I SA/Bk 48/25

I SA/Bk 48/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski /sprawozdawca/
Justyna Siemieniako /przewodniczący/
Marcin Kojło
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 19 listopada 2024 r., nr 2001-IOC-4303.25.2024 w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz określenia należności celnych i podatku od towarów i usług w imporcie od towaru objętego zgłoszeniem celnym oddala skargę.
Uzasadnienie
I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
1. W dniu 16 listopada 2021 r. w Oddziale Celnym w Białymstoku objęto procedurą dopuszczenia do obrotu z następującą po niej dostawą wewnątrzwspólnotową (procedura 4200) towar w postaci rur ze stali (przeznaczonych jako konstrukcja stalowa) o masie netto 21.362 kg. Towar ten został zgłoszony przez przedstawiciela bezpośredniego – P. S.A. z siedzibą w O. w imieniu i na rzecz F. sp. z o.o. z siedzibą w W. (aktualnie F. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. – dalej powoływana jako: "skarżąca", "Spółka"). W zgłoszeniu celnym zarejestrowanym pod pozycją MRN nr [...] z dnia 16 listopada 2021 r. dla przedmiotowego towaru zadeklarowano rosyjskie pochodzenie oraz kod TARIC 7306 30 80 00, obejmujący rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm. Towar o łącznej wartości 16.235,12 EUR został przywieziony z Federacji Rosyjskiej i przeznaczony był dla odbiorców w Unii Europejskiej. W złożonym zgłoszeniu celnym zawnioskowano również o zaliczenie przywiezionego towaru w poczet kontyngentu taryfowego o numerze porządkowym 098952 przeznaczonego dla towarów pochodzących z Rosji. Do ww. zgłoszenia celnego załączona została faktura nr [...] z dnia 10 listopada 2021 r., certyfikaty jakości nr [...] z dnia 8 listopada 2021 r. i [...] z dnia 9 listopada 2021 r. oraz dokument CMR.
2. W dniach od 4 maja 2022 r. do 4 października 2023 r. funkcjonariusze Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku przeprowadzili w Spółce kontrolę celno-skarbową m.in. w zakresie środków antydumpingowych i wyrównawczych, tj. sprawdzenia prawidłowości klasyfikacji towarowej towarów deklarowanych do kodu CN 7306 30 80 i pochodzących z Rosji w zgłoszeniach celnych dokonanych w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. W dniu 4 października 2023 r. zespół kontrolny sporządził Protokół kontroli celno-skarbowej nr 318000-CKK1-3.5022.4.2023 (318000-CKK3-1.5022.9.2022).
3. Pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. poinformowano stronę o zebranych dowodach oraz zamiarze wydania decyzji niekorzystnej, w której zmieniony zostanie kod TARIC importowanego towaru na 7306 30 77 80. Jednocześnie poinformowano, że przed wydaniem decyzji istnieje możliwość przedstawienia stanowiska dotyczącego postępowania oraz wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i odniesienia się do dokonanych ustaleń faktycznych i prawnych. W dniu 19 lutego 2024 r. do organu celnego wpłynęło pismo pełnomocnika strony zawierające stanowisko w sprawie i wniosek strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność uzgodnień z kontrahentem szczegółów dotyczących zamówienia oraz rzeczywistej średnicy rur.
Po zakończeniu postępowania Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku (dalej powoływany jako: Naczelnik PUCS, organ I instancji) wydał decyzję z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr 318000-COC2.4303.68.2023.KM dotyczącą klasyfikacji taryfowej importowanego towaru oraz określenia przywozowych należności celnych i podatkowych.
4. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej powoływany jako: DIAS, organ odwoławczy), decyzją
z 1 lipca 2024 r. nr 2001-IOC.4303.13.2024 stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona w nieprawidłowy sposób (nieumocowanemu do doręczeń pełnomocnikowi) oraz w niewłaściwej formie.
5. W związku z powyższym decyzją z dnia 8 lipca 2024 r. nr 318000-COC2.4303.68.2023.KM (doręczoną umocowanemu do doręczeń pełnomocnikowi i we właściwej formie) Naczelnik PUCS zmienił dane zawarte w zgłoszeniu celnym MRN nr [...] z dnia 16 listopada 2021 r. w zakresie rodzaju towaru i określił, że przedmiotem importu były rury ze stali (przeznaczone jako konstrukcja stalowa), o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm o kodzie CN 7306 30 77 80, określił różnicę między kwotą cła dodatkowego (ochronnego) z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości, a kwotą cła dodatkowego wykazaną w zgłoszeniu celnym, powiadomił o zaksięgowaniu w rejestrze długu celnego kwoty cła dodatkowego (ochronnego) w wysokości 19.695 zł, wezwał do jej zapłaty oraz określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym w wysokości 4.530 zł.
6. Decyzją z 19 listopada 2024 r. nr 2001-IOC.4303.25.2024 organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. decyzję.
W uzasadnieniu decyzji DIAS wskazał, że przedmiotem importu według przedmiotowego zgłoszenia były rury ze stali o średnicy 168,4 mm o masie 21.362,00 kg, zaklasyfikowane przez zgłaszającego do kodu TARIC 7306 30 80 00. Na podstawie załączonej do zgłoszenia faktury nr 51 534 z dnia 10 listopada 2021 r. stwierdzono, że na jej podstawie zostały sprzedane Spółce rury o wymiarach 168,4x4x12000 w ilości 21.362,00 kg. Do ww. zgłoszenia celnego załączone zostały także certyfikaty jakości o nr 34750/10 z dnia 8 listopada 2021 r. i 34750/15 z dnia 9 listopada 2021 r. Z ww. faktury wywiedziono, że sprzedawcą towaru w postaci rur ze stali o wymiarach 168,4x4x12000 mm był L. z siedzibą w Rosji, natomiast certyfikaty jakości zostały wystawione przez Oddział P. i dotyczyły rur także o ww. rozmiarze.
DIAS ocenił, że kwestią sporną w niniejszej sprawie stała się klasyfikacja towaru w postaci rur stalowych, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego jako rury stalowe o wymiarach 168,4x4x12000 mm (przeznaczone do wykonywania konstrukcji stalowych) z zadeklarowanym kodem taryfy 7306 30 80 00, obejmującym rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm. W ocenie organu celnego przedmiotowy towar stanowią rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, które winny być klasyfikowane do kodu TARIC 7306 30 77 80.
Z uwagi na wątpliwości co do prawidłowości zadeklarowanego w przedmiotowym zgłoszeniu celnym kodu CN towaru Podlaski Urząd Celno-Skarbowy w Białymstoku pismem z dnia 7 marca 2023 r. nr 318000-CKK1-3.5022.4.2023.66 wystąpił z wnioskiem o pomoc międzynarodową w sprawach celnych skierowaną do administracji celnej Holandii. Prośba dotyczyła przeprowadzenia czynności u kontrahentów Spółki – nabywców importowanego towaru. PUCS w Białymstoku zwrócił się z prośbą o przekazanie przez ww. podmioty dokumentów dotyczących przedmiotowego towaru w postaci składanych zamówień oraz faktur zakupu. Poprosił także o dokonanie pomiaru średnicy zewnętrznej (pomiędzy zewnętrznymi krawędziami rury, w milimetrach) rur posiadanych na stanie magazynowym, natomiast w przypadku ich braku udzielenie informacji, jaką średnicę zewnętrzną miały nabyte na podstawie wskazanych w piśmie numerów faktur rury stalowe zakupione od Spółki. Ponadto zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji, jakie wymogi techniczne posiadały zamówienia (np.: rozmiary rur, marki stali), czy dotyczyły one zakupu u skarżącej rur standardowych, czy też produkowanych na indywidualne zamówienie o innych parametrach technicznych. W przypadku zamówień niestandardowych poproszono o przekazanie korespondencji, umów i innych dokumentów dotyczących indywidualnych uzgodnień w tym zakresie.
Na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 16 listopada 2021 r. ustalono, że zaimportowane przez Spółkę zgodnie z ww. zgłoszeniem rury zostały następnie sprzedane firmie – S. B.V. w Holandii na podstawie faktury nr [...] z dnia 12 listopada 2021 r. Z uzyskanej odpowiedzi przesłanej przez holenderską administrację celną za pismem nr [...] z 20 czerwca 2023 r. wywiedziono, że firma S. B.V. dokonała zakupu od Spółki standardowych rur o średnicy 168,3 mm, bez odbiegających parametrów technicznych, w gatunku stali S235, o grubości ścianki 4,0 mm. Odbiorca towaru oświadczył, że oferowano mu na sprzedaż rury stalowe o średnicy 168,3 mm i takie rury otrzymał, co poświadcza dokonana kontrola i sporządzony w jej wyniku dokument kontroli "S." z dnia 18 listopada 2021 r. Ponadto z załączonej do udzielonej przez odbiorcę towaru odpowiedzi korespondencji mailowej wynika, że Spółka oferowała do sprzedaży rury o średnicy 168 mm, 168,3 mm i 219,1 mm. Nie oferowała sprzedaży firmie S. B.V. rur stalowych o średnicy 168,4 mm.
Z uwagi na rozbieżność średnicy rur wskazanych w fakturze sprzedaży przedłożonej przez Spółkę, a oświadczeniem kupującego i przesłanym przez niego zamówieniem organ wezwał importera do wyjaśnienia powyższych rozbieżności i przedłożenia dokumentów potwierdzających zmianę zamówienia dokonanego przez holenderskich kontrahentów. Importer nie udzielił odpowiedzi na wystosowane wezwanie.
Zdaniem organu odwoławczego zgromadzone w sprawie dowody na okoliczność rodzaju zaimportowanego towaru w postaci odpowiedzi uzyskanej od holenderskiego nabywcy przedmiotowego towaru – S. B.V. oraz przesłanych przez niego dokumentów dają podstawę do stwierdzenia, że przedmiotem zakupu przez ww. podmiot były rury ze stali o średnicy nie przekraczającej 168,3 mm, a co za tym idzie były one uprzednio przedmiotem importu wg. zgłoszenia celnego MRN nr [...] z dnia 16 listopada 2021 r. Zmiana średnicy zaimportowanych rur stalowych daje zaś podstawę do zmiany deklarowanej przez zgłaszającego klasyfikacji taryfowej towaru.
Rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy zwrócił też uwagę na odpowiedzi uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy w sprawach celnych udzielone przez inne holenderskie firmy, które zakupiły rury stalowe od Spółki, a które potwierdzają dodatkowo fakt przywozu rur o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm.
Mając na uwadze poczynione ustalenia w zakresie średnicy zewnętrznej importowanych rur oraz uwzględniając brzmienie poszczególnych podpozycji Taryfy celnej, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji dotyczące taryfikacji przedmiotowego towaru, zgodnie z którym właściwym kodem TARIC dla towaru zgłoszonego według dokumentu MRN nr [...] z dnia 16 listopada 2021 r. jest kod 7306 30 77 80, obejmujący rury, przewody rurowe, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, z żeliwa lub stali niestopowej, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm.
Z uwagi na fakt, ze rury stalowe zadeklarowane w zgłoszeniu celnym MRN nr [...] z dnia 16 listopada 2021 r. nie zostały objęte stosownym kontyngentem taryfowym, zgodnie z ww. przepisem, winny one być objęte dodatkowym cłem "ochronnym" w wysokości 25% wartości netto na granicy UE, przed ocleniem.
7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła skargę do tut. sądu, zarzucając zaskarżonej decyzji:
I. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako: o.p.) w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku – Prawo celne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1373 ze zm., dalej jako: "Prawo celne") poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, odznaczającej się uproszczonym wnioskowaniem oraz preferencyjnym selekcjonowaniem danych wspierających hipotezę DIAS przy jednoczesnym pomijaniu lub deprecjonowaniu materiału dowodowego korzystnego dla Spółki,
2) art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo i dowolnie wyselekcjonowane materiały przesłane przez Naczelnika PUCS, bez uwzględnienia całości akt sprawy zgromadzonych w toku kontroli celno-skarbowej, podczas gdy organ był zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, zapewniając pełną i wszechstronną ocenę dowodów,
3) art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz 229 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącą czynności dowodowych oraz zaniechanie dążenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego przez organ z urzędu,
4) art. 180 o.p., w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2024 r. poz. 1556, dalej jako: u.j.p.) w zw. z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieprzetłumaczone na język polski dokumenty, co uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z tymże materiałem, a co za tym idzie ustosunkowanie do danych w nich zawartych, co jednocześnie stanowiło rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym etapie postępowania, a w konsekwencji również naruszenie art. 12 ustawy z 6 marca 2018 roku – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm., dalej jako: "Prawo przedsiębiorców") poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącej, będącej przedsiębiorcą, do organów celno-skarbowych,
5) art. 10 ust. 1 oraz 2 Prawa przedsiębiorców poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy,
6) art. 12 Prawa przedsiębiorców poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób rażąco podważający zaufanie przedsiębiorcy do władzy publicznej, a także naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,
7) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że wyłącznie kompleksowe zbadanie tła transakcji, w tym ich kontekstu handlowego i logistycznego, pozwala na uchwycenie pełnego obrazu działalności Spółki i uniknięcie pochopnych, niewłaściwych wniosków. Organ powinien zatem, zanim wyciągnie jakiekolwiek wnioski, pochylić się nad wszystkimi aspektami dotyczącymi kontekstem działalności Spółki oraz okoliczności towarzyszących danym transakcjom.
Zdaniem strony skarżącej organ konsekwentnie pomija wszelkie dowody, które jednoznacznie potwierdzają, że rury posiadały średnicę 168,4 mm, opierając swoje ustalenia wyłącznie na wątpliwych przesłankach, które sugerują inną średnicę, tj. 168,3 mm. Takie postępowanie doprowadziło do sformułowania niekorzystnych dla Spółki wniosków, które nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, co stanowi naruszenie zasad, jakimi winno cechować się prowadzone przez organy celno-skarbowe postępowanie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika PUCS, umorzenie przedmiotowego postępowania, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
8. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko
i wniósł o jej oddalenie.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.
2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
4. Spór w sprawie zasadniczo sprowadza się do kwestii klasyfikacji towaru w postaci rur o wymiarach 168,4x4x12000 mm, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego (nr j.w.) jako rury stalowe (przeznaczone do wykonywania konstrukcji stalowych) z zadeklarowanym kodem taryfy 7306 30 80 00, obejmującym rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm.
Jak stwierdził organ, sporny towar stanowią jednak rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, a zatem winny być one zaklasyfikowane do kodu TARIC 7306 30 77 80. Kwestionowane przez stronę czynniki, znajdujące odzwierciedlenie w sformułowanych w skardze zarzutach, w przeważającej mierze dotyczą zagadnień dowodowych – błędnych bądź niepełnych ustaleń, a także nieprawidłowej, zdaniem Spółki, ich ocenie przez organ.
Skład orzekający stoi jednak na stanowisku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, umożliwiający ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia znajdującego uzasadnienie w przepisach.
Na wstępie wypada przypomnieć, że stosowanie Nomenklatury scalonej (CN) lub ewentualnie innych opartych na niej nomenklatur (np. TARIC) celem klasyfikacji towarów w sprawach celnych wynika z art. 56 i art. 57 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. L 269/1 z dnia 10 października 2013 r.), jak również przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE seria L 256 z dnia 7 września 1987 r.).
W orzecznictwie przyjmuje się, że w celu ustalenia prawidłowego kodu nomenklatury należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). W kontekście niniejszej sprawy najistotniejsze pozostają reguły 1 i 6 ORINS.
Zgodnie z regułą 1 ORINS przy klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami 2-6. Po myśli zaś wspomnianej reguły 6, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
W realiach niniejszej sprawy fundamentalne okazuje się stwierdzenie, czy sporne rury stalowe mają średnicę zewnętrzną nieprzekraczającą 168,3 mm (co warunkuje uznanie ich za objęte kodem 7306 30 77 80), czy też wymiar ten wynosi 168,4 mm (i wpływa na ich zakwalifikowanie do kodu 7306 30 80 00). Przyporządkowanie tegoż towaru do właściwego kodu TARIC, uzależnionego od wymiarów rur, ma bowiem bezpośredni wpływ na objęcie jego przywozu cłem antydumpingowym.
Jak bowiem wynika z art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2021/635 nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej, o okrągłym przekroju poprzecznym i o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, z wyłączeniem rur przewodowych w rodzaju stosowanych do rurociągów ropy naftowej lub gazu, rur okładzinowych i przewodów rurowych w rodzaju stosowanych do wierceń ropy naftowej lub gazu, rur precyzyjnych oraz rur i przewodów rurowych z zamocowanymi łącznikami, odpowiednich do przesyłania gazów lub cieczy do stosowania w cywilnych statkach powietrznych, obecnie objętych kodami CN ex 7306 30 41, ex 7306 30 49, ex 7306 30 72 i ex 7306 30 77 (kody TARIC 7306 30 41 20, 7306 30 49 20, 7306 30 72 80 i 7306 30 77 80) oraz pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji.
W art. 2 ww. rozporządzenia określone zostały stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktu opisanego w art. 1 i wytwarzanego przez niżej wymienione przedsiębiorstwa w Rosji:
- T.- 16,8% (kod dodatkowy TARIC dla przedsiębiorstwa - A892),
- O.- 10,1% (kod dodatkowy TARIC - A893),
- wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa - 20,5% (kod dodatkowy TARIC - A999).
Skład orzekający przeanalizował dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i stwierdza, że organy trafnie zakwalifikowały sporny towar do kodu TARIC 7306 30 77 80, gdyż stanowi on w istocie rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na dowody pozyskane przez organ w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej, z których wynika m.in. co następuje.
S. B.V. zakupiła od Spółki towar, którego wymiary średnicy na fakturze (podobnie jak w zgłoszeniach celnych) określono na 168,4 mm. Informacja ta nie była jednak zgodna z rzeczywistością. Strona oferowała S. B.V. rury o średnicy wyłącznie 168 mm, 168,3 mm i 219,1 mm. Zamiarem S. B.V. był przy tym zakup rur o średnicy 168,3 mm, i takiego zakupu de facto dokonano, o czym świadczą zweryfikowane przez ten podmiot parametry otrzymanego towaru, znajdujące odzwierciedlenie w dokumentach kontrolnych firmy. Z odpowiedzi uzyskanej od holenderskiego nabywcy przedmiotowego towaru – S. B.V. oraz przesłanych przez niego dokumentów dają podstawę do stwierdzenia, że przedmiotem zakupu przez ww. podmiot były rury ze stali o średnicy nie przekraczającej 168,3 mm, a co za tym idzie były one uprzednio przedmiotem importu wg. zgłoszenia celnego MRN nr [...] z dnia 16 listopada 2021 r. Zmiana średnicy zaimportowanych rur stalowych daje zaś podstawę do zmiany deklarowanej przez zgłaszającego klasyfikacji taryfowej towaru.
Z odpowiedzi udzielonej przez niderlandzkie organy celne za pismem nr [...] z dnia 13 czerwca 2023 r. wywiedziono, że firma M. zakupiła towar od skarżącej zgodnie z fakturą nr [...] z 12 listopada 2021 r. Na podstawie wyjaśnień uzyskanych od ww. firmy w ramach przeprowadzonej w Holandii kontroli ustalono, że przedmiotowe rury nie zostały jeszcze sprzedane i są przechowywane w magazynie firmy w L. w Belgii. Firma według oświadczenia zamierza wykorzystać je do produkcji trąbek (trąbienia). Z uwagi na fakt, iż towar znajdował się w posiadaniu firmy, zlecono wykonanie ich pomiaru. Wykonany pomiar rur znajdujących się w magazynie wskazał średnicę 168 mm, na dowód czego zostało załączone zdjęcie potwierdzające podany wymiar. Dodatkowo do pisma załączono zdjęcia, na których pokazana została etykieta wskazująca rozmiar przedmiotowych rur jako 168,3x4,0-12000 mm. Odbiorca przedmiotowego towaru – firma M. przedstawiła również potwierdzenie złożonego przez nią w skarżącej zamówienia nr 2021/09/068/O/S z 29 września 2021 r., z którego jednoznacznie wynika, że przedmiotem zamówienia było 1356 m rur ze stali S235, o rozmiarze 168,3 x 4 mm. W piśmie przekazanym przez administrację celną Holandii ww. firma potwierdziła, że zamówiła standardowe rury o średnicy 168,3 mm. Nie posiada natomiast innych dokumentów ani korespondencji, z których wynika, jaka jest zewnętrzna średnica zakupionych rur.
Na podstawie uzyskanej odpowiedzi przesłanej przez holenderską administrację celną za nr [...] z dnia 20 czerwca 2023 r. stwierdzono, że firma H. B.V. dokonała zakupu od Spółki standardowych rur zgodnie z fakturą nr [...] z dnia 10 listopada 2021 r., na które wcześniej złożyła zamówienie zakupu. Zakupione rury stalowe zostały dostarczone, ale firma H. nie posiada już ich w swoim magazynie. Przedmiotem zakupu i zamówienia przesłanego e-mailem były rury o średnicy zewnętrznej 168,3 mm w ilości 114 sztuk. Ww. podmiot nie przedstawił faktury zakupu przedmiotowego towaru, jednak przedłożył potwierdzenie zamówienia nr [...] z 27 września 2021 r. odnoszące się do nr zamówienia [...], który to numer widnieje w przedstawionej przez skarżącą kopii faktury nr [...] z dnia 10 listopada 2021 r. (wskazującej średnicę rur na 168,4 mm).
5. Zdaniem składu orzekającego już nawet powyższe dowody, rozpatrywane we wzajemnym powiązaniu, przemawiają za stwierdzeniem racji organu co do klasyfikacji spornego towaru. Powyższego stanowiska w żaden sposób nie udało się podważyć skarżącej w zarzutach skargi.
Za niesłuszne należy zatem uznać twierdzenia strony dotyczące oparcia się przez organ na certyfikacie GOST, który nie został przetłumaczony na język polski, co uniemożliwiło Spółce zapoznanie się z jego treścią i ustosunkowania się do niej. Argumentacja oparta na takim założeniu jest bezpodstawna i nie może się obronić – certyfikat określa bowiem normy technologiczne dla oferowanych przez skarżącą produktów, jest powszechnie dostępny, co więcej – skarżąca, jako producent, sama się na te normy powołuje i obowiązana jest ich przestrzegać. Nie ma zatem podstaw do tego, by sądzić, że rzeczywiście jego treść nie była znana skarżącej. Co więcej, certyfikat ten był jednym z wielu zgromadzonych w tej sprawie dowodów – ocenianych kompleksowo – nie można wobec tego uznać, że miał on przesądzające znaczenie dla sprawy. Zarzuty naruszenia art. 180 o.p., w zw. 2 art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 u.j.p. w zw. z art. 27 Konstytucji RP są zatem bezzasadne.
Z uwagi na powyższe sąd uznał niezasadność zarzutów naruszenia art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c.
6. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutów wiążących się z zaniechaniem przeprowadzenia przez organ wnioskowanych dowodów (art. 180 § 1 o.p., art. 181 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c. oraz 229 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 p.c.), tj. m.in. nieprzesłuchania świadków – M. M., U. P., R. B. w zakresie rzeczywistej średnicy zamawianych od L. rur, nieprzesłuchania przedstawiciela firmy S. B.V. w zakresie uzgadniania rozmiaru oferowanych i sprzedawanych przez Spółkę rur oraz niezwrócenia się w ramach pomocy międzynarodowej do L. z prośbą o dokumenty dotyczące produkowanych rur.
Zauważyć więc wypada, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, że czynność ta jest całkowicie zbędna (por. wyrok WSA w Białymstoku z 24 października 2007 r., I SA/Bk 388/07). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, gdyż – co było już opisane wyżej – w sprawie zgromadzone zostały dowody wskazujące na fakt, że Spółka nie oferowała rur o średnicy zewnętrznej 168,4 mm, zaś dalsze prowadzenie postępowania dowodowego na tę okoliczność byłoby zbędnym przedłużaniem postępowania. Podobnie należałoby ocenić także konieczność zwrócenia się do producenta przedmiotowych rur z zapytaniem o specyfikację i dostępne dokumenty techniczne, które mogłyby potwierdzić ich średnicę; skoro ten w wystawionych dokumentach wskazywał średnicę rur jako 168,4 mm, to z całą pewnością takie twierdzenie by podtrzymał, co nie miałoby wpływu na zmianę stanowiska organu (gdyby natomiast wskazał wymiary rur zgodne z ustaleniami organu, to de facto podważyłby twierdzenia skarżącej, co byłoby sprzeczne z jej intencjami).
7. Odnosząc się do podnoszonego przez pełnomocnika Spółki zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 12 p.p., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy. Zgodnie z zasadą domniemania uczciwości przedsiębiorcy zawartą w art. 10 organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. W tym miejscu należy stwierdzić, że niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu, niezgodnego z jej oczekiwaniami, nie może być uznane za naruszenie zasady zaufania do przedsiębiorcy wynikającej z ww. ustawy. Organ wydający rozstrzygnięcie oparł je o obowiązujące i właściwie zastosowane przepisy prawa. Z uwagi na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ nie miał wątpliwości co do klasyfikacji spornego towaru, czemu wyraz dał w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. W prowadzonym postępowaniu organ działał bezstronnie, wnikliwie, zapewniając stronie skarżącej aktywny udział w postępowaniu.
8. Skład orzekający nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art., 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 p.c. Lektura uzasadnienia decyzji drugiej instancji pozwala uznać ją za logiczną, spójną i kompletną, zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. To, że skarżąca nie zgadza się z podjętym rozstrzygnięciem, czy też ma obiekcje co do treści uzasadnienia, samo w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji.
9. Wreszcie, za całkowicie bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c., jakoby organ w niniejszej sprawie orzekał na podstawie niepełnego, czy też dowolnie wyselekcjonowanego materiału dowodowego. Jak zauważył DIAS w odpowiedzi na skargę, postępowanie kontrolne toczące się wobec Spółki było wielowątkowe, zaś akta sprawy były obszerne. Za dopuszczalne należy więc uznać wydzielenie poszczególnych dokumentów, kart, dotyczących danego "wycinka" postępowania i przygotowanie akt ogólnych, co zgodne jest z zasadą ekonomiki postępowania i bez wątpienia z powodzeniem wpływa na efektywność i szybkość prowadzenia uporządkowanego postępowania. Jednocześnie nie wyklucza to przecież sięgania przez organ do akt innych postępowań, czy też uzupełniania tychże o kolejne dokumenty. Skądinąd, jak już sąd wcześniej zauważył, akta sprawy niniejszej należy uznać za kompletne, spójne i pozwalające zrekonstruować stan faktyczny w sprawie. Stronie nie udało się przy tym wykazać, jak zarzucana niekompletność akt miałaby wpłynąć na rozstrzygnięcie.
10. Sąd nie znalazł przy tym żadnych innych naruszeń przepisów proceduralnych, jak i materialnych, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W sprawie prawidłowo ustalono kod TARIC importowanego towaru oraz prawidłowo określono kwotę cła dodatkowego (ochronnego) w wysokości 19.864 zł, wezwał do jej zapłaty oraz określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru ujętego w poz. 1 w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym w wysokości 4.568 zł.
11. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.