I SA/BK 318/06

I SA/Bk 318/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-12-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Janusz Lewkowicz /przewodniczący/
Józef Orzel
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 313/07 - Wyrok NSA z 2007-11-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 19 ust. 1
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
par. 48 ust.4 pkt 5a
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 122, art. 125, art. 187 par.1, art. 188, art. 191, art. 193
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Tezy
Ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż. W każdym zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znajdował się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia NSA Józef Orzel, Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do września 2002 r. Oddala skargę.
Uzasadnienie
W trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "M." M. W. w S., w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2002 r., stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2002 r. Ustalono, że M. W. bezpodstawnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez podmioty nieistniejące i nieuprawnione do wystawiania faktur VAT.
Z uwagi na powyższe, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] określił Firmie "M." w miejsce zadeklarowanej kwoty zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – lipiec i wrzesień 2002 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc sierpień 2002 r..
W uzasadnieniu oparto się m.in. na ustaleniach, że firma "D."
Sp. z o.o. [...] nie figuruje w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego w P. oraz nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców. Stwierdzono, że Spółka ta nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, stąd stosownie do treści § 50 ust. 4 pkt 1 lit.a), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz § 48 ust.4 pkt 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym – faktury wystawione przez ten podmiot nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w firmie "M.".
Odnośnie faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "I." Z. S., organ pierwszej instancji ustalił, że sprzęt RTV i AGD oraz artykuły gospodarstwa domowego nie były przedmiotem obrotu handlowego między firmą "I." i PHU "M.". Ustalono, że w dokumentach źródłowych za 2002 r. firma "M." posiada faktury opatrzone nazwą PHU "I.". Według organu towary nie były jednak importowane przez Z. S. Powołując się na postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w W., wskazano, iż w wyniku przeprowadzonych przeszukań nie zabezpieczono żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że Z. S. w 2002 r. prowadził działalność pod nazwą PHU "I.". Ponadto organ podniósł, że Z. S. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 1 stycznia 2002 r., o czym świadczy fakt wykreślenia z tym dniem z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy R. wpisu dotyczącego działalności PHU "I.". Świadczy o tym także fakt nie składania żadnych deklaracji podatkowych w 2002 r.
Według organu, strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów mogących potwierdzić fakt nabycia artykułów RTV i AGD od podmiotu PHU "I.". Nie stwierdzono w dokumentach źródłowych żadnych dowodów dokumentujących zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego za towary według faktur opatrzonych nazwą PHU "I.".
Zatem zdaniem organu pierwszej instancji stosownie do treści § 50 ust. 4 pkt 5 lit.a, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz § 48 ust.4 pkt 5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku
od towarów i usług oraz podatku akcyzowym – faktury wystawione przez ten podmiot nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w firmie "M.".
Z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie zgodziła się M. W. W jej imieniu odwołanie złożył pełnomocnik i wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucono naruszenie:
- § 50 ust. 4 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów
i usług oraz o podatku akcyzowym, pomimo braku przesłanek do zastosowania tych przepisów,
- art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, 199 Ordynacji podatkowej,
- art. 217 Konstytucji RP, poprzez odebranie prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o przepisy rangi podustawowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją
z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję
w mocy, uznając ją za zgodną z prawem.
W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się wstępnie do kwestii faktur wystawionych przez "D." Sp. z o.o. [...], podzielając stanowisko organu pierwszej instancji i podkreślając, że ustaleń w tym przedmiocie strona nie kwestionowała w odwołaniu.
Odnośnie faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "I." Z. S., organ odwoławczy wskazał, że wynikało z nich, iż przedmiotem transakcji były importowane towary AGD i RTV. Jednocześnie ustalono na podstawie dowodów zebranych przez UKS w W. OZ w C., że kontrahent Strony nie posiadał żadnej dokumentacji za 2002 r. tj.: faktur zakupu, dokumentów SAD, faktur sprzedaży, ewidencji dla potrzeb podatku VAT (rejestrów zakupu, rejestrów sprzedaży), deklaracji VAT-7. Deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące 2002 r. nie były też składane do urzędu skarbowego. Tego stanu rzeczy skarżąca Strona nie kwestionowała. Jedynie stwierdziła, że otrzymała towary AGD i RTV i za nie zapłaciła.
Oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że nie wystąpił obrót towarami AGD i RTV, wyszczególnionymi
w fakturach sprzedaży wystawionych przez Z. S. dla M. W. Brak dowodów źródłowych i dokumentacji podatkowej potwierdzał to, że Z. S., wystawca kwestionowanych faktur, nie nabył towarów wyszczególnionych w wystawionych fakturach sprzedaży, a skoro ich nie nabył, to także nie mógł ich sprzedać Stronie. Powyższe oznaczało, że zakwestionowane faktury nie potwierdzały czynności w nich wykazanych, bowiem nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji handlowych opisanych w tych fakturach, a to oznaczało, że były to faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, czyli faktury fikcyjne. O wiarygodności tych transakcji nie mógł świadczyć fakt wystawienia faktur i oświadczenie nabywcy, że towar nabył. Byłoby to ewidentne odejście od zasady pisemności oraz zasad obowiązujących w podatku od towarów i usług.
Dyrektor Izby Skarbowej w B., powołując się na treść art. 19 ust. 1
i ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz przepisów § 50 ust.4 pkt 5 lit "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. i § 48 ust.4 pkt 5 lit "a" rozporządzenia Ministra Finansów
z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy
o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, stwierdził, że strona
nie była uprawniona do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony
w fakturach wystawionych przez firmę Z. S. od stycznia do września 2002 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał również, że nie naruszono art. 199 Ordynacji podatkowej. Protokoły przesłuchań nie zawierały adnotacji o tym, że Strona nie wyraziła zgody na przesłuchanie. Ponadto zawierały podpisy M. W., zarówno pod oświadczeniem o zapoznaniu o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, jak też i po zakończeniu przesłuchania, jako potwierdzenie zgodności protokołu z zeznaniami. To zaś oznaczało, że M. W. zgodę
na przesłuchanie wyraziła.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozbieżności zeznań K. W. i M. W., organ odwoławczy podkreślił, iż rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie oparto na zupełnie innych dowodach, a mianowicie tych, które dotyczą naruszenia zasady pisemności. Zasada ta została złamana przez to, że nie ma żadnych dowodów pisemnych potwierdzających nabycie i sprzedaż towarów AGD i RTV przez kontrahenta Strony. Rozbieżności w zeznaniach Strony i jej męża, jak i twierdzenie, że towar wydawali magazynierzy lub kierowcy, w sytuacji niezatrudniania żadnych pracowników przez Z.S., uznano jedynie za dowody pośrednie.
Strona odwołująca zarzuciła kontrolującym, że nie zainteresowali się innymi kontrahentami Z. S., którzy nabywali od niego AGD i RTV. Organ odwoławczy podkreślił, że dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie nie były niezbędne ustalenia dotyczące kontaktów handlowych Z. S. z innymi niż Strona kontrahentami. Ustalono, że towaru takiego Z. S. nie nabył. Przesłuchanie zatem innych kontrahentów Z. S. nie mogło zmienić stanu faktycznego, co do transakcji wynikających z zakwestionowanych faktur VAT, jak też uwiarygodnić tych transakcji. Organy podatkowe nie uwzględniły zatem żądania Strony dotyczącego przeprowadzenia dowodów z przesłuchań kontrahentów Stonogi, bowiem przedmiotem dowodu nie były okoliczności mające znaczenie dla sprawy.
W przedmiotowej sprawie okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały udowodnione dowodami leżącymi po stronie kontrahenta. Nie naruszono zatem
art. 188 Ordynacji podatkowej.
W odwołaniu zarzucono także, że Strona została wprowadzona w błąd
przez kontrolujących w sprawie miejsca i terminu podjętej próby przesłuchania Z. S. Jak bezpodstawny był ten zarzut potwierdzały zdaniem organu odwoławczego dokumenty zawarte w aktach sprawy. Wynikało z nich, że Z. S. docelowo przebywał w Zakładzie Karnym w W. – B., jednak od dłuższego czasu był przewożony z jednego aresztu śledczego do drugiego na zlecenia Prokuratorów z całej Polski, celem dokonania przez nich przesłuchań. Z tych to powodów wielokrotnie podejmowane próby przesłuchania S. przez kontrolujących nie powiodły się. W tej sytuacji kontrolującym pozostało posiłkowanie się protokołem przesłuchania S. przeprowadzonego w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu karnym prowadzonym przez organy ścigania. Stronie umożliwiono zapoznanie się z tym protokołem wzywając do zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nie została zatem naruszona zasada czynnego udziału Strony w postępowaniu.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie dokonano dowolnej oceny materiału dowodowego. Materiał ten bowiem był jednoznaczny w swojej wymowie: kontrahent Strony nie nabył towarów AGD i RTV, więc nie mógł ich sprzedać. Tego zaś stanu rzeczy nie mogły zmienić zgłaszane przez pełnomocnika Strony wnioski dotyczące przesłuchania świadków i dokonania oględzin faktur,
nie dotyczyły one bowiem dowodów leżących po stronie kontrahenta Strony.
Z powyższą decyzją organu podatkowego odwoławczego nie zgodziła się M. W. W jej imieniu została złożona przez pełnomocnika skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzucono naruszenie:
1. § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku
od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 48 ust 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku towarów i usług
oraz o podatku akcyzowym, pomimo braku przesłanek faktycznych
do zastosowania tych przepisów,
2. art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez wprowadzenie pełnomocnika strony
w błąd, co do miejsca przesłuchania świadka,
3. art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie żądania strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków, w sytuacji,
gdy przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy,
4. art. 122 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań
w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy
w postępowaniu podatkowym, a w szczególności ignorując informacje płynące z protokołu przesłuchania Z. S. z dnia 26.09.2005 r.,
5. art. 210 § 4 O.p. poprzez powołanie się w uzasadnieniu decyzji na sprzeczne ustalenia w zakresie stanu faktycznego,
6. art. 187 § 1 O.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
7. art. 180 w zw. z art. 191 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wątpliwym domniemaniu faktycznym, według którego o tym, że strona skarżąca
(M. W.) nie nabywała towarów od Z. S. świadczą zasadniczo dwie przesłanki: brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych dotyczących nabycia artykułów AGD i RTV przez Z. S. (czyli sprzedawcę) oraz brak dokumentacji podatkowej u sprzedawcy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił
o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy M. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą PHU "M.", miała prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z zakwestionowanych przez organy skarbowe faktur VAT, wystawionych przez PHU "I." Z. S.
Na wstępie Sąd pragnie zwrócić uwagę na regulację zawartą w przepisie
art. 19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług
oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. nr 11, poz.50 ze zm. (w brzmieniu obowiązującym
w 2002 r.), statuującą fundamentalną zasadę podatku od towarów i usług,
czyli prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast suma kwot podatku określonych
w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust.2 tejże ustawy).
Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w cytowanej ustawie – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Minister Finansów wydał w dniu
22 grudnia 1999 r. rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz.1245 ze zm.). Rozporządzenie to obowiązywało do 25 marca 2002 r. Z dniem
26 marca 2002 roku natomiast weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów
z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy
o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 27, poz.268
ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenia znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, która dotyczy podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od miesiąca stycznia do września 2002 r.
Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 50 ust.4 pkt 5a rozporządzenia z dnia
22 grudnia 1999 r., w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące
lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te
i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego
oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Identyczny zapis znalazł się również w § 48 ust.4 pkt 5a w cytowanym rozporządzeniu z dnia
22 marca 2002 r.
Analiza powyższych uregulowań wskazuje, że ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż. Sąd zwraca również uwagę, że w sprawie ze skargi M. W.,
której przedmiotem był podatek od towarów i usług, jednak za inne okresy rozliczeniowe (od maja do grudnia 2001 r.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie
w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających
do zapłaty z tytułu faktycznej sprzedaży towarów lub usług. W każdym zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znajdował się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r., I FSK 960/05, niepublikowany). Cytowane orzeczenie nie wiąże Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, niemniej jednak nie sposób nie zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd II instancji
w przywołanym wyroku.
Przechodząc do dalszych rozważań, w ocenie Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organy skarbowe niezbicie wynika,
że kwestionowane faktury VAT, wystawione przez Z. S. nie stwierdzały czynności rzeczywiście dokonanych. Z uwagi na merytoryczną wadliwość, nie mogły zatem rodzić uprawnienia do odliczenia wykazanego w nich podatku.
Podkreślić należy, że Z. S. nie zna pochodzenia towarów,
na które wystawione zostały kwestionowane faktury VAT. Nie podaje żadnego źródła ich nabycia. Potwierdza jedynie, że jest wystawcą zakwestionowanych faktur
i że łączyły go kontakty handlowe z firmą skarżącej (por. protokoły zeznań z dnia
26 września 2005 r. i 19 października 2005 r.). Ponadto, jak ustalono w toku postępowania podatkowego firma Z.S. "I." nie figuruje w ewidencji podatników VAT Urzędu Skarbowego W. P. (k.27/40 i 65/1 tom I akt administracyjnych). W 2002 roku w bazie danych Urzędu Skarbowego w W. nie zaewidencjonowano wpływu deklaracji VAT-7, PIT-4, PIT-5, PIT-8 oraz zeznania podatkowego PIT-36 za 2002 r. Z. S. (pismo Naczelnika US w Wołominie – k.79/1 tom II akt administracyjnych). Nadmienić również należy, iż decyzją Urzędu Miasta i Gminy w R., firma Z. S. PHU "I.", została z dniem 1 stycznia 2000 r. wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej (k.80/35 tom II akt administracyjnych). Organy skarbowe ustaliły przy tym, że Z. S. nie posiada żadnej dokumentacji źródłowej za 2002 rok, związanej z rzekomymi kontaktami handlowymi z M. W.
Przedstawione wyżej okoliczności dają w ocenie Sądu podstawę
do skutecznego podważenia wiarygodności twierdzeń kontrahenta M. W., jak też twierdzeń skarżącej, co do faktu rzeczywistego nabycia towaru wyszczególnionego w zakwestionowanych fakturach VAT od Z. S. W gruncie rzeczy strona nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Samo oświadczenie, co do faktu nabycia towarów pozostaje gołosłowne, w szczególności, że nie przedłożono np. dowodów dokonania zapłaty za ten towar.
Powyższe natomiast skłania do konstatacji, że skoro w rzeczywistości
do transakcji między podmiotami gospodarczymi nie doszło, a po stronie sprzedawcy – Z. S., nie powstał obowiązek podatkowy (od 2002 roku nie prowadził działalności gospodarczej pod nazwą "I.", nie ewidencjonował sprzedaży towarów, na które wystawiono kwestionowane faktury, nie składał deklaracji VAT-7), przedmiotowe faktury nie mogą nieść za sobą uprawnienia nabywcy (skarżącej) do odliczenia wykazanego w nich podatku.
Zgodnie z przepisami zawartymi w Rozdziale 11 Działu IV ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), istotą postępowania podatkowego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. W ramach dokonywanej oceny zebranego materiału dowodowego organy podatkowe związane są ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, w tym w szczególności wynikającymi z przepisów: art. 191 Ordynacji podatkowej (zasada swobodnej oceny dowodów) i art. 122 Ordynacji podatkowej (zasada prawdy obiektywnej), a oceny dokonane w ramach postępowania nie mogą być dowolne. Działania organów w niniejszej sprawie ocenić należy jako obiektywne
i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne wnioski w zakresie zakwestionowanych faktur VAT nie dokumentujących faktycznie dokonanej
przez firmę "I." na rzecz skarżącej sprzedaży towarów AGD i RTV, czego wyraz organ odwoławczy dał w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organy skarbowe należycie uzasadniły swoje stanowisko w sprawie,
czym spełniły wymagania stawiane w art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa.
W zwięzły sposób wskazały, dlaczego odmówiły wiarygodności twierdzeniom strony skarżącej. Wymienione zostały przyczyny, dla których nie dopuszczono przedłożonych przez skarżącą wniosków dowodowych. Wyjaśniono również podstawę prawną decyzji.
Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi naruszenia art. 122, art. 187 § 1,
art. 191 i art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa.
Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa. Przesłuchanie w charakterze świadka kontrahentów Z. S. było bezcelowe i w świetle ustalonego przez organy stanu faktycznego (brak dokumentacji źródłowej dotyczącej transakcji między skarżącą i firmą Z. S.) nie miało znaczenia dla uwiarygodnienia kontaktów handlowych między stroną skarżącą i PHU "I.". Nie było również potrzeby przesłuchania w charakterze świadków pracowników M. W. i K. W. Organ słusznie zauważył, że na okoliczność dokonywania zamówień towarów u Z. S. wypowiedziała się strona skarżąca. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż podstawę odliczenia podatku od towarów i usług stanowi wyłącznie faktura VAT, czy też dokument SAD. W tym stanie rzeczy, mnożenie dowodów z zeznań świadków prowadziłoby do nadmiernego przedłużenia postępowania, co stałoby w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania podatkowego (art. 125 ustawy – Ordynacja podatkowa).
Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 193 ustawy – Ordynacja podatkowa, sformułowanego przez pełnomocnika skarżącej podczas rozprawy
w dniu 6 grudnia 2006 r., Sąd zauważa, że z treści protokołu kontroli,
gdzie zakwestionowano rzetelność i prawidłowość obliczania i wpłacania podatku
od towarów i usług, wynika pośrednio fakt nierzetelności rejestru zakupów
i sprzedaży, prowadzonego w PHU "M.". Zatem zgodnie z 290 § 5 ustawy – Ordynacja podatkowa, organ był zwolniony z obowiązku sporządzania odrębnego protokołu, o którym mowa w art. 193 § 6 ustawy – Ordynacja podatkowa., a strona mogła po zapoznaniu się z wynikami kontroli zawartymi w protokole złożyć
w przewidzianym przepisami prawa terminie zastrzeżenia w tym aspekcie, czego
nie uczyniła. Zatem obecne (na etapie rozprawy przed sądem) powoływanie się na tę okoliczność jest nieuzasadnione.
Reasumując powyższe rozważania, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę
nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy skarbowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania,
które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.