I SA/Bk 396/22

I SA/Bk 396/22 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Andrzej Melezini /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Anna Dziemianowicz
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 6 ust. 2 i ust. 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Z. K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2022 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], Prezydent Miasta B. ustalił solidarnie stronom postępowania, tj. K. Z. O.(dalej jako: "skarżący") oraz M. D. wysokość podatku od nieruchomości na 2022 r., za nieruchomość położoną w B., przy ul. S., działki nr [...] i [...], w kwocie 2511,00 zł. Identycznie jak w poprzednim roku i zgodnie z informacją, podatkiem objęto budynki pozostałe o pow. 262,00 m2 oraz grunty pozostałe (Bi) o pow. 275,50 m2.
Od ww. decyzji M. D. złożył odwołanie, informując, że "zgłoszenie zakończenia budowy na działkach [...] i [...], obr. ew. [...] przy ul. S., [...] B. jest w dalszym ciągu rozpatrywane przez organy nadzoru budowlanego". Zdaniem podatnika "wydana decyzja oraz prowadzone postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata ubiegłe dotyczące ul. S., działki [...] i [...] były bezprzedmiotowe i są bezprzedmiotowe". Odwołujący dodał, że w przypadku niepodjęcia stosownych działań przez Prezydenta Miasta B. pismo należy traktować jako odwołanie od decyzji z [...] lutego 2022 r., nr [...].
Ponadto w piśmie z 13 maja 2022 r. skarżący wyjaśnił, że Prezydent B. nie zwraca uwagi na decyzję z [...] maja 2015 r., stwierdzającą wygaśnięcie pozwolenia na użytkowanie, traktując wybiórczo ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l."), w sposób nieuzasadniony ignoruje art. 6 ust. 4 ustawy. Podatnik wskazał, że obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Zasugerował, że brak pozwolenia na użytkowanie jest zasadniczą przesłanką uzasadniającą wygaszenie obowiązku podatkowego. Akta sprawy nie potwierdzają także rzetelności i zgodności z prawem prowadzenia postępowania. Z jednej strony zawierają (bez próby wyjaśnienia) pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego z [...] czerwca 2015 r., nr [...], natomiast z drugiej strony nie zawierają najbardziej istotnych dla sprawy informacji na temat dokumentów otrzymywanych przez Prezydenta Miasta B. od organów nadzoru budowlanego, świadczących o toczącym się postępowaniu w sprawie możliwości użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Pomimo braku okoliczności, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy i wbrew stanowi faktycznemu traktują nieruchomość i jej zabudowę jako użytkowane. Skarżący oświadczył, że "nieruchomość i jej zabudowa nie jest użytkowana i nie będzie użytkowana do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany".
Postanowieniem z [...] czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wezwało zobowiązanych solidarnie do złożenia wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi wskazano, że nieruchomość od 1 stycznia 2022 r. nie stanowi przedmiotu umowy najmu z 31 lipca 2015 r. z uwagi na jej wypowiedzenie ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2021 r. Wypowiedzenie umowy przedstawiono w załączeniu.
SKO w B. decyzją z [...] lipca 2022 r., nr [...], utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie z 1 lutego 2022 r. w mocy.
W uzasadnieniu organ przytoczył kluczowy dla niniejszej sprawy art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jak też sposób interpretacji tego przepisu. Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości zasadniczo pozostaje uzależnione od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Nie jest natomiast uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku, przy czym obowiązek podatkowy powstaje również przed formalnym zakończeniem budowy, np. w sytuacji, gdy podatnik rozpocznie użytkowanie budynku lub choćby jego części.
Kolegium zauważyło, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] lipca 2011 r., z której wynika pozwolenie na użytkowanie budynku handlowo-usługowego położonego przy ul. S. w B., pod warunkiem wykonania zjazdów z ulicy S. i W., umożliwiających dostęp do miejsc postojowych. Do wygaśnięcia powyższej decyzji doszło z powodu niewykonania przez inwestora warunku z niej wynikającego (decyzja z [...] maja 2015 r., nr [...]), nie powoduje to jednak, jak chciałaby strona, powołując art. 6 ust. 4 u.p.o.l., wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Nieruchomość położona przy ul. S. (działka nr [...] i [...]) stanowi nadal współwłasność skarżącego i M. D., a okoliczność braku pozwolenia na użytkowanie w żadnym wypadku nie wyczerpuje przesłanki wynikającej z art. 6 ust. 4 u.p.o.l. Istnienie obowiązku podatkowego nie jest uzależnione od losów decyzji pozwalającej na użytkowanie budynku, co wynika z ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych. Ponadto stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, na którą "nacisk kładzie" skarżący, zarzucając organowi pierwszej instancji brak jej analizy, nie przeszkodziło w żadnym stopniu w zawarciu umowy najmu przedmiotowej nieruchomości, z 31 lipca 2015 r. aneksowanej 8 lutego 2019 r., z Fundacją I.i zajęciu jej na prowadzenie przedszkola niepublicznego "E.". Do rozwiązania powyższej umowy doszło ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2021 r.
Organ odwoławczy podał, że biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, należy stwierdzić, że w sprawie ewidentnie doszło po pierwsze - do zakończenia budowy, po drugie - do rozpoczęcia użytkowania przedmiotowego obiektu. Zatem zarzuty podatników, jakoby nieruchomość położona przy ul. S., z uwagi na brak pozwolenia na użytkowanie budynku, miałaby nie podlegać opodatkowaniu należy uznać w całości za nieuzasadnione.
Grunt o powierzchni 262,00 m2 oznaczony jako inne tereny zabudowane (Bi), zgodnie z art. 2 ust 1 i 2 u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunt pozostały. Prawidłowo więc obciążono ten grunt podatkiem od nieruchomości: grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako "Bi" o pow. 262 m2 nie jest użytkiem rolnym ani lasem. Z uwagi na powierzchnię nieruchomości, powierzchnię budynku posiadanego przez stronę oraz wysokość stawek w podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie gminy w 2022 r., wysokość zobowiązania podatkowego powinna być obliczona w następujący sposób: (-) budynki pozostałe lub ich części: 275,50 m2 (pow. użytkowa) x 8,60 zł (stawka); (-) grunty pozostałe: 262,00 m2 x 0,54 (stawka). Wobec powyższego, wysokość podatku od nieruchomości na 2022 r. (z uwzględnieniem ustawowych zwolnień oraz zaokrągleń), w kwocie 2511,00 zł należało uznać za prawidłowy.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie prawa, poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 2 u.p.o.l. określającego moment powstania obowiązku podatkowego.
Skarżący zasugerował, że w sprawie nie doszło ani do zakończenia budowy, ani też rozpoczęcia użytkowania budynku. Na poparcie swoich twierdzeń wskazał, że: w omawianej sytuacji mówimy o trwającej budowie budynku handlowo-usługowego na działkach nr ew. [...], [...] (obręb [...]) przy ul. S. w B. O fakcie niezakończenia budowy został powiadomiony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] listopada 2021 r., nr [...], wnoszącą sprzeciw do zakończenia budowy. Dowodem potwierdzającym niezakończenie procesu budowlanego także w roku 2022 jest załączone w formie kopii zawiadomienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] stycznia 2022 r., nr [...], z którego wynika, że sprzeciw do zakończenia budowy potwierdza w dalszym ciągu jej trwanie. Kolejnym dowodem negującym powstanie obowiązku podatkowego w roku 2022 jest kontrola przeprowadzona 23 marca 2022 r. przez przedstawicieli P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdzająca nieużytkowanie obiektu na działkach nr [...],[...] (obręb [...]) przy ul. S. w B. (dowód z przeprowadzonej kontroli skarżący przedstawił jako załącznik do pisma z 30 sierpnia 2022 r.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W związku z wnioskiem skarżącego z 10 stycznia 2023 r. sąd zdjął sprawę z wokandy z 13 stycznia 2023 r. i wyznaczył rozprawę na 10 lutego 2023 r.
Na rozprawie skarżący złożył pismo procesowe, w którym odniósł się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej jako: "p.b.") w zakresie pojęcia zakończenia budowy. Do pisma dołączył załączniki w postaci: decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] stycznia 2010 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. O. pozwolenia na budowę; decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] lipca 2011 r., nr [...], o pozwoleniu na użytkowanie budynku handlowo-usługowego; decyzję PINB PG w B. z [...] maja 2015 r., nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie ww. decyzji z 22 lipca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Sporna w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2022 r. przedmiotowej nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego i M. D. (uczestnika postępowania), przy czym główną oś sporu wyznacza sposób wykładni art. 6 ust. 2 u.p.o.l., przekładający się na ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego. Zdaniem skarżącego, z uwagi na brak pozwolenia na użytkowanie budynku, przedmiotowa nieruchomość miałaby nie podlegać opodatkowaniu. W opinii organów jednak w realiach sprawy doszło do zakończenia budowy oraz do rozpoczęcia użytkowania przedmiotowego obiektu, a okoliczność braku pozwolenia na użytkowanie (z powodu wygaśnięcia decyzji) nie powoduje wygaśnięcia obowiązku podatkowego.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W myśl powołanego wyżej ust. 2 tego przepisu, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.
Na gruncie ww. uregulowania powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest zatem od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego albo od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Powstanie obowiązku podatkowego nie jest więc uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku. Innymi słowy, o momencie powstania obowiązku podatkowego decyduje fakt wystąpienia wcześniejszego z dwóch wskazanych zdarzeń: zakończenie budowy (co może być potwierdzone w dzienniku budowy lub ustalone w inny sposób, np. w postępowaniu dowodowym w ramach prowadzonego postępowania podatkowego) albo rozpoczęcie faktycznego użytkowania (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z 29 czerwca 2022 r., I SA/Sz 241/22; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 6 ust. 2 u.p.o.l. z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego traktuje na równi fakt zakończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania budynku (por. wyrok WSA w Białymstoku z 17 września 2021 r., I SA/Bk 362/21). Co przy tym istotne, cytowany wyżej przepis, stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy, używa określenia "zakończenia budowy" oraz "rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego", ale chodzi wyłącznie o stan faktyczny, powodujący moment rozpoczęcia obowiązku podatkowego (zob. wyrok NSA z 11 lutego 2016 r., II FSK 3344/13). Z tego też powodu, jak zauważa się również w doktrynie, nie ma przy tym znaczenia (z uwagi na zasady opodatkowania), że rozpoczęcie użytkowania nastąpiło po wcześniejszym uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie; rozpoczęcie użytkowania przed uzyskaniem pozwolenia także skutkowałoby koniecznością zapłacenia podatku (por. R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl [w:] R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 6).
W stanie faktycznym sprawy, który sąd w pełni akceptuje, doszło w istocie do spełnienia przesłanki z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., przesądzającej o istnieniu i momencie powstania obowiązku podatkowego.
Decyzją z [...] lipca 2012 r., [...], PINB PG w B. wydał pozwolenie na użytkowanie budynku handlowo-usługowego położonego na ww. nieruchomości, co ważne, pod warunkiem wykonania zjazdów z ulicy S. i W., umożliwiających dostęp do miejsc postojowych, wynikających z zatwierdzonego planu zagospodarowania działki – w terminie do 30 sierpnia 2012 r. W decyzji wskazano, że "roboty budowlane związane z budowlą budynku handlowo-usługowego zostały wykonane w całości, z nieistotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego".
Ten sam organ, decyzją z [...] maja 2015 r., [...], stwierdził wygaśnięcie wydanej przez siebie ww. decyzji z [...] lipca 2012 r., z powodu niedopełnienia przez skarżącego wykonania zjazdów. Z treści tej decyzji wynika, że skarżący pismem z 25 marca 2015 r. poinformował inspektorat o wykonaniu nałożonego na niego obowiązku, jednak kontrola przeprowadzona 10 kwietnia 2015 r. stwierdziła, że zjazdy nie zostały wykonane. Co więcej, od 22 lipca 2011 r. do 25 marca 2015 r. nie wystąpiono do zarządcy dróg o zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ww. ulic w związku z zamierzonym wykonaniem zjazdów.
Samo wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie przesądza jednak, jak sugeruje skarżący, o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Jak już wcześniej zauważył skład orzekający, "użytkowanie obiektu budowlanego" na potrzeby podatku od nieruchomości należy rozumieć jako stan faktyczny, który nie musi znajdować potwierdzenia w formalnym pozwoleniu na użytkowanie w drodze decyzji. Przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie odsyła w tym zakresie do rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, stan użytkowania obiektu budowlanego powinien zostać ustalony przez organ podatkowy w drodze postępowania dowodowego, co niewątpliwie organy w niniejszej sprawie wykonały.
Zauważyć choćby można, że w aktach administracyjnych znajduje się umowa najmu przedmiotowej nieruchomości z 31 lipca 2015 r. (aneksowana 8 lutego 2019 r.), a zatem już z okresu po wydaniu decyzji o wygaśnięciu pozwolenia na użytkowanie, zawarta z Fundacją I., w celu prowadzenia przedszkola niepublicznego "E.". Do rozwiązania powyższej umowy doszło ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2021 r. Jak sam w tym kontekście wskazywał skarżący w wiadomości e-mail z 11 maja 2021 r., kierowanej do Departamentu Finansów Urzędu Miasta, cyt.: "(...) informuję, że do dnia dzisiejszego wymienione powyżej nieruchomości są nieprzerwanie użytkowane przez Fundację (...) w celach związanych z prowadzeniem przedszkola". Akta administracyjne zawierają ponadto zdjęcia z Google Street View nieruchomości przy ul. S. z sierpnia 2013 r. i sierpnia 2017 r., jak też wydruki ze strony www.[...].pl, z których wynika, że pod wspomnianym adresem działało przedszkole, i to już nawet 20 września 2010 r. Dodać przy tym należy, że organ umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie (złożenie wyjaśnień), z czego skarżący skorzystał. Zdaniem sądu organy podjęły więc wszelkie starania do ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy, który pozwalał na stwierdzenie faktycznego użytkowania przedmiotowej nieruchomości.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że do pisma procesowego z 10 lutego 2023 r. skarżący dołączył m.in. decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] stycznia 2010 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. O. pozwolenia na budowę, podkreślając przy tym, że w jej treści znalazły się zapisy dot. m.in. tego, że inwestor może przystąpić do użytkowania obiektu przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych pod warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy organ nadzoru budowlanego oraz tego, że do użytkowania obiektu można przystąpić po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie. Owszem, powyższe zapisy stanowią odzwierciedlenie przepisów p.b., jednak nie mogą zyskać doniosłości na gruncie niniejszej sprawy podatkowej, co skład orzekający wyjaśnił już wyżej.
Idąc dalej, sąd zauważa, że do skargi zostało dołączone zawiadomienie z 11 stycznia 2022 r., z którego wynika, że PINB PG w B. wniósł sprzeciw do zakończenia budowy budynku handlowo-usługowego na działkach nr ew. [...],[...] (obręb [...]) przy ul. S. w B., zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę - decyzji z [...] stycznia 2010 r., nr [...], co zdaniem skarżącego potwierdza, że nie doszło do zakończenia budowy. Podobnie pismo procesowe strony z 10 lutego 2023 r. w głównej mierze kwestionuje okoliczność zakończenia budowy. Istotnie, pierwotnie organ założył, że w sprawie doszło do zakończenia budowy. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Prezydenta Miasta B. z 6 kwietnia 2022 r., przekazujące odwołanie M. D. od decyzji tegoż organu z [...] lutego 2022 r. Z pisma tego wynika, że budowa budynku znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości została zakończona w 2011 r. Tymczasem, jak zauważył skarżący, PINB PG decyzją z [...] listopada 2021 r., nr [...], wniósł sprzeciw do zakończenia budowy. SKO dopiero ze skargi powzięło wiedzę na ten temat. Skoro jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jednoznacznie stwierdzić można zaistnienie przesłanki "rozpoczęcia użytkowania budynku", to wystąpienie (lub nie) drugiej z opcjonalnych przesłanek nie ma wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.
W tym kontekście sąd raz jeszcze przypomina, że obowiązek podatkowy może być związany z rozpoczęciem użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W tym przypadku chodzi oczywiście o rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku lub jego części. W takiej sytuacji nie muszą być spełnione warunki uprawniające do użytkowania budynku, o których mowa w art. 54 czy 55 p.b. Związane jest to z faktem, że według przepisów p.b. rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, co przeczyłoby sensowi rozwiązania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. (por. R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, tamże). Nie przesądzając zatem okoliczności zakończenia budowy, należy stwierdzić, że w okolicznościach sprawy bez wątpienia doszło do rozpoczęcia użytkowania budynku przed jego ostatecznym wykończeniem.
Na marginesie jedynie sąd zwraca uwagę, w odniesieniu do stanowiska skarżącego, że w sprawie kluczowa jest kwestia rozpoczęcia użytkowania budynku przed jego ostatecznym wykończeniem. Przedłożony do skargi protokół Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z 23 marca 2022 r. istotnie sugeruje, że "nie stwierdzono użytkowania budynku", jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia dla sprawy.
Reasumując, organy w sposób prawidłowy stwierdziły, że w sprawie doszło do rozpoczęcia faktycznego użytkowania budynku. Wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie ma przy tym wpływu na wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości (art. 6 ust. 4 u.p.o.l.). Wbrew natomiast stanowisku skarżącego, organ odwoławczy słusznie przyjął, że dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w niniejszej sprawie konieczne jest zaistnienie jednej z przesłanek z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., a nie każdej z nich, co w jasny sposób uzasadnia zastosowanie spójnika "albo", tj. alternatywy rozłącznej.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.).