I SA/Bk 232/11

I SA/Bk 232/11 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2011-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Jacek Pruszyński /przewodniczący/
Sławomir Presnarowicz
Wojciech Stachurski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 64 poz 565
art.15 ust.1
Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
art.40 ust.3b
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Tezy
Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nie ma pierwszeństwa w stosowaniu przed art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi O. P. G.-K. Spółka z o.o. w K. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia 30 marca 2011 r., nr WG-I.7220.6.2011.RF w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] marca 2011 r., nr [...], P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. utrzymał w mocy postanowienie Starosty H. z [...] stycznia 2011 r. znak [...], wyrażające stanowisko wierzyciela wobec zgłoszonych przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne Spółka z o.o. w K. (zwane dalej "Spółką") zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne.
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
Skarżąca Spółka dokonała w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej w H. zgłoszenia pracy geodezyjnej - robota nr [...], obejmującej powiat hajnowski w przedmiocie: budowa bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) w tym weryfikacja granic działek ewidencyjnych opracowanie pól zagospodarowania dla obszaru ok. 30 tys. km2. Zgłoszenie przedmiotowej pracy nastąpiło w związku z umową zawartą z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Departament Ewidencji Gospodarstw, której przedmiotem było opracowanie wektorowej mapy granic działek ewidencyjnych i wektorowej mapy pól zagospodarowania, zintegrowane z ortofotomapą. Za udostępnienie danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, potrzebnych do wykonania tego opracowania, Starostwo Powiatowe w H. naliczyło Spółce opłatę w wysokości 17.467,80 zł, ujętą w fakturę VAT nr [...] z [...] listopada 2008 r.
W związku z nieuiszczeniem przez Spółkę należności wynikającej
z wymienionej faktury, Starosta H. wystąpił przeciwko niej z powództwem cywilnym o zapłatę. Jednak postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Sąd Rejonowy
w B. P. odrzucił pozew, uzasadniając, że opłata za czynności geodezyjne jest opłatą publiczną. Wobec powyższego [...] września 2009 r. Starosta H. wystawił wobec Spółki tytuł wykonawczy i skierował go do egzekucji prowadzonej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. W trakcie postępowania egzekucyjnego Spółka pismem z [...] grudnia 2010 r. wniosła zarzut nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej powoływanej w skrócie "u.p.e.a.") oraz zarzut niespełnienia wymogów przewidzianych dla tytułu wykonawczego, tj. brak wskazania aktu normatywnego stanowiącego, iż należność powstaje z mocy prawa (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny przesłał to pismo do Starostwa Powiatowego w H., celem uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. znak [...]Starosta H. uznał zarzuty za nieuzasadnione.
Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia stosownej opłaty wynikał z obowiązującego w dacie wykonywania przez dłużnika przedmiotowej pracy geodezyjnej i wystawienia faktury VAT nr [...] przepisu art. 40 ust. 3b ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), a także z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37 poz. 33).
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc w niej
o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Starosty H. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła:
1) naruszenie art. 33 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a., przez przyjęcie zasadności stanowiska wierzyciela w sprawie wniesionych przez Skarżącą zarzutów
w toku postępowania egzekucyjnego;
2) naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne ( Dz. U. Nr 64,
poz. 565 ze zm.), poprzez jego bezzasadne pominięcie w sprawie.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie, stosownie do art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, nie istnieje obowiązek zapłaty żądanej kwoty
z tytułu opłat za czynności geodezyjno-kartograficzne. Zdaniem strony skarżącej powołany przepis jako lex specialis i lex posteriori zniósł obowiązek uiszczania przez nią kwoty egzekwowanej tytułem opłaty za dostęp do danych zgromadzonych
w ewidencjach udostępnianych przez wierzyciela.
Zdaniem Spółki o powstaniu lub nie obowiązku uiszczenia żądanej opłaty nie może przesądzać, podniesiony przez organ odwoławczy, brak w aktach sprawy wniosku o wzorze określonym w rozporządzeniu w Rady Ministrów z 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych
w rejestrze publicznym (Dz. U. Nr 205, poz. 1692).
Autor skargi zarzucił także błędne wskazanie podstawy prawnej w tytule wykonawczym, tj. zamiast cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielania informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, powinna być wskazana "konkretna norma prawna" z ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Ponadto zdaniem skarżącej Spółki niewiedza Starosty H.,
co do charakteru i podstawy prawnej egzekwowanej należności (wcześniej traktował dochodzoną należność jako roszczenie cywilnoprawne) spowodowała, że dopiero
w postępowaniu egzekucyjnym strona skarżąca zyskała możność oceny prawnej nałożonych na nią obciążeń z punktu widzenia ich administracyjnoprawnej dopuszczalności i poprawności.
Końcowo strona skarżąca podniosła, że zgodnie z wykładnią Głównego Geodety Kraju, zawartą w piśmie z 16 stycznia 2009 r., opłata winna być naliczona wg załącznika nr 1 tabeli III Lp. 2 do cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury,
z zastosowaniem współczynnika 0,01. Zatem obowiązek ustalony w przedmiotowym tytule wykonawczym z pewnością nie istnieje w egzekwowanej wysokości, gdyż mógł opiewać na kwotę 2909,030 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W tej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego
i materialnego, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Zasadniczy spór między stronami dotyczy tego, czy skarżąca Spółka była zobowiązana do poniesienia opłat za udostępnienie jej z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego danych i informacji, niezbędnych do realizacji prac związanych z budową bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS). Źródłem tego sporu jest odmienna interpretacja zakresu stosowania przepisu art. 15 cyt. ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zbiegu z przepisem art. 40 ust. 3b cyt. ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W art. 15 ust. 1 cyt. ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (w brzemieniu obowiązującym w 2008 r.) ustawodawca przyjął, że podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Z kolei w myśl art. 40 ust. 3b cyt. ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (obowiązującego w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy), wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz związanych z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, udzielanie informacji, a także wykonywanie wyrysów
i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne.
Na tle przywołanych regulacji prawnych można wyrazić pogląd, że państwowe zasoby geodezyjne i kartograficzne, o których mowa w art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, są rodzajem rejestru publicznego, o którym mowa
w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 5 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Nie oznacza to jednak, jak twierdzi strona skarżąca, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jako lex specialis i lex posteriori, wyłącza stosowanie art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Przede wszystkim błędna jest ocena strony skarżącej, co do tego, który
z wymienionych przepisów stanowi lex specialis, a który lex generalis. Przy dokonywaniu tego typu kwalifikacji należy bowiem zwrócić uwagę na zakres pozostających z sobą w potencjalnej kolizji przepisów prawa. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,
w kwestii braku odpłatności za udostępnianie danych odwołuje się do wszystkich rejestrów publicznych. Z kolei art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne
i kartograficzne wskazuje na odpłatność za udostępnianie danych tylko z jednego
rejestru publicznego, jakim jest państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, składający się z zasobu centralnego, zasobów wojewódzkich i zasobów powiatowych. Dlatego też inaczej niż przyjęła to skarżąca Spółka, za lex specialis należy uznać przepis art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wobec przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Stosując więc regułę lex specialis derogat legi generali, to przepis art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne
ma pierwszeństwo w stosowaniu przed art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Słusznie natomiast skarżąca Spółka zauważyła, że art. 15 ust. 1 ustawy
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne stanowi lex posteriori wobec art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne została bowiem uchwalona 17 lutego 2005 r., zaś art. 40 ust. 3b ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, został dodany na mocy noweli do tej ustawy z 22 grudnia 2000 r. – ustawa o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 1268). Mamy
tu jednak do czynienia z kolizją reguł kolizyjnych pierwszego stopnia, tj. wspomnianej wcześniej reguły lex specialis derogat legi generali z regułą lex posterior derogat legi priori (ustawa późniejsza deroguje ustawę wcześniejszą). W takich przypadkach należy posłużyć się regułą kolizyjną drugiego stopnia lex posterior generalis non derogat legi priori speciali (ustawa ogólna późniejsza nie uchyla ustawy wcześniejszej szczególnej).
Z tego już ostatecznie wynika, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nie ma pierwszeństwa w stosowaniu przed art. 40 ust. 3b ustawy – Prawo geodezyjne
i kartograficzne. Bezzasadny jest więc zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15
ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez jego bezzasadne pominięcie w sprawie.
W konsekwencji bezzasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a., mówiący, że podstawą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym może być nieistnienie obowiązku. Obowiązek uiszczenia opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne wynika wprost z przepisu prawa (art. 40 ust. 3b cyt. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne), a jej wysokość określona została przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333 ze zm.). Opłaty te, pobierane są w związku z wyraźnie wskazanymi czynnościami organów państwowych lub samorządowych i dokonywane
są w interesie konkretnych podmiotów. Są one wprawdzie swoistą zapłatą
za wykonanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego, ale jednocześnie mają charakter powszechny i ustalony jednostronnie przez państwo. Należy zatem podzielić wyrażone w judykaturze stanowisko,
że opłaty te są należnościami publicznoprawnymi podlegającymi stosownie do art. 2 § 1 pkt 6 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej (zob. m. in.: wyrok WSA w Opolu
z 26 listopada 2008 r., I SA/Op 294/08; wyrok WSA we Wrocławiu z 3 września
2008 r., I SA/Wr 701/08; czy też wyrok WSA w Białymstoku z 29 stycznia 2009 r.,
I SA/Bk 501/08 - dostępne w bazie internetowej CBOSA).
W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a., w zw. z art. 27 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom skargi, tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2010 r. (k. 6 akt adm.) został wypełniony prawidłowo, w szczególności – tak, jak to wynika ze wzoru "Tytułu wykonawczego" (zał. nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada
2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) - wskazano w nim na akt normatywny stanowiący podstawę prawną wyliczenia egzekwowanej opłaty (poz. 29).
Odnośnie zaś podniesionego w skardze zarzutu, dotyczącego nieprawidłowo wyliczonej wysokości egzekwowanej opłaty, to Sąd pragnie zauważyć, że w tym zakresie strona skarżąca, poza odwołaniem się do wykładni Głównego Geodety Kraju zawartych w piśmie z [...] stycznia 2009 r. (nota bene stanowiącej powtórzenie objaśnień do pierwszej części załącznika nr 1 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego), nie poparła swoich twierdzeń, żadnym uzasadnieniem. W szczególności nie wykazała, że zakres realizowanych przez nią prac uzasadniał zastosowanie przy wyliczaniu należnej opłaty współczynnika 0,01. Uniemożliwia to uznanie tego zarzutu za zasadny.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).