II FSK 89/08

II FSK 89/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter /przewodniczący/
Jacek Jaśkiewicz
Jan Rudowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 122, art. 128 art. 187 par. 1, art. 240 par. 1 pkt 5, art. 245 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 134 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 6 ust. 6, art. 2 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Jacek Jaśkiewicz, Protokolant Anna Dziewiż – Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 73/07 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2001 r. i ustalenia nowego wymiaru podatku oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 73/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 grudnia 2006 r. w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2001 r. i ustalenia nowego wymiaru podatku.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 1 grudnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia 29 września 2005 r. w sprawie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej ustalającej stronie wymiar podatku od nieruchomości za 2001 r. i ustalającej ten podatek na kwotę 579,80 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Burmistrz Miasta B. postanowieniem z dnia 27 lipca 2005 r., wznowił zakończone decyzjami ostatecznymi postępowania podatkowe w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości podatku od nieruchomości za lata 2001-2005. Przesłankę do wznowienia postępowania stało się powzięcie informacji o posiadanym przez podatnika w latach 2001-2005 statusie przedsiębiorcy, który wynikł z faktu złożenia przez podatnika w dniu 23 czerwca 2005 r. na urzędowym druku informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której grunty i budynki położone w B. przy ul. K., opodatkowywane dotychczas jako "pozostałe", wykazał jako grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą. Wraz z tą informacją podatnik złożył kopię aktu notarialnego z dnia 11 października 2001 r. dotyczącego kupna tych nieruchomości, w którym zamieszczona została informacja, że podatnik nabycia nieruchomości dokonuje z "przeznaczeniem do prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą: P.P.U.H. P. P. A. S. w B. ul. P."
W toku wznowionego postępowania organ podatkowy uzyskał dowód w postaci zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że podatnik jest przedsiębiorcą od dnia 1 kwietnia 1994 r. - prowadził działalność gospodarczą pod firmą P.P.U.H. "P." P. O. Art. S., która, po zawarciu spółki cywilnej z Z. J., w 2003 r. przybrała nazwę P. s.c. - W. R., Z. J. Wobec tego, że w dacie wydania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2001 r. podatnik był już przedsiębiorcą, organ podatkowy uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia 9 listopada 2001 r. i ustalił nowy wymiar podatku od nieruchomości za ten rok z zastosowaniem stawki podatku w wysokości przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jako podstawę prawną organ podatkowy wymienił art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: u.p.o.l. Nie zmienił przy tym sposobu opodatkowania budynków przyjmując, że nie były one w roku podatkowym wykorzystywane do prowadzenia w nich działalności gospodarczej i kierując się obowiązującymi w owym czasie przepisami podatkowymi opodatkował je jak dotychczas, tzn. jako budynki "pozostałe".
W skardze na decyzję organu odwoławczego podatnik wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucił naruszenie art. 1c u.p.o.l. oraz art. 68 § 1 art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) przez ich błędną wykładnię. Skoro bowiem burmistrz jest organem podatkowym w sprawach podatku od nieruchomości, a jednocześnie organem właściwym dla prowadzenia ewidencji działalności gospodarczej, to nie można uważać, że w dacie wydawania decyzji wymiarowej fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej nie był mu znany. Wadliwy przepływ informacji w Urzędzie Miasta nie może obarczać podatnika i stwarzać podstawy do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – powołał się na art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 1 i 2 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 6 ust. 6, 7 u.p.o.l. i stwierdził, że ustalenie przez właściwy organ podatkowy podatku od nieruchomości należnego od podatnika będącego osobą fizyczną następuje zasadniczo na podstawie informacji, jakie organ ten uzyskuje od samego podatnika. Jakkolwiek informacje te nie są dla organu bezwzględnie wiążące, w razie wątpliwości co do ich rzetelności może on bowiem prowadzić postępowanie podatkowe zmierzające do ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania, to jednakże nie jest powinnością organu podatkowego każdorazowe, mimo braku widocznych ku temu przesłanek, weryfikowanie rzetelności złożonej przez podatnika informacji. Wskazał, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że dokonanie przez Burmistrza Miasta B. wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2001-2004 nastąpiło w oparciu o informacje zawarte w złożonym przez podatnika wykazie nieruchomości z dnia 5 grudnia 2001 r., w którym zgłosił on do opodatkowania nieruchomość nabytą przez siebie w dniu 11 października 2001 r. i w którym wskazał, że składają się na nią budynek o powierzchni 557 m2 i grunt o powierzchni 3.265 m2 oraz że przedmioty te zaliczają się do tzw. pozostałych, tj. między innymi nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niesporną jest również okoliczność, że składając powyższą informację podatnik prowadził działalność gospodarczą, którą niezmiennie kontynuował także w latach 2002-2004, a więc posiadał status przedsiębiorcy, co oznacza, że posiadany przezeń grunt winien zostać w 2001 r. opodatkowany jak przedmiot związany z prowadzeniem działalności gospodarczej stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.
Sąd stwierdził, że prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej zostało przez niego zgłoszone w 1994 r. do ewidencji działalności gospodarczej, jaka prowadzona jest przez właściwe jednostki organizacyjne Urzędu Miasta B. Okoliczność ta jednakże nie oznacza, że fakt prowadzenia przezeń takiej działalności znany był organowi podatkowemu już w chwili wydawania przez ten organ decyzji wymiarowych za poszczególne lata 2001-2004. Brak przesłanek do kwestionowania rzetelności składanego przez podatnika wykazu o nieruchomości (informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych), wszczynającego na żądanie strony postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, oznacza dla organu podatkowego konieczność przyjęcia wskazanych w nim danych za podstawę wymiaru podatku. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej skarżący ujawnił organowi podatkowemu dopiero w dniu 23 czerwca 2005 r., w następstwie złożenia informacji z tej daty o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której to informacji posiadaną od dnia 11 października 2001 r. nieruchomość zakwalifikował w całości do przedmiotów związanych z prowadzeniem takiej działalności, a także w następstwie równoczesnego przedstawienia organowi podatkowemu aktu notarialnego, na podstawie którego doszło do nabycia tej nieruchomości i zawartej w nim informacji, że nabycie nieruchomości następuje z przeznaczeniem do prowadzonej przez nabywcę działalności gospodarczej pod firmą P.P.U.H. "P." P. A. S. W sytuacji, gdy w dniu wydawania decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości za dany rok podatkowy organowi podatkowemu nie była znana okoliczność faktyczna istotna dla wymiaru tego podatku, a mianowicie związanie przedmiotu opodatkowania z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względu na znajdowanie się tego przedmiotu w posiadaniu przedsiębiorcy, a więc okoliczność istniejąca już w dniu wydawania tej decyzji, zasadnym jest stanowisko organów obu instancji co do tego, że ujawnienie się tej okoliczności faktycznej i wskazujących na nią dowodów uzasadniało wznowienie postępowania zakończonego ostateczna decyzją wymiarową, jej uchylenie oraz wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy, tj. decyzji ustalającej wymiar podatku z uwzględnieniem obiektywnego charakteru zgłoszonych do opodatkowania przedmiotów. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi, co do braku ustawowych przesłanek do wznowienia postępowania i w konsekwencji powtórnego orzeczenia w sprawie już raz ostatecznie rozstrzygniętej.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną podatnika, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- art. 6 ust. 6 i 7 u.p.o.l. w zw. z art. 165 § 1 oraz art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że podstawą do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości nie jest postępowanie podatkowe, lecz informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych składana przez podatnika,
2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5, art. 122, art. 128, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez organ podatkowy w toku postępowania administracyjnego, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organ podatkowy stanu faktycznego w sprawie, a także art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niepełne uzasadnienie wyroku.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że z treści art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jednoznacznie wynika, że informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych składa się jednorazowo, a nie corocznie. Na podstawie tej informacji oraz przedłożonego aktu notarialnego organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, wydaje decyzję, ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Jeśli stan faktyczny nie uległ zmianie, to wydając decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości w następnych latach, organ podatkowy nie wszczyna postępowania z urzędu. Powołując się na art. 165 § 1 i § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej uznał, że Sąd pierwszej instancji w dużej mierze oparł się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Organ podatkowy wznawiając postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stwierdził istnienie przesłanek wymienionych w tymże przepisie, powołując się przy tym na informację złożoną przez podatnika w dniu 23 czerwca 2005 r. oraz wypis z ewidencji działalności gospodarczej, informujący o fakcie rozpoczęcia działalności przez podatnika jako wspólnika spółki cywilnej. Podatnik przed organami podatkowymi i w skardze wskazywał, że powoływanie się w postanowieniu o wznowieniu postępowania na informację, która nie istniała w dniu wydawania decyzji ostatecznej, nie jest przesłanką, wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej
Skarżący nigdy nie ukrywał, że jest przedsiębiorcą i zakupiona przez niego nieruchomość będzie wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Stąd już w akcie notarialnym znalazła się taka właśnie informacja (§ 3 aktu notarialnego Rep. [...]). W dniu 5 listopada 2001 r. złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gdzie wykazał nieruchomości jako "pozostałe". Zarówno organy obu instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjęły, że fakt prowadzenia przez niego działalności gospodarczej został ujawniony przez złożenie w dniu 23 czerwca 2005 r. korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz kopii aktu notarialnego. Tymczasem fakt ten znany był organowi podatkowemu już w chwili składania pierwotnej informacji, tj. w dniu 5 listopada 2001 r. Wskazał, że składając taką informację, należy bezwzględnie mieć ze sobą akt notarialny, dotyczący nieruchomości, którą chcemy wykazać w informacji. Pracownik urzędu, na którego ręce składamy informację, sprawdza dane wykazane w informacji z aktem notarialnym oraz sporządza kopię aktu, dołączając go do informacji. To właśnie pracownik urzędu, zadając odpowiednie pytania, wskazuje w jaki sposób wykazać w informacji zakupione nieruchomości. Skarżący przedkładając akt notarialny stwierdził, że istotnie nabył nieruchomość z przeznaczeniem do prowadzonej działalności gospodarczej, lecz ze względu na katastrofalny stan nieruchomości, zagrażający życiu i zdrowiu, niemożliwe jest jej prowadzenie w tejże nieruchomości. W związku z powyższym pracownik polecił wykazał nieruchomość jako "pozostałe". Potwierdzeniem powyższego jest wezwanie z dnia 9 czerwca 2005 r. skierowane przez organ podatkowy do podatnika, w uzasadnieniu którego napisano: "...postanowił wezwać ww. podatnika do udzielenia informacji o sposobie wykorzystania budynków położonych przy ul. K. nabytych od GS "SCh" w 2001 r.". W informacji złożonej przez skarżącego w dniu 5 listopada 2001 r. brak jest wzmianki o danych sprzedawcy. Informacje takie znajdują się w akcie notarialnym, który organ posiadł wraz z informacją w dniu 5 listopada 2001 r.
Autor skargi kasacyjnej wskazując na art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdził, że organ podatkowy oparł się na korekcie informacji złożonej przez stronę w dniu 23 czerwca 2001 r. oraz wypisie z ewidencji działalności gospodarczej i stąd wywodził istnienie przesłanek do wznowienia postępowania, nie przeprowadzając żadnych dodatkowych dowodów, zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że stan faktyczny w sprawie został dostatecznie wyjaśniony, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż nie uchylił zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie można zarzucić zaskarżonemu wyrokowi naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W braku przyczyn nieważności, w granicach skargi kasacyjnej, należy w pierwszej kolejności odnieść się zarzutów procesowych, te bowiem, warunkują zastosowanie, a zatem i możliwość kontroli prawa materialnego.
Procesowa podstawa skargi kasacyjnej wymierzona jest w ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe (z naruszeniem wskazanych w niej art. 122, 128, 187 § 1 o.p.) powiązane ze skutkiem kontroli sądu administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) oraz ustalenia tegoż sądu (art. 141 § 4 p.p.s.a.).
By uporządkować kryteria oceny zasadności zawartych w niej zarzutów zachodzi potrzeba podkreślenia, że pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie wskazuje bezpośrednio, jako podstawy skargi, błędu w ustaleniach stanu faktycznego sądu administracyjnego, czy też błędu w ocenie prawidłowości tych ustaleń dokonanych przez organ administracji. Problem ten rozwiązuje się w orzecznictwie pozytywnie, z tym jednak zastrzeżeniem, iż prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej, w tym zakresie, wymaga podania zarzutu naruszenia procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego aktu, które znajdują zastosowanie w ustalaniu stanu faktycznego (por. H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 247 oraz 248 i powołane tam przykłady orzeczeń). Badanie stosowania prawa, a zatem także ustaleń faktycznych poprzedzających zastosowanie norm prawnych przez organ administracji, ma charakter pośredni bowiem sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych, lecz kontroluje legalność ich dokonania w postępowaniu administracyjnym. Skoro obowiązkiem sądu pierwszej instancji, jest dokonanie, w granicach określonych art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych w sprawie, to naruszenie reguł tej kontroli może być podstawą skargi kasacyjnej.
Omawiana podstawa skargi kasacyjnej zakreśla granice postępowania kasacyjnego do zarzutów związanych z ustalaniem (kontrolą sądową) stanu faktycznego. Stan faktyczny w sprawie został jednak ustalony jasno i wystarczająco. Dlatego jego akceptacja przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie budzi zastrzeżeń. Ten stan obejmuje okoliczności, które były przedmiotem informacji i dołączonych do niej dokumentów złożonej przez skarżącego w dniu 5 listopada 2001 r. oraz okoliczności, które wynikały z informacji i dokumentów do niej załączonych złożonych w dniu 23 czerwca 2005 r. Twierdzenia podane w skardze kasacyjnej (w końcowej części strony czwartej i na początku piątej) nie mają oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych i nie poddają się kontroli. Brak jest również w sprawie uchybień procesowych, które związane są z gromadzeniem i oceną dowodów, na podstawie których został zaakceptowany stan faktyczny ustalony przez organy.
Na tym tle, jak trafnie wskazał to Wojewódzki Sąd Administracyjny, problem sprawy sprowadzał się do zastosowania przepisu dozwalającego, w oparciu o poczynione ustalenia, na wznowienie postępowania w sprawie. O ile jednak w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji dostrzeżenie tej istoty sporu nastąpiło w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) to w granicach postępowania kasacyjnego wymagało wyraźnego wyartykułowania w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, jak również samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie tego sądu z urzędu, co należy uznać za niedopuszczalne.
W podstawie procesowej skargi kasacyjnej i także jej uzasadnieniu nie został sformułowany zarzut niewłaściwej wykładni i zastosowania przepisu dozwalającego na wznowienie postępowania (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jako też przepisu normującego stwierdzenie istnienia jego przesłanek (art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Powołanie zaś art. 128 Ordynacji podatkowej, w związaniu z zarzutem dotyczącym ustaleń a nie wykładni lub subsumpcji, tego wymogu nie spełnia.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego bowiem jego badanie jest uzależnione od prawidłowości zastosowania norm procesowych regulujących wznowienie postępowania. Jest niewątpliwe, że przedmiot opodatkowania, od dnia jego nabycia, spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.) skutkujące obowiązkiem "samoopodatkowania" z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Rzeczywisty spór dotyczy jednak kwestii, czy ustalone elementy stanu faktycznego, decydujące o kryteriach opodatkowania, zostały w postępowaniu podatkowym ujawnione jako "nowe" (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej).
Rozstrzygnięcie problemu tkwi zatem w prawidłowości wykładni i zastosowaniu przesłanki procesowej nie zaś bezpośrednio w prawie materialnym. Odpowiedź na pytanie o dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie sprowadzała się do oceny, czy złożona przez skarżącego, w dniu 23 czerwca 2005r., informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych zawierająca dane odmienne od pierwotnie złożonej, dotyczy okoliczności uprzednio znanych organowi, lub też, czy powinność ich poznania ograniczyła lub wykluczała możliwość zastosowania trybu nadzwyczajnego. Skoro nie jest w podstawach skargi kasacyjnej podważany ten aspekt wznowienia postępowania, Sąd kasacyjny nie ma skutecznej możliwości dokonania kontroli zaakceptowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładni i zastosowania przez organy prawa materialnego, które dotyczą skutku związanego z przedmiotem opodatkowania, nie zaś przesłanek warunkujących wznowienie postępowania.
Z tych względów skarga kasacyjna, na podstawie art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.