I SA/WR 129/22

I SA/Wr 129/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cichoń /przewodniczący/
Dagmara Stankiewicz-Rajchman
Piotr Kieres /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 249 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi: P Sp. z o.o. zs. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2021 r., nr 0201-IOV-21.613.2.2021 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2011 r. do marca 2012 r.: oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. zs. w Ł. (dalej jako Spółka, Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, Organ) z 13 grudnia 2021 r. nr 0201-IOV-21.613.2.2021 utrzymująca w mocy własną decyzję z 10 września 2021 r., nr 0201.IOA.613.3.2021 wydaną w pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu nr 0201-PT3.4213.136.2016 z dnia 15.02.2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2011 r. do marca 2012 r. Wniosek Spółki o stwierdzenie nieważności został zawarty w odwołaniu od decyzji DIAS z 23 kwietnia 2021 r. nr 0201-IOV-11.603.2.2.2021 wydanej w postępowaniu o wznowienia postępowania zakończonego wspomnianą decyzją ostateczną z 15 lutego 2017 r. nr 0201-PT3.4213.136.2016. Strona powołując się na przesłankę z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) - dalej jako o.p. uznała, że decyzja ostateczna z 15 lutego 2017 r. wydana została z rażącym naruszeniem przepisów art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 § 1, art. 210 § 4 o.p.; art. 7 ust. 8, art. 19a ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a); art. 108 § 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej jako uVAT; art. 87 ust. 1, art. 91 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Decyzją z 10 września 2021 r. nr 0201-IOA.613.3.2021 DIAS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej, albowiem z uwagi na ocenę sądowoadministracyjną decyzji ostatecznej będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie jej nieważności, dokonaną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 stycznia 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 401/17 zaistniała przesłanka negatywna wszczęcia takiego postępowania zawarta w art. 249 § 1 pkt 2 o.p. Od decyzję wydanej w I instancji przez DIAS Spółka złożyła odwołanie zarzucając nie podjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść Spółki. Wskazano w odwołaniu na błędne rozstrzygnięcie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 7 ust. 8, art. 19a ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 108 ust. 1 uVAT.
Decyzją z 13 grudnia 2021 r, DIAS działając w drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną ponownie powołując przepis art. 249 § 1 pkt 2 o.p. i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 401/17 jako podstawę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z 15 lutego 2017 r. nr 0201-PT3.4213.136.2016.
W złożonej przez Spółkę skardze od decyzji DIAS z dnia 13.12.2021 r. zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 247 § 1 pkt 3, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 art. 191 art. 127 o.p. przez błędna wykładnię polegająca na bezpodstawnym twierdzeniu, że instytucja nieważności nie może zostać zastosowana w rozpatrywanej sprawie. Spółka wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia DIAS. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w oparciu o przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) po wyrażeniu zgody na taki tryb procedowania przez obie strony.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest rozstrzygnięcie DIAS, w którym w oparciu o przesłankę z art. 249 § 1 pkt 2 o.p. Organ w obu instancjach odmówił wszczęcia postępowania - na wniosek Spółki, o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nr 0201-PT3.4213.136.2016 z 15 lutego 2017 r. w przedmiocie rozliczenia Spółce podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2011 r. do marca 2012 r. Powołany przepis w swej treści wskazuje przeszkodę uniemożliwiając wszczęcie i prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej – przeszkodę w postaci przeprowadzonej już kontroli sądowoadministracyjnej takiej decyzji ostatecznej, gdy w wyniku tej kontroli sąd administracyjny skargę na decyzję oddalił, chyba że we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzucono, że decyzja ostateczna objęta wnioskiem o nieważność dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (podstawa stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 o.p.):
"Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli (...) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4."
Zarówno z akt wynika jak i Sądowi z urzędu jest wiadomym, że decyzja ostateczna objęta wnioskiem Skarżącej o stwierdzenie nieważności była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, a jej wynikiem jest prawomocny wyrok tut. Sądu z 23 stycznia 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 401/17 oddalający skargę Spółki:
"Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (...) po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2017 r. nr 0201-PT3.4213.136.2016 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do marca 2012 r. oddala skargę w całości."
Prawidłowym zatem jest konstatacja DIAS o braku możliwości rozpoznania merytorycznego wniosku Strony o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej z 15 lutego 2017 r., albowiem zachodzi przeszkoda uniemożliwiająca takie rozpoznanie zawarta w art. 249 § 1 pkt 2 o.p.
Brak naruszenie przepisów przez DIAS w niniejszej sprawie powoduje konieczność oddalenia skargi Spółki w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.