I SA/Bk 461/19

I SA/Bk 461/19 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2019-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 418/20 - Wyrok NSA z 2024-03-22
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 187
par. 13r ust. 12
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania w części pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. M. M złożył w dniu 16 października 2018 r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białymstoku (dalej: "BP ARiMR") wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Do przedmiotowego wniosku dołączone zostały: wykazy działek ewidencyjnych i powierzchni upraw, na których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 70% oraz co najmniej 30% i poniżej 70% danej uprawy na powierzchni występowania tej uprawy; protokoły z dnia 26 września 2018 r., 14 sierpnia 2018 r. i z 30 lipca 2018 r. z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego, wykazy wszystkich upraw w gospodarstwie rolnym; cztery umowy ubezpieczenia upraw rolnych oraz akt notarialny – umowa darowizny i umowa o przejęcie długu z dnia [...] grudnia 2017 r. Rep. [...].
2. Dnia [...] marca 2019 r. Kierownik BP ARiMR wydał decyzję nr [...] o przyznaniu M. M pomocy w części tj. w kwocie brutto 21.082,50 zł, stanowiącej równowartość 4.900,74 euro, wskazując w jej uzasadnieniu, że z załączonych do wniosku umów ubezpieczenia wynika, że wnioskodawca ubezpieczył zboże ozime oraz rośliny oleiste o powierzchni 16,47 ha. Ponadto organ ustalił, że ubezpieczającym uprawy o powierzchni 30,86 ha jest W. M. W ocenie organu w polisach ubezpieczeniowych wymienione są działki należące zarówno do M. M jak i do W. M oraz brak jest aneksu do polisy, zmieniającego podmiot ubezpieczenia na wnioskodawcę.
Powołując się na § 13r rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 27 stycznia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 187, ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), organ wyjaśnił, że pomoc pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych, co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, tj. od: suszy, gradu, deszczu nawalnego, ujemnych skutków przezimowania, przymrozków wiosennych, powodzi, huraganu, pioruna, obsunięcia się ziemi lub lawiny. Organ ustalił, że powierzchnia upraw, z wyłączeniem łąk i pastwisk, w gospodarstwie M. M wynosi 77,58 ha. Z umów ubezpieczenia wynika natomiast, że ubezpieczonych zostało 47,33 ha użytków rolnych, przy czym polisy dotyczące 16,47 ha upraw figurują na wnioskodawcę, zaś dotyczące 30,86 ha na W. M.
W tym względzie organ wyjaśnił, że wnioskodawca co prawda nie musi być ubezpieczającym, ale musi być osobą uprawnioną do skorzystania z polisy (tj. ubezpieczonym), aby zminimalizować negatywne skutki spowodowane niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi w prowadzonej działalności. Tym samym organ uznał, że nie został spełniony warunek ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, co uzasadniało pomniejszenie pomocy o 50%.
3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z powodu uchybienia procesowego, tj. niepowiadomienia wnioskodawcy o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.
4. W dniu [...] kwietnia 2019 r. Kierownik BP ARiMR wydał decyzję nr [...] o przyznaniu pomocy w części, na mocy której przyznano M. M pomoc finansową o wartości brutto 21.082,50 zł, stanowiącej równowartość 4.900,74 euro. W uzasadnieniu organ wskazał, że powierzchnia objęta ubezpieczeniem wynosi 4,61 ha. Organ wskazał, że powierzchnia upraw rolnych (z wyłączeniem łąk i pastwisk) w gospodarstwie wnioskodawcy wynosi 77,58 ha, zaś z umów ubezpieczenia wynika, że ubezpieczonych zostało 47,33 ha użytków rolnych, przy czym polisy dotyczące 16,47 ha upraw figurują na wnioskodawcę, zaś dotyczące 30,86 ha na W. M. W konsekwencji organ uznał, że nie został spełniony warunek ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, co uzasadniało pomniejszenie pomocy o 50%.
5. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy § 13r ust. 1-7, 9-12 rozporządzenia, wskazując, że ustalając stan faktyczny przedmiotowej sprawy, oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Na jego podstawie stwierdził uprawnienie wnioskodawcy do otrzymania przedmiotowej pomocy, opierając się na zestawieniu powierzchni upraw, na których w gospodarstwie skarżącego wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 70% i co najmniej 30%, ale poniżej 70% danej uprawy, na powierzchni występowania tej uprawy. Organ ustalił, że powierzchnia upraw w gospodarstwie M. M, z wyłączeniem łąk i pastwisk wynosi 77,58 ha, zatem aby uzyskać przedmiotową pomoc w pełnej wysokości, wnioskodawca winien był objąć ubezpieczeniem od jednego z ryzyk, co najmniej powierzchnię 38,79 ha. W ocenie organu, z polisy ubezpieczeniowej PZU UPRAWY nr [...] z dnia [...] października 2017 r. wynika, że M. M objął ubezpieczeniem od gradu, przymrozków wiosennych i ujemnych skutków przezimowania, uprawę rzepaku o powierzchni 8,05 ha, natomiast z polisy ubezpieczeniowej PZU UPRAWY nr [...] z dnia [...] października 2017 r., że M. M objął ubezpieczeniem od gradu, przymrozków wiosennych i ujemnych skutków przezimowania, uprawę pszenżyta ozimego o powierzchni 5,51 ha oraz żyta ozimego o powierzchni 2,91 ha. Łączna powierzchnia upraw ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk wynosi więc 16,47 ha.
Następnie organ dokonał obliczenia procentowego udziału powierzchni upraw ubezpieczonych do powierzchni wszystkich upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk oraz wyliczenia kwoty pomocy do powierzchni upraw, na których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 70% danej uprawy na powierzchni występowania tej uprawy oraz w wysokości co najmniej 30% i mniej niż 70% danej uprawy na powierzchni występowania tej uprawy, ustalając, że łącznie kwota przyznanej M. M pomocy wynosi 21.082,50 zł.
Organ wskazał również, że z polis ubezpieczeniowych PZU UPRAWY nr [...] z dnia [...] października 2017 r. oraz PZU UPRAWY nr [...] z dnia [...] października 2017 r. wynika, że zarówno ubezpieczającym jak i ubezpieczonym jest W. M, tj. ojciec M. M. Co prawda przedmiotowe polisy swym zakresem obejmują również działki ewidencyjne zgłoszone przez wnioskodawcę, jednak to nie M. M jest osobą uprawnioną do skorzystania z nich. Organ wyjaśnił przy tym, że istotą wynikającą z powołanych przepisów jest to, aby grunty, na których powstały szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne, były ubezpieczone w taki sposób, aby beneficjent mógł skorzystać z ubezpieczenia niezależnie od tego, kto zawarł polisę ubezpieczeniową.
6. Z powyższą decyzją nie zgodził się M. M, który wywiódł skargę do tut. Sądu, zaskarżając ją w całości i zarzucając w niej naruszenie:
1) § 13 ust. 12 rozporządzenia, przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że z powołanej normy prawnej wynika obowiązek wykazania przez wnioskodawcę, że jest uprawnionym do skorzystania z polisy ubezpieczeniowej obejmującej grunty, na których powstała szkoda spowodowana przez niekorzystne zjawiska klimatyczne (suszę), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że warunkiem do uzyskania pomocy w pełnej wysokości jest jedynie spełnienie wymogu ubezpieczenia co najmniej 50 % powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej, z wyłączeniem łąk i pastwisk, co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, wymóg ten został przez skarżącego spełniony;
2) art. 6, 7 i 8 k.p.a., przez zastosowanie interpretacji przepisu prawa na niekorzyść strony;
3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o istocie sprawy, co spowodowało załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu obywatela;
4) art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności, nie wskazanie przez organ administracji faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
5) art. 9 i 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o przyznaniu M. M pomocy jedynie w części, tj. przez jej obniżenie o 50 %.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika BP ARiMR.
7. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
1. Skarga okazała się niezasadna.
2. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. 2018 poz. 2107 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.
Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji - czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
3. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom odpowiada prawu. Organy, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.
4. W rozważanej sprawie istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie zmniejszono pomoc finansową Skarżącemu jako producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w wysokości pomniejszonej o połowę, na skutek braku ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, od jednego z ryzyk, w tym m. in. od suszy lub powodzi.
Zaskarżoną decyzją Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący jako producent rolny nie posiadał ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Uznał tym samym, że Organ I instancji prawidłowo przyjął, iż należna pomoc finansowa podlega w związku z tym zmniejszeniu o 50%.
Skarżący kwestionuje to rozstrzygnięcie wskazując, że przysługuje mu 100% pomocy. Wskazuje na błędną wykładnię § 13 ust. 12 rozporządzenia, polegającą na przyjęciu, że z powołanej normy prawnej wynika obowiązek wykazania przez wnioskodawcę, że jest uprawnionym do skorzystania z polisy ubezpieczeniowej obejmującej grunty, na których powstała szkoda spowodowana przez niekorzystne zjawiska klimatyczne (suszę), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że warunkiem do uzyskania pomocy w pełnej wysokości jest jedynie spełnienie wymogu ubezpieczenia co najmniej 50 % powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej, z wyłączeniem łąk i pastwisk, od co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, a wymóg ten został przez skarżącego spełniony;
5. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż pomoc finansowa dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej, powstały szkody w wysokości co najmniej 70 % danej uprawy na powierzchni występowania tej uprawy spowodowane wystąpieniem niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, w tym suszy lub powodzi, przyznawana jest na podstawie wskazanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r.
Podstawą prawną do zastosowania przez organ pomniejszenia względem pomocy przyznanej na rzecz Skarżącego, był § 13r ust. 12 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem analizowaną pomoc pomniejsza się o 50 %, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych lub uprawach w szklarniach lub w tunelach foliowych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3. Przepis ten wprost uzależnia zatem wysokość ostatecznie przyznawanej pomocy od posiadania ubezpieczenia co najmniej 50 % powierzchni upraw, od jednego z ryzyk wymienionych w rozporządzeniu.
Jak wynika z akt sprawy, powierzchnia upraw, z wyłączeniem łąk i pastwisk, w gospodarstwie M. M wynosi 77,58 ha. Z umów ubezpieczenia wynika natomiast, że ubezpieczonych zostało 47,33 ha użytków rolnych, przy czym polisy dotyczące 16,47 ha upraw figurują na wnioskodawcę, zaś dotyczące 30,86 ha na W. M. Z OWU do przedmiotowej polisy, wynika, że ubezpieczonym jest posiadacz upraw rolnych objętych ubezpieczeniem.
Rację ma Skarżący, że wprawdzie z literalnego brzmienia § 13r ust. 12 rozporządzenia nie wynika obowiązek ubezpieczenia upraw osobiście przez rolnika, ale racjonalnym jest przyjęcie, że strona powinna móc z niego skorzystać. Dyrektor ARiMR trafnie zauważył, że istotą wynikającą z powołanych przepisów jest to, by grunty na których powstały szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne, były ubezpieczone w taki sposób, aby beneficjent mógł skorzystać z ubezpieczenia niezależnie od tego, kto zawarł polisę ubezpieczeniową. W związku z tym beneficjent nie musi być ubezpieczającym, ale musi być osobą uprawnioną do skorzystania z polisy, tak aby zminimalizować negatywne skutki spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne w prowadzonej działalności.
Jednocześnie, odnosząc się do wykładni celowościowej omawianego przepisu, należy powtórzyć za organem, iż jego rolą jest zmotywowanie rolników do ubezpieczenia się poprzez zagrożenie im obniżenia pomocy, a nie przeniesienia ryzyka związanego z wystąpieniem szkód na zakład ubezpieczeń. Na taką interpretację wskazuje również okoliczność, iż w myśl § 13r ust. 12 rozporządzenia przesłanką wypłacenia pomocy w pełnej wysokości jest ubezpieczenie co najmniej od jednego spośród ryzyk określonych w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, przy czym nie musi to być ryzyko, w związku z zaistnieniem którego powstały w gospodarstwie rolnym szkody skutkujące udzieleniem pomocy.
6. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż wobec faktu, że z polis ubezpieczeniowych PZU UPRAWY nr [...] z dnia [...].10.2017 r. oraz PZU UPRAWY nr [...] z dnia [...].10.2017 r. złożonych wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi wynika, że zarówno ubezpieczającym jak i ubezpieczonym jest Pan W. M, tj. ojciec skarżącego . Co prawda przedmiotowe polisy swoim zakresem obejmują również działki ewidencyjne zgłoszone przez Pana M. M do wniosku, nie mniej jednak to nie Pan M. M jest osobą uprawnioną do skorzystania z nich. Mając na uwadze wskazane wyżej słusznie organy wskazywały, że M. M nie musiał być ubezpieczającym, ale winien być uprawnionym do skorzystania z polisy ubezpieczeniowej, tj. ubezpieczonym. Istotą wynikającą z powołanych przepisów jest to, aby grunty, na których powstały szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne były ubezpieczone w taki sposób, aby beneficjent mógł skorzystać z ubezpieczenia niezależnie od tego, kto zawarł polisę ubezpieczeniową.
Na spornych polisach widnieje wyłącznie W. M zarówno jako ubezpieczający (płatnik składek) oraz jako ubezpieczony (osoba uprawniona do otrzymania odszkodowania), oznacza to, że jest on jedyną osobą uprawnioną do żądania ewentualnego odszkodowania, ale w zakresie upraw, których jest posiadaczem. Dlatego też wbrew twierdzeniom Skarżącego, uznać należy, że nie spełnił on warunku wynikającego z § 13r ust. 12 rozporządzenia dotyczącego ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw.
Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2019 r., I SA/Gd 550/19 (przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
7. Podsumowując, w ocenie Sądu również zarzuty naruszenia przepisów procesowych zawarte w skardze nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a postępowanie administracyjne nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Inna ocena dowodów w sprawie dokonana przez stronę skarżącą, nie przesądza, że oceny organów są błędne.
8. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.