I SA/Bk 348/06

I SA/Bk 348/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Janusz Lewkowicz /sprawozdawca/
Józef Orzel /przewodniczący/
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 384/07 - Wyrok NSA z 2007-06-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 76a par.1, art. 240 par. 1 pkt 5, art. 245 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Tezy
Aby można było uznać za zasadny wniosek oparty o przepis art. 240§1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki:
- dowody/okoliczności zgłaszane przez Stronę muszą być nowe, lecz istniejące w dniu wydania decyzji
- zgłaszane dowody/okoliczności muszą być dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych,
-nowe dowody/okoliczności nie mogły być znane organowi w momencie wydawania decyzji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Józef Orzel, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz (spr.), asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi D. i W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. na postawie przepisów art. 241 § 1 oraz art. 243 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. Nr [...] z dnia [...].10.2003 r. w przedmiocie określenia Państwu W. i D. B. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r.
W uzasadnieniu organ podał, że pismem z dnia 27.02.2006 r. W. B. wniósł na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego w/w decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej
w B. podając, że z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].06.2005 r. (dotyczącej rozliczenia podatku za rok 1999) wynika, iż zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 1999 r. zostały uiszczone w wysokości większej od należnej, co skutkuje tym, że w 1998 r. posiadał nadpłatę.
Organ podatkowy, który wydał decyzję w ostatniej instancji wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania w razie dopuszczalności wznowienia stosowanie do art. 244 § 1 w zw. z art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej).
Decyzją z dnia [...].04.2006 r. na podstawie art. 244 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 ustawy – Ordynacja podatkowa Dyrektor Izy Skarbowej w B. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...].10.2003 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].07.2003 r. nr [...] w sprawie określenia Państwu W. i D. B. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w wysokości [...] zł w miejsce wykazanego w zeznaniu rocznym w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu organ podał, że podana przez stronę jako podstawa wznowienia postępowania decyzja Dyrektora izby Skarbowej w B. z dnia [...].06.2005 r. nr [...] umorzyła postępowanie w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu niewpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące październik i listopad 1999 r. w łącznej kwocie [...] zł.
Nie może być ona podstawą wznowienia postępowania i ewentualnej zmiany decyzji gdyż wydana została prawie 2 lata później niż decyzja, której wznowienia strona dochodzi. Tymczasem przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Również twierdzenie Strony, że należy wrócić do umowy zlecenia zawartej pomiędzy W. B. a "H." i ponownie ocenić tę umowę, nie może być podstawą do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...].10.2003 r. Umowa zlecenia znana był organom podatkowym obu instancji, została ona odpowiednio zakwalifikowana a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27.02.2004 r. sygn. akt SA/Bk 1401/03 przyznał racje organom podatkowym, że Pan W. B. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług zarządzania.
W odwołaniu od powyższej decyzji D. i W. B. zarzucili naruszenie przepisów prawa, a w szczególności obrazę art. 62 § 1, art. 62 § 2, art. 76 § 1, art. 76a § 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – oraz błędne zakwalifikowanie wynagrodzenia wynikającego z pkt 3,4 umowy zlecenia jako pozarolnicza działalność gospodarcza na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90 z 1993
z późn. zm.), podczas gdy powinno być ono zakwalifikowane zgodnie z art. 10 ust 1 pkt 9 w/w ustawy.
W uzasadnieniu podatnicy podali, że z dniach 25.04.2005 i 15.06.2005 Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał decyzje nr [...] i nr [...], dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., z których jednoznacznie wynika, że podatnicy mieli nadpłatę zarówno w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych, jak również nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych, wynikającą z ostatecznego rozliczenia 1999 r.
Decyzje te zmieniły wcześniejsze decyzje, wydane przez organy podatkowe,
z których wynikało, że podatnicy mieli zaległości podatkowe w 1999 r. zarówno
w podatku dochodowym, jak też w zaliczkach na podatek dochodowy.
Wykazane nadpłaty w decyzjach za 1999 r. są nowymi okolicznościami, które upoważniają do unieważnienia ostatecznych decyzji za 1998 r.
Zgodnie z art. 62 § 1, 62 § 2, art. 76 § 1 i art. 76a § 2 Ordynacji podatkowej, nadpłaty powinny być zaliczone z urzędu na poczet zaległości podatkowych,
a zaliczenie to następuje z dniem powstania nadpłaty.
W związku z tym, że nadpłaty na zaliczki na podatek dochodowy wystąpiły
w miesiącach: styczeń, marzec, kwiecień 1999 r., a za ten okres podatnicy płacili odsetki (decyzja nr [...] z dnia [...].10.2003), decyzję tą, przy rozpatrywaniu 1998 r., należy również unieważnić.
Okoliczności te są nowe, istotne dla sprawy i nie były znane organom podatkowym wydającym decyzję i te fakty nie powinny być w ogóle kwestionowane przez Dyrektora Izby Skarbowej.
Dyrektor Izby Skarbowej powinien ponowne przeliczyć odsetki zgodnie
z obowiązującymi w 2003 r. przepisami (art. 76 § 1 i art. 76a § 2) Ordynacji podatkowej, ze szczególnym uwzględnieniem zaliczenia nadpłat z dniem ich powstania, a nie z dniem wydania postanowienia, jak to miało miejsce w 2001
r. Odsetki bowiem zostały wyliczone w decyzjach z dnia [...].11.2001 i zapłacone
w dniu 26.11.2001 r. Decyzje z 2001 r. zostały unieważnione, a w 2003 r. wydano nowe decyzje, w których już nie wyliczono wielkości odsetek, ani też nie zwrócono nadpłaty. Zmieniły się przepisy, które zobowiązywały organy skarbowe do zmiany sposobu liczenia odsetek, ale Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. ani Dyrektor Izby Skarbowej ich nie zastosowali i nie wydali nowych postanowień.
Odnośnie wynagrodzenia wstępnego, to należało się ono W. B. zgodnie z pkt 3.4 umowy zlecenia za przyjęcie zlecenia, zawarcie umowy oraz za objęcie stanowiska. Wszystkie te czynności poprzedzały świadczenie usług.
Zakwalifikowanie wynagrodzenia wstępnego, którego podatnik nie otrzymał
w 1998 roku, jako pozarolnicza działalność gospodarcza na podstawie art. 10 ust
1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90 z 1993
r. z późn. zm.) nie zostało nigdy udowodnione, choć taki obowiązek ciąży na organach podatkowych (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Z pozycji siły, bez udowodnienia, przyjęto wersję najbardziej niekorzystną dla podatnika.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Zdaniem organu odwoławczego odwołanie nie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Analizując ten przepis w odniesieniu do stanu faktycznego zaistniałego w nin. sprawie, podnieść należy, że aby organ mógł rozstrzygnąć zgodnie z wnioskiem, muszą łącznie wystąpić następujące przesłanki:
- dowody/okoliczności, o których pisze Strona, musza być nowe, lecz istniejące
w dniu wydania decyzji, co oznacza, że podczas postępowania podatkowego ani organ, ani Strona ich nie zgłosiły;
- zgłaszane dowody lub okoliczności muszą być dla sprawy istotne. "Nowe okoliczności faktyczne" bądź "nowe dowody", o których mowa w w/w przepisie, muszą mieć znaczenie prawne, czyli takie, które ma w konsekwencji wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.06.1985 r. Sygn. akt I SA 198/85, "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy".
- nowe dowody/okoliczności nie mogły być znane organowi w momencie wydania decyzji.
Wymogi powyższe muszą być spełnione łącznie. Te zaś nie zostały spełnione z następujących względów:
- przede wszystkim okoliczność wskazywana przez Stronę jako nowa okoliczność
w sprawie (czyli wydanie nowych decyzji za rok podatkowy 1999) nie była okolicznością istniejącą w momencie wydawania decyzji z [...].10.2003 r., gdyż decyzji tych jeszcze nie było – zostały wydane w roku 2005 ,
- nie został spełniony wymóg istotności – zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie wskazano okoliczności mogącej mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. Stwierdzenie istnienia nadpłaty za jeden rok podatkowy nie wyklucza możliwości wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku za rok poprzedni. Zgodnie
z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił
w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Przepis ten wyraźnie mówi: organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa (...). Ani wymieniony artykuł, ani przepisy dotyczące nadpłaty nie przewidują wystąpienia sytuacji, w których organ podatkowy byłby zwolniony z obowiązku wydania decyzji wymiarowej w razie stwierdzenia zaniżenia zobowiązania podatkowego. Dopiero po stwierdzeniu istnienia nadpłaty (w tym przypadku vide decyzja Dyrektora Izby Skarbowej
z [...].04.2005 r. nr PB [...]) można zastosować przepis art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złożył wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Również z tego względu zgłaszana przez Stronę okoliczność nie może mieć wpływu na uchylenie decyzji dot. 1998 roku,
- jak podnosił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 07.07.1988 r. Sygn. akt IV SA 419/88, "odmienna wykładnia przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną decyzji orzekającej co do istoty sprawy, nie jest ani nową okolicznością faktyczna, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego". Zdaniem Strony błędne zakwalifikowanie przez organy podatkowe wynagrodzenia wynikającego z pkt-u 3.4 umowy zlecenia jako dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, czyli zastosowanie jako podstawy prawnej art. 10 ust. 1 pkt 3 zamiast art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) stanowi jedną z przesłanek uchylenia przedmiotowej decyzji.
W świetle w/w przepisów i stanowiska NSA należy uznać ten argument za nieuzasadniony.
Organy podatkowe, wydając decyzję w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998, orzekały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. W okresie objętym kontrolą Pan B. prowadził działalność gospodarczą w zakresie obejmującym: instalatorstwo elektryczne i elektromechaniczne, handel artykułami rolno- spożywczymi i przemysłowymi, zarządzanie przedsiębiorstwami. W dniu 19.11.1998 r. zawarł umowę zlecenia z firmą "H." S.A., na mocy której Pan B. miał świadczyć usługi w postaci zarządzania tym przedsiębiorstwem na stanowisku Wiceprezesa do Spraw Operacyjnych. Czynności zlecone postanowieniami tej umowy były wykonywane w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa. Wszystkie zgromadzone dowody jednoznacznie wskazywały na kwalifikację dochodów jako dochodów z działalności gospodarczej. Stanowisko organów zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd administracyjny w Białymstoku w sprawie SA/Bk 1401/03.
Strona w złożonym odwołaniu wnosi o unieważnienie również decyzji z dnia [...].10.2003 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w S. z [...].07.2003 r. Nr [...]. Biorąc pod uwagę, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...].04.2006 r. NR [...] dotyczyło jedynie decyzji z [...].10.2003 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji nie jest możliwe uwzględnienie tego wniosku.
Organ nadmienił także, że zgodnie z art. 76a Ordynacji podatkowej
w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się odrębne postanowienie.
Za niczym nieuzasadniony uznał także organ zamiast naruszenia przepisów art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. i D. B. zarzucili:
- naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej,
- naruszenie przepisów prawa, a w szczególności obrazy art. 62 § 1 , 62 § 2. art. 76 § 1, art. 76 §2, art. 120, 121 § 1, art. 187 §1, art. 240 § 1, art. 245 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
- oraz błędne zakwalifikowanie wynagrodzenia wynikającego z pkt 3.4 umowy zlecenie jako pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie art. 10 ust 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu skarżący chronologicznie przedstawili toczące się postępowanie dotyczące zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. oraz częściowo za 1999 r.
Podnieśli, że skoro z decyzji z [...].04.2005 i [...].06.2005 r. dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. wynika, iż podatnicy mieli nadpłaty zarówno w zaliczkach miesięcznych na podatek dochodowy jak i nadpłatę wynikającą z ostatecznego rocznego rozliczenia, to te stwierdzone nadpłaty są nowymi okolicznościami, nieznanymi Dyrektorowi Izby Skarbowej w B.
w 2003 r.
Nowe okoliczności (nadpłaty) mają znaczenie prawne, gdyż zmieniają wielkość odsetek za 1998 r.
Nie uznając tych okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej w B. naruszył art. 240 § 1 i art. 245 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z art. 62 § 1, art. 62 § 2, art. 76 § 1 i art. 76a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa nadpłaty za 1999 r. powinny być zaliczane z urzędu na poczet zaległości podatkowych za 1998 r. a zaliczenie następuje z dniem powstania nadpłaty. Takiego zaliczenia organy podatkowe nie dokonały, przez co naruszyły art. 120 i art. 121 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.
Skarżący powtórzyli też swoje stanowisko odnośnie interpretacji pojęcia wynagrodzenia, które otrzymał W. B. od "H." S.A.
Wg skarżących organy podatkowe pomimo kilkakrotnych wyjaśnień podatnika, nie zwróciły się z zapytaniem do "H." S.A., czy wynagrodzenie wstępne należało się za świadczenie usług czy też była to nagroda za pracę w okresie poprzedzającym zawarcie umowy. Z umowy jednoznacznie wynika, że W. B. w ramach prowadzonej działalności miał otrzymywać ściśle określone wynagrodzenie za każdy miesiąc przepracowany na rzecz Spółki H. S.A.
Wg Skarżących, za ich wersją przemawiają tez słownikowe definicje pojęć: "zlecenie", "świadczenie", "usługa" i "umowa".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania należy do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały wskazane w sposób wyczerpujący w art. 240 Ordynacji podatkowej.
Skarżący na żadnym etapie postępowania nie wskazali wprawdzie w sposób precyzyjny przepisu będącego przesłanką wznowienia postępowania, ale z ich wniosku, odwołania i skargi wynika, że przepisem tym jest art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Wydane w sprawie postanowienie z dnia [...].03.2005 r. o wznowieniu postępowania oparte na przepisach art. 241 § 1 oraz art. 243 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie oznacza że organ uznał racje podatników co do istnienia przesłanki
z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy. Postanowienie to otworzyło jedynie postępowanie
w sprawie wznowienia postępowania.
Dopiero po przeprowadzeniu postępowania organ podatkowy wydaje decyzję
w oparciu o odpowiedni przepis art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie był to przepis art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w myśl którego organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1.
W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się jedynie, że aby można było uznać za zasadny wniosek oparty o przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki:
- dowody/ okoliczności zgłaszane przez Stronę muszą być nowe, lecz istniejące
w dniu wydania decyzji, czyli nie były zgłaszane w toku postępowania ani przez Stronę, ani przez organ podatkowy;
- zgłaszane dowody/ okoliczności muszą być dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA
z 25.06.1985 r. Syg. akt I SA 198/05, publ. ONSA 1985/1/35);
- nowe dowody/ okoliczności nie mogły być znane organowi w momencie wydawania decyzji, (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa, Komentarz 2006 r. do art. 240 § 1).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B.
Okoliczność wskazywana przez Stronę jako nowa (wydanie nowych decyzji za rok 1999 i powstanie nadpłat) nie istniała w dniu wydawania decyzji z [...].10.2003 r., gdyż decyzje dotyczące roku 1999 zostały wydane dopiero w roku 2005.
Nie został spełniony wymóg istotności – okoliczność wskazywana przez Stronę nie mogła mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia, przede wszystkim jako nie dotycząca przedmiotu sprawy. Jak stanowi art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej: "Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana
w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego". Przepis ten nie zawiera żadnych sytuacji, których wystąpienie zwalniałoby organ podatkowy z obowiązku określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w drodze decyzji. Wyłączeń takich nie zawiera również żaden z przepisów dot. nadpłat.
Kwestia zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, w myśl art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zaliczenie nadpłat na zaległe lub bieżące zobowiązania następuje
w drodze odrębnego postępowania. Nadmienić należy, że w myśl art. 76b Ordynacji podatkowej, zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje
z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku.
Druga wymieniona przez Skarżących przesłanka wznowienia postępowania nie figuruje wśród przesłanek wskazanych w art. 240 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący kwestionują bowiem stanowisko organów i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (Sygn. akt SA/Bk 1401/03) w zakresie oceny umowy zawartej przez Pana W. B. z "H." S.A.
Zagadnienie to było wyjaśniane w toku toczącego się postępowania podatkowego, jak też było przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Białymstoku w w/w sprawie.
Inna interpretacja umowy dokonywana przez Stronę nie jest nową okolicznością faktyczną ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania.
W ocenie Sądu uprawnionego do badania zgodności z prawem decyzji lub postanowień organów administracji państwowej, zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro organ wydał decyzję w oparciu o obowiązujące przepisy, to również niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP.
Z tych powodów skarga została oddalona na mocy art. 151 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).