I SA/BK 276/22

I SA/Bk 276/22 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2022-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Andrzej Melezini /przewodniczący/
Justyna Siemieniako /sprawozdawca/
Małgorzata Anna Dziemianowicz
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, odmowy stwierdzenia nadpłaty oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2019-2021 oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z 16 listopada 2021 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "spółka") zwróciła się do Prezydenta Miasta B. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2019 -2021 w łącznej wysokości 90.845,00 zł. Spółka podała, że nieruchomość położona w F. przy ul. P. o nr geod. [...] o powierzchni gruntu 6.024 m2, zabudowana budynkiem o powierzchni użytkowej 3.842,57 m2 została zakupiona 28 listopada 2019 r., jednak budynek nigdy nie był w całości wykorzystywany do celów działalności gospodarczej. Do celów prowadzenia działalności wykorzystywana jest tylko część powierzchni tj. 1.086,08 m2, pozostała część budynku w dniu zakupu wykazywała duży stopień zniszczenia, dewastacji, wręcz ruiny. Zły stan techniczny budynku zagraża życiu i zdrowiu. Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19, wskazując, że dotyczy on ogólnie przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, bez zawężania do przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jednak nie ma powodów by wyrok ten traktować w sposób zawężający. Do wniosku dołączono korekty deklaracji oraz zdjęcia budynku.
Następnie na wezwanie organu, w dniu 7 stycznia 2022 r. wniosek został uzupełniony. Spółka podała też, że wysokość nadpłaty uległa zmianie i wynosi 91.973,00 zł z uwagi na dokonanie pomiarów powierzchni użytkowej budynków i zmniejszenie jej o 27,96 m2 oraz z powodu braku istnienia w dniu zakupu budynku o nr geod. 1643 o pow. użytkowej. 40 m2.
Prezydent Miasta B. decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r.
1) za 2019 r. - odmówił zwrotu nadpłaty w kwocie 3.437,00 zł, określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 70.887,00 zł i zwrócił nadpłatę w kwocie 127 zł;
2) za 2020 r. – odmówił zwrotu nadpłaty w kwocie 43.605,00 zł, określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 159.550,00 zł i zwrócił nadpłatę w kwocie 583 zł;
3) za 2021 r. –odmówił zwrotu nadpłaty w kwocie 44.890,00 zł, określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 167.152,00 zł i zwrócił nadpłatę w kwocie1.658 zł.
Organ uznał, że spółka prawidłowo wyłączyła z opodatkowania powierzchnie niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (klatki schodowe, powierzchnie dźwigowe i windy o łącznej powierzchni 56,82 m2).
Następnie organ szeroko odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19. Przytoczył też fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 899/21, w którym dokonano analizy "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd ten podzielił stanowisko, że "trudno jest w tym zakresie wskazać uniwersalne kryterium, a właściwe rozwiązania powinny uwzględniać konkretne okoliczności faktyczne (zob. L. Etel, R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, ). Niemniej jednak wydaje się, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może ograniczać się tylko do wykazania posiadania tych nieruchomości".
Organ pierwszej instancji przyjął więc, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza związek potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być on łączony jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność na tej nieruchomości jest w danym czasie prowadzona.
W związku z tym organ przyjął, że wykazane nieruchomości tj. grunt o powierzchni 6.024 m2 i budynek o powierzchni użytkowej 3.774,61 m2 winny być opodatkowane stawkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej od następnego miesiąca po dniu nabycia. Uznano natomiast korekty deklaracji za lata 2019 – 2021 w części dotyczącej skorygowanej powierzchni użytkowej budynków. Pomniejszenie nastąpiło o 67,96 m2.
Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie:
1. art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm, dalej: "u.p.o.l.") poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opis budynków nabytych według Katalogu Środków Trwałych wskazany jako "budynki handlowo- usługowe" oraz fakt, że zostały nabyte przez przedsiębiorcę, pozostaje wystarczający do uznania, że budynki te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,
2. art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ jest bezwzględnie związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i kartoteki budynków, w sytuacji gdy organ ma kompleksowo rozważyć stan faktyczny sprawy oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,
3. art. 122 w zw. z art. 198 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez odstąpienie od przeprowadzenia oględzin przedmiotu opodatkowania,
4. art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 191 o.p. poprzez niewszechstronne zgromadzenie materiału dowodowego.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] maja 2022 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i:
- za 2019 r. - stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości w kwocie 127,00 zł; odmówiło stwierdzenia nadpłaty w kwocie 3.310,00 zł oraz określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 70.887,00 zł;
- za 2020 r. – stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości w kwocie 1.583,00 zł; odmówiło stwierdzenia nadpłaty w kwocie 42.022,00 zł oraz określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 159.550,00 zł;
- za 2021 r. – stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości w kwocie 1.658,00 zł; odmówiło stwierdzenia nadpłaty w kwocie 43.232,00 zł oraz określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 167.152,00 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że począwszy od 28 listopada 2019 r. tj. od momentu nabycia zabudowanej działki o nr geod. 337/144 o powierzchni gruntu 6.024 m2 i położonych na niej budynkach nr 183, 1640, 1643 Spółka za lata 2019-2021 deklarowała do opodatkowania:
- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 9.284 m2,
- budynki (lub ich części) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 6 555,30 m2 (powyżej wysokości 2,20 m) oraz 1,67 (od 1,40 m do 2,20m).
Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty dołączono poprawione korekty deklaracji za lata 2019-2021 z 7 stycznia 2022 r. wykazując:
- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. - 9.284 m2,
- budynki (lub ich części) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 3.798,81 m2 (powyżej wy.2,20 m) oraz 1,67 m2 (od 1,40m do 2,20 m);
- pozostałe budynki o pow. 2.688,53 m2;
Zadeklarowany podatek do zapłaty w korektach deklaracji to: za 2019 r. w kwocie 67.536,00 zł, za 2020 r. - 117.528,00 zł, za 2021 r. - 123.920,00 zł.
W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy zwracał się do Spółki o przedstawienie dodatkowych wyjaśnień i informacji, w tym prawidłowo wypełnionych korekt deklaracji podatkowych wraz z podpisem, dostarczenia ewidencji środków trwałych, złożenia załącznika ZDN-1 z uwzględnieniem prawidłowych numerów ksiąg wieczystych i wykazaniem powierzchni użytkowej każdego z budynków.
Spółka wyjaśniała swoje stanowisko oraz przedkładała żądane dokumenty. Organ pierwszej instancji zwrócił się także do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B. u udzielenie odpowiedzi w kwestii wydania decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawo budowlane wobec budynków 2322, 1640, 1643, 183.
Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że budynki znajdujące się na działce nr geod. 337/144 w całości podlegają opodatkowaniu według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organ przytoczył treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l., a także art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Następnie ustalił, że wobec żadnego z budynków o numerach 2322, 1640, 1643, 183 nie zostały wydane decyzje rozbiórkowe w trybie art. 67 ust. 1 Prawo budowlane. To zaś, zdaniem organu, oznacza, że nie zachodzi wyjątek od opodatkowania określony w art. 1a ust. 2a tej u.p.o.l.
Następnie organ przytoczył treść art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podkreślił, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w swoim brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2016 r., nie zawiera warunku wykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jedynym koniecznym warunkiem uznania nieruchomości za związaną z wykonywaniem działalności gospodarczej jest sam fakt posiadania go (w ujęciu cywilistycznym) przez przedsiębiorcę. Nie jest przy tym wymagane, by nieruchomość była w danym momencie faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz wystarczy, że związek ma charakter pośredni - potencjalnie jest możliwość jego wykorzystywania. Dla celów tego podatku nie jest zatem istotne, czy nieruchomość jest faktycznie zajęta i wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej oraz jaki jest stan techniczny tych budynków, istotne jest bowiem, że podatnik jest przedsiębiorcą, wykonuje działalność gospodarczą oraz jest posiadaczem gruntów i obiektów budowlanych. Nie zmienia tego faktu, podawana przez spółkę okoliczność braku wykorzystywania obiektów z powodu złego stanu technicznego pomieszczeń.
Odnosząc się do podawanej przez spółkę we wniosku informacji dotyczącej stanu obiektu, opisywanego następująco: dach zniszczony, zniszczone gzymsy i obróbki blacharskie, ściany spękane i częściowo zburzone, zły stan stolarki okiennej i drzwiowej, wytarte i zniszczone stopnice i spoczniki, ubytki i brak balustrad klatek schodowych, zniszczone skorodowane rynny i rury spustowe, brak instalacji sanitarnych, elektrycznych, grzewczych, wentylacji i klimatyzacji (..) i załączonej dokumentacji zdjęciowej, organ odwoławczy podzielił spostrzeżenie organu pierwszej instancji, że opisywane zniszczenia nie spowodowały pozbawienia budynków cech wskazujących na istnienie budynku w rozumieniu Prawa budowlanego. Budynki zostały wymienione w akcie notarialnym, na mocy którego nieruchomość została zakupiona, figurują w ewidencji środków trwałych spółki, co daje możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych, figurują w ewidencji gruntów i budynków (opis: pozostałe budynki niemieszkalne) oraz figurują w księgach wieczystych. Zatem spółka jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą podjęła decyzję o dokonaniu zakupu, czyli skalkulowała wydatki na zakup, a następnie na remont. Fakt dokonywania remontu i modernizacji budynku/budynków (wydana decyzja o pozwoleniu na remont i modernizację) nie sprawia, że przestają to być składniki majątkowe spółki. Przeciwnie, spółka w tym czasie wszelkie wydatki związane z nakładami odlicza w ramach regulacji podatku od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług, na zasadach zawartych w tych przepisach dla przedsiębiorców. Organ zauważył dodatkowo, że dokonywanie remontu jest jednym z wyznaczników prowadzenia działalności i dalszego jej rozszerzania. Ewidencja środków trwałych to firmowa dokumentacja pozyskanych środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, która służy do prowadzenia amortyzacji i wpisania wydatków w koszty uzyskania przychodu. W oparciu o definicję środka trwałego, wynikającą z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2021r., poz.217) przyjęcie danego środka powinno dokonywać się wówczas, gdy środek trwały jest kompletny, zdatny do użytku, jednostka może rozpocząć jego używanie na własne potrzeby, a czas użytkowania musi być dłuższy niż rok. Przedmiotowe budynki w ewidencji budynków posiadały określony rodzaj - wg. KST jako pozostałe budynki niemieszkalne. Tak więc przedmiotowe budynki powinny być opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż cały czas były rozliczane w prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej.
Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021, SK 39/19 Kolegium zaznaczyło, że nie neguje złego stanu budynku. Jednocześnie wskazało na sentencję orzeczenia, gdzie Trybunał stwierdził "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 z późn.zm.) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W uzasadnieniu wyroku TK podkreślił, że kontrolowany przepis w swoim literalnym brzmieniu nie uwzględnia tego, czy dana nieruchomość jest faktycznie lub może być potencjalnie wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Brak tego rozróżnienia dotyka szczególnie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, które występują w obrocie prawnym w dwojakim charakterze: jako osoby prywatne (a więc w zakresie swojego majątku osobistego) oraz jako przedsiębiorcy. W konsekwencji TK uznał, że opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. W tym zakresie TK powołał też - uznając je za w pełni aktualne - swoje rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku z 12 grudnia 2017 r. w sprawie SK 13/15. Zdaniem organu, wyrok ten rzutuje na zasady opodatkowania nieruchomości przedsiębiorców będących osobami fizycznymi. Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. wskazał, iż nie mogą być obciążeni wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia "działalności".
Zdaniem Kolegium, nieruchomości "służące" to nieruchomości użyteczne w prowadzonej działalności gospodarczej. Takie rozumienie służenia odpowiada faktycznemu lub potencjalnemu wykorzystywaniu nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a więc posiadaniu. Organ zauważył, że podatek od nieruchomości ze swej istoty jest podatkiem typu majątkowego, a więc zależnym tylko od faktu posiadania nieruchomości, nie zaś od tego, czy nieruchomość przynosi dochody (straty) lub czy podatnik dysponuje środkami na zapłatę podatku. Organ odwoławczy podzielił więc stanowisko organu pierwszej instancji, że problem interpretacyjny może dotyczyć podmiotów, które są przedsiębiorcą wpisanym do KRS, ale prowadzą innego rodzaju działalność tzn. niezarobkową np. naukową, charytatywną, społeczną, lub gdy spółka została powołana do prowadzenia działalności leśnej lub rolniczej, której na mocy art. 1a ust. 2 u.p.o.l. nie uznaje się działalność gospodarczą na potrzeby podatku od nieruchomości. Stwierdził jednak, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z takimi sytuacjami.
Końcowo Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji prowadził sprawę na wniosek strony. Podstawą rozstrzygania był zatem przepis art. 75 o.p. W myśl art. 75 § 4a o.p. w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.
Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w żądanej wysokości, określił zobowiązanie podatkowe i dokonał zwrotu nadpłaty. Tymczasem przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują takiego rozwiązania. Organ dokonując zwrotu nadpłaty w rzeczywistości stwierdził tę nadpłatę. Zatem ma to wpływ na wysokość wartości dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty. Skoro organ stwierdza nadpłatę w niepełnej żądanej kwocie, to równocześnie odmawia nadpłaty też w wyliczonej kwocie. Wyliczenie tej kwoty wymaga porównania wartości zadeklarowanych z należnymi - wynikającymi z decyzji podatkowej. Natomiast informacja o zwrocie może znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Wyłącznie z tego powodu organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do meritum.
Organ nadmienił, że zgodnie z art. 75 § 4b o.p., przepis art. 75 § 4a o.p. nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3 o.p
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka, działając przez pełnomocnika, złożyła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wystarczającym kryterium pozwalającym na obciążenie podatkiem od nieruchomości w stawce wyższej jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę wpisanego do odpowiedniego rejestru, w sytuacji gdy literalna, zawężająca wykładnia przepisu jest niedopuszczalna, bowiem organy podatkowe mają obowiązek badania, czy nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy jest lub potencjalnie może być wykorzystywana na cele związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, i dopiero w przypadku ustalenia, że nieruchomość taka służy lub może służyć działalności gospodarczej, możliwe jest zastosowanie podatku od nieruchomości w stawce wyższej,
2) art. 127 o.p. polegające na zaniechaniu przez organ drugiej instancji ponownego rozpoznania sprawy i ograniczeniu się do powielenia błędnych ustaleń i argumentacji organu podatkowego pierwszej instancji oraz ograniczeniu zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie sformułowania jej rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego,
3) art. 187 § 1 o.p. poprzez nieuprawnione przeniesienie obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na stronę, objawiającego się m. in. nieprzeprowadzeniem dowodu z oględzin przedmiotu opodatkowania, nieustaleniem stanu nieruchomości, nieustaleniem przeznaczenia nieruchomości i możliwości jej wykorzystania na cele związane z działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy to organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozpatrzenia,
4) art. 122 w zw. 180 § 1 w zw. z art. 191 o.p. poprzez niewszechstronne zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego, skutkujące:
a. ustaleniem podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków, których spółka nie może nawet potencjalnie wykorzystać na cele związane z działalnością gospodarczą,
b. nieprzeprowadzeniem dowodów zmierzających do wyjaśnienia, jaka w istocie jest powierzchnia budynków faktycznie wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej skarżącej,
c. powieleniem ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji w oparciu o materiały prasowe, bez ustalenia, o których budynkach mowa w artykule, ani ustalenia, czy należą do spółki czy przedsiębiorstw z nią powiązanych lub współpracujących,
d. powieleniem ustaleń, że skoro nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, to przesądza to o jej wykorzystywaniu w całości do prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,
e. ustaleniem, że skoro spółka oświadczyła w treści umowy sprzedaży, że widziała przedmiotową nieruchomość, zna jej stan faktyczny i prawny oraz go akceptuje, to uzasadnia to założenie organu, że spółka prowadzi lub potencjalnie może prowadzić tam działalność gospodarczą, w sytuacji gdy jest to oświadczenie wiedzy, z którego wynika jedynie to, że spółka wiedziała, w jakim stanie znajdują się budynki, a nie że ponad wszelką wątpliwość będzie w nich prowadzić działalność gospodarczą począwszy od dnia objęcia ich w posiadanie,
f. przyjęciem, że intencją spółki jest wyłączenie nieużytkowanych, zniszczonych budynków i ich części spod opodatkowania, w sytuacji gdy zamiarem spółki jest objęcie przedmiotowych budynków, do czasu ich dopuszczenia do użytkowania, niższą stawką podatku od nieruchomości - obejmującą nieruchomości niesłużące prowadzeniu działalności gospodarczej, bowiem ich stan nie pozwala nawet na potencjalne ich wykorzystanie w działalności.
W oparciu o te zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi spółka przytoczyła argumentację prezentowaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.
Zarzuca strona skarżąca brak dokonania istotnych ustaleń w sprawie, w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości. Wskazuje, że skoro spółka wskazywała, że stan budynków nie pozwala nawet potencjalnie prowadzić w nich działalności, to organy podatkowe miały obowiązek zweryfikować te informacje. Ponadto organ pierwszej instancji - oprócz pisemnych informacji od innych organów oraz danych wynikających z rejestru gruntów i budynków - nie wykonał żadnych czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego budynków należących do spółki. Mimo dołączenia przez spółkę materiałów wizualnych ukazujących stan budynków na działce oznaczonej numerem 337/144, ani ich nie przeanalizował, ani nie rozpatrzył jako materiału dowodowego.
Strona skarżąca uważa za błędne utożsamianie związania nieruchomości z działalnością gospodarczą wyłącznie ze względu na umieszczenie tej nieruchomości w ewidencji środków trwałych. Ustawa podatkowa nie posługuje się pojęciem opodatkowania środka trwałego, a budynku (gruntu, budowli). Nie ma znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Kwestią istotną z punktu widzenia podatku od nieruchomości jest ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika jest budynkiem związanym z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Spółka uważa, że oświadczenie w akcie notarialnym wskazuje jedynie, że spółka wiedziała, jak wyglądają budynki oraz jaki jest ich stan. W żadnym wypadku oświadczenie to nie może być odczytywane jako deklaracja, że spółka będzie w nich niezwłocznie prowadzić działalność.
W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że aktem notarialnym z 28 listopada 2019 r. spółka zakupiła nieruchomość położoną w F. przy ul. P. o nr geod. [...] o powierzchni gruntu 6.024 m2 zabudowaną budynkami niemieszkalnymi oraz budynkiem przemysłowym, oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] . Pierwotnie spółka zadeklarowała te budynki o pow. 6556,97 m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. We wniosku z 15 listopada 2021 r. spółka zakwestionowała stawki podatku zastosowane w odniesieniu do budynku o nr ew. [...], wskazując, że budynek o nr ewid. [...] w dniu zakupu nie istniał, wyłączono z opodatkowania powierzchnie klatek schodowych, szybów dźwigowych i wind (56,82 m2).
Budynek nr [...] o pow. użytkowej 3.842,57 m2 wykazała jako niewykorzystywany w całości do celów działalności gospodarczej, lecz do takich celów jest wykorzystywana jedynie jego część o powierzchni 1.086,08 m2. Pozostała część wykazuje bardzo zły stan techniczny (zniszczenie, dewastacja, wręcz ruina), zagrażający życiu i zdrowiu. Spółka twierdzi, że nie może być on traktowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowany według stawek najwyższych.
Organy stoją na stanowisku że budynki znajdujące się na działce nr geod. [...] w całości podlegają opodatkowaniu według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Sporne w sprawie jest zatem to, czy zakupiony przez skarżącą spółkę budynek o nr ewid. [...], z uwagi na zły stan techniczny skutkujący niemożliwością wykorzystywania go do prowadzenia działalności gospodarczej, podlegał w spornym okresie w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek najwyższych.
Stosownie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Na tle powołanego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. Jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
Mimo, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zapadł na tle sprawy ze skargi konstytucyjnej osoby fizycznej, to zasadniczo nie budzi wątpliwości, że w zakresie przyjętej przez Trybunał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ma on uniwersalne znaczenie. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź odnosi się bowiem do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Różnicowanie w tym względzie podatników nie znajdowałoby zresztą żadnego uzasadnienia z punktu widzenia zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP).
Na tle omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, powstał problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jak przyjmuje Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie, związek taki powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej danego podmiotu. Istotnym elementem ustalania takiego "związku" będzie między innymi rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. W niektórych przypadkach będzie to wymagało fizycznego zajęcia budynku (lokalu) dla wykonywania takiej działalności, np. działalność produkcyjna, zaś w innych działalność taka w lokalu nie musi być prowadzona, lecz lokal będzie wykorzystywany do jej prowadzenia, np. wynajem lokali mieszkalnych. Nie zawsze zatem w budynku (lokalu) musi być prowadzona działalność gospodarcza, aby mówić o jego związaniu z taką działalnością. Istotną okolicznością będzie wykorzystywanie budynku (lokalu) do wykonywania działalności gospodarczej, gdy będą one niezbędne, aby zrealizować cel takiej działalności, czyli osiągnięcie zysku. Nie zawsze zatem przedsiębiorca do osiągnięcia efektów swojej działalności będzie musiał "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Jeżeli rodzaj danej działalności za tym przemawia, składniki takie będą wykorzystywane przez niego w sposób pośredni, lecz umożliwi to przedsiębiorcy prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie ma zatem gospodarcze przeznaczenie budynku (jego części) przez przedsiębiorcę do realizacji określonego rodzaju działalności, o czym przesądza w szczególności ujęcie go w prowadzonej przez przedsiębiorcę ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących takiego budynku (części budynku). Jeżeli zatem budynek (lokal), choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służy prowadzeniu działalności gospodarczej, powinien być uznany ze związany z tą działalnością – tak NSA w wyroku z 2 marca 2021 r., III FSK 2512/21.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21) "Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych, można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej".
O tym, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np. wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła finansowania zakupu nieruchomości (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72 i literatura tam przywołana).
Niewątpliwie więc rację ma organ wskazując za orzecznictwem sądów administracyjnych, że w ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności, jak; wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. Istotne jest przy tym, że w każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może ograniczać się tylko do wykazania posiadania tych nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2021 r o sygn.: III FSK 895/21, III FSK 896/21, III FSK 897/21).
W sprawie organy ustaliły, że skarżąca spółka, będąca z istoty swojej podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, została wpisana do KRS, a jej główna działalność to produkcja pozostałych części i akcesoriów do pojazdów silnikowych, z wyłączeniem motocykli. Natomiast pozostała działalność skarżącej spółki to działalność w zakresie: konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli PKD 45.20.Z, sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli PKD 45.12. Z akt sprawy wynika, że spółka nabyła nieruchomość dla siebie. Ponadto, z aktu notarialnego wynika, że skarżąca spółka jest również współwłaścicielem nieruchomości o nr ewid. [...] o pow. 0,7320 ha położonej przy ul. B. w B., która to działka posiada dostęp do drogi publicznej. Oznacza to, że skarżąca spółka nabyła nieruchomość w sąsiedztwie nieruchomości, którymi już dysponuje na potrzeby prowadzonej działalności, co może sugerować rozwijanie prowadzonej działalności.
Ustalenia dotyczące działań spółki wskazują, że spółka zakupione budynki przystosowuje do działalności gospodarczej. Jak ustaliły organy, a spółka tego nie kwestionuje, w niedługim czasie po dokonaniu transakcji zakupu rozpoczęła przygotowania do adaptacji budynku. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 7 października 2020 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia m.in. na przebudowę z termomodernizacją budynku technicznego położonego przy ul. P. [...]. Z dołączonego do wniosku projektu budowlanego wynika, że przedmiotem opracowania była ekspertyza techniczna zarówno budynku objętego wnioskiem jak i budynków sąsiednich. To wskazuje na przeznaczenie nabytej nieruchomości, w tym budynków, do działalności gospodarczej.
Przede wszystkim jednak z akt sprawy wynika, że spółka zakupione budynki wprowadziła do ewidencji środków trwałych. Fakt ten miał miejsce 4 maja 2020 r. Ponadto pozostawały one w tej ewidencji w 2021 r. W okresie tym spółka dokonywała również odpisów amortyzacyjnych. Wcześniej natomiast obiekty były kwalifikowane jako inwestycje. Przedstawione okoliczności jednoznacznie wskazują, że nieruchomość, w tym budynki, nie tylko pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy, ale spółka wyraźnie nabyła je w związku i na cele prowadzonej działalności. Zatem sporna nieruchomość budynkowa nie tylko jest w posiadaniu przedsiębiorcy, ale też potencjalnie może być wykorzystywana na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, że fakt ujęcia budynków w ewidencji środków trwałych i dokonywanie odpisów amortyzacyjnych dla celów opodatkowania podatkiem od osób prawnych jest istotnym argumentem na okoliczność, że budynki stanowiły składnik majątku i były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą spółki. Możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych w ramach podatku CIT, także potwierdza związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę.
Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że nieruchomość, wraz z budynkowymi, została nabyta przez spółkę do jej majątku. Jednocześnie spółka nie wykazała, aby poza wykonywaniem działalności gospodarczej prowadziła działalność o innym charakterze niż gospodarczą.
Skarżąca spółka, argumentując, że sporny budynek nie ma związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą wskazuje na jego bardzo zły stan, uniemożliwiający prowadzenie tam działalności. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że organy obu instancji nie kwestionowały twierdzeń spółki co do złego stanu budynku. Organy stanęły natomiast na stanowisku, że zły stan budynków nie wyklucza przyjęcia, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Twierdzenie to wynika z odmiennego niż spółka rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. a także innego rozumienia przez strony postępowania sądowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 39/19. Sąd jednak w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane przez organ.
Prawidłowo wskazuje Kolegium, że zgodnie z ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Organ pierwszej instancji zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B. u udzielenie odpowiedzi w kwestii wydania decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawo budowlane wobec budynków [...]. Z udzielonej odpowiedzi wynika, że wobec żadnego z wymienionych budynków nie zostały wydane decyzje rozbiórkowe w trybie art. 67 ust. 1 Prawo budowlane. Prawidłowa jest wobec tego konstatacja organu, że nie zachodzi w sprawie wyjątek od opodatkowania, określony w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.
Dodatkowo należy zauważyć, że do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powodują, że mogą one być wykorzystywane na ten cel. Rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej oraz prowadzone remonty w celu dostosowania zdewastowanej nieruchomości "do stanu użytkowania" wskazują, że istnieje realna możliwość wykorzystania nieruchomości gruntowych wraz z posadowionymi na niej budynkami i budowlami do prowadzenia działalności gospodarczej zgodnej z PKD spółki. Strona skarżąca zdaje się nie zaprzeczać temu, że sporny budynek zamierza wykorzystywać w działalności, tyle tylko, że uważa, iż do tego czasu nie powinien on być opodatkowany najwyższymi stawkami.
Z powyższych względów Sąd uznał, że argumenty strony skarżącej o nieprowadzeniu na nieruchomości działalności gospodarczej, i w konsekwencji braku podstaw do obciążania jej najwyższą stawką podatku, nie mogły odnieść pożądanego przez nią skutku.
Dodatkowo wskazać wypada, że w stanie prawnym obowiązującym do końca 2015 r. przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. brzmiał następująco: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Po tej dacie ustawodawca zrezygnował z zapisu, który powodował, że jeżeli przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności, to nie był uznawany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Względy techniczne, umożliwiające wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, dotyczyły- we wskazanym stanie prawnym - jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i były okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczały trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej (zob. wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/10; a także L. Etel, Komentarz do art. 1a u.p.o.l., LEX). Powodowały one, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadawał się ani do użytku w prowadzonym przedsiębiorstwie, ani do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełniał określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Usunięcie tego sformułowania z dniem 1 stycznia 2016 r. wskazuje, że od tej daty, a więc również w spornym w sprawie okresie, omawiany zapis pozwalający na wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.
Zatem z powyższych przyczyn zły stan budynków nie mógł skutkować brakiem ich opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czyli według stawek najwyższych.
Jako że organy nie kwestionowały twierdzeń skarżącej spółki co do stanu budynków, niezasadnym byłoby oczekiwanie prowadzenia w tym przedmiocie dowodów. Za niezasadne uznać więc należy zarzuty skargi odnoszące się do niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie.
Całkowicie niezasadny jest, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 127 o.p.). Analiza akt sprawy oraz decyzji organu pierwszej i drugiej instancji nie pozostawia wątpliwości, że organ odwoławczy dokonał własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i podjął w pełni niezależne rozstrzygnięcie w sprawie. Przejawem tego jest nie tylko pełny i prawidłowy wywód prawny, spełniający wymogi z art. 210 § 4 o.p., ale również to, że organ odwoławczy skorygował decyzję organu pierwszej instancji, naprawiając stwierdzone błędy.
Sąd nie stwierdził również naruszenia pozostałych, zarzuconych w skardze, przepisów procesowych.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 o.p. Myli się spółka twierdząc, że organ na nią przeniósł obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Analiza decyzji wskazuje, że organ, przyjmując określoną interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – którą nota bene sąd uznaje za prawidłową – nie miał potrzeby prowadzenia dowodów mających na celu wykazanie, jaki jest stan techniczny spornego budynku. Organ nie kwestionował twierdzeń spółki w tym zakresie, uznając podawane przez nią okoliczności za prawdziwe. Nie ma potrzeby prowadzić dowodów na okoliczności, które w sprawie są już udowodnione. Zgodnie z art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zatem dowodów na okoliczności stwierdzone innymi dowodami organ nie ma obowiązku prowadzić nawet w sytuacji, gdy wnioskuje o to strona postępowania.
Zarzuty naruszenia art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 191 o.p. należy, zdaniem sądu, uznać jedynie za przejaw nieakceptacji spółki dla stanowiska organu w zakresie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i przyjęcia odmiennej niż chce spółka interpretacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, do czego podstawę stanowił art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Przepis ten pozwala sądowi rozpoznać sprawę w takim trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie wniosek taki zgłosił organ w odpowiedzi na skargę, a strona, poinformowana o jego treści (k. 32), nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.