I SA/BK 242/05

I SA/Bk 242/05 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2005-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Janusz Lewkowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Józef Orzel
Urszula Barbara Rymarska
Włodzimierz Witold Kędzierski
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art.14a-14b, art. 169 par. 1 i 2, art. 170 par.1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Włodzimierz Witold Kędzierski,, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi B.-W. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę.-
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...].07.2005 r. Nr [...] na podstawie art. 146 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa po rozpatrzeniu zażalenia "B. – W. " Spółki z o.o. w B. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].04.2005 r. nr [...] uznające za nieprawidłowe stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 04.02.2005 r., uzupełnione pismem z dnia 30.03.2005 r., iż brak jest obowiązku opodatkowania udziału w gruncie (prawa do udziału
w wieczystym użytkowaniu gruntu) w części odpowiadającej kwocie otrzymanej zaliczki przed dniem 01.05.2004 r., Odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, co następuje:
Wnioskiem z dnia 04.02.2005 r., uzupełnionym pismem z dnia 30.03.2005 r., Spółka zwróciła się z prośbą o udzielenie pisemnej informacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego.
Postanowieniem z dnia [...].04.205 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki przedstawione we wniosku odnośnie braku obowiązku opodatkowania udziału w gruncie (prawa do udziału w wieczystym użytkowaniu gruntu) w części odpowiadającej kwocie otrzymanej zaliczki przed dniem 01.05.2004 r.
Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej
w B. Wniosła o jego zmianę poprzez uznanie za prawidłowe stanowisko Spółki.
W uzasadnieniu podniosła, iż do dnia 30.04.2004 r. zakres podmiotowy opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie obejmował sprzedaży gruntu oraz prawa użytkowania wieczystego. W związku z tym – zdaniem Spółki – "sam fakt podpisania aktów notarialnych stwierdzających przeniesienie własności lokali mieszkalnych wraz z ułamkową częścią gruntu (prawa wieczystego użytkowania) po 01.05.2004 r. nie może powodować obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług po myśli nowej ustawy z dnia 11.03.2004 r. tylko z tego względu, że od dnia 01.05.2004 r. uległ rozszerzeniu zakres przedmiotu opodatkowania podatkiem VAT".
Na poparcie swego stanowiska powołała się na postanowienie [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].04.2005 r. nr [...].
Odmowę zmiany postanowienia organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w B. uzasadnił następująco:
Z przedstawionego we wniosku z dnia 04.02.2005 r. stanu faktycznego wynika, że "B.-W." Sp. z o.o. zawarła przed dniem 01.05.2004 r. przedwstępne umowy sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z ułamkową częścią gruntu (lub prawa użytkowania wieczystego) z przyszłymi właścicielami. Dokonali oni zapłaty zaliczki na poczet ceny lokalu mieszkalnego wraz z ułamkową częścią gruntu (prawa wieczystego użytkowania) przed 1 maja 2004 r. i zgodnie z zawartą umową zaliczka została zaliczona w całości na zapłatę za grunt. Pozostałe raty płacone były po 1 maja 2004 r. Przeniesienie własności w formie aktu notarialnego nastąpiło również po 1 maja 2004 r., a protokolarne przekazywanie przedmiotowych lokali miało miejsce (zgodnie z oświadczeniem z dnia 30.03.2005 r.) w okresie październik 2004 r. – luty 2005 oraz trwa do chwili obecnej.
W myśl przepisu art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w przypadku sprzedaży budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania wyłącza się wartość gruntu. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż
30 dni od daty wydania (art. 6 ust. 7b w/w ustawy).
Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 1 obowiązującej od 1 maja 2004 r. nowej ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów
i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast przez towary rozumie się wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione
w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej a także grunty (art. 2 ust. 6).
Z dyspozycji art. 29 ust. 5 wynika, iż w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu, natomiast obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wydania (art. 19 ust. 10).
W świetle przedstawionego powyżej stanu prawnego, dla rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania lub nieopodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy lokali wraz
z udziałem w gruncie (prawem do udziału w wieczystym użytkowaniu gruntu) w części odpowiadającej kwocie otrzymanej zaliczki przed dniem 01.05.2004 r. (w całości zaliczonej na zapłatę za grunt) rozstrzygającym będzie, kiedy powstał obowiązek podatkowy z tytułu wydania lokali.
Jeżeli wydanie lokali mieszkalnych nastąpiłoby przed 1 maja 2004 r. – to udział
w gruncie przynależny do tych lokali nie podlegałby opodatkowaniu podatkiem VAT. Natomiast w przypadku – jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie – gdy wydanie lokali nastąpiło po 1 maja 2004 r. – to dostawa tych lokali wraz z udziałem w gruncie (prawem do udziału w wieczystym użytkowaniu gruntu) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Organ zauważył, iż bez znaczenia w opisywanej sytuacji jest to, że całość lub część należności za grunt została zapłacona przed 1 maja 2004 r., bowiem czynność wydania
i dostawy lokali wraz z udziałem w gruncie (prawem do udziału w wieczystym użytkowaniu gruntu) została dokonana po 1 maja 2004 r., a w związku z tym podlega opodatkowaniu według zasad określonych cyt. ustawą z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług.
Odnośnie powołanego przez stronę postanowienia Naczelnika PUS z dnia
[...].04.2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej podał, że informacji tej udzielono w innym stanie faktycznym, co stanowisko Spółki czyni niezasadnym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku "B.-W." Sp. z o.o. w B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Spółka podtrzymała swoje stanowisko, że obowiązek podatkowy nie wiązał się tylko z datą, jak to ujęto w zaskarżonych decyzjach, wydania lokali mieszkalnych przed 1 maja 2004 r., czy po 1 maja 2004 r. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w ustawie z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług obowiązującej do dnia 30.04.2004 r. obowiązek podatkowy przy sprzedaży lokali mieszkalnych powstawał z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia od dnia wydania.
W opisanej w zapytaniu sytuacji obowiązek podatkowy ustalał art. 6 ust. 7b ustawy
z dnia 08.01.1993 r. poprzez zaistnienie zdarzenia polegającego na wpłacie całości lub części należności za lokal mieszkalny. Tym samym w sytuacji faktycznej, w której klient skarżącego:
a) wpłacił przed 01.05.2004 r. całą należność za lokal wraz z gruntem (prawem użytkowania wieczystego)
b) przed 01.05.2005 r. wpłacił część należności, którą zaliczono na poczet ceny gruntu (prawa użytkowania wieczystego)
obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe podlega ocenie w/g przepisów ustawy
z 08.01.1993 r. Wykazane czynności faktyczne zrodziły obowiązek zapłaty podatku
w wysokości 7 % zaś od gruntu (prawa użytkowania wieczystego) nie albowiem w tej części z mocy prawa następowało wyłącznie z opodatkowania wartości ułamkowej części gruntu (prawa użytkowania wieczystego).
Zdaniem skarżącej uregulowania zawarte w nowej ustawie o podatku od towarów
i usług, które nie wyłączają wartości ułamkowej części gruntu z podstawy opodatkowania będą więc miały zastosowanie do stanów faktycznych (zdarzeń) zaistniałych od 1 maja
2005 r., a więc gdy wpłaty za grunty i lokal w całości lub części dokonywane są od tej daty, jak i również, gdy przy braku wypłat w terminie wskazanym w art. 19 ust. 10 ustawy z dnia 11.03.2004 r. nastąpiłoby wydanie lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle przepisów art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25.05.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,
a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na tle powyższego zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stała się kwestia ustalenia zakresu, w jakim sąd administracyjny może badać legalność wydawanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W świetle przepisów art.14a – 14d ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60.) -w dalszej części zwanej w skrócie o.p., stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Ustawodawca przyjął, że interpretacja zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Nie jest ona wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Jeżeli jednak podmioty te zastosowały się do interpretacji, wówczas organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia wydanego w tej sprawie postanowienia. Interpretacja jest natomiast wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy
i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji.
Udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
W literaturze wyrażony został pogląd, iż wydając postanowienie zawierające interpretację organ podatkowy nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nadanie interpretacji formy postanowienia nie zmienia charakteru samej interpretacji - nie staje się ona aktem stosowania prawa (zob. Instytucja wiążących interpretacji w Ordynacji podatkowej, B. Brzeziński,
M. Masternak, Monitor Podatkowy 2005, Nr 4, s. 11). Pogląd ten jest uzasadniony, gdyż postanowienie dotyczące interpretacji przepisów prawa nie jest aktem rozstrzygającym
o prawach lub obowiązkach podmiotu w konkretnej sprawie podatkowej. Dokonując jedynie interpretacji przepisów prawa podatkowego, organ podatkowy nie stosuje tego prawa. Stosowanie prawa polega bowiem na rozstrzyganiu indywidualnych, konkretnych spraw
w oparciu o generalne i abstrakcyjne normy prawne. W procesie stosowania prawa wyróżnia się trzy stadia:
– ustalenie stanu faktycznego sprawy,
– wybór i ustalenie znaczenia przepisu prawnego (czyli dokonanie interpretacji prawa),
– subsumcja, czyli zaklasyfikowanie danego przypadku do określonego przez przepis prawa wzorca i ustalenie dla tego przypadku wiążących konsekwencji prawnych.
Ustalenie znaczenia przepisu prawnego, bez wyciągnięcia dla konkretnego przypadku wiążących konsekwencji prawnych nie wypełnia zatem warunków stosowania prawa. Dotyczy to również interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w formie postanowienia, o którym mowa w art. 14a § 4 o.p.
Oddzielnego rozważenia wymaga ocena charakteru prawnego rozstrzygnięć wydawanych w tym zakresie przez organ odwoławczy. W przepisie art.14 §5 o.p. ustawodawca przyjął, że postanowienie wydane w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być przez organ odwoławczy zmienione lub uchylone w formie decyzji w dwóch przypadkach:
– jeżeli organ uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie, lub
– z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów.
W literaturze wyrażono wątpliwość, czy wszczęcie postępowania w wyniku wniesienia zażalenia może wskazywać na to, że jest to postępowanie o charakterze odwoławczym (zażaleniowym), a co za tym idzie, czy może być ono prowadzone na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej (B.Brzeźiński, M.Masternak, op.cit, s. 13). Orzekający
w niniejszej sprawie Sąd tych wątpliwości nie podziela. Jeżeli bowiem w przepisie art. 14a
§ 4 i art. 14b § 5 pkt 1 o.p. użyty został zwrot "zażalenie", to zgodnie z dyrektywą wykładni systemowej wewnętrznej pojęciu temu należy nadać takie znaczenie, jakim ustawodawca się posługuje w ramach danego aktu prawnego. Tezy przeciwnej nie może uzasadniać argument, iż zawarte w dziale II Ordynacji podatkowej przepisy regulujące zasady wydawania pisemnych interpretacji podatkowych zawierają odesłanie wyłącznie do art. 169
§ 1 i 2 oraz art. 170 § 1 z działu IV tej ustawy. Niedoskonałość przyjętych w tym zakresie unormowań nie może bowiem prowadzić do pozostawienia bez odpowiedzi szeregu rodzących się w konkretnych sprawach pytań: jakie są wymogi formalne postanowienia wydanego w przedmiocie interpretacji, w jaki sposób powinno być ono doręczone, jakie są wymogi formalne zażalenia na to postanowienie, jaki jest termin i tryb wnoszenia zażalenia oraz kto ma legitymację do jego wniesienia? Stosując prawo należy system prawny traktować jako zupełny w tym znaczeniu, iż dla każdego zagadnienia, które domaga się rozstrzygnięcia na gruncie prawnym należy wskazać regułę postępowania. Dlatego też Sąd podziela pogląd innych autorów, że do postępowania w przedmiocie udzielania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego mogą mieć zastosowanie przepisy regulujące zasady prowadzenia postępowania podatkowego, w tym także postępowania odwoławczego (zob.
S .Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgodka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2005, s. 90 i 96). Nie jest więc w tym zakresie wyłączona możliwość zastosowania przepisu art. 233 § 1 pkt 1 o.p. Wszak przepis art. 14 b o.p. nie reguluje przypadku, gdy organ odwoławczy nie zgadza się z argumentami zażalenia
i w całości aprobuje stanowisko organu I instancji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. W świetle art. 14b § 5 pkt 1 o.p. organ, do którego wniesiono zażalenie nie ogranicza się wyłącznie do kontroli postanowienia zawierającego interpretację. Może bowiem on tę interpretację zmienić, a więc odmiennie orzec co do istoty sprawy. Dlatego też w ocenie Sądu zażalenie na postanowienie wydane
w przedmiocie interpretacji podatkowej uruchamia postępowanie w II instancji i jako takie jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W świetle tego przepisu wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu
w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Wydane w wyniku wniesienia zażalenia rozstrzygnięcie organu odwoławczego
w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego - bez względu na to, czy organ ten uchyla, zmienia albo podtrzymuje stanowisko organu I instancji – podobnie, jak zaskarżone postanowienie nie jest aktem, w którym organ podatkowy stosuje interpretowany przepis. Również w tym przypadku organ odwoławczy wyraża swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. W konsekwencji uzasadnione jest stwierdzenie, że decyzja wydana w przedmiocie pisemnych interpretacji prawa podatkowego może być przez sąd administracyjny uznana za naruszająca prawo tylko wtedy, gdy narusza przepisy normujące wydawanie tego typu aktów administracyjnych, a nie z przepisami, które są przedmiotem interpretacji. To z kolei wyznacza granicę sądowej kontroli tego typu decyzji. Kontrola sądu administracyjnego powinna w tym przypadku obejmować badanie zaskarżonej decyzji i całego postępowania pod względem formalnym, bez wnikania w ocenę merytoryczną interpretowanego prawa (podobnie B. Dauter, Gazeta Prawna z dnia 19.07.2005 r.). W przeciwnym razie to sąd administracyjny stanie się organem dokonującym pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, czego przepisy Ordynacji podatkowej, a także cyt. ustawy o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują. Należy przy tym zauważyć, że w świetle art. 14b § 5 pkt 2 podatkowy organ odwoławczy może zmienić prawomocne postanowienie wydane w przedmiocie interpretacji, jeżeli rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów.
Na tle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie sformułowała żadnych zarzutów naruszenia przepisów regulujących zasady wydawania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów nie dostrzega również Sąd. Przede wszystkim należy zauważyć, iż z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby istniały w tej sprawie negatywne przesłanki do udzielenia podatnikowi pisemnej interpretacji
w zakresie przepisów prawa podatkowego. Złożony przez Spółkę wniosek dotyczył jej indywidualnej sprawy, w której nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa albo przed postępowanie przed sądem – art. 14a § 1 o.p. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wydał postanowienie w ciągu 3 miesięcy od złożenia wniosku, co w świetle art. 14b § 3 o.p. oznacza, że nie był związany stanowiskiem podatnika. W świetle przepisu art. 14 a § 1 o.p. wydana przez organ podatkowy pisemna interpretacja powinna dotyczyć "zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie". Z przepisu art. 14a § 3 wynika natomiast, iż interpretacja powinna również zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji odpowiadają stawianym w tych przepisach wymogom. Na tle przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego sprawy organy wskazały na przepisy art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i ustalając znaczenie tych przepisów sformułowały na ich podstawie określoną normę postępowania. Przywołały też argumenty wskazujące na przyjęte przez siebie rozumienie analizowanych przepisów. Wydane w tej sprawie postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. oraz decyzja organu odwoławczego odpowiadają także wymogom formalnym, stawianym przez przepisy art. 210 i art. 217 o.p.
W konkluzji należy zatem stwierdzić, że sama interpretacja przepisów prawa, nawet jeżeli jest błędna, to bez ich zastosowania w konkretnej sprawie nie stanowi naruszenia tych przepisów. Interpretacja jest jedynie poglądem na temat rozumienia treści przepisów prawa. W przypadku pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego ustawodawca akcentuje to stwierdzając, iż nie są one wiążące dla podatników, płatników, inkasentów, czy też następców prawnych oraz osób trzecich – art. 14b § 1 i art. 14d o.p. Oznacza to, że skarżąca Spółka nie musi stosować się do wydanej w jej sprawie interpretacji. Jeśli się nawet do niej zastosowała, to nie pozbawia jej to prawa do właściwego - jej zdaniem - zadeklarowania zobowiązania podatkowego, poprzez wystawienie odpowiednich korek faktur i deklaracji podatkowych. Mieści się to bowiem w zapisanej w art. 14c o.p. zasadzie, iż zastosowanie się podatnika do interpretacji nie może mu szkodzić.
Przedstawione wyżej stanowisko Sądu zbieżne jest z orzeczeniami innych składów orzekających Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (por. wyroki
w sprawach I SA/Bk 178/05, I SA/Bk 246/05, I SA/Bk 198/05).
W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie
art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.