I SA/Bk 311/24

I SA/Bk 311/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski /przewodniczący/
Justyna Siemieniako /sprawozdawca/
Marcin Kojło
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FSK 107/25 - Wyrok NSA z 2025-05-22
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1524
art. 2 ust. 1 pkt 35
Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 2 lipca 2024 r., nr 2001-IOA.4105.11.2024 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2020 r. oraz za maj, czerwiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2021 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku decyzją z 26 marca 2024 r., nr 2003-SPA.4105.54.2022, określił D. J. prowadzącemu działalność gospodarczą D. z siedzibą w B. (dalej jako: "skarżący") wysokość zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym:
1) za grudzień 2020 r. w wysokości 2.860 zł, z terminem płatności na dzień 25 stycznia 2021 r.,
2) za maj 2021 r. w wysokości 61.765 zł, z terminem płatności na dzień 25 czerwca 2021 r.,
3) za czerwiec 2021 r. w wysokości 3.960 zł, z terminem płatności na dzień 26 lipca 2021 r.,
4) za sierpień 2021 r. w wysokości 21.670 zł, z terminem płatności na dzień 27 września 2021 r.,
5) za październik 2021 r. w wysokości 20.224 zł, z terminem płatności na dzień 25 listopada 2021 r.,
6) za listopad 2021 r. w wysokości 10.736 zł, z terminem płatności na dzień 27 grudnia 2021 r.,
7) za grudzień 2021 r. w wysokości 30.734 złotych, z terminem płatności na dzień 25 stycznia 2022 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z 2 lipca 2024 r., nr 2001-IOA.4105.11.2024, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej posiadał wyroby akcyzowe w postaci płynów do papierosów elektronicznych nieoznaczonych znakami akcyzy, od których to wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości.
W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych 21 grudnia 2021 r. przez funkcjonariuszy Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku w punkcie handlowym zlokalizowanym w G. przy ul. W. w B., stwierdzono 444 opakowań jednostkowych płynów do papierosów elektronicznych nieoznaczonych znakami akcyzy, w których to opakowaniach znajdowało się 16.880 ml płynów.
Jak wskazał Dyrektor IAS, Naczelnik PUS ustalił ilości płynów do e-papierosów nabytych przez stronę w asortymencie zidentyfikowanym podczas wskazanej wcześniej kontroli celno-skarbowej, na podstawie faktur zakupu: nr [...] z 1 grudnia 2020 r. poz. 18 (2.600 ml); nr [...] z 19 maja 2021 r. poz. 1, 2, 3, nr [...] z 24 maja 2021 r. poz. 1 i nr [...] z 25 maja 2021 r. poz. 20-55 (56.150 ml); nr [...] z 7 czerwca 2021 r. poz. 1 i 4 (3.600 ml); nr [...] poz. 2 z 18 sierpnia 2021 r. i nr [...] poz. 1, 4, 6, 7 z 24 sierpnia 2021 r. (19.700 ml); nr [...] z 18 października 2021 r. poz. 1, 3, 4 i 5 (18.385 ml); nr [...] poz. 1, 4, 7 z 16 listopada 2021 r., nr [...] poz. 1 z 29 listopada 2021 r. (9.760 ml); nr [...] poz. 1, 3, 4, 5 z 14 grudnia 2021 r. (27.940 ml).
Zdaniem organu odwoławczego w postępowaniu w sposób bezsporny ustalono parametry wyrobów uznanych za płyny do papierosów elektronicznych. Zgodnie ze sprawozdaniem nr 318000-CSL.472.10.2022.(111-115).MG z badań przeprowadzonych przez Laboratorium Celne PUCS w Białymstoku badane wyroby: mieszanka aromatów do aromatyzowania M. (próbka 22/111); mieszanka aromatów do aromatyzowania D. (próbka 22/112); mieszanka aromatów do aromatyzowania A. (próbka 22/113); mieszanka aromatów do aromatyzowania A1. (próbka 22/114); A2. (próbka 22/115) mają skład charakterystyczny dla płynu do papierosów elektronicznych; w próbkach stwierdzono obecność glikolu propylenowego lub glikolu propylenowego i gliceryny oraz substancji o właściwościach aromatyzujących (nadających próbce właściwości zapachowo-smakowe). W badanych próbkach nie stwierdzono obecności nikotyny. We wszystkich przypadkach stwierdzono powstawanie aerozolu glikolowo-glicerynowego lub glikolowego. Z wynikiem pozytywnym przeprowadzono próbę użycia badanych wyrobów w papierosie elektronicznym z wytworzeniem charakterystycznego aerozolu przypominającego dym papierosowy.
DIAS stwierdził, że wyniki badań laboratoryjnych potwierdzają, że deklarowane przez producentów i stronę przeznaczenie zakwestionowanych płynów do innych celów niż do papierosów elektronicznych nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Pomimo oznaczeń na wyrobach wskazujących, że nie są one przeznaczone do papierosów elektronicznych oraz informacji, że są przeznaczone do aromatyzowania tytoniu do palenia lub wkładek do papierosów, stwierdzone parametry potwierdzają, że mają one skład charakterystyczny dla płynów do papierosów elektronicznych, a w wyniku ich podgrzewania powstaje aerozol glikolowo-glicerynowy lub glikolowy. Przy ocenie przeznaczenia zakwestionowanych wyrobów należy również uwzględnić okoliczności ich posiadania przez stronę. Zakwestionowane płyny ujawniono w trakcie kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej w punkcie sprzedaży detalicznej papierosów elektronicznych oraz płynów i akcesoriów do papierosów elektronicznych.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję, zarzucił naruszenie:
- przepisów postępowania, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający podstawowe zasady wyrażone w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako: "o.p.");
- art. 2 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1542 ze zm., dalej jako: "u.p.a."), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wskazane w decyzji towary należące do skarżącego stanowią płyn do papierosów elektronicznych;
- art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania tej regulacji;
- art. 10 ust. 10 u.p.a., poprzez błędną wykładnię;
- art. 99b ust. 6 u.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu pierwszej instancji w całości; zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Istota sporu sprowadza się do oceny, czy skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej posiadał wyroby akcyzowe w postaci płynów do e-papierosów, nieoznaczonych znakami akcyzy, a od wyrobów tych nie zapłacono akcyzy w należnej wysokości.
W myśl znajdujących zastosowanie w rozpatrywanym przypadku regulacji, przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m.in. nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony (art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a.). Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4, powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów (art. 10 ust. 10 ww. ustawy). Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym organ podatkowy stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego (art. 12 u.p.a.). Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a., podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.
Do wyrobów akcyzowych zaliczane są w szczególności płyny do papierosów elektronicznych definiowane jako roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych, zarówno z nikotyną, jak i bez nikotyny, w tym bazę do tego roztworu zawierającą glikol lub glicerynę (art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 35 u.p.a. w brzmieniu obowiązującym w 2022 r.).
Na gruncie niniejszej sprawy poza sporem pozostawało ustalenie, że skarżący był w posiadaniu roztworów, od których nie została zapłacona akcyza. Istota argumentacji prezentowanej przez stronę sprowadzała się bowiem do próby podważenia wykładni cytowanego wyżej art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. oraz oceny stanu faktycznego, w zakresie w jakim organy podatkowe stwierdziły, że oferowane przez stronę do sprzedaży substancje stanowiły wyrób akcyzowy (płyn do papierosów elektronicznych). W ocenie sądu jednak, formułowane przez skarżącego zarzuty nie świadczą o wadliwości zaskarżonego aktu.
W pierwszej kolejności stwierdzić należało, że organy prawidłowo odczytały znaczenie i sens definicji płynu do papierosów elektronicznych zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. Zgodnie z tą regulacją w stanie prawnym obowiązującym w spornym okresie, płyn do papierosów elektronicznych definiowano jako roztwór przeznaczony do wykorzystania w papierosach elektronicznych, zarówno z nikotyną, jak i bez nikotyny, w tym bazę do tego roztworu zawierającą glikol lub glicerynę.
W decyzji Dyrektora IAS na tle analizowanego przepisu zasadnie zwrócono uwagę, że kryterium przesądzającym o zaliczeniu określonej substancji do roztworów stanowiących płyny do e-papierosów było jej przeznaczenie. Trafnie przy tym dostrzeżono, że zakresem owej regulacji objęte zostały nie tylko gotowe wyroby przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych, ale także półprodukty, w tym aromaty przeznaczone do dodania do bazy w celu wytworzenia płynu do papierosów elektronicznych o pożądanym smaku lub zapachu.
W świetle przedstawionych uwag skład orzekający uznał za prawidłowe ustalenie, że sprzedawane przez skarżącego produkty oferowane jako aromaty spożywcze lub do aromatyzowania tytoniu powinny zostać objęte podatkiem akcyzowym jako roztwory przeznaczone do wykorzystania w papierosach elektronicznych. Za taką oceną przemawiał szereg okoliczności, takich jak:
- oferowanie produktu do sprzedaży pośród innych wyrobów przeznaczonych do e-papierosów;
- właściwości chemiczne (skład i proporcje) substancji: mieszaniny glikolu i gliceryny, wzbogacone smakami i zapachami - charakterystyczne dla płynów przeznaczonych do wykorzystania w e-papierosach (70V6/30PG , 50VG/50PG, np. H. różne smaki, S. różne smaki;
- sposób dystrybucji: kolorystyka, charakter opakowania - butelka z pozostawionym miejscem do uzupełnienia tzw. nikotynowym shotem (bazą - płynem z nikotyną), który może być użyty do waporyzacji w papierosie elektronicznym – pojemnik 60 ml napełniony do 40 ml (D1. różne smaki, D. różne smaki); identyfikacja graficzna, kształt butelek, analogiczne jak te zawierające i oznakowane jako przeznaczone do e-papierosów;
- charakter stoiska: sklep specjalizujący się w sprzedaży płynów do e-papierosów, urządzeń i akcesoriów do konsumpcji tych wyrobów; wyspa oklejona sugestywnymi napisami typu: [...], e-papierosy, elektroniczne papierosy; charakter specjalizacji sklepu potwierdzone również poprzez wpisy w social mediach dotyczące działalności przedsiębiorstwa ("Sklep stacjonarny sprzedający elektroniczne papierosy");
- oferta punktu handlowego obejmująca także płyny uniwersalne bez znaków akcyzy o nazwie M. o pojemności 100 i 500 ml, zawierających mieszankę glikolu i gliceryny (50\/G/50PG oraz 70\/G/30PG), które są podstawowymi składnikami płynów przeznaczonych do papierosów elektronicznych;
- oznaczenie płynów aromatyzujących i aromatów do tytoniu na jednym kodzie kasy fiskalnej, na paragonie oznaczonych jako akcesoria do tytoniu; stwierdzenie, że wyroby nieoznaczone znakami akcyzy były przez klientów nabywane jednocześnie z płynami oznaczonymi znakami akcyzy (np. L.) i akcesoriami do ich mieszania.
Mając powyższe na uwadze, jako niewystarczające do stwierdzenia przeznaczenia wyrobu należało ocenić samo zamieszczenie na produkcie etykiety wskazującej, że produkt jest "nie do użytku w e-papierosach". Całokształt przywołanych okoliczności - ocenianych zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. - potwierdzał bowiem faktyczne przeznaczenie oferowanych produktów jako płynów do papierosów elektronicznych. Nie sposób racjonalnie, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego utrzymywać, by roztwór sprzedawany pośród wyrobów tytoniowych, w miejscu specjalizującym się w dystrybucji płynów i akcesoriów do e-papierosów, o właściwościach (chemicznych) i cechach produktu (sposób opakowania - butelka z miejscem na uzupełnienie nikotynową bazą) jednoznacznie potwierdzających takie jego przeznaczenie, mógł zostać zakwalifikowany np. do aromatów spożywczych (jedynie z uwagi na naklejkę informującą, iż nie jest przeznaczony do e-papierosów). Deklarowane przez skarżącego wykorzystanie oferowanych substancji nie pokrywało się zatem z faktycznym ich przeznaczeniem jako produktów odpowiadających definicji z art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. (por. wyrok NSA z 10 listopada 2023 r., I FSK 1522/23; powoływane orzeczenia dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Zasadne są zatem wnioski organu, że to nie zeznania świadka – sprzedawcy w kontrolowanym punkcie - decydują o przeznaczeniu spornych wyrobów. Przesłuchany 13 stycznia 2022 r. K. G. zeznawał bowiem m.in., że nie wie, jaka jest różnica między płynami do papierosów elektronicznych oznaczonych znakami akcyzy a płynami nieoznaczonymi banderolą, poza tym, że na opakowaniach z płynami do aromatyzacji i aromatami do tytoniu (czyli produktami bez banderoli) znajduje się napis: "nie do użytku w e-papierosach", a w płynach do e-papierosów oznaczonych banderolą, ("chyba") widnieje napis: "do użytku w e-papierosach". Znamienne jest przy tym, że sam sprzedawca, a więc osoba, od której należałoby oczekiwać sprofesjonalizowanej wiedzy na temat oferowanych produktów, nie był w stanie jednoznacznie wskazać różnic między ww. substancjami, poza wspomnianym oznaczeniem graficznym.
Podobnie, sama deklaracja skarżącego, oferującego sporne mieszaniny, że nie są one przeznaczone do e-papierosów, nie stanowi jakiejkolwiek podstawy do uznania, że tak rzeczywiście jest. To, że w sklepie umieszczono oznaczenia mające sugerować przeznaczenie towaru ("płyn aromatyzujący", "aromaty do tytoniu", etc.), podobnie jak oznaczenia na buteleczkach (np. "aromat do tytoniu", "gliceryna aromatyzowana przeznaczona do kominków zapachowych", "płyn do aromatyzowania kart", "mieszanka glikolu i gliceryny", "zastosowanie uniwersalne"), należy uznać jedynie za fasadę, mającą za zadanie legitymizację i uprawdopodobnienie stworzonych pozorów. Sam fakt, że w punkcie sprzedaży oferowano też towar wykraczający poza główny segment, tj. związany z e-papierosami, waporyzacją (vapingiem, vapem), jak np. tytoń, akcesoria GSM czy płyny do dezynfekcji rąk, również nie stanowi samo w sobie argumentu za uznaniem racji skarżącego. Doświadczenie życiowe składu orzekającego podpowiada bowiem, że wymieniony towar bardzo często stanowi dodatkowy asortyment sklepów oferujących e-papierosy i ma on w istocie charakter marginalny, pozostając bez wpływu na określenie specjalizacji handlowej danej placówki.
Uznać zatem należało, że przeznaczenie wyrobów sprzedawanych przez skarżącego bez znaków akcyzy zostało udowodnione przez organy w toku postępowania i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Celne PUCS w Białymstoku dowiodły, że sporne mieszaniny miały skład charakterystyczny dla produktów do e-papierosów, zaś wszelkie okoliczności związane ze sprzedażą tychże substancji (opisane wyżej) pozwalały na przyjęcie, że płyny te – choć nieoznaczone znakami akcyzy – w istocie stanowiły wyroby akcyzowe.
Zarzut skarżącego, jakoby przeprowadzone badania laboratoryjne objęły jedynie część kwestionowanych wyrobów, a organ nałożył akcyzę na niezbadane laboratoryjnie wyroby jedynie na podstawie podobieństwa opakowań oraz ich składu wyszczególnionego w kartach charakterystyk, jest niezasadny. Organ bowiem w pierwszej kolejności przebadał próbki i stwierdziwszy, że mają one skład charakteryzujący płyny do e-papierosów, stwierdził tożsamość składu chemicznego niezbadanych wyrobów ze składem chemicznym wyrobów zbadanych oraz wyspecyfikowanych na opakowaniach sprzedawanych bez znaków akcyzy wyrobów, co znajduje potwierdzenie również w treści kart charakterystyki wyrobu.
W oparciu o powyższe, sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz w art. 191 o.p. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, co organ uczynił i dał temu wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Samo uzasadnienie zostało skonstruowane w sposób prawidłowy – jest logiczne, jasne, zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy. Uznanie spornych wyrobów za płyny do papierosów elektronicznych nie budzi zdaniem sądu wątpliwości i nie wymagało przeprowadzania dalszych dowodów. Ustalono bowiem parametry wyrobów, które mają skład charakterystyczny dla płynów do papierosów elektronicznych, a w wyniku ich podgrzewania powstaje aerozol glikolowo-glicerynowy lub glikolowy.
Niejako w związku (w konsekwencji) powyższego, za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 35 u.p.a. Organ dokonał bowiem prawidłowej wykładni wspomnianego przepisu, zaś poczynione ustalenia faktyczne pozwalały na kwalifikację kontrolowanych wyrobów jako akcyzowych.
Sąd nie znalazł przy tym podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. oraz art. 10 ust. 10 u.p.a., jak również – w konsekwencji - art. 99b ust. 6 u.p.a. Próżno w realiach niniejszej sprawy poszukiwać zasadności przyjęcia, że przesłanka przeznaczenia zakwestionowanych wyrobów do użycia w papierosach elektronicznych została spełniona na wcześniejszych etapach obrotu. Wprowadzenie do obrotu płynów do papierosów elektronicznych wymaga ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, a skoro sporne wyroby takimi znakami nie były oznaczone, to nie zostały też opodatkowane na wcześniejszych etapach obrotu. Organ obowiązany był zatem do zastosowania wobec skarżącego sankcyjnej stawki podatku akcyzowego.
W zakresie natomiast stanowiska strony, że część posiadanego przez skarżącego towaru nie powinna była zostać obciążona podatkiem akcyzowym z uwagi na to, że została wyprodukowana i wprowadzona do obrotu do 30 września 2020 r., a to w zgodzie z § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku akcyzowego od płynu do papierosów elektronicznych i wyrobów nowatorskich (Dz. U. z 2020 r. poz. 1159), należy uznać je za chybione. Z powołanych wyżej przepisów wynika bowiem, że podmioty, które w okresie od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. dokonały czynności opodatkowanej w odniesieniu do płynu do papierosów elektronicznych oraz wyrobów nowatorskich (np. produkcja lub nabycie z zagranicy), nie były obowiązane do zapłaty akcyzy związanej z powstałym w związku z tym zobowiązaniem podatkowym.
Kluczowe jest to, że skarżący nabył wyroby akcyzowe (wszedł w ich posiadanie) po 30 września 2020 r. Nabycia miały miejsce na podstawie faktur wystawionych przez podmioty gospodarcze po dniu 30 września 2020 r., to jest najwcześniej w grudniu 2020 r. Zgodnie z powołanym § 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do płynu do papierosów elektronicznych i wyrobów nowatorskich, w stosunku do których obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstał w okresie od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. Bez znaczenia jest to, kiedy sporne towary zostały wyprodukowane, gdyż obowiązek podatkowy został w tej sprawie powiązany z posiadaniem wyrobów akcyzowych przez skarżącego.
Sąd nie znalazł także innych naruszeń prawa materialnego i procesowego, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935).