I SA/Bk 252/19

I SA/Bk 252/19 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2019-07-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Andrzej Melezini /przewodniczący/
Małgorzata Anna Dziemianowicz /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 1871/19 - Wyrok NSA z 2023-07-19
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 187 par. 1 , art. 194
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi B. Ltd w S. w Wielkiej Brytanii oraz B. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia właściwej stawki celnej oraz kwoty długu celnego dla towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz skarżących kwotę 4.456 zł (słownie: cztery tysiące czterysta pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu [...] maja 2018 r. B. S.A. z siedzibą w A. - działająca jako przedstawiciel pośredni firmy B. Ltd w Wielkiej Brytanii dokonała zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej poprzez wpis do rejestru towaru w postaci 21.600 kg folii tytoniowej po uprzednio zastosowanej procedurze składowania celnego. Do zgłoszenia celnego uzupełniającego przedłożono fakturę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. na łączną wartość 65.664,00 USD, dokument tranzytowy T1 nr MRN [...] z dnia [...] maja 2018 r., packing list, CMR oraz dokument informacyjny INF1.
Przedmiotowy towar został przywieziony z Francji i objęty procedurą składowania celnego. Francuski urząd celny, który objął towar procedurą tranzytu, sporządził dla nadawcy towaru (firmy L.) dokument INF1 nr [...], w którym stwierdził, że towar w postaci 21.600 kg przetworzonego tytoniu o kodzie CN 24039100 został uzyskany w ramach procedury uszlachetniania czynnego, której poddano przywieziony z Brazylii i Indii tytoń nieprzetworzony o kodzie CN 24013000. W powyższym dokumencie wskazane datę pierwszego objęcia towaru procedurą i wysokość należności celnych w przywozie w kwocie 1.667 EUR.
W zgłoszeniu celnym dokonanym przez B. S.A. z siedzibą w A., importer poprzez wpisanie kwoty należnego cła z dokumentu [...], zawnioskował o określenie kwoty należności celnych przywozowych powstałych w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z metodą przewidzianą w art. 86 ust. 3 UKC. Jednak przy wypełnieniu pozostałych pól w przedmiotowym zgłoszeniu celnym (wartość towaru, kurs waluty, opis towaru, kod towaru, wartość statystyczna, podstawa obliczenia % cła) strona zadeklarowała dane będące elementami kalkulacyjnymi zgodnie z metodą przewidzianą w art. 85 UKC.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...] Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. określił dla towaru w postaci 21.600 kg folii tytoniowej, wytworzonej we Francji w ramach zastosowanej procedury uszlachetniania czynnego, właściwą stawkę celną – 16,6%, kwotę długu celnego w wysokości 36.757 PLN oraz określił dane zawarte w polu 44 zgłoszenia celnego poprzez wykreślenie wpisu o kodzie [...]. W przedmiotowej sprawie organ stwierdził występowanie dłużników solidarnych i powiadomił ich o zaksięgowanej kwocie długu celnego i wezwał do jej zapłaty.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się B. S.A. z siedzibą w A. oraz B. Ltd w Wielkiej Brytanii wnosząc odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. – dalej również jako DIAS.
W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r.
Nr [...] DIAS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
DIAS powołując treść art. 85 UKC i art. 86 ust. 3 UKC, stwierdził, że metodą podstawową obliczenia kwoty długu celnego w przywozie jest metoda przewidziana w art. 85 UKC. Natomiast metoda przewidziana w art. 86 ust. 3 UKC ma charakter szczególny i jest stosowana na wniosek zgłaszającego na produkty przetworzone po procedurze uszlachetniania czynnego i po spełnieniu szeregu warunków przewidzianych w przepisach. Oprócz więc woli zgłaszającego dla zastosowania metody z art. 86 ust. 3 UKC konieczne jest spełnienie wymogów określonych w art. 241 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. Procedurą celną zastosowaną na produkty przetworzone powstałe w wyniku zastosowania procedury uszlachetniania czynnego - czyli dla 21.600 kg folii tytoniowej, która kończyła otwartą we Francji dla przedmiotowego towaru procedurę uszlachetniania czynnego, była procedura tranzytu, otwarta na podstawie dokumentu T1 nr MRN [...]. Dokument ten, zgodnie z treścią art. 241, musiał zawierać wskazanie "UCz" oraz odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF. Stosowanie takiego wymogu w przepisach ma na celu umożliwienie organom celnym prawidłowej identyfikacji towaru objętego kolejnymi procedurami celnymi i zapobieżenie sytuacji, kiedy ten sam dokument INF zostałby wielokrotnie wykorzystany.
Przedłożony przez zgłaszającego dokument T1 nr MRN [...] nie zawiera ani numeru pozwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego, ani numeru dokumentu informacyjnego INF. W polu nr 44 zgłoszenia tranzytowego istnieje oznaczenie zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego i wskazanie właściwego kodu - 10200. Numer dokumentu INF musi być zawarty w przypadku złożenia m.in. zgłoszenia celnego do zakończenia procedury uszlachetniania (art. 176 ust. 1 lit. c pkt iv rozporządzenia Delegowanego Komisji). Zgłaszający do procedury dopuszczenia do obrotu produktów uzyskanych w ramach procedury uszlachetnienia powinien posiadać oryginał dokumentu INF1. Z tego dokumentu powinny wynikać wszelkie dane, które są niezbędne do sporządzenia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do obrotu produktu kompensacyjnego. W polu
nr 9 dokumentu INF1 należy podać kwotę należności celnych przywozowych do zaksięgowania (zgodnie z art. 86 ust. 3 UKC). a w polu 15 - wartość towaru (zgodnie
z danymi zawartymi w Sekcji B Tabeli odniesień stosowanej do ujednolicenia wymiany informacji INF). Z instrukcji wypełniania zgłoszeń celnych (część CVI Szczególne przypadki postępowania pkt. 23 Procedura dopuszczenia do obrotu po procedurze uszlachetnia czynnego) wynika, że jeżeli zgłaszający wnioskuje o zastosowanie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów z dnia objęcia procedurą uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 86 ust. 3 UKC, to zgłoszenie celne należy wypełnić z podaniem waluty, kursu waluty, kodu towaru, wartości pozycji i stawki celnej z dnia objęcia towarów procedurą uszlachetnia czynnego. W przedmiotowej sprawie zgłaszający w zgłoszeniu celnym do procedury dopuszczenia do obrotu załączył kopię dokumentu INF1 nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. Na wezwanie organu przedstawił oryginał tego dokumentu. Sporządzony przez francuski urząd celny dokument INF1 nie jest jednak sporządzony zgodnie z danymi zawartymi w Sekcji B Tabeli odniesień stosowanej do ujednolicenia wymiany informacji INF. Nie zawiera on wszystkich informacji, jakie są potrzebne do sporządzenia zgłoszenia celnego przywozowego. W przypadku więc, gdy zgłaszający nie posiada informacji o wartości celnej towaru przywiezionego do przetworzenia, nie jest on w stanie dokonać prawidłowo zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu produktu przetworzonego z zastosowaniem metody przewidzianej w art. 86 ust. 3 UKC. Posiadając jedynie dokument transakcji na przetworzony produkt zgłaszający może zastosować tylko naliczenie należności celnych metodą przewidzianą w art. 85 UKC.
DIAS podkreślił, że oba sposoby przewidziane w UKC do obliczenia kwoty długu celnego są możliwe do zastosowania w przypadku dopuszczenia do obrotu produktu przetworzonego w ramach procedury uszlachetnia czynnego. To podmiot ubiegający się o pozwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego w złożonym wniosku określa, z której metody chciałby skorzystać. Ponieważ spółka nie jest podmiotem, który uzyskał pozwolenie i dokonał uszlachetniania czynnego, to aby móc skorzystać z metody wskazanej w art. 86 ust. 3 UKC winna spełnić dodatkowe wymogi.
Organ II instancji odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art. 128 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 70 i 74 UKC wskazując, że zarówno wartość celna towaru jak i metoda jej ustalania nie były przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w zaskarżonej decyzji niezasadnie dokonano określenia danych zawartych w polu 44 zgłoszenia celnego poprzez wykreślenie wpisu o kodzie [...], gdyż dane w powyższym polu stanowią deklarację zgłaszającego, który w ramach prowadzonego postępowania nie wnioskował o ich zmianę. Niezasadne było zatem zawarcie rozstrzygnięcia w tym zakresie w sentencji zaskarżonej decyzji, a wystarczającym byłoby jedynie umieszczenie w uzasadnieniu decyzji informacji o niezasadności zawarcia tych danych w polu zgłoszenia celnego.
DIAS postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, w której Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. w prawidłowy sposób określił właściwą stawkę celną oraz kwotę długu celnego dla towaru w postaci 21.600 kg folii tytoniowej, objętego procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej poprzez wpis do rejestru, dla którego złożono w dniu [...].05.2018 r. zgłoszenie uzupełniające OGL [...].
DIAS nie podzielił zarzutu dotyczącego naruszenia art. 194 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu treści dowodu urzędowego w prowadzonym postępowaniu oraz braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Uwzględniając przepis art. 187 Ordynacji podatkowej organ celny zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił przesłanki, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. Odniósł się też w swej decyzji do dowodu w postaci dokumentu INF1 i wykazał jego braki oraz niemożność ustalenia w oparciu o jego treść elementów kalkulacyjnych niezbędnych dla zastosowania art. 86 ust. 3 UKC.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Białymstoku B. S.A. z siedzibą w A. oraz B. Ltd w Wielkiej Brytanii wniosły o uchylenie spornej decyzji DIAS, a także poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno–Skarbowego w B. Skarżące przedsiębiorstwo zarzuciło skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:
przepisów prawa materialnego tj.
a) art. 86 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1) poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania w sprawie, oraz art. 85 ust. 1 UKC poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tego przepisu wbrew wnioskowi Spółki o zastosowanie art. 86 ust. 3 UKC, wyrażonemu w zgłoszeniu celnym w polu 44 oraz 47.
b) art. 176 oraz art. 241 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UH) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1), poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tych przepisów w odniesieniu do spółki, w sytuacji gdy są to przepisy regulujące stosowanie (w tym zakończenie) procedury uszlachetniania czynnego, podczas gdy spółka nie była uczestnikiem tej procedury.
c) art. 128 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29 grudnia 2015, s. 558) w związku z art. 70, 74 oraz 86 ust. 3 UKC, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu wartości celnej w oparciu wartość transakcyjną sprzedaży pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w UE oraz w odniesieniu do towaru znajdującego się na obszarze celnym UE;
oraz przepisów postępowania tj.:
a) art. 194 oraz art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu treści dowodu urzędowego w prowadzonym postępowaniu oraz braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów.
Na rozprawie w dniu 17 lipca 2019 roku, na wniosek pełnomocnika skarżącego, Sąd dopuścił dowód z przedłożonych oryginałów dokumentów: pełnego, dwustronicowego dokumentu INF-1 oraz dodatkowego dokumentu zwanego "Customs Raport", który stanowi podstawę rozliczenia importowanych towarów oraz wystawienia dokumentu INF-1 i zawiera pełne informacje dotyczące wartości i ilości importowanych odpadów tytoniowych, użytych do wytworzenia tytoniu odtworzonego, a także krajów jego pochodzenia. Dokument ten zawiera również numer przesyłki określony jako "ID DEC", który jest każdorazowo wskazany w polu 5 dokumentu INF-1, a także w polu 40 dokumentu tranzytowego T1 (po określeniu LTR, które odnosi się do nazwy firmy). Numer ten wiąże sprawozdanie dotyczące uszlachetnionego odpadu tytoniowego z konkretnym INF-1 oraz konkretnym dokumentem tranzytowym T1, umożliwiając kontrolę po zakończeniu wszelkich operacji.
Powołując się na art. 23 oraz załącznik nr 13 do Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2016/341 z dnia 17 grudnia 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do przepisów przejściowych dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego w okresie, gdy nie działają jeszcze odpowiednie systemy teleinformatyczne i zmieniające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 (Dz. U, L 69 z dnia 15.03.2016, s. 1) strona skarżąca podniosła, że niesłuszny jest zarzut Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego wobec zgłoszeń celnych, iż dokumenty informacyjne, dołączone jako załączniki, pozbawione są drugiej strony oraz nie zawierają wymaganego pola 15 wraz z informacją o wartości celnej towaru importowanego, dla którego je wystawiono i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy ustalenia elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w dniu objęcia procedurą uszlachetniania czynnego. Skarżący wskazał, że przedłożył takie dokumenty, jakimi na dzień zgłoszenia celnego dysponował, a z uwagi na okoliczność, że są to dokumenty urzędowe to ich podważenie winno odbyć się poprzez weryfikację dokonaną na wniosek polskich organów celnych przez organy celne francuskie, które dokumenty te potwierdziły swoją pieczęcią. W taki również sposób polskie organy cele powinny zgłosić się do organów francuskich w celu uzyskania brakujących informacji, czego jednak nie uczyniły. Niewystarczające jest bowiem w ocenie strony skarżącej stwierdzenie DIAS, że pomimo wystąpienia do francuskiego organu celnego nie udało się otrzymać odpowiedzi i w ocenie skarżącego nie może wywierać dla niego niekorzystnych skutków prawnych.
Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Niesporny w sprawie jest stan faktyczny. Strona skarżąca złożyła 11 maja 2018 r. zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci 21.600 kg folii tytoniowej. Towar został przywieziony z Francji i objęty procedurą składowania celnego. Francuski urząd celny, który objął towar procedurą tranzytu, sporządził dla nadawcy towaru (firmy L.) dokument INF1 nr [...], w którym stwierdził, że towar w postaci 21.600 kg przetworzonego tytoniu o kodzie CN 24039100 został uzyskany w ramach procedury uszlachetniania czynnego, której poddano przywieziony z Brazylii, USA, Uzbekistanu i Szwajcarii tytoń nieprzetworzony o kodzie CN 24013000. W powyższym dokumencie wskazano datę pierwszego objęcia towaru procedurą i wysokość należności celnych w przywozie w kwocie 1667 EUR. Produkty kompensacyjne powstałe w wyniku procedury uszlachetniania czynnego zostały we Francji objęte procedurą tranzytu TR przez firmę L. Procedura ta zakończyła się w Polsce w firmie B. SA w A. Przetworzony towar o kodzie CN 24039100 został objęty procedurą składu celnego z zastosowaniem procedury uproszczonej a następnie zgłoszony w procedurze dopuszczenia do obrotu.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że Spółka, wskazując w polu 44 zgłoszenia na dokument informacyjny INF1 i wypełniając pole 47, ubiegała się o objęcie jej procedurą opisaną w art. 86 ust. 3 UKC tj. o określenie kwoty należności celnych przywozowych na postawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, ilości, rodzaju i pochodzenia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego w dnu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów. Jeżeli wypełnienie poszczególnych pól budziło wątpliwości organu co do tego, jakiej procedury strona się domaga, winien zapytać o to stronę wnioskującą.
Poza sporem pozostaje, że towar będący przedmiotem importu, jest produktem kompensacyjnym uzyskanym w ramach zastosowanej na terytorium Francji procedury uszlachetniania czynnego. Przepisy unijnego kodeksu celnego, w przypadku dopuszczenia do obrotu produktu kompensacyjnego, przewidują dwa sposoby naliczenia cła od tego produktu.
Pierwszy z nich (podstawowy) jest określony w art. 85 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L 2013.269.1) – dalej również jako UKC. Przepis ten stanowi w ust. 1, że kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Stosownie do treści ust. 2, jeżeli nie można dokładnie określić chwili powstania długu celnego, za chwilę powstania długu celnego uważa się chwilę, w której organy celne stwierdzą, że towary znajdują się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.
Drugi sposób został opisany w art. 86 ust 3 UKC, stanowiącym, że jeżeli dług celny powstaje w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, na wniosek zgłaszającego kwotę należności celnych przywozowych odpowiadającą takiemu długowi określa się na podstawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, ilości, rodzaju i pochodzenia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego, obowiązujących w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów. To, która z procedur zostanie zastosowana, zależy od woli zgłaszającego oraz przedstawionej przez niego dokumentacji.
Sąd podziela stanowisko organu, że regulacja z art. 86 ust. 3 UKC jest przepisem szczególnym, stosowanym na wniosek zgłaszającego na produkty przetworzone po procedurze uszlachetniania czynnego i po spełnieniu szeregu warunków przewidzianych w przepisach. Dla zastosowania tej procedury, zgodnie z tą regulacją, organ musi znać klasyfikację taryfową, wartość celną, ilość, rodzaj i pochodzenie towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego, obowiązujących w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika, nie jest wystarczające posiadanie informacji o wysokości należności celnych, lecz konieczne jest wskazanie również elementów kalkulacyjnych składających się na wysokość kwoty należności celnych, w tym wartości celnej towaru. Jednocześnie przepis nie zawiera ograniczeń co do tego, w jaki sposób poszczególne elementy zostaną przez stronę wykazane. Z jednej strony prawdziwość tych danych nie powinna budzić wątpliwości organu, z drugiej jednak strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji, jeśli określone dane nie zostaną przez organ sporządzający dokument zawarte w dokumencie (np. INF1).
Oprócz wniosku zgłaszającego, dla zastosowania metody z art. 86 ust. 3 UKC konieczne jest spełnienie wymogów określonych w art. 176 i art. 241 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 241 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji nr 2015/2446, "Jeżeli towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego lub produkty przetworzone powstałe w wyniku zastosowania tej procedury zostaną następnie objęte procedurą celną, dzięki czemu procedura uszlachetniania czynnego będzie mogła zostać zamknięta zgodnie z art. 215 ust. 1 kodeksu, zgłoszenie celne do kolejnej procedury celnej inne niż zgłoszenie za pomocą karnetu ATA/CPD musi zawierać wskazanie "UCz" oraz odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF.
Jeżeli towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego podlegają szczególnym środkom polityki handlowej i takie środki mają w dalszym ciągu zastosowanie w chwili objęcia towarów kolejną procedurą celną, niezależnie od tego, czy towary te stanowią produkty przetworzone, czy też nie, zgłoszenie celne do kolejnej procedury celnej musi zawierać dane, o których mowa w akapicie pierwszym, oraz wskazanie: "ŚPH"". W tej sprawie następną procedurą celną zamykającą procedurę uszlachetniania czynnego była procedura tranzytu. Zatem dokument T1 winien spełniać wymagania z cyt. przepisu, tj. zawierać wskazanie "UCz" oraz odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF.
Tymczasem w sprawie organ zwraca uwagę, że w dokumencie tranzytowym [...], mającym na celu zamknięcie procedury uszlachetniania czynnego i dołączonym do zgłoszenia OGL brak jest informacji o nr pozwolenia lub nr INF, co, zdaniem organu, nie pozwala na prawidłową identyfikację towaru obejmowanego kolejnymi procedurami celnymi. W tej sytuacji organ przyjął wartość celną towaru na podstawie faktury, dołączonej do zgłoszenia OGL.
Sąd podziela argumentację organu, że dokument T1 musi zawierać odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF, jako że stosowanie takiego wymogu w przepisach ma na celu umożliwienie organom celnym prawidłowej identyfikacji towaru objętego kolejnymi procedurami celnymi i zapobieżenie sytuacji, kiedy ten sam dokument INF zostałby wielokrotnie wykorzystany.
Sąd podziela też stanowisko organu, że powołane przepisy art. 176 i art. 241 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego znajdują zastosowanie w sprawie, ponieważ zgłaszający chce skorzystać z przywilejów procedury z art. 86 ust. 3 UKC. Fakt, że stroną procedury uszlachetniania czynnego był inny podmiot nie zwalnia podmiotu, który wprowadza towar do obrotu, z obowiązku pozyskania dokumentów do tego wymaganych.
Wskazane regulacje określają natomiast wymagania formalne dotyczące wniosku o określenie kwoty należności celnych przywozowych powstałych w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
Organ wezwał skarżące Spółki do przedstawienia dokumentów odnoszących się do poprzedniej procedury tj. zgłoszeń do procedury uszlachetniania czynnego, na podstawie których wystawiono dokument informacyjny INF1; faktury lub innych dokumentów, stanowiących podstawę do określenia wartości celnej towaru oraz określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wg elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą uszlachetniania czynnego oraz do przedstawienia oryginału dokumentu INF1. Wobec niedopełnienia tych wymagań organ, po uprzednim poinformowaniu strony o zamiarze wydanie decyzji niekorzystnej, odmówił zastosowania tej procedury i zastosował procedurę z art. 85 UKC. Zdaniem organu, strona składająca zgłoszenie, była odpowiedzialna za dostarczenie organowi kompletnych informacji pozwalających na określenie kwoty długu celnego zgodnie z jej żądaniem, natomiast ani w zgłoszeniu celnym, ani w toku jego weryfikacji nie zostały organowi przedłożone informacje dotyczące poprzedniej procedury celnej ani elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą uszlachetniania czynnego.
Pełnomocnik Spółek podnosi natomiast, że nie ma możliwości domagania się od podmiotu dokonującego uszlachetnienia faktur importowych czy zgłoszeń importowych.
Ordynacja podatkowa (art. 194 i art. 194a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.) nie zawiera przepisów wskazujących wprost, że dowodami mogą być tylko urzędowo poświadczone (potwierdzone za zgodność z oryginałem) odpisy dokumentów znajdujących się w aktach innych organów i podmiotów. Niemniej jednak zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przeważa stanowisko, zgodnie z którym kserokopii dokumentu przyznaje się moc samego oryginalnego dokumentu wyłącznie wtedy, gdy jest on uwierzytelniony. Przy tym istotne jest, by dokument, na który powołuje się strona, był wiarygodny, a więc by miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność
z oryginałem kserokopii (vide Piotr Pietrasz, Komentarz aktualizowany do art. 194a ustawy - Ordynacja podatkowa, System Informacji prawnej Lex 20/2019; wyrok WSA w Lublinie z dnia 06 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/LU 411/18; wyrok
WSA w Białymstoku z dnia 05 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 392/18, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).
Z uwagi na opisane wyżej braki formalne materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie trudno uznać, ze rozstrzygniecie DIAS zostało wydane w oparciu o wiarygodne dokumenty. W sprawie kluczowym dokumentem jest INF. Tymczasem, pomimo wezwania organu, Spółki tego dokumentu na etapie postępowania przed organami nie przedstawiły, a organ nie wystąpił o oryginał dokumentu do organu, który go wytworzył. Organ nie był uprawniony do tego, aby analizować kopię dokumentu INF1 i odmówić stosowania wnioskowanej procedury uznając, że nie zawiera ona danych, jakie dokument ten winien zawierać, skoro dysponował wyłącznie nieuwiarygodnioną kopią tego dokumentu, a do tego jedynie pierwszą stroną tego dokumentu.
Przyjmując, że z mocy art. 187 § 1 o.p., to organ jest zobowiązany zebrać cały materiał dowodowy i że w sprawie organ nie dopełnił tego obowiązku, tj. pomimo twierdzenia strony co do braku posiadania oryginału dokumentu nie zwrócił się do władz podatkowych Francji o przesłanie tego dokumentu, a także fakt, że na etapie postępowania przed Sądem strona skarżąca przedstawiła dwustronicowy oryginał dokumentu INF1, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję należy uchylić.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy wyda rozstrzygnięcie na podstawie danych wynikających z oryginału dokumentu INF1 a także rozważy uwzględnienie w sprawie informacji wynikających z dołączonego przez Spółki CUSTOMS REPORT. Dokument ten stanowi podstawę rozliczenia importowanych towarów oraz wystawienia dokumentu INF-1 i zawiera pełne informacje dotyczące wartości i ilości importowanych odpadów tytoniowych, użytych do wytworzenia tytoniu odtworzonego, a także krajów jego pochodzenia. Dokument ten zawiera również numer przesyłki określony jako "ID DEC", który jest każdorazowo wskazany w polu 5 dokumentu INF-1, a także w polu 40 dokumentu tranzytowego T1 (po określeniu LTR, które odnosi się do nazwy firmy). Numer ten wiąże sprawozdanie dotyczące uszlachetnionego odpadu tytoniowego z konkretnym INF-1 oraz konkretnym dokumentem tranzytowym T1, umożliwiając kontrolę po zakończeniu wszelkich operacji.
Organ powinien też ponownie rozważyć, czy warunkiem zastosowania procedury z art. 86 § 3 UKC jest wskazanie w dokumencie INF wartości celnej towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego. Jeżeli organ uzna, że dokument INF1 nie zawiera wszystkich wymaganych danych, powinien rozważyć zwrócenie się do właściwego urzędu francuskiego o jego uzupełnienie, ewentualnie wyjaśnienie, z jakiego powodu określone dane, w szczególności dotyczące wartości towaru, nie zostały w tym dokumencie zawarte. Organ powinien zwrócić uwagę na to, czy formularz dokumentu INF zawiera rubrykę przeznaczoną na wskazanie wartości towaru. Nie sposób nie zauważyć, że formularz INF ma ułatwiać ujednoliconą wymianę informacji pomiędzy organami celnym na terytorium Unii Europejskiej. Podmiot, który powołuje się na ten dokument, nie ma wpływu na treści, które zostaną zawarte w tym dokumencie. Jednocześnie nie można akceptować sytuacji, w której strona postępowania ponosi negatywne konsekwencje braku wpisania przez właściwy organ administracji skarbowej innego kraju określonych danych.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).