I SA/Bk 374/23

I SA/Bk 374/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Justyna Siemieniako
Małgorzata Anna Dziemianowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Kojło
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14l, art. 14k § 3, art. 14m § 1, art. 14e § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. S. na pisemną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr 0112-KDIL3.4012.306.2023.1.KFK w przedmiocie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 24 maja 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek P.S. (dalej jako: "wnioskodawca", "skarżący") o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył kwestii możliwości stosowania się do interpretacji w zakresie stawki VAT wydanej w 2016 r.
We wniosku dokonano następującego opisu stanu faktycznego:
Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na hurtowym nabywaniu olejów konopnych od dostawców w Polsce i Holandii, a następnie oferowaniu ich do dalszej sprzedaży hurtowej i detalicznej. Oferowane przez niego oleje konopne stanowią wyciąg z nasion i kwiatów konopi włóknistych (Cannabis sativa L.), tłoczony metodą ekstrakcji dwutlenkiem węgla w stanie nadkrytycznym (SFE – supercritical fluid extraction). Metoda ta polega na wyciskaniu oleju za pomocą dwutlenku węgla w stanie ciekłym, sprężonego pod odpowiednim wysokim ciśnieniem w niskiej temperaturze. Jest to metoda bezpieczna i szeroko stosowana w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym. W procesie produkcji do olejów konopnych, oferowanych przez wnioskodawcę, nie są dodawane żadne substancje chemiczne, takie jak rozpuszczalniki, enzymy, aromaty, barwniki, substancje słodzące lub inne. Oleje konopne są wyciskane wyłącznie z odmian gatunkowych roślin konopi włóknistych, które zostały wpisane do Wspólnotowego Katalogu Odmian Roślin Rolniczych (CCA). W składzie olejów konopnych znajdują się przede wszystkim nienasycone kwasy tłuszczowe, tj. kwas linolowy (ok. 60%), kwas a-linolenowy (ok. 19%), a w mniejszych ilościach kwasy y-linolenowy i stearydynowy, a także tokoferole, karotenoidy, sterole i polifenole. Oleje konopne zawierają również kannabinoidy, w szczególności CBD i CBDa, CBC, CBG i CBN. Każda partia jest testowana laboratoryjnie w celu zapewnienia, że suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego nie przekracza dopuszczalnych wartości, określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii.
Z inicjatywy wnioskodawcy 7 kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydał interpretację indywidualną w zakresie zastosowania stawki podatku VAT dla oleju konopnego z nasion konopi (nr ITPP1/4512-106/16/RH). W interpretacji wskazano, że oleje konopne powinny być zaklasyfikowane do pozycji PKWiU 10.41.29.0 Pozostałe surowe oleje roślinne. W załączniku 10 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania interpretacji - wymieniono oleje i tłuszcze zwierzęce i roślinne – wyłącznie jadalne. Oferowane przez wnioskodawcę oleje mogły być spożywane przez ludzi, dlatego wydana interpretacja potwierdziła przedstawione stanowisko uzasadniające zastosowanie 5% stawki VAT przy ich sprzedaży.
Wnioskodawca zastosował się do interpretacji i prowadził sprzedaż olejów konopnych z 5% stawką podatku VAT. Wnioskodawca nie otrzymał postanowienia o uchyleniu, zmianie lub stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej uzyskanej w 2016 r. W wyszukiwarce interpretacji Systemu Informacji Celno-Skarbowej EUREKA znajduje się interpretacja indywidualna uzyskana przez wnioskodawcę, jej status to "aktualna".
W dniu 1 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1751, dalej jako: "ustawa zmieniająca"), które wprowadzają m.in. zmianę klasyfikacji towarów z dotychczas stosowanej Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) na Nomenklaturę Scaloną (CN), tzw. nową matrycę stawek VAT, a także wiążące informacje stawkowe. Na skutek tych zmian Dyrektor KIS wydał kilkanaście wiążących informacji stawkowych, w których oleje konopne zostały zaklasyfikowane, w zależności czy wnioskodawca wskazywał, że są przeznaczone do spożycia – do pozycji CN 2202 (napoje), bądź CN 3304 (kosmetyki) – gdy nie były przeznaczone do spożycia. W każdym z tych przypadków WIS wskazywały na 23% stawkę podatku VAT.
W oparciu o powyższy opis wnioskodawca sformułował następujące pytanie: czy pomimo zmiany przepisów, w razie ewentualnej kontroli podatkowej, zastosowanie się przez wnioskodawcę do interpretacji indywidualnej z 7 kwietnia 2016 r., nr ITPP1/4512-106/16/RH, zwalnia wnioskodawcę z konieczności zapłaty podatku od towarów i usług, wynikającego z różnicy między wskazaną w tej interpretacji stawką 5%, a stosowaną od 1 lipca 2020 r. stawką 23%?
Zdaniem wnioskodawcy, skoro zastosował on uzyskaną przez siebie interpretację indywidualną z 7 kwietnia 2016 r., nr ITPP1/4512-106/16/RH, do skutków podatkowych mających miejsce po jej doręczeniu, a interpretacja ta nie została zmieniona, uchylona ani też nie stwierdzono jej wygaśnięcia, będzie on zwolniony od zapłaty różnicy w stawce podatku od towarów i usług w razie nieuwzględnienia tej interpretacji w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor KIS wydał interpretację indywidualną z 16 sierpnia 2023 r., nr 0112-KDIL3.4012.306.2023.1.KFK, w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Organ wskazał, że po dokonaniu zmian w przepisach o podatku od towarów i usług i wprowadzeniu instytucji Wiążącej Informacji Stawkowej, stan prawny obowiązujący w 2016 r. – gdzie przedmiotem wniosku był stan faktyczny – nie był taki sam, jaki obowiązuje od momentu wprowadzenia zmian w podatku od towarów i usług. Tym samym, skoro przedmiotowa interpretacja z 7 kwietnia 2016 r. rozstrzyga w stanie faktycznym i odnosi się tylko do stanu faktycznego przedstawionego w złożonym wniosku, tj. do sytuacji, która miała już miejsce bądź ma miejsce w momencie składania wniosku o wydanie interpretacji, nie rozstrzyga w zakresie zdarzeń, które mają miejsce po zmianie przepisów wprowadzonych po 1 lipca 2020 r. Interpretacja z 7 kwietnia 2016 r., nr ITPP1/4512-106/16/RH, jest zatem aktualna w odniesieniu do stanu faktycznego, który był przedmiotem wniosku, natomiast rozstrzygnięcia zawartego w przedmiotowej interpretacji nie można uznać za nadal aktualne w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2020 r. Wprowadzone zmiany są na tyle istotne, że skutkują wygaśnięciem waloru ochronnego interpretacji dla stanu faktycznego, który ma miejsce od dnia 1 lipca 2020 r. Moc ochronna interpretacji wygasa dlatego, że zmianie uległ stan prawny, którego ona dotyczyła, w związku z czym w odniesieniu do okresu, w którym ten stan pozostawał aktualny – czyli do dnia 30 czerwca 2020 r. – nie ma powodu do odmawiania interpretacji waloru ochronnego.
Wnioskodawca nie zgodził się z wydaną interpretacją i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając ją w całości, pełnomocnik strony postawił zarzuty:
- naruszenia art. 14l w zw. z art. 14k § 3 w zw. z art. 14m § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako: "o.p."), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że w przypadku stanów faktycznych o charakterze powtarzalnym, których tożsame skutki podatkowe występują zarówno przed, jak i po doręczeniu interpretacji podatkowej, podatnikowi nie przysługuje prawo do zwolnienia z zapłaty podatku w odniesieniu do zdarzeń mających miejsce po doręczeniu interpretacji;
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 o.p., poprzez uznanie, że moc ochronna interpretacji indywidualnej wygasa, mimo braku przepisu, który o tym stanowi;
- błędnej wykładni art. 14e o.p. w zw. z przepisami ustawy zmieniającej, polegającej na przyjęciu, że interpretacje indywidualne wygasają z mocy prawa z dniem wejścia w życie tej nowelizacji;
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 w zw. z 14e§4 o.p., poprzez uznanie, że interpretacja podatkowa wygasa, mimo okoliczności stwarzających uzasadnione przekonanie podatnika o jej dalszym obowiązywaniu, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych.
W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: uchylenie zaskarżonej interpretacji i orzeczenia o kosztach postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Stosownie do treści art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół tego, czy pomimo zmiany przepisów, w razie ewentualnej kontroli podatkowej, zastosowanie się przez skarżącego do interpretacji indywidualnej z 7 kwietnia 2016 r., nr ITPP1/4512-106/16/RH, zwalnia z konieczności zapłaty podatku od towarów i usług, wynikającego z różnicy między wskazaną w tej interpretacji stawką 5%, a stosowaną od 1 lipca 2020 r. stawką 23%.
Zgodnie z interpretacją indywidualną z 7 kwietnia 2016 r. organ potwierdził stanowisko skarżącego co do opodatkowania stawką 5% VAT sprzedawanych przez niego olejów konopnych, zakwalifikowanych do pozycji PKWiU 10.41.29.0 Pozostałe surowe oleje roślinne (w załączniku nr 10 do u.p.t.u. - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania interpretacji - wymieniono oleje i tłuszcze zwierzęce i roślinne – wyłącznie jadalne).
W tym miejscu przypomnieć trzeba, że wg stanu obowiązującego na dzień wydania ww. interpretacji, zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielana informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. U. GUS Nr 1 poz. 11) zasadą było, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (towary i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania towarów i usług. Ustawa zmieniająca wprowadziła zmiany w u.p.t.u.; i tak, zgodnie z nowym brzmieniem art. 5a tej ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. W dziale VIII ustawy o podatku od towarów po rozdziale 1 dodano również rozdział 1a, odnoszący się do wprowadzonej instytucji Wiążącej Informacji Stawkowej. Zgodnie z nowowprowadzonym art. 42a u.p.t.u., WIS jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.
Z uwagi na powyższe, w stanie prawnym obowiązującym po wprowadzeniu WIS, decyzje WIS nie są już wydawane w oparciu o przedstawione przez wnioskodawcę zaklasyfikowanie towaru według symbolu PKWiU, a na podstawie klasyfikacji towaru do kodu Nomenklatury scalonej CN. Ustawa zmieniająca wprowadziła zatem nową matrycę stawek VAT. System CN jest klasyfikacją obowiązująca na terenie całej Unii Europejskiej, zaś nowelizacja zmierza do dostosowania systemu identyfikacji stawek podatku do przepisów obowiązujących w UE, a jednocześnie do ujednolicenia przedmiotowych regulacji na poziomie krajowym. Powyższe miało za zadanie objąć tą samą stawką produkty przyporządkowane do danego działu w systemie CN, przez co – co do zasady - stawkami objęte zostały całe działy, a nie poszczególne towary z nich wyodrębnione. Naturalną konsekwencją były więc zmiany wysokości stawek VAT w odniesieniu do poszczególnych towarów.
Jak wskazywał skarżący, w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2020 r. były wydawane WIS obejmujące oleje konopne stawką 23% (niezależnie od zakwalifikowania ich do pozycji CN 2202 (napoje) czy CN 3304 (kosmetyki)). Zdaniem strony, skoro nie otrzymała ona postanowienia o uchyleniu, zmianie lub stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej uzyskanej w 2016 r., to powinna zostać zwolniona od zapłaty różnicy w stawce podatku od towarów i usług w razie nieuwzględnienia tej interpretacji w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
Z takim poglądem nie sposób się zgodzić.
Jak stanowi art. 14k o.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej (§ 1). W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę (§ 3). W myśl art. 14l o.p., w przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji indywidualnej, zastosowanie się do tej interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku. Z kolei art. 14m § 1 o.p. wskazuje, że zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona, której wygaśnięcie stwierdzono lub która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli: 1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz 2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu interpretacji indywidualnej.
Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy należało jedynie przypomnieć, że u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 o.p. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono, wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (tak art. 14k § 1 i § 3, art. 14m oraz art. 14na o.p.). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna jest zatem aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2019 r., II FSK 2483/17).
Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, interpretacja podatkowa stanowi jedynie informacje co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji, zainteresowany w istocie zwraca się do organu podatkowego z pytaniem o informację co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w określonej przedstawionej we wniosku sytuacji.
Powyższe rozważania pozwalają na przyjęcie, że interpretacja indywidualna osadzona jest w konkretnych realiach – stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku i odpowiadającego mu stanu prawnego. Stan faktyczny, który był przedmiotem interpretacji z 7 kwietnia 2016 r., miał charakter ciągły – skarżący dokonywał sprzedaży oleju konopnego, przy czym w międzyczasie (od 1 lipca 2020 r.) zmienił się stan prawny, dotyczący m.in. stawki podatku VAT właściwej dla oferowanego oleju, jak też zakresu materii interpretacji indywidualnych, co wiąże się z wprowadzeniem WIS. Co prawda w odniesieniu do okresu, w którym stan prawny stanowiący podstawę interpretacji indywidualnej z 7 kwietnia 2016 r. pozostawał aktualny (do 30 czerwca 2020 r.), wnioskodawca korzystał z waloru ochronnego interpretacji, niemniej jednak, zmiana stanu prawnego jest na tyle istotna, że ochrona interpretacji nie może rozciągać się na zdarzenia zaistniałe po tej zmianie.
Jak słusznie zauważył skarżący, a co de facto potwierdził też organ, przepisy o.p. nie wskazują wprost, jaki jest los prawny interpretacji indywidualnej w sytuacji, kiedy zmienił się przepis wpływający na kształt zobowiązania podatkowego ukształtowanego w oparciu o tę interpretację. Niemniej jednak, patrząc na tę kwestię systemowo, uzasadnione wydaje się być stwierdzenie, że moc ochronna interpretacji indywidualnej w takim wypadku wygasa. Przyjęcie stanowiska odmiennego byłoby nieracjonalne, prowadziłoby bowiem do sytuacji, kiedy do stanów faktycznych tożsamych jak we wniosku o wydanie danej interpretacji indywidualnej, ale późniejszych niż data wydania tej interpretacji, zastosowanie znajdowałyby przepisy prawa obowiązujące na dzień wydania interpretacji – niezależnie od tego, czy nadal obowiązują lub czy wciąż mają takie same brzmienie.
Sąd zauważa, że pogląd zaprezentowany przez organ nie stanowi novum i powinien zostać uznany za ogólnie przyjęty. Już bowiem m.in. w odpowiedziach podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów – z upoważnienia ministra – nr 9431 z 26 września 2007 r. oraz nr 5831 z 25 stycznia 2007 r. na interpelacje poselskie wskazywano, że interpretacja indywidualna wygaśnie z mocy prawa w wyniku takiej zmiany przepisów, która spowoduje dezaktualizację oceny prawnej stanowiska pytającego zawartej w wydanej interpretacji. Co prawda odpowiedź ta została udzielona na kanwie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590), jednak jej wydźwięk, zdaniem składu orzekającego, pozostaje aktualny również w sprawie niniejszej.
Niezależnie od powyższego sąd zauważa, że przepisy o.p. dopuszczają możliwość stwierdzenia przez Dyrektora KIS wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, ale tylko jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym (art. 14e § 1a pkt 2). Stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie (§ 3). Do tego art. 14i § 4 o.p. stanowi, że w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się informację o zmianie, uchyleniu oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej. Jak już wcześniej wskazano, przepisy o.p. w żaden sposób nie odnoszą się do wygaśnięcia interpretacji indywidualnej wskutek zmiany stanu prawnego z mocy prawa, niemniej jednak nie sposób za zgodną z prawem – także w kontekście funkcji gwarancyjnej i ochronnej interpretacji – uznać bierność organu w zakresie jakiegokolwiek poinformowania podatnika o wygaśnięciu wydanej wcześniej interpretacji. W systemie Informacji Celno-Skarbowej EUREKA interpretacja z 7 kwietnia 2016 r. nadal widnieje jako aktualna. Sytuacja ta nie ma jednak wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a zdaniem sądu może być jedynie przedmiotem odpowiedzialności odszkodowawczej organu na drodze postępowania cywilnego.
Biorąc pod uwagę powyższe, sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 14l w zw. z art. 14k § 3 w zw. z art. 14m § 1 o.p., a także art. 14e o.p., także w powiązaniu z art. 121 o.p. i art. 120 o.p. Stanowisko organu w zakresie problematyki poddanej ocenie w wydanej interpretacji indywidualnej jest prawidłowe. Przyzwolenie na praktykę zaproponowaną przez stronę w istocie spowodowałoby, że mimo zachodzących zmian legislacyjnych, podatnicy legitymujący się wydaną na ich wniosek interpretacją indywidualną, uprawnieni byliby do stosowania nieobowiązujących przepisów, które aktualne były na dzień wydania interpretacji indywidualnej.
Z uwagi na powyższe sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.