I SA/Bk 301/25

I SA/Bk 301/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-10-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Justyna Siemieniako
Marcin Kojło /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 14b par. 1 i 3, art. 14g par. 1, art. 14h, art. 169 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Justyna Siemieniako, Protokolant st. sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 października 2025 r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 czerwca 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.266.2025.3.MŻ/PRM w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
W. R. (dalej również jako: "skarżący") zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie, która dotyczyła kwestii związanej z obowiązkiem wystawienia faktury na jego rzecz przez podmiot P. sp. z o.o. dokumentującej dokonane przez skarżącego wpłaty z tytułu dostaw gazu do Nieruchomości, której jest współwłaścicielem.
W załączniku do wniosku skarżący wskazał m.in., że wpłacił do P.
w 2015, 2016 i 2017 r. łącznie 4.170.00 zł jako przedpłaty na dostawę gazu do kotłowni C.O. zlokalizowanej w budynku mieszkalnym na nieruchomości
w W. Spółka potwierdziła wpłatę i odmówiła definitywnie wystawienia faktury VAT - na dane osobowe skarżącego. Na wpłacone przez skarżącego pieniądze Spółka wystawiła faktury na Panią I. G.. Skarżący, I. G. oraz jeszcze ok. 100 osób są współwłaścicielami w/w nieruchomości. Skarżący opisał, że nie ma prawem umocowanego Zarządu tej nieruchomości, ani Zarządcy (chociaż I. G. oba te tytuły sobie bezprawnie uzurpuje) oraz nie ma założonego konta bankowego, nie ma wydzielonych lokali,
a odpowiedzialność współwłaścicieli jest solidarna. Od ok. 70% współwłaścicieli Pani I. G. zebrała pełnomocnictwa i zawarła Umowę dnia 11 maja 2012 r. w imieniu współwłaścicieli z w/w spółkę na dostawę gazu do w/w nieruchomości. Opłatę za gaz na (wyodrębnione) konto bankowe P. dokonuje I. G. z jej prywatnego konta bankowego, z zebranych uprzednio pieniędzy od w/w ok. 70% współwłaścicieli. Pozostałym ok. 30% współwłaścicielom "zablokowała" - nie wyraziła bezprawnie na dopisanie do istniejącej umowy o dostawę gazu, powołując się bezprawnie na rzekome pełnienie funkcje Zarządu i Zarządcy tą nieruchomością. Skarżący wyjaśnił, że na to konto P., wskazane w umowie, na które w/w Pani dokonuje wpłat, dokonał ww. 3 wpłat poza pośrednictwem tej Pani. Wpłaty skarżącego najpierw "wytworzyły" nadpłatę - P. nie kompensowało ich
w wystawianych dokumentach do opłat. Następnie – jak opisał skarżący – Pani I. G. przez pewien okres czasu opłacała na nią wystawione faktury VAT tą nadpłatą wytworzoną z pieniędzy skarżącego. Następnie, gdy skierował sprawę do Sądu dokonała wpłaty wytwarzając ponownie nadpłatę. Gdy przegra sprawę w Sądzie, to jego nadpłatą ww. Pani opłaci za następny gaz (bieżący), skarżący natomiast poniesie stratę i będzie musiał drugi raz płacić przy rozliczeniu wydatków nieruchomości za opłacony już raz gaz. Skarżący wskazał, że gdyby miał wystawione faktury VAT na jego przedpłaty, to P. nie mogłaby wystawać drugi raz faktur za tą samą dostawę gazu.
Wezwaniem z 11 kwietnia 2025 r. Dyrektor KIS poinformował, że wniosek ma braki formalne i poprosił skarżącego o ich uzupełnienie.
Organ wezwał aby skarżący m.in.
- sformułował jednoznaczne pytanie/pytania dotyczące podatku od towarów
i usług w taki sposób, aby można było dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczących sytuacji prawnopodatkowej skarżącego w jego indywidualnej sprawie w kontekście odpowiedzialności podatkowej w trybie przewidzianym w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej: "o.p."), a nie obowiązków
i praw podmiotu P. sp. z o.o.,
- przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej w odniesieniu do sformułowanego pytania/sformułowanych pytań w taki sposób, aby stanowiło jednoznaczną odpowiedź na to pytanie/pytania,
- doprecyzował opis stanu faktycznego poprzez wskazanie: czy jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, czy prowadzi nadal działalność gospodarczą, czy zawierał jak współwłaściciel nieruchomości umowę o dostawę gazu z P. sp. z o.o.
Organ pouczył, że nie uzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie, skutkować będzie jego pozostawieniem bez rozpatrzenia.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżący sformułował pytanie: czy bezprawnym była odmowa wystawienia faktur VAT przez P. na dane osobowe skarżącego, osoby fizycznej opłacającej trzykrotnie za gaz w formie przedpłaty, która to przedpłata została przyjęta i jej przyjcie jest potwierdzone przez P. m.in. na piśmie z 3 lipca 2019 r. (zał. nr 1) i przelewami bankowymi (jeden zał. nr 4 – w aktach sprawy), o których wystawienie domagał się kilkakrotnie?
Zdaniem skarżącego P. przyjmując pieniądze na dostawę gazu zobowiązane było do wystawienia faktury VAT – na dane osobowe wpłacającego pieniądze. Jeżeli jednak zaistniałby jakiekolwiek przeszkody formalne lub inne do wystawienia na dane osobowe skarżącego – wpłacającego pieniądze – faktury VAT, to P. winno odmówić przyjęcia od skarżącego wpłat lub po stwierdzeniu jakichkolwiek przeszkód do wystawienia faktur VAT na skarżącego – wpłacającego pieniądze, to P. winno niezwłocznie zwrócić mu pieniądze.
Skarżący poinformował ponadto, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Wskazał też, że jego zdaniem zawarł umowę z P. jako współwłaściciel nieruchomości z chwilą potwierdzenia przyjęcia przez P. jego pieniędzy oraz dokonanie dostawy gazu zgodnie z jego przedpłatą.
Postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.266.2025.2.MŻ, Dyrektor KIS – na podstawie art. 14g o.p. oraz art. 169 § 4 o.p. w zw. z art. 14h o.p. – pozostawił wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Organ uznał, że skarżący nie uzupełnił wniosku o wszystkie elementy,
o jakie był proszony, tj. nie sformułował pytania w zakresie podatku od towarów
i usług w taki sposób, aby można było dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego dotyczących sytuacji prawnopodatkowej skarżącego
w indywidualnej sprawie skarżącego w kontekście jego odpowiedzialności podatkowej, aby możliwe było wydanie - w trybie art. 14b o.p. – interpretacji przepisów prawa podatkowego. W rezultacie wniosek nadal ma braki formalne uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Dyrektor KIS postanowieniem z dnia
10 czerwca 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.266.2025.3.MŻ/PRM, utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji.
Wskazując na regulacje art. 14b o.p. organ wyjaśnił, że z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Wbrew stwierdzeniu skarżącego, z wnioskiem o wydanie interpretacji nie może wystąpić każdy
i w jakiejkolwiek sprawie. Wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji,
a wnioskodawcą, związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej.
Dyrektor KIS zauważył, że w przesłanym uzupełnieniu co prawda skarżący przedstawił pytanie oraz własne stanowisko w sprawie, niemniej jednak, ich treść sugeruje, że skarżący nadal oczekuje uzyskania odpowiedzi czy podmiot P. sp. z.o.o. prawidłowo postąpił odmawiając wystawienia skarżącemu faktury dokumentującej dokonane przez skarżącego przedpłaty na dostawę gazu. Sama treść nowego pytania: "P. (...) zobowiązana była do wystawienia faktury VAT (...)" wskazuje, że skarżący pyta nadal o obowiązki w zakresie prawidłowego udokumentowania czynności przez odrębny od niego podmiot – P. sp. z o.o. W analizowanej sprawie skarżący nie dowiódł, że w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. posiada status "Zainteresowanego", co było niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej. Przedstawiony opis sprawy, zadane pytanie oraz stanowisko odnosiły się wprost do sytuacji prawno-podatkowej innego podmiotu - P. sp. z.o.o. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nie uzupełnił wniosku o wymagane elementy, wobec tego organ zasadnie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 o.p.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o: (-) uchylenie zaskarżonego postanowienia; (-) wydanie wyroku potwierdzającego obowiązek wystawienia faktury VAT przez P. na żądanie W. R. przez P., na wpłacone przez niego pieniądze na zakup gazu i przyjęte przez P. w celu dostawy gazu, oraz zrealizowanie dostawy gazu; (-) wydanie wyroku potwierdzającego obligatoryjny obowiązek wystawienia faktury VAT przez aktywnego płatnika podatku VAT, dla kontrahenta dokonującego przedpłatę na żądanie skarżącego wystawienia jej na piśmie.
W uzasadnieniu skargi skarżący, nawiązując do opisu sprawy, który przedstawił we wniosku i jego załącznikach, wyraził dezaprobatę wobec działania organu niesłusznie uchylającego się od wydania interpretacji podatkowej. Wskazał, że Dyrektor wyklucza go niesłusznie z grona "Zainteresowanych" interpretacją, ignorując jego interes prawny oraz dyskryminuje przed udzieleniem takowej informacji w odniesieniu do Instytucji go krzywdzącej.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. skarżący podniósł ponadto, że wykazał, że ma interes prawny w ocenie prawidłowość wystawionych już faktur VAT, gdzie istnieje dokonanie wyjścia z zaistniałego bezprawia np. przez dokonanie refaktur
i prawidłowe wystawienie faktur VAT na jego dane osobowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Regulacje prawne dotyczące interpretacji indywidualnych zostały skonstruowane w taki sposób, że: po pierwsze przedmiotem interpretacji mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego, po drugie przepisy te powinny odnosić się do sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Wystąpienie
o interpretację podmiotu zainteresowanego powinno wiązać się z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową (możliwymi uprawnieniami podatkowymi). Wskazuje na to już nazwa tej instytucji – interpretacje indywidualne.
Wyjaśnić zatem należy, że nie każda osoba/nie każdy podmiot może zwrócić się o wydanie takiej interpretacji. Może to uczynić podmiot zainteresowany – tzn. tylko ta osoba/podmiot, u której/którego wystąpił (lub może wystąpić) określony stan faktyczny mogący powodować określone konsekwencje podatkowe, tylko ta osoba, która przedstawiła stan faktyczny dotyczący jej praw lub/i obowiązków podatkowych, a nie jakichkolwiek innych. Prawo do uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczy zatem indywidualnej sprawy wnioskodawcy, co oznacza uprawnienie do uzyskania od organu wykładni przepisów prawa podatkowego
w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa lub obowiązki na gruncie przepisów prawa podatkowego.
"Zainteresowanie", o którym mowa w art. 14b § 1 o.p., jest kwestią obiektywną, wynikającą z prawa materialnego, inną niż zainteresowanie faktyczne albo ekonomiczne. Wystąpienie o interpretację podmiotu zainteresowanego powinno wiązać się z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową (bądź tworzonej spółki, oddziału, przedstawicielstwa) bądź poszukiwaniem ochrony prawnej w związku z wolą zastosowania się do otrzymanej interpretacji (K. Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 14(b).
Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 14b § 3 o.p., składający wniosek
o wydanie interpretacji indywidualnej, zainteresowany jej wydaniem, obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu fatycznego albo zdarzenia przyszłego. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego należy identyfikować poprzez uwzględnienie problemu prawnego o charakterze podatkowym, którego wyjaśnieniu ma służyć wydana interpretacja indywidualna. A zatem to przez pryzmat wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych przez wnioskodawcę na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego, trzeba postrzegać zakres niezbędnych informacji, jakie winny znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt
I FSK 498/16, z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. akt II FSK 43/23). Instytucja interpretacji podatkowej służy wykładni przepisów prawa podatkowego, zatem niezbędnym elementem wniosku o wydanie interpretacji jest wskazanie normy materialnoprawnej prawa podatkowego, której treść w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym budzi wątpliwości interpretacyjne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Ol 143/25).
W realiach tego przypadku skarżący, który nie jest podatnikiem VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej, pyta natomiast o obowiązek prawidłowego udokumentowania wpłat przez odrębny od niego podmiot – P. (na tle zarysowanego konfliktu między współwłaścicielami nieruchomości). Sąd ze zrozumieniem podchodzi do skomplikowane sytuacji i sporów skarżącego z innymi współwłaścicielami nieruchomości. Sądy administracyjne kontrolują jednak zgodność z prawem działań organów administracji publicznej i w swoim orzekaniu nie mogą uwzględniać zasad współżycia społecznego, ani też zasad słuszności. W sprawie tej na skutek niniejszej skargi, sąd władny jest zbadać legalność postanowienia, mocą którego pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpatrzenia. Opisany szeroko
w pismach skarżącego znajdujących się w aktach kontekst antagonizmów i sporów ma w dużej mierze charakter cywilnoprawny, czy jak wynikało z wypowiedzi podczas rozprawy – również karny. O ile skarżący może mieć interes faktyczny, czy nawet interes prawny w uzyskaniu odpowiedzi na nurtujące go zagadnienie – to
z przedstawionego przez niego zdarzenia nie wynika aby interes ten przybrał (bądź mógł przybrać) postać interesu w jego indywidualnej podatkowej sprawie, a tylko taki legitymuje do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 14b o.p. Dlatego też skarżący został wezwany przez organ do uzupełnienia wniosku. Słusznie ocenił Dyrektor KIS, że w odpowiedzi na to wezwanie skarżący nie uzupełnił wniosku
o wszystkie elementy, tj. nie sformułował pytania w zakresie podatku od towarów
i usług w taki sposób, aby można było dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego dotyczących sytuacji prawnopodatkowej skarżącego
w jego indywidualnej sprawie w kontekście w kontekście jego rozliczeń w podatku od towarów i usług. Treść nadesłanego uzupełnienia jednoznacznie wskazuje, że skarżący oczekuje uzyskania odpowiedzi czy podmiot P.
sp. z.o.o. prawidłowo postąpił odmawiając wystawienia faktury na dane skarżącego dokumentującej dokonane przez skarżącego przedpłaty na dostawę gazu. Wniosek
o interpretację indywidualną dotyczy zatem obowiązków odrębnego podmiotu, stąd trafnie organ podkreślił, że skarżący nie dowiódł, że w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. posiada status "zainteresowanego".
W myśl art. 14g § 1 o.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
W art. 14h o.p. postanowiono z kolei, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 169 § 1-2 i 4 o.p., zgodnie
z którymi, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni,
z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 1), organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
Mimo wezwania w trybie ww. przepisów skarżący nie uzupełnił zatem braku wniosku w zakresie wskazanym przez organ, a to stanowiło przeszkodę do wydania interpretacji. Wniosek skarżącego został prawidłowo pozostawiony bez rozpatrzenia.
Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi. Wydane w tej sprawie postanowienia nie naruszają prawa. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935).