I SA/Bk 343/22

I SA/Bk 343/22 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski /przewodniczący/
Justyna Siemieniako /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2188
art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 2
Ustawa z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego na rok 2022 oddala skargę
Uzasadnienie
Burmistrz S. decyzją z [...] marca 2022 r., nr [...] ustalił J. B. (dalej: "skarżący") roczny limit zwrotu podatku akcyzowego na rok 2022 r. w kwocie 2.269,80 zł (pkt 1); oraz ustalił wysokość zwrotu podatku akcyzowego w kwocie 655,06 zł (pkt 2).
Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie w części obejmującej punkt pierwszy decyzji organu pierwszej instancji. Podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych "przez przyjęcie powierzchni użytków rolnych z ewidencji gruntów i budynków, przez co do tej powierzchni wliczono działki, których wnioskodawca nie jest właścicielem ani posiadaczem; gdy Burmistrz S. był związany złożoną korektą informacji podatkowej o gruntach i danymi z aktualnych wypisów znajdujących się w uaktualnionych pod względem geodezyjnym księgach wieczystych KW [...]i [...]". W związku z tym wniósł o zmianę zaskarżonej w punkcie pierwszym decyzji przez przyjęcie do ustalenia rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego powierzchni gruntów podanej we wniosku o zwrot podatku akcyzowego i szczegółowo wykazanej w niezakwestionowanej przez Burmistrza informacji o gruntach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...] utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Organ wskazał na treść art. 2, art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, 2 i 3 i art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2188 – dalej: "ustawa o zwrocie podatku akcyzowego"). Stwierdził, że poza sporem pozostaje okoliczność posiadania przez wnioskodawcę statusu producenta rolnego, sporna zaś jest powierzchnia posiadanych przez niego użytków rolnych warunkujących przyznanie zwrotu podatku akcyzowego.
Jak wynika z akt sprawy, we wniosku strona wskazała, że w okresie od 1 sierpnia 2021 r. do 31 stycznia 2022 r. zakupiła 655,06 litrów oleju napędowego, a fakt ten znajduje potwierdzenie w załączonych fakturach. Natomiast w zakresie powierzchni posiadanych użytków rolnych strona wykazała 20,6657 ha, a organ wyliczył limit w oparciu o powierzchnię 20,6345 ha.
W ocenie Kolegium, przyjęta przez organ pierwszej instancji powierzchnia gruntów rolnych posiadanych przez skarżącego jest prawidłowa. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że włada on działką o nr [...] o pow. [...] ha Kolegium zauważyło, że kwestia ta była wielokrotnie przedmiotem analizy organów podatkowych oraz sądów na etapie dokonywania corocznego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. W rozstrzygnięciach tych wyjaśniono, że w księdze wieczystej KW [...] wpisana jest nadal cała działka [...] (nie uwzględniono w niej podziału na działki [...]), Natomiast działka nr [...] po uprawomocnieniu się decyzji z dnia [...] października 1987 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości objętych uchwałą z dnia [...] września 1986 r. Nr XVIII/68/86 stała się własnością Skarbu Państwa, weszła w skład działki [...] o pow. 0,4290 ha i stanowi ulicę S. (KW [...]). Ponadto zauważono, że jak wynika z aktualnych zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, działka o nr [...] zawiera oznaczenie "dr" - droga, czyli nawet ewentualne samoistne posiadanie części tej działki nie może wpłynąć na powiększenie powierzchni gruntów rolnych - dla celu obliczenia zwrotu podatku akcyzowego.
Odnosząc się do zawartej w odwołaniu informacji, że zostały uaktualnione wszystkie zapisy w księgach wieczystych KW [...] i [...], m.in. przywrócono zapis budynku na działce nr [...], zaś na działce nr [...]w miejsce oznaczenia "droga" pojawił się zapis "działka gruntu" Kolegium uznało, że powyższe nie wpływa na prawidłowość dotychczasowych ustaleń na potrzeby sprawy dotyczącej ustalenia rocznego limitu oraz wysokości zwrotu podatku akcyzowego. Organ wyjaśnił, że podstawę wymiaru podatków, w myśl postanowień art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.), stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12 stwierdził, że zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12; też: S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). Kolegium stwierdziło więc, że przywołana w odwołaniu informacja, że na działce nr [...] w miejsce oznaczenia "droga" pojawił się zapis "działka gruntu" - nie wpływa na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie. W zakresie klasyfikacji gruntów, organy w sposób bezwzględny są związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a zmiana opisu klasyfikacji może nastąpić dopiero po wszczęciu odpowiedniej procedury przed właściwym organem prowadzącym ewidencję na terenie danego powiatu.
Zatem, w ocenie Kolegium, kwota limitu oraz kwota zwrotu podatku akcyzowego została ustalona w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem rocznego limitu, który stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego stanowi iloczyn stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego, liczby 110 oraz powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego, określonej w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 lutego danego roku. Wyliczenie kwoty limitu na 2022 r. w rozpatrywanej sprawie wyniosło zatem 2.269,80 zł według wzoru: 1 (stawka zwrotu) X 110 (liczba) x 20,6345 (pow. użytków rolnych) = 546,96 zł. Stwierdzono zatem, że kwota ustalonego zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 655,06 zł mieści się w rocznym limicie.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Jak podstawy prawne skargi wskazał:
- art. 50 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
- uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014r. sygn. akt III CZP 88/13, który odpowiadając na pytanie prawne: " "Czy "pokrzywdzenie" skarżącego orzeczeniem (gravamen), względnie interes prawny w zaskarżeniu stanowi przesłankę dopuszczalności środka zaskarżenia, a jeżeli tak, to czy owo pokrzywdzenie (interes prawny) polega na różnicy między zgłoszonym wcześniej żądaniem a żądaniem uwzględnionym w sentencji rozstrzygnięcia, czy też występuje także wtedy, aby zaskarżone orzeczenie jest wprawdzie zgodne z żądaniem skarżącego jednakże nie zapewnia mu wszystkich możliwych korzyści, mimo użycia właściwie dobranego, przewidzianego przez prawo środka procesowego lub nie jest zgodne z obowiązującymi przepisami, w sposób który podważa jego stabilność?" ; podjął uchwałę: Pokrzywdzenie orzeczeniem {gravamen) jest przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia, chyba że interes publiczny wymaga merytorycznego rozpoznania tego środka i nadał jej moc zasady prawnej.
- art.170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który daje prawo Burmistrzowi S., Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. i Sądom Administracyjnym do pomijania działki nr [...] (obręb S.) przy wymiarze podatku oraz przy ustalaniu rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego, z uwagi na fakt, że działka ta nie figuruje w Ewidencji Gruntów i Budynków jako terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto wskazany przepis i orzeczenia WSA i NSA podane w uzasadnieniu decyzji SKO dają również uprawnienie dla organów administracji publicznej do pomijania przy wymiarze podatku oraz przy ustalaniu rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego gruntów rolnych, których J. B. nie jest właścicielem, a które są zgłaszane do dopłat z Unii Europejskiej za milczącą zgodą ich prawowitego właściciela.
Ponadto, wyznaczony z urzędu pełnomocnik profesjonalny skarżącego zarzucił decyzji Kolegium naruszenie:
- art. 6, art. 7, art. 7a § 1 i art. 8 § 1 k.p.a. – poprzez zaniechanie ustalenia rzeczywistego przeznaczenia części działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], pomimo powstania wątpliwości co do zakwalifikowania tej części nieruchomości jako drogi a nie gruntu rolnego zwłaszcza wobec zgłoszenia przez skarżącego zastrzeżeń w tym przedmiocie wskazujących na rozbieżność wpisów w Księdze Wieczystej ("działka gruntu") oraz w Rejestrze Gruntów ("dr"), a także mając na uwadze fakt zgłoszenia tej części nieruchomości celem uzyskania dopłat bezpośrednich i dokonania pozytywnej weryfikacji tego zgłoszenia przez ARiMR, co skutkowało nieprawidłowym i dowolnym ustaleniem przez organ wielkości areału, jaki wykorzystuje do produkcji rolnej skarżący;
- art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece polegające na odmowie przyznania skarżącemu statusu właściciela działki gruntu oznaczonego nr geod. [...], pomimo że w dziale II Księgi wieczystej o nr KW [...] skarżący jest wpisany jako właściciel nieruchomości, a jednocześnie brak jest informacji o niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawny czy też informacji o wytoczeniu powództwa w tym przedmiocie, skutkiem czego działa domniemanie wskazane w ww. przepisie co do przysługującego prawa własności.
W piśmie nadesłanym do Sądu w dniu 7 listopada 2022 r. skarżący zwrócił uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadły w sprawie o sygn.. III FSK 391/21.
W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącego o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, zwrot podatku przysługuje producentowi rolnemu, będącemu posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy, kwotę zwrotu podatku ustala się jako iloczyn ilości oleju napędowego zakupionego przez producenta rolnego, wynikającej z faktur VAT, i stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o zwrot podatku, w ramach rocznego limitu ustalonego w sposób określony w ust. 2.
Art. 4 ust. 2 ustawy stanowi, że limit ustala się jako kwotę stanowiącą iloczyn stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego, liczby 110 oraz powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego, określonej w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 lutego danego roku.
Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, w sprawie nie jest sporna okoliczność posiadania przez wnioskodawcę statusu producenta rolnego. Sporna pozostaje natomiast powierzchnia posiadanych przez skarżącego użytków rolnych warunkujących przyznanie zwrotu podatku akcyzowego.
Z powołanego przepisu art. 4 ust. 2 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej wynika jednoznacznie, że powierzchnia użytków rolnych powinna wynikać z ewidencji gruntów i budynków.
Skarżący we wniosku deklaruje, że jest posiadaczem użytków rolnych o powierzchni 20,6657 ha. Organ stoi na stanowisku, że dla celów wyliczenia limitu zwrotu podatku akcyzowego, zasadnym jest przyjęcie powierzchni 20,6345 ha.
Spór wynika stąd, że skarżący twierdzi, iż włada działką o nr [...] o pow. 0,0312 ha, a do opodatkowania deklaruje całą działkę nr [...] (czyli przed jej podziałem). Jak wynika z akt sprawy jak i jest sądowi wiadomym z urzędu – z uwagi na zawisłość przed tut. sądem spraw skarżącego, m.in. sprawy w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. (sygn. akt I SA/Bk 377/21), w ewidencji gruntów figurują działki [...] i [...], a w księdze wieczystej KW [...] figuruje nadal działka [...].
Jak słusznie zauważa Kolegium, kwestia ta pozostawała już niejednokrotnie przedmiotem analizy organów, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.. Niezgodność zapisów ewidencji i księgi wieczystej wynika z faktu, że w księdze wieczystej nie uwzględniono podziału z 1987 r. na działki [...], a następnie podziału działki [...] na działki [...]. Z tego powodu nie doszło do wyodrębnienia z księgi działki [...], która już 1986 r. stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], stanowiącą obecnie ulicę Sawickiego (została ujawniona w księdze wieczystej KW[...]). W księdze wieczystej KW [...] nie uwzględniono także zdarzenia, że działka [...] została darowana na mocy aktu notarialnego bratu skarżącego – R. B. W kwestii podziału działki [...] zapadła decyzja SKO z dnia 1 lutego 2010r, nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji podziałowej działki nr [...] na działki [...]
W przywołanej sprawie przyjęto również, że z uwagi na to, iż nabywca działki [...] R. B. nie został ujawniony w Księdze wieczystej, nie działa wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Uwzględniając ponadto pozostałe dowody, przyjmując zeznanie J. B. co do korzystania i władania przez niego całą nieruchomością [...], a także fakt zadeklarowania do opodatkowania całej działki [...] – przyjęto za zasadne opodatkowanie działki nr [...] o powierzchni objętej działkami o numerach [...] ([...]) oraz [...].
Jak zasadnie zauważa organ, z aktualnych zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka o nr [...] zawiera oznaczenie "dr" - droga, czyli nawet ewentualne samoistne posiadanie części tej działki, z uwagi na jej oznaczenie, nie może wpłynąć na powiększenie powierzchni gruntów rolnych - dla celu obliczenia zwrotu podatku akcyzowego. Grunt o oznaczeniu "dr" (droga) nie może zostać zakwalifikowana do powierzchni użytków rolnych.
Odnosząc się do wskazywanej przez skarżącego informacji, że zostały uaktualnione wszystkie zapisy w księgach wieczystych KW [...] i [...], m.in. przywrócono zapis budynku na działce nr [...], zaś na działce nr [...] w miejsce oznaczenia "droga" pojawił się zapis "działka gruntu" należy podzielić stanowisko Kolegium, że nie wpływa to na prawidłowość dotychczasowych ustaleń na potrzeby. sprawy dotyczącej ustalenia rocznego limitu oraz wysokości zwrotu podatku akcyzowego.
Z art. 4 ust. 2 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego wynika, że powierzchnia użytków rolnych powinna wynikać z ewidencji gruntów i budynków. Zasadnie organ na niej oparł swoje dane w zakresie oznaczeń i powierzchni użytków rolnych.
Skarżący w piśmie z 7 listopada 2022 r. przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie III FSK 391/21. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny, przywołując wyrok tego sądu z 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12 stwierdził, że zawarte w ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12; zob. też S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (por. B. Pahl, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 1600/17).
Sąd zauważa, że powyższe treści dotyczące znaczenia ewidencji i zawartych w niej danych przytoczyło i poddało analizie w tej sprawie również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Słusznie jednak zauważono, że to, że na działce nr [...] w miejsce oznaczenia "droga" pojawił się zapis "działka gruntu" - nie wpływa na zmianę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości sądu, że w zakresie klasyfikacji gruntów, organy w sposób bezwzględny są związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a zmiana opisu klasyfikacji może nastąpić dopiero po wszczęciu odpowiedniej procedury przed właściwym organem prowadzącym ewidencję na terenie danego powiatu. Za niezasadne Sąd uznaje w związku z tym zarzuty skargi naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a § 1 i art. 8 § 1 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. W sprawie organ nie neguje wynikającego z Księgi wieczystej statusu skarżącego jako właściciela działki o nr [...], gdyż organ w tej kwestii nie jest właściwy i nie to jest przedmiotem sporu. Istotne jest to, że organ, znając i nie negując treści tego wpisu, nie może pominąć faktu, że działka ta uległa podziałowi, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w Ewidencji Gruntów i Budynków. Jak już wskazano, w zakresie obszaru i granic działek gruntu organ jest bezwzględnie związany ewidencją. Działka o nr [...] nie jest zaś w niej w ogóle ujawniona. Co więcej – to księga wieczysta nie uwzględnia podziału tej działki na działki o nr [...].
W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdują podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, orzekł o oddaleniu skargi – art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.