. Budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Określnie definicji legalnej budynku w ustawie podatkowej oparte zostało na wskazaniu pewnych cech, które można uznać jako elementy definicyjne budynku, a zatem stwierdzenie, że jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a także elementy: trwałego związania z gruntem, wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadania fundamentu i dachu. Tak sformułowane elementy definicji budynku muszą być spełnione łącznie, aby można było uznać istnienie tego budynku z konsekwencją dla objęcia zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dlatego też stwierdzenie braku chociażby jednego z tych ustawowo wyrażonych elementów powoduje, że nie można przyjąć istnienia takiego budynku w rozumieniu ustawy podatkowej ze skutkiem w postaci braku możliwości jego objęcia zakresem opodatkowania tym podatkiem. Właściwa kwalifikacji danego obiektu budowlanego jako budynku oparta jest zatem na wykazaniu spełnienia wszystkich tych elementów definicyjnych. Biorąc to pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym względzie ocenę zaprezentowaną przez Sąd pierwszej instancji co do kwalifikacji podatkowej jako budynku wskazanych obiektów budowlanych. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji stwierdził, że budynek nr 20 został wyłączony z opodatkowania z uwagi na brak jednej z przegród oddzielenia (ściany frontowej). W odniesieniu do tego budynku oznaczonego nr 20, ze względu na brak elementu definicji budynku określonej jako wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie został on zakwalifikowany jako budynek, a zatem podlega wyłączeniu z opodatkowania. W tym względzie Skarżąca w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej stwierdziła, że przy obliczeniu łącznej powierzchni budynków pozostałych nie wzięto pod uwagę powierzchni budynku nr 20.
W odniesieniu natomiast do pozostałych obiektów budowlanych, tj. oznaczonych nr 10, 14, 15, 19, 29 zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że budynki te istnieją i posiadają wszystkie elementy konstrukcyjne wymagane do ich uznania za budynek, a zatem spełniają wszystkie elementy definicyjne wymagane art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu odniósł się do każdego z wymienionych budynków (oznaczonych poszczególnymi numerami), dokonując jego krótkiej charakterystyki i wskazując, że część z nich jest w rozbudowie i nadbudowie, czy remoncie. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że zarówno stan, jak i jakość budynków, a także podejmowane działania remontowo-budowlane można ustalić na podstawie opisów, które zostały zawarte podczas przeprowadzanych oględzin. Na akceptacje zasługuje pogląd WSA, który uznał za słuszne stanowisko organu, że fakt odnawiania budynków, czy remontowania nie pozbawił ich przez ten okres cech budynków, podobnie przejściowe rozebranie któregoś elementu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zatem uwzględnić zarzutu odnoszącego się do błędnego zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 p.b.
Naczelny Sąd Administracyjny, przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez który Skarżąca kwestionuje błędne zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, zauważa w pierwszej kolejności, że w ramach tego zarzutu wskazano na wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r., podczas gdy sprawa dotyczy 2014 r. Sformułowanie to Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako oczywistą omyłkę i odniósł się do wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Trzeba jednocześnie zauważyć, że w ramach tego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego Skarżąca kwestionuje określenie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, natomiast w ramach przepisów, które mają w tym względzie zastosowanie przywołano art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., który odnosi się do przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości, a także art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., który wskazuje podstawę opodatkowania, gdzie dla budynków lub ich części jest nią powierzchnia użytkowa. Obie wskazane regulacje mają znaczenie przy formułowaniu tego zarzutu stanowiąc punkt wyjścia do wskazania regulacji kluczowej odnoszącej się do zastosowania stawki podatkowej dla budynków pozostałych, która nie została przywołana. Niezależnie od tego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że także w tym zakresie trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, który dokonując oceny czynności realizowanych przez organ podatkowy, stwierdził, że organ ten dokonał prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. Trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku z niemieszkalnego na mieszkalny bez odpowiedniego zgłoszenia w organie nadzoru budowlanego nie powoduje skutku w postaci uznania statusu budynku mieszkalnego w rozumieniu u.p.o.l. Ponownie należy zauważyć, że prawidłowo uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż nie ma znaczenia w kwestii kwalifikacji jako budynku mieszkalnego decyzja udzielająca pozwolenie na rozbudowę i przebudowę istniejących budynków, czy też zgłoszenie rozpoczęcia prac budowlanych zmierzających do zmiany przeznaczenia budynku na mieszkalny. W tym względzie jako miarodajne prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji główne ustalenia wynikające z oględzin przeprowadzonych 8 lipca 2015 r. i fotografii budynków, a także inne dowody zgromadzone w sprawie, w tym wyjaśnienia strony oraz informacje nadesłane ze Starostwa Powiatowego. Chybiony jest zatem zarzut odnoszący się do błędnego zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
Nie sposób podzielić również zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania art. 6 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji, który wskazał na znaczenie art. 6 ust. 2 u.p.o.l, stwierdzając jednocześnie, że skoro podlegające opodatkowaniu budynki istnieją, zaś pozwolenie na budowę dotyczy ich przebudowy i rozbudowy, dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do części budynków, które powstaną jako wynik robót budowlanych. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny przedmiotowa decyzja została ograniczona jedynie do powierzchni budynków istniejących.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można również uwzględnić zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Zgodnie z tym unormowaniem zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W ramach tego zwolnienia ustawodawca wskazuje zatem na przesłankę zajęcia danej nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Konieczne staje się zatem wykazanie takich sytuacji, które stanowiłyby o realizacji tak określonej przesłanki, Trafnie zatem w tym względzie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wymagane staje się przedstawienie konkretnych dowodów i argumentów wskazujących na rzeczywiste wykorzystanie spornego terenu na cele statutowe przez organizację pożytku publicznego wraz z odwołaniem się do wyroku WSA w Białymstoku z 11 września 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 365/19. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że samo zawarcie umowy użyczenia pomiędzy podatnikiem a fundacją nie daje podstaw do stwierdzenia zaistnienia ustawowo wymaganej przesłanki do zastosowania zwolnienia podatkowego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Bogusław Woźniak Krzysztof Winiarski Paweł Borszowski(spr)