I SA/BK 212/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę podatnika w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok. Spór dotyczył kwalifikacji kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości, które zostały wniesione jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej. Skarżący argumentował, że kosztem uzyskania przychodu powinna być wartość szacunkowa nieruchomości ustalona przez wspólników w momencie wniesienia aportu. Organy podatkowe oraz sąd uznały jednak, że kosztem uzyskania przychodu jest jedynie faktycznie poniesiony przez spółkę wnoszącą aport koszt nabycia tych nieruchomości (tzw. koszt historyczny). Sąd podkreślił, że nieruchomości te były konsekwentnie klasyfikowane przez spółkę jako towary handlowe, a nie środki trwałe, oraz że nie były one faktycznie wykorzystywane w działalności spółki w latach 2009-2019. Sąd odrzucił również argumenty skarżącego dotyczące naruszenia zasad postępowania podatkowego, zasady zaufania do państwa i prawa, a także kwestie związane z utrwaloną praktyką interpretacyjną i rozstrzyganiem wątpliwości na korzyść podatnika. W konsekwencji, sąd uznał decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji za zgodną z prawem.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalenie prawidłowej kwalifikacji kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości wniesionych aportem do spółki komandytowej, zwłaszcza w kontekście traktowania ich jako towarów handlowych, a nie środków trwałych, oraz zastosowania kosztu historycznego.
Orzeczenie dotyczy stanu prawnego obowiązującego w 2019 roku i okresu przed 31 grudnia 2010 r. w zakresie stosowania przepisów przejściowych. Kwestia utrwalonej praktyki interpretacyjnej jest ograniczona do przepisów wprowadzonych od 2017 r.
Zagadnienia prawne (4)
Jaka jest prawidłowa kwalifikacja kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości wniesionych jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej – wartość szacunkowa ustalona przez wspólników czy historyczny koszt nabycia przez spółkę wnoszącą aport?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Kosztem uzyskania przychodu jest historyczny koszt nabycia nieruchomości przez spółkę, która wniosła aport, a nie wartość szacunkowa ustalona przez wspólników.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności w kontekście art. 9 ustawy nowelizującej z 2010 r. i ogólnych zasad ustalania kosztów uzyskania przychodu, kosztem jest faktycznie poniesiony wydatek na nabycie nieruchomości. Wartość szacunkowa ustalona na dzień wniesienia aportu służy określeniu praw i obowiązków wspólników, a nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. Nieruchomości były traktowane jako towary handlowe, a nie środki trwałe, co dodatkowo potwierdza prawidłowość takiej kwalifikacji.
Czy nieruchomości wniesione aportem do spółki komandytowej powinny być traktowane jako towary handlowe czy środki trwałe?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nieruchomości te powinny być traktowane jako towary handlowe, jeśli spółka nie przeznacza ich na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jedynie z zamiarem ich zbycia.
Uzasadnienie
Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że nieruchomości były konsekwentnie klasyfikowane przez spółkę jako towary w sprawozdaniach finansowych (lata 2012-2019) i nie były faktycznie wykorzystywane w działalności spółki. Brak zatrudnienia pracowników, środków trwałych, przychodów oraz brak realnych działań zmierzających do zabudowy potwierdza tę kwalifikację.
Czy skarżący może powoływać się na ochronę wynikającą z utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów podatkowych lub orzecznictwa sądów administracyjnych sprzed 2017 roku?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ochrona wynikająca z utrwalonej praktyki interpretacyjnej, wprowadzona ustawą nowelizującą z 2016 r., nie obejmuje interpretacji indywidualnych wydanych przed 1 stycznia 2017 r. i nie może być wywodzona jedynie z Konstytucji RP.
Uzasadnienie
Sąd wyjaśnił, że ochrona z tytułu utrwalonej praktyki interpretacyjnej została wprowadzona od 1 stycznia 2017 r. i dotyczy głównie ogólnych wyjaśnień przepisów prawa podatkowego zamieszczonych w BIP MF. Interpretacje indywidualne wydane przed tą datą nie stanowią źródła prawa i ochrona z nich wynikająca dotyczyła zasadniczo wnioskodawcy, wobec którego zostały wydane. Skarżący nie uzyskał takiej interpretacji.
Czy w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (art. 2a o.p.)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ponieważ nie zaistniały wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, które nie mogłyby zostać usunięte w drodze dostępnych reguł interpretacyjnych, ani wątpliwości co do stanu faktycznego.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że obowiązujące przepisy, interpretowane przy użyciu dostępnych metod wykładni, nie dawały podstaw do odmiennych konkluzji niż te przyjęte przez organy. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika dotyczy sytuacji, gdy materiał dowodowy nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czego nie stwierdzono w tej sprawie, gdzie dowody jednoznacznie wskazywały na kwalifikację nieruchomości jako towarów.
Przepisy (42)
Główne
u.p.d.o.f. art. 22 § ust. 1
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.f. art. 23 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
o.p. art. 2 § a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
Dz.U. 2024 poz 935 art. 22 ust. 1, art. 22g ust. 1 pkt 4, art. 23 ust. 1 pkt 1
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 3 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 134 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 1
u.p.d.o.f. art. 22 § ust. 8a
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.f. art. 22g § ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.f. art. 5a § pkt 26
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.f. art. 5a § pkt 28
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.f. art. 5b § ust. 2
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.f. art. 8 § ust. 1
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.f. art. 10 § ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
u.p.d.o.p. art. 1 § ust. 2
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
u.p.d.o.p. art. 16 § ust. 1 pkt 1 lit. a)
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
u.p.d.o.p. art. 5
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
ustawa o rachunkowości art. 3 § ust. 1 pkt 13
Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
ustawa o rachunkowości art. 3 § ust. 1 pkt 15
Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
ustawa o rachunkowości art. 3 § ust. 1 pkt 18 lit. a)
Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
u.p.b. art. 35 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane
u.p.z.p. art. 20 § ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
o.p. art. 121 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 180 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 181
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 187
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 193 § § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 193 § § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 193 § § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
o.p. art. 14n § § 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
k.s.h. art. 212
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych
Ustawa z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne art. 9
Ustawa z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw
ustawa nowelizująca art. 8 § pkt 4
Ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców
ustawa nowelizująca art. 29
Ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców
ustawa nowelizująca art. 35
Ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców
ustawa nowelizująca art. 28
Ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kosztem uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości wniesionych aportem jest historyczny koszt ich nabycia przez spółkę tworzącą aport, a nie wartość szacunkowa ustalona przez wspólników. • Nieruchomości wniesione aportem były prawidłowo zakwalifikowane jako towary handlowe, a nie środki trwałe, ze względu na brak ich faktycznego wykorzystania w działalności spółki i zamiar zbycia. • Ochrona wynikająca z utrwalonej praktyki interpretacyjnej nie ma zastosowania do interpretacji indywidualnych wydanych przed 1 stycznia 2017 r.
Odrzucone argumenty
Kosztem uzyskania przychodu powinna być wartość szacunkowa nieruchomości ustalona przez wspólników w momencie wniesienia aportu. • Nieruchomości powinny być traktowane jako środki trwałe. • Skarżący powinien być chroniony na podstawie utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów podatkowych i orzecznictwa. • W sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (art. 2a o.p.). • Organy podatkowe naruszyły zasady postępowania podatkowego, nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego i dokonały dowolnej oceny dowodów.
Godne uwagi sformułowania
Wartość szacunkowa przedmiotu wkładu na dzień wnoszenia aportu, dokonywana jest bowiem dla potrzeb określenia wzajemnych praw i obowiązków wspólników spółki komandytowej. Tym samym w oparciu o unormowania cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie może być utożsamiana z "poniesieniem" wydatku, zarówno przez spółkę komandytową, jak i przez jej wspólnika. • Dla podatków dochodowych istotne znaczenie w kontekście obowiązku podatkowego ma podatkowoprawny stan faktyczny, który wyznacza z punktu widzenia wpierw obowiązku podatkowego, a następnie jego konsekwencji w postaci zobowiązania podatkowego, fakty prawne, czyli zdarzenia lub działania z określonego przedziału czasu, z którymi ustawa podatkowa wiąże określone skutki, będące z kolei podstawą powstania stosunku zobowiązaniowego. • Nieruchomości wniesione jako wkład niepieniężny nie zostały przez samą spółkę zakwalifikowane jako środki trwałe, lecz konsekwentnie klasyfikowano je w sprawozdaniach finansowych (za lata 2012-2019) jako towary. • Ochrona wynikająca z utrwalonej praktyki interpretacyjnej wprowadzono dopiero na mocy art. 8 pkt 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców. Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2017 r. i znajduje zastosowanie do okresów rozliczeniowych rozpoczynających się od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej.
Skład orzekający
Dariusz Marian Zalewski
przewodniczący sprawozdawca
Małgorzata Anna Dziemianowicz
członek
Marcin Kojło
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie prawidłowej kwalifikacji kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości wniesionych aportem do spółki komandytowej, zwłaszcza w kontekście traktowania ich jako towarów handlowych, a nie środków trwałych, oraz zastosowania kosztu historycznego."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy stanu prawnego obowiązującego w 2019 roku i okresu przed 31 grudnia 2010 r. w zakresie stosowania przepisów przejściowych. Kwestia utrwalonej praktyki interpretacyjnej jest ograniczona do przepisów wprowadzonych od 2017 r.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy złożonej kwestii podatkowej związanej z aportem nieruchomości do spółki komandytowej i kwalifikacją kosztów uzyskania przychodu, co jest istotne dla wielu przedsiębiorców i doradców podatkowych. Wyjaśnia praktyczne aspekty stosowania przepisów podatkowych.
“Aport nieruchomości do spółki komandytowej: Kiedy wartość szacunkowa staje się kosztem historycznym?”
Dane finansowe
WPS: 713 760 PLN
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.