I SA/Bk 232/05

I SA/Bk 232/05 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Janusz Lewkowicz /przewodniczący/
Sławomir Presnarowicz
Urszula Barbara Rymarska /sprawozdawca/
Włodzimierz Witold Kędzierski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 5 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia NSA Włodzimierz Witold Kędzierski, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Robót [...] Spółka z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. uwzględniając złożoną dnia 16 stycznia 2001 r. deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na 2001r. Przedsiębiorstwa Robót [...] Spółka z o.o. w S., w której zgłoszono do opodatkowania grunty pozostałe o pow. [...] m kw. ze stawką 0,07 zł/m kw. na kwotę [...] złotych oraz wyciąg z protokołu kontroli UKS Ośrodek Zamiejscowy w S. decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...] - określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2001 r. wskazując, iż prowadzona przez spółkę działalność gospodarcza polega na budowie mieszkań
i domów na sprzedaż, której celem jest osiąganie zysków, a grunty pod budowę od chwili ich nabycia wchodzą w skład procesu inwestycyjnego a tym samym są związane z działalnością gospodarczą, co wskazuje na konieczność ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2001 r. według stawki najwyższej,
tj. od gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W dalszej treści uzasadnienia wskazano, że według art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy, zaś zgodnie
z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] grudnia 2000 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2001 rok - przyjęto do wyliczenia zobowiązania stawkę za grunty związane z działalnością gospodarczą w wysokości 0,52 złotych.
W odwołaniu od w/w decyzji Prezes Zarządu Spółki wnosił o jej uchylenie
w całości podnosząc, że ustalenia dokonane przez Urząd Kontroli Skarbowej są niesłuszne, gdyż od spółdzielni mieszkaniowych pobierany jest podatek od gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe wg stawki "pozostałe" chociaż budują i sprzedają po cenach rynkowych mieszkania identycznie jak spółka, a zysk przeznaczają dla swoich członków, zaś od spółki żąda się podatku wg stawki, jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
W piśmie z dnia l lipca 2005 r. przekazującym odwołanie, którego kopię organ pierwszej instancji doręczył także Spółce, odpowiadając na zarzut spółki stwierdził, że zasady opodatkowania gruntów zajętych pod działalność gospodarczą stosowane są w równej mierze do wszystkich podmiotów w tym też spółdzielni mieszkaniowych o ile ich działalność gospodarcza wykazuje cechy działalności komercyjnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że decyzja Prezydenta Miasta S. jest słuszna i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia, o co wnosiła skarżąca Spółka i decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Wskazano, że zgodnie z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz.U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm. ) - jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazano w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Kolegium podniosło, że Spółka jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) i prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na wykonywaniu robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek.
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wyjaśniło, że kryterium posiadania nieruchomości o którym mowa w art. la ust. l pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. Nr 9, poz. 84 ze zm.), jako czynnika decydującego o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością są traktowane jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i opodatkowane najwyższymi stawkami. Tego typu spółka ma jeden cel - prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem wszystko co posiada, służy temu celowi, a przez to jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że właściwą stawkę podatkową za grunt będący w posiadaniu lub stanowiący własność spółki winna być zastosowana stawka zgodnie z art. 5 ust. l pkt l lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na w/w decyzję Spółka zarzuciła naruszenie:
1) zasady zaufania do organów państwowych oraz rażące naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 121 § l Ordynacji podatkowej,
2) art. 187 § l Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego,
3) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że stronie nie przysługują te same prawa, co innym uczestnikom rynku,
4) art. 191 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń i bezzasadną odmowę uznania istotnego materiału dowodowego w postaci protokołu z wcześniejszej kontroli UKS,
5) art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia oraz brak wskazania, dlaczego organ odmówił wiarygodności pominiętym dowodom.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez skarżącą Spółkę, jako naruszenie prawa materialnego, w szczególności dotyczącego równości podmiotów wobec prawa, tj. w kwestii korzystniejszej stawki podatkowej od gruntu jaką zdaniem skarżącej spółki płacą spółdzielnie mieszkaniowe Kolegium podniosło, że zarzut ten nie może być potraktowany jako zarzut, co do skarżonej decyzji ponieważ opodatkowanie spółdzielni mieszkaniowej nie było przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji lecz dotyczyła ona opodatkowania skarżącej spółki. Organ odwoławczy za niezrozumiały uznał również zarzut naruszenia art. 187 § l Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego -gdzie skarżący twierdzi, iż dysponuje dowodami na akceptację swojej interpretacji przepisów przez Urząd Kontroli Skarbowej, których organ nie rozpatrzył. Podkreślono, że Spółka nie wskazała jakiego dowodu ten zarzut dotyczy, a ponadto skoro jak sama twierdzi -jest w jej posiadaniu - to trudno było aby organ odwoławczy mógł go ocenić w postępowaniu. Chyba, że skarżący ma na myśli ustalenia kontrolne Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] stycznia 1995 r., które nie mogą być traktowane jako dowód w sprawie bowiem dotyczą ustaleń stanu faktycznego
z listopada i grudnia 1992 r. oraz 1993 r.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że stronie nie przysługują te same prawa, co innym uczestnikom rynku. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji mógł jedynie ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji z [...] maja 2005 r. dotyczącej podatku od nieruchomości Spółki, nie był zaś upoważniony do oceny i polemiki prawidłowości opodatkowania gruntu pod budownictwo mieszkaniowe będące w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowych. W ocenie Kolegium nie można jednak tego faktu traktować jako błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy.
Niesłusznym jest również twierdzenie skarżącego, iż organ odwoławczy przyjął, że spółce nie przysługują te same prawa, co innym uczestnikom rynku. Również kolejny zarzut dotyczący dokonania wybiórczych ustaleń i bezzasadnej odmowy uznania istotnego materiału dowodowego w postaci protokołu
z wcześniejszej kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej uznano za niezasadny z uwagi na to, że skarżący nie precyzuje jakiego dowodu dotyczy, którego protokołu, nie wiadomo co to znaczy "wcześniejszy".
Kolegium wskazało, że orzeczenie swoje oparło na dowodach zgromadzonych przez organ pierwszej instancji, a także na materiałach dowodowych zgromadzonych podczas postępowania odwoławczego, dlatego też zarzut niewyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia uznano za nieprawdziwy. Podkreślono również, że organ odwoławczy nie odmówił wiarygodności żadnemu dowodowi wbrew temu, co twierdzi skarżący. Nie wskazał on zresztą w skardze dowodu, którego miałby dotyczyć ten zarzut, co uniemożliwia udzielenie odpowiedzi w tej kwestii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjne został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa
(art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W myśl postanowień art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9 poz. 31 ze zm.) Rada gminy ma uprawnienia do określania stawek podatku od nieruchomości za 2001r, w tym od gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna w kwocie nieprzekraczającej 56 groszy od 1m2 powierzchni. Zgodnie z art. 5 ust. 3 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2001r., za grunty związane
z działalnością gospodarczą uważało się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w stanie prawnym obowiązującym w 2001r., grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, były z mocy prawa uważane za grunty związane z działalnością gospodarczą, W konsekwencji podlegały opodatkowaniu wg wyższych stawek określonych w art.5 ust. 1 pkt 6 ustawy
o podatkach i opłatach lokalnych.
Natomiast spór między skarżącą Spółką a organami sprowadza się do różnego (zdaniem Spółki) opodatkowania takich samych gruntów w zależności od formy organizacyjnej podmiotu będącego ich właścicielem lub samoistnym posiadaczem (spółdzielnia spółka prawa handlowego). Skarżąca Spółka w złożonych dnia [...] maja 2005r. wyjaśnieniach stwierdziła, że od gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe naliczyła podatek, jak od gruntów pozostałych tj. wg stawki dużo niższej niż stawka podatku przewidziana dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, identycznie jak to czynią spółdzielnie mieszkaniowe, natomiast organy podnoszą, że grunty pod budowę od chwili ich nabycia wchodzą w skład procesu inwestycyjnego a tym samym są związane z prowadzona przez Spółkę działalnością gospodarczą, co wskazują na konieczność ustalenia od powyższych gruntów zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2001 r. według stawki najwyższej, tj. od gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
W ocenie Sądu postępowanie podatkowe nie wykazało, że faktycznie organy różnie traktują podatników podatku od nieruchomości w zależności od ich formy organizacyjnej, co było eksponowane przez Spółkę zarówno w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S., jak i w skardze do Sądu. Spółka na poparcie swoich twierdzeń nie wskazała żadnych dowodów. Nie można z faktu, że inny podmiot (spółdzielnia mieszkaniowa) opłaca podatek w innej wysokości niż skarżąca Spółka wyciągać wniosków o niewłaściwym opodatkowaniu gruntów wykorzystywanych w procesie inwestycyjnym przy budowie mieszkań na sprzedaż będących w posiadaniu Spółki.
Sąd dokonując na wstępie oceny treści art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych, wskazał, że w roku 2001, już samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę decydowało o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości właściwej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
W kontekście wyżej dokonanej wykładni przepisów cytowanej ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych, nie sposób jest uznać za właściwe opodatkowanie części gruntów Spółki wg stawki obowiązującej dla gruntów pozostałych. W tym stanie rzeczy organy prawidłowo zastosowały wyższą stawkę podatku od nieruchomości od wszystkich gruntów Spółki wykazanych w deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2001r. Przedsiębiorstwa Robót [...] Spółka z o.o. w S.
Jednocześnie Sąd zauważa, że w myśl art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny jest zobowiązany do rozstrzygania w granicach danej sprawy. Granice rozpoznania skargi przez sąd z jednej strony wyznacza kryterium działań legalności działań administracji, z drugiej całokształt aspektów prawnych, lecz tylko tego stosunku prawnego (administracyjnego), który jest objęty treścią zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd związany jest zawsze granicami sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem lub czynnością, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami "wkraczać" w sprawę, która była przedmiotem innego postępowania przed organami. Tym samym należy uznać, że granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczają granice sprawy administracyjnej, sprawę zaś stanowi przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość konkretyzacji stosunku prawnego (administracyjnego). Sąd administracyjny nie może przekroczyć granic sprawy i stosunku prawnego (granic tożsamości sprawy), gdyż w przeciwnym wypadku sąd miałby już do czynienia
z inna sprawą podlegającą rozstrzygnięciu w drodze aktu lub czynności konkretyzującej inny stosunek prawny. Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], dotycząca zobowiązania w podatku od nieruchomości skarżącej spółki, a nie spółdzielni mieszkaniowych tym samym Sąd mając na uwadze postanowienia art.134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie rozpoznawał kwestii związanych z prawidłowością opodatkowania gruntów przez spółdzielnie mieszkaniowe w 2001r., które wykraczają poza granice rozpoznawanej sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd nie dopatrzył się podnoszonego w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).