I SA/Bk 361/06

I SA/Bk 361/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Urszula Barbara Rymarska /przewodniczący/
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1029/07 - Wyrok NSA z 2008-05-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 19 ust.1
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
par. 48 ust. 4 pkt. 5a
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 122, art. 187 par.1, art. 191, art. 199a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Tezy
Ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. B. – K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] grudnia 2005 r. Nr [...], dokonał Panu L. B., właścicielowi PHU "P." - rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2002 r., w sposób odmienny niż zadeklarowano.
W toku postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił,
iż w deklaracjach VAT-7 złożonych do [...] Urzędu Skarbowego w B. za miesiące od stycznia do grudnia 2002 r., bezpodstawnie został ujęty i odliczony od podatku należnego podatek naliczony wynikający z 62 faktur VAT. Jako sprzedawca w fakturach tych ujęta była Stacja Paliw "F." [...]. Stwierdzono jednak, że w Spółce tej brak jest 62 kopii faktur VAT, których oryginały znajdują się w dokumentacji księgowej Pana L. B. Faktury te nie zostały również ujęte w prowadzonym przez Spółkę "F." rejestrze sprzedaży VAT, a kwot sprzedaży i podatku należnego z przedmiotowych faktur nie uwzględniono w składanych do urzędu skarbowego deklaracjach VAT-7. Pod numerami i w terminach wystawienia faktur, na których widnieje jako nabywca oleju napędowego PHU "P.", znajdują się kopie faktur wystawionych na rzecz innych podmiotów gospodarczych, które dokumentują sprzedaż różnego asortymentu towarów (nie tylko oleju napędowego) o innych wartościach netto i podatku od towarów i usług, niż uwzględnione na fakturach będących w posiadaniu PHU "P.".
Z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie zgodził się Pan L. B. i złożył za pośrednictwem pełnomocnika odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez odebranie podatnikowi prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie paliwa.
Po rozpatrzeniu odwołania oraz całości materiału zgromadzonego w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] lipca 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść
art. 19 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz
o podatku akcyzowym, oraz § 50 ust. 4 pkt 5a rozporządzenia Ministra Finansów
z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy
o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (w stanie prawnym obowiązującym do 25 marca 2002 r.) i § 48 ust. 4 pkt 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (w stanie prawnym obowiązującym od dnia 26 marca 2002 r.). Wskazując na powyższe unormowania stwierdzono, że Panu L. B., nie przysługiwało prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z 62 faktur VAT nie potwierdzonych kopią u wystawcy - spółki "F.", albowiem dowody źródłowe dokumentują transakcje handlowe, które w rzeczywistości nie miały miejsca.
Ustosunkowując się do zarzutu odwołania odnoszącego się do "bezgranicznego" dania wiary zeznaniom Pana M. O. - pracownika firmy "F.", zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. jest on niezasadny. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ponownym przesłuchaniu w dniu 30 września 2005 r. M. O., po okazaniu mu 62 faktur VAT, w których jako sprzedawca widnieje stacja "F.", a jako nabywca PHU "P.", przyznał, że to on sporządził wszystkie okazane mu faktury, również te, w których jako wystawców podano innych pracowników stacji. Opisał przy tym proceder wystawiana tych faktur. Jednocześnie zeznał, że samochody z firmy "P." nie tankowały na stacji "F.". Świadek przyznał, że jego wcześniejsze zeznania złożone w toku postępowania w dniu 15 czerwca 2005 r., nie były zgodne z prawdą. Zeznał tak "z niechęci do poniesienia konsekwencji". Według organu odwoławczego złożenie przez M. O. zbieżnych w treści zeznań dotyczących procederu wystawiania tzw. "pustych" faktur dokumentujących sprzedaż paliwa, zarówno w ramach postępowania kontrolnego jak i postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. stanowi podstawę do uznania ich za jeden z ważniejszych dowodów w sprawie. Ponadto organ podkreślił, że przed prokuratorem M. O. przyznał się do winy i jednocześnie zgodził się dobrowolnie poddać karze.
Ponadto zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. za wiarygodnością powtórnych zeznań M. O. przemawiają inne dowody zgromadzone
w trakcie kontroli, tj. brak kopii faktur VAT w dokumentacji księgowej Stacji Paliw "F.", rzekomo wystawionych na rzecz PHU "P.", zeznania pracowników stacji "F.", iż nie dokonywali sprzedaży paliwa i nie sporządzali faktur na rzecz firmy "P.", wyjaśnienia pracowników Spółki "E.", którzy potwierdzili dostarczanie oleju opałowego do samochodów PHU "P." do bazy przy ul. E. w B., a ponadto stwierdzili, że faktury wystawione na nazwiska "B." i fikcyjne nazwiska "K.", "S.", dokumentują faktycznie sprzedaż na rzecz firmy Pana L. B., zeznania kierowców zatrudnionych w PHU "P.", że samochody ciężarowe, którymi jeździli regularnie tankowano z cysterny w bazie w Białymstoku, wyjaśnienia współwłaściciela Stacji Paliw "F." dotyczące systemu wystawiania i dostarczania faktur, wyjaśnienia skarżącego oraz jego pracownicy – J. B. odnośnie fikcyjnie sporządzonego zestawienia zakupów paliwa, mającego potwierdzić tankowanie samochodów na stacji "F.", zeznania pracowników firmy "P.", co do zakupów paliwa na stacji "F.".
Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał również zarzut nie uwzględnienia wniosków dowodowych strony, polegających na przesłuchaniu świadków. Podniesiono, że osoby, o przesłuchanie których wnioskował pełnomocnik strony,
tj. M. O. i pracownicy PHU "P.", były na wcześniejszym etapie postępowania przesłuchiwane. Strona postępowania została w trybie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej zawiadomiona o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, w związku z czym przy przesłuchaniu M. O. oraz zatrudnionych przez L. B. osób (z wyjątkiem przesłuchania D. Ś.) był obecny pełnomocnik M. C. W pełni korzystał z prawa do czynnego udziału w czynnościach dowodowych, poprzez zadawanie pytań świadkom. W trakcie powyższych przesłuchań wszyscy zapytani
o miejsce tankowania samochodów firmy "P." nie wymienili stacji paliw "F." w Ł. Złożone, więc przez wymienionych świadków wyjaśnienia, swym zakresem objęły już okoliczności, które miałyby stanowić przedmiot wnioskowanych przez stronę czynności. W świetle powyższego ponowne wzywanie świadków i ich przesłuchiwanie nie znajdowało uzasadnienia.
Zdaniem organu odwoławczego, również wniosku pełnomocnika strony
o przesłuchanie M. T. i J. W. zasadnie nie uwzględniono, ponieważ M. T. w 2002 r. nie pracował na stacji "F.", a J. W. był już wcześniej przesłuchiwany. Przedmiotem przesłuchań były okoliczności wystawiania przez świadka faktur i dokonywanie sprzedaży na rzecz PHU "P.". Świadek złożył wyczerpujące zeznania.
Odnośnie nie przesłuchania w toku postępowania kontrolnego świadka W. R. organ odwoławczy wyjaśnił, iż prowadzący czynności wezwali wymienionego na przesłuchanie. W. R. w wyznaczonym terminie nie stawił się do Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Z informacji przekazanej przez podatnika wynikało, że był on na urlopie. Pełnomocnik wnioskował o przesłuchanie tego pracownika PHU "P." po wcześniejszym przesłuchaniu 13 innych kierowców zatrudnionych w firmie Pana L. B. Ich przesłuchania odbyły się na wniosek skarżącego. Zakresem obejmowały one okoliczności, które miały stanowić przedmiot dowodu z zeznań W. R. W świetle zbieżnych zeznań wspomnianych świadków uznano, że ewentualne zeznania W. R. nie wniosą nowych istotnych okoliczności dla sprawy. Wyjaśnienia złożone przez kierowców, dały podstawę do zajęcia stanowiska w kwestii braku transakcji zakupu paliwa na stacji paliw w Ł.
Również za bezzasadną uznano sugestię zawartą w odwołaniu, co do wystąpienia w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej do sądu powszechnego
o ustalenie, czy pomiędzy firmą "F." a firmą "P." istniały stosunki prawne, których przedmiotem było zbycie oleju napędowego, udokumentowane kwestionowanymi fakturami VAT. Treść cytowanego art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej wskazuje, że o wątpliwościach, co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa można mówić tylko wówczas, jeżeli w sprawie zostały zgromadzone dowody, które te wątpliwości nasuwają. W niniejszej sprawie z zebranego materiału dowodowego, zdaniem organu, nie wynikają wątpliwości.
Końcowo organ zauważył, że przeprowadzone szacunkowe wyliczenie ilości paliwa, jaką mogli świadkowie nabyć na stacji "F.", według treści ich zeznań, miało na celu, przy braku innych dowodów, wykazanie, iż zeznania te są niewiarygodne. Ponadto podkreślono, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego zakwestionowano tylko z tych faktur, które nie były potwierdzone kopią u wystawcy
i co do wystawiania, których przyznał się pracownik stacji F. - Pan
M. O. Natomiast pozostałe transakcje nie są przez organ kwestionowane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, działający w imieniu L. B. pełnomocnik, wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze zarzucono organom naruszenie:
- art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie żądania strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla sprawy,
- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, ograniczając dalece inicjatywę dowodową strony podjętą celem wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego,
- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
- art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie dowodu
w postaci przesłuchania świadka K. G. bez uprzedniego zawiadomienia
o tej czynności strony,
- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, w tym przesłuchań świadków w osobach pracowników oraz właściciela firmy F. - K. G.,
- art. 19, art. 10 ust. 2 oraz art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług oraz
o podatku akcyzowym poprzez nieuwzględnienie w rozliczeniu za miesiąc grudzień 2002 r. podatku naliczonego w kwocie 7.830,55 zł wynikającego z faktur wystawionych przez firmę E.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił
o oddalenie skargi.
Ponadto za niezasadny uznano również zarzut skargi, dotyczący naruszenia art.190 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania świadka K. G., bez uprzedniego zawiadomienia o tej czynności strony. Podniesiono, że protokół z 20.01.2005 r. został sporządzony na podstawie art.172 § 1 Ordynacji podatkowej. Przesłuchanie zostało przeprowadzone w trybie art. 289 § 2 Ordynacji podatkowej. Ewentualne uchybienie dotyczące przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Pana K. G. w charakterze świadka bez powiadomienia strony, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Pan K. G. został bowiem ponownie przesłuchany w charakterze świadka w dniu 08.02.2005 r., o czym strona została powiadomiona zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej,
a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem, zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy skarbowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego, pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie Sąd pragnie zwrócić uwagę na regulację zawartą w przepisie
art. 19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług oraz
o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz.50 ze zm.), statuującą fundamentalną zasadę podatku od towarów i usług, czyli prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust.2 tejże ustawy).
Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w cytowanej ustawie – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Minister Finansów wydał w dniu
22 grudnia 1999 r. rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz.1245 ze zm.). Rozporządzenie to obowiązywało do 25 marca 2002 r. Z dniem
26 marca 2002 roku natomiast weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów
z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy
o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 27, poz.268 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenia znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, która dotyczy podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r.
Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 50 ust.4 pkt 5a rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r., w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te
i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Identyczny zapis znalazł się również w § 48 ust. 4 pkt 5a w cytowanym rozporządzeniu z dnia 22 marca 2002 r.
Analiza powyższych uregulowań wskazuje, że ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę, czy sprzedaż. Tymczasem organy skarbowe zakwestionowały istnienie rzeczywistej sprzedaży oleju napędowego, wynikającej z 62 faktur VAT wystawionych na PHU "P." i nie potwierdzonych kopią u sprzedawcy – spółki "F.". Jako kluczowy dowód w sprawie uznano zeznania pracownika stacji paliw "F." – M. O., złożone w dniu 30 września 2005 r. Świadek zeznał w tym dniu, że to on sporządził wszystkie okazane mu faktury, również te, w których jako wystawców podano innych pracowników stacji. Zeznał, że faktury te nie dokumentują faktycznej sprzedaży paliwa i zostały przez niego wystawione na zlecenie L. B. za wynagrodzeniem w wysokości 5 groszy od litra paliwa ujętego w fakturach. Do ich sporządzania wykorzystywał komputer używany na stacji "F.". Wystawiał fakturę, a następnie poprawiał dane i uzyskiwał kolejną fakturę o tym samym numerze i dacie, lecz o innym asortymencie i na innych nabywców. W ten sposób wyjaśnił istnienie faktur o tych samych numerach, lecz o innej treści, tj. faktur zaewidencjonowanych w księgach stacji "F." dokumentujących faktyczną sprzedaż oraz znajdujących się w dokumentacji PHU "P." faktur, które dokumentują fikcyjne transakcje sprzedaży paliwa na rzecz tej firmy. Po wystawieniu fikcyjnej faktury na rzecz PHU "P." świadek stemplował je pieczęcią stacji "F.", nanosił podpisy (również za pozostałych pracowników stacji "F.", których imiona i nazwiska wpisywał jako wystawców), kopie faktur niszczył, a oryginały przekazywał Panu L. B. Jednocześnie zeznał, że samochody z firmy "P." nie tankowały na stacji "F.".
Co prawda zeznania M. O. złożone w dniu 30 września 2005 r. różnią się diametralnie od poprzednio złożonych w dniu 15 czerwca 2005 r., jednakże organ odwoławczy wskazał, dlaczego dał wiarę zeznaniom złożonym później. Wywody organu w tym zakresie są logiczne i pozostają w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Wskazać bowiem należy, że zeznania świadka pozyskane w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie w dniu 30 września 2005 r. (k.109 tom II akt administracyjnych) pozostają zbieżne z jego wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. (vide akt oskarżenia w sprawie Ds. [...]). Kluczowy jest zaś fakt, że M. O. wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w B.
III Wydział Karny, w sprawie [...], został uznany za winnego popełniania zarzucanych mu czynów i prawomocnie skazany. Nadmienić trzeba, że M. O. oskarżony został m.in. o poświadczenie nieprawdy poprzez wielokrotne wystawienie faktur VAT na zakup przez firmę PHU "P." oleju napędowego (także w 2002 r.), podczas gdy faktycznie takich sprzedaży nie dokonał, w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie po 5 groszy od fikcyjnie wpisanego każdego litra oleju napędowego do faktur VAT (por. kserokopia wyroku znajdująca się w aktach sprawy I SA/Bk 242/06).
Poza tym z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy skarbowe, wynika, że pracownicy stacji paliw "F." J. W. i M. T. zeznali, iż nie wystawiali i nie podpisywali zakwestionowanych w niniejszym postępowaniu faktur. Ponadto również z zeznań współwłaściciela spółki "F." K. G. wynika, że przedmiotowe faktury nie zostały wystawione przez spółkę. Świadek ten nie potwierdził także faktu dostarczania oleju napędowego do siedziby firmy "P." w P.
Zeznania tych świadków są sprzeczne z zeznaniami złożonymi w toku postępowania podatkowego przez skarżącego, jak też z zeznaniami złożonymi przez pracowników firmy PHU "P.". Niemniej jednak biorąc pod uwagę podnoszone wyżej okoliczności związane ze skazaniem M. O. organy skarbowe prawidłowo i logicznie zinterpretowały oraz oceniły te zeznania. Odbyło się to
w zgodzie z zasadami swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (DZ. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Zwrócić bowiem należy uwagę, że m.in. świadkowie Z. S., P. O., R. Ś., W. F., A. O., G. C. zeznali, że w 2002 r. nabywali w stacji "F." paliwo do samochodów ciężarowych firmy "P.". Część świadków szacunkowo podała ilość rzekomo zakupowanego jednorazowo oleju napędowego (podane ilości rzędu 150, 500 do 800 litrów) i częstotliwość dokonywania zakupów. Dla wykazania niewiarygodności zeznań pracowników Pana L. B. organy przeprowadziły szacunkowe wyliczenie ilości paliwa, jaką mogli oni nabyć na stacji "F.", zgodnie z treścią ich zeznań, które to wyliczenie wykluczyło możliwość nabycia oleju napędowego w ilości 360.791 litrów, wynikającej z zakwestionowanych faktur. Ponadto organy "wychwyciły" rozbieżności w zeznaniach tych świadków z zebranym materiałem dowodowym. Nie stwierdzono bowiem, w dokumentacji księgowej firmy "P." faktur VAT, dokumentujących zakup paliwa w stacji "F.", na których widnieją podpisy świadków – pracowników skarżącego. Część świadków natomiast twierdziła, że dokonując zakupu paliwa odbierali faktury i podpisywali je. W świetle powyższych okoliczności organy miały prawo przyjąć, że świadkowie ci nie tankowali paliwa do samochodów ciężarowych należących do skarżącego na stacji paliw "F.". Znamienne jest również, że zbiorcze zestawienie dotyczące zakupów paliwa w stacji "F." zostało sporządzone przez skarżącego, a nie firmę "F.". Współwłaściciel "F." zeznał, że nie sporządzał takiego zestawienia. Natomiast pracownica firmy "P." J. B. zeznała, że wspomniane zestawienie sporządziła osobiście na polecenia L. B. na druku opatrzonym pieczęcią spółki "F.", dostarczonym przez skarżącego. Uzasadnione jest zatem twierdzenie organów, że powyższe zestawienie miało jedynie na celu uwiarygodnienie, iż związana z nim faktura dokumentuje dokonaną transakcję zakupu paliwa, podobnie jak pozostałe faktury (zakwestionowane przez organy w toku postępowania).
Dotychczasowe spostrzeżenia dają w ocenie Sądu podstawę do przyjęcia,
że organy podatkowe przeprowadziły prawidłowo postępowanie podatkowe.
Zgodnie z przepisami zawartymi w Rozdziale 11 Działu IV ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), istotą postępowania podatkowego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. W ramach dokonywanej oceny zebranego materiału dowodowego organy podatkowe związane są ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, w tym w szczególności wynikającymi z przepisów: art. 191 Ordynacji podatkowej (zasada swobodnej oceny dowodów) i art. 122 Ordynacji podatkowej (zasada prawdy obiektywnej), a oceny dokonane w ramach postępowania nie mogą być dowolne. Działania organów w niniejszej sprawie ocenić należy jako obiektywne
i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski w zakresie zakwestionowanych faktur VAT, nie dokumentujących faktycznie dokonanej przez firmę "F." na rzecz skarżącego sprzedaży oleju napędowego.
Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa.
Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 188 ustawy
– Ordynacja podatkowa. Zauważyć bowiem należy, że w znakomitej większości wnioski dowodowe strony skarżącej sprowadzały się do ponownego przesłuchania świadków na okoliczności, które były już przedmiotem ich pierwszego przesłuchania. Odnośnie wniosku o przesłuchanie W. R. organ przekonująco wywiódł, że zeznania tego świadka nie wniosą nowych istotnych okoliczności w sprawie, w związku ze zbieżnym stanowiskiem pozostałych przesłuchanych już pracowników PHU "P.".
Odnosząc się natomiast do kwestii przesłuchania świadka G.
z naruszeniem zasady wynikającej z art. 190 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, podnieść należy, iż jak wynika z akt sprawy odbyło się w trybie art. 289 § 2 ustawy
– Ordynacja podatkowa (k.56, tom I akt administracyjnych). Okoliczność ta była podstawą do nie zawiadomienia strony skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu. Niemniej jednak na późniejszym etapie postępowania
o kolejnym terminie przesłuchania świadka skarżący został już zawiadomiony
(k.64/1 tom I akt administracyjnych). Strona skarżąca, mogła zatem uczestniczyć
w przeprowadzeniu tego dowodu, zadawać pytania w celu wyjaśniania wątpliwości. Prawa procesowe skarżącego, nie zostały zatem naruszone w sposób podważający legalność wydanej decyzji.
Z kolei zarzut naruszenia art. 19, art. 10 ust. 2 oraz art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez nieuwzględnienie
w rozliczeniu za miesiąc grudzień 2002 r. podatku naliczonego w kwocie 7.830,55 zł, wynikającego z faktur wystawionych przez firmę E., został sformułowany dopiero na etapie skargi. Organy podatkowe, nie miały zatem wcześniejszej możliwości ustosunkowania się do powyższej okoliczności.
Jeżeli natomiast chodzi o kwestię naruszenia art. 199a ustawy – Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy jednoznacznie wskazał, że z dowodów zgromadzonych w sprawie nie było wątpliwości, co do nie istnienia kontaktów handlowych między skarżącym i firmą "F.". Sąd podziela stanowisko organów w zakresie braku przesłanek do zastosowania tego uregulowania.
Podsumowując, skarżona decyzja wydana została w zgodzie z przepisami prawa procesowego i materialnego.
Wobec powyższego orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) jak w sentencji.