I SA/BK 195/07

I SA/Bk 195/07 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2007-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Danuta Tryniszewska-Bytys
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 122, art. 123, art. 187 par.1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie asesor WSA Wojciech Stachurski, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] maja 2006 r., określającą Panu M. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł, w miejsce wskazanej
w zeznaniu straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości
[...] zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych.
W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego u M. K., właściciela firmy M. z siedzibą w W., organy skarbowe ustaliły, że podatnik w okresie od 11.06.2003 r. do 15.09.2003 r. nabył w Spółce z o.o. E. olej opałowy w ilości 784.274 litrów na wartość netto 921.382,60 zł, którego zakupu i sprzedaży nie zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2003 r., a w celu dokonania zakupu posługiwał się dokumentami firmy ojca M. C. K.. Ustaleń tych dokonano m.in. na podstawie dowodów zabezpieczonych u sprzedawcy, tj. w E. przez Prokuraturę Okręgową w B., dokumentów i informacji przekazanych przez UKS w B., zestawienia połączeń telefonicznych i protokołów przesłuchań pracowników tejże firmy (kierownika Oddziału – D. C., kierowcy – G. Ł. i sekretarki –B. G.), sporządzonych w toku śledztwa prowadzonego przez KWP w B. oraz protokołów przesłuchań tych osób sporządzonych w toku postępowania podatkowego.
Organ odwoławczy stwierdził, iż istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, kto był faktycznym nabywcą oleju opałowego, firma M., czy też firma M. Podniósł, że przedmiotowa sprawa dotyczy obrotu olejem opałowym, sprzedawanym niezgodnie z przeznaczeniem i nie jest to sprawa jednostkowa, gdyż proceder ten jest objęty postępowaniem karnym, z uwagi na potwierdzenie nieprawdy i niedokumentowanie dokonanej sprzedaży przez E.,
tj. ukrywanie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych związanych ze sprzedażą oleju opałowego.
Organ odwoławczy za wiarygodne uznał, że sprzedaży oleju opałowego przez firmę E. Spółka z o.o. dokonano formalnie na rzecz firmy M. C. K., a nieformalnie na rzecz M. K., co potwierdza rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r., a także decyzje w przedmiocie podatku akcyzowego, a także odnotowane fakty przelewania paliwa na bazie przy ul. E. Potwierdza to sposób "dokumentowania" sprzedaży oleju opałowego dla M. K. przez Spółkę E. poprzez wystawianie faktur na firmę M. i fałszowanie na nich podpisu C. K., jako odbiorcy i w związku z tym postawienie zarzutów popełnienia przestępstwa w zakresie czynów z art. 271 kk w zb. z art. 54 § 1 kks pracownikom firmy E. Spółka z o.o. Oddział w B.
Za udowodnione organ uznał kontakty handlowe Strony z firmą E., potwierdzone faktem wizyty w tej firmie dnia 11 czerwca 2003 r., jak też dwukrotnym pobraniu oleju opałowego cysterną M. K. bezpośrednio z bazy P. [...] w S. Potwierdzają to spójne zeznania D. C. i G. Ł., jak także przekazywania pieniędzy (obrót gotówkowy). Dyrektor Izby Skarbowej powołał się również na rozmowy telefoniczne M. K. z D. C., pokrywające się z terminami zakupu paliwa przez Stronę. Organ zwrócił również uwagę na fakt odmowy przyjmowania przez Stronę faktur zakupu paliwa i korzystaniu z pośrednictwa firmy E. w nabywaniu oleju opałowego, a nie bezpośrednio z P. [...] oraz fakt nie nabywania paliwa przez C. K. Podniósł też, że sprzedaż oleju opałowego przez Stronę na rzecz osób fizycznych i innych podmiotów następowała w systemie sprzedaży obwoźnej. Organ odwoławczy podkreślił, że samo szacowanie obrotu oznacza, że jest to przybliżone określenie sprzedaży w wielkości jak najbardziej zbliżonej do rzeczywistego obrotu. Zawsze jednak to szacowanie obarczone jest pewnym błędem. Zadaniem jednak organów podatkowych jest dążenie, aby oszacowana sprzedaż towarów była jak najbardziej zbliżona do stanu rzeczywistego. Dlatego też, organ pierwszej instancji słusznie i w sposób poprawny dokonał określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w myśl art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej - przyjmując wysokość marży, jaką podatnik uzyskiwał przy sprzedaży zaewidencjonowanego oleju opałowego. Prawidłowo przyjął metodę szacowania sprzedaży opartą na uzyskiwanej marży stosowanej przez ten sam podmiot, w tym samym okresie i na tym samym rynku, na którym oszacowana sprzedaż towarów wystąpiła. Jest to zatem, metoda najbardziej zbliżona do określenia rzeczywistej podstawy opodatkowania. Za bezpodstawny uznano także zarzut nie udowodnienia odsprzedaży paliwa przez M. K. Udowodniono, bowiem jaką ilość oleju opałowego Strona zakupiła, wykazano też,
że Strona nie posiadała podziemnych zbiorników, w których mogłaby tę ilość paliwa zgromadzić. Tak dużej ilości paliwa nie mogła także przeznaczyć na cele osobiste, natomiast stan zapasów towarów na koniec roku podatkowego 2003 Strona wykazała jako "0". Ponadto kierowca M. K. zeznawał, że dokonywał sprzedaży obwoźnej paliwa. Wszystkie te fakty potwierdzają dokonanie sprzedaży zakupionej ilości paliwa.
Odnosząc się natomiast do zarzutu Strony, iż przedmiotowa decyzja została oparta w głównej mierze na materiale zgromadzonym w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w B. organ zauważył, że na podstawie art. 233 Ordynacji podatkowej, ponownie rozpoznano przedmiotową sprawę. Rozpoznania tego dokonano na podstawie zebranego obszernego materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji, jak też materiału dowodowego pozyskanego w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej, przez tenże organ a nie tylko na podstawie materiału z postępowania karnego. Organ zwrócił uwagę na dowody, jakimi są protokoły przesłuchań świadków i Strony, w których świadkowie potwierdzili treść swoich zeznań z postępowania karnego. Organ odwoławczy nie stwierdza, aby organ I instancji naruszył przepisy (zasada bezpośredniości) podczas odbierania zeznań świadków, bowiem świadkowie potwierdzili w protokołach sporządzonych
w postępowaniu podatkowym swoje zeznania ze sprawy karnej. W ocenie organu kwestia fałszerstwa faktur nie jest sporna, gdyż do fałszowania podpisów przyznał się D. C.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Białymstoku Pan M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. i poprzedzającej jej wydanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2006 r. i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organom podatkowym.
Decyzji organu odwoławczego strona zarzuciła naruszenie:
a) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez niewyjaśnienie
w sposób nie budzący wątpliwości kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii rzeczywistego przebiegu i zakresu transakcji. Wątpliwości budzą m.in. ustalenia faktyczne dotyczące osoby (firmy) będącej nabywcą oleju opałowego od spółki E. oraz ilości tego oleju przypisanej jako zakupiona podatnikowi;
b) art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez niepoinformowanie strony
o dodatkowych czynnościach dowodowych zleconych do wykonania UKS
w B. w dniu 22.11.2006 r., czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania;
c) art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłową ocenę stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego,
d) art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez ustalenie podstawy opodatkowania (dochodu) w drodze oszacowania niezgodnego z rzeczywistością. Zarówno koszty uzyskania przychodu przyjęte w drodze oszacowania jak i oszacowana wartość sprzedaży nie
są poparte wiarygodnymi dowodami, a więc są to ustalenia dowolne.
Zdaniem skarżącego zebrane przez organ podatkowy dowody w żaden sposób nie potwierdzają zakupu przez podatnika oleju opałowego od firmy "E." z B. Występuje zbyt wiele nieusuniętych wątpliwości, niejasności w sprawie, aby można był mówić o udowodnieniu podatnikowi jakichkolwiek zakupów w tej firmie. Skarżący podnosił, że świadek D. C. nie rozpoznał obecnego przy przesłuchaniu w dniu 06.02.2006 M. K. Również świadek G. Ł. nie rozpoznał M. K. w postępowaniu prowadzonym bezpośrednio przed organem podatkowym. Natomiast świadkowi B. G. nie przedstawiono - w uzupełniającym postępowaniu dowodowym prowadzonym przez UKS w B. - do rozpoznania ani M. K. ani też kierowcy, który miał przyjeżdżać cysterną na teren bazy E. w B.
Oceniając zeznania D. C. oraz G. Ł. z dnia 06.02.2006 r. - jako świadków w postępowaniu podatkowym oraz ich wcześniejsze o 2 lata wyjaśnienia jako podejrzanych w postępowaniu karnym - zdaniem skarżącego wiarę należałoby dać tym pierwszym, gdzie świadkowie ci zeznawali bezpośrednio przed organem podatkowym, pod odpowiedzialnością karną. Przepisy kpk nie nakazują podejrzanemu mówienia prawdy, gdy występuje on w takiej roli. Aby się uchronić od odpowiedzialności karnej może więc on zeznawać nieprawdę i nie może być z tego powodu pociągnięty do odpowiedzialności prawnej. Tymczasem UKS oparł się ponownie całkowicie na wyjaśnieniach złożonych przez świadków D. C.,
G. Ł. i B. G. w postępowaniu karnym.
Skarżący wskazał również, iż D. C. przyznał się do sfałszowania podpisów C. K. na wystawianych przez siebie fakturach i stwierdził, że faktury te dzielił tak, aby obejmowały one kwoty poniżej 10.000 zł. Nie wiadomo natomiast czy nie fałszował on też tych faktur w innym zakresie np. dotyczącym wstawianej ilości oleju.
Strona podważa także zeznania D. C., który wcześniej nie był pewien swojego stwierdzenia natomiast później twierdził wręcz, że faktury wystawione
na M. zawierały również ilości sprzedane innym nabywcom. Oznacza to,
że przypisana podatnikowi ilość zakupionego paliwa wynikająca z faktur wystawionych na M. jest nieprawdziwa, gdyż były również inne podmioty, którym świadek C. sprzedawał olej, a ilość tę wpisywał na sfałszowane faktury wystawione dla M. Zeznania te absolutnie nie mogą stanowić podstawy przypisania skarżącemu ilości zakupionego oleju opałowego - tj. 784.274 litrów.
Autor skargi podniósł, iż nie może być jako dowód traktowane twierdzenie strony dotyczące wjazdu w dn. 11.06.2003 samochodu ciągnika o rej. [...]
na teren bazy P. [...] w S. Stwierdzeniem tym podatnik wcale nie potwierdza okoliczności, że tam wjechał lecz stwierdza jedynie fakt, że w tym dniu
na terenie bazy magazynowej nr [...] P. [...] w S. odnotowano obecność tego samochodu zaś dowody wydania wystawione są na firmę E. Kierowcą tego pojazdu był G. Ł. Skarżący nie używał przy prowadzeniu swojej działalności gospodarczej pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. Podatnik dysponował samochodem marki SCANIA [...] nr rej [...] oraz od 23.06.2003 r. autocystemą marki MERCEDS BENZ.
W ocenie skarżącego nie jest również dowodem na przypisanie mu zakupu określonej ilości oleju opałowego postępowanie uzupełniające prowadzone przez UKS w B., bowiem dotyczyło ono jedynie formalnej poprawności wystawianych przez spółkę E. - faktur VAT. Organ kontrolujący mógł stwierdzić jedynie, że podatek należny VAT wykazany na fakturach wystawionych na firmę M. C. K. przez E. został zadeklarowany we właściwych deklaracjach VAT-7. Dowodzi to jedynie faktu, że spółka E. wystawiała jakieś faktury i od tych faktur naliczała podatek VAT. Nie dowodzi natomiast tego, że ilości towaru wpisane do tych faktur ze sfałszowanym podpisem odbiorcy i sfałszowanym nr NIP - były prawdziwe.
Ponadto skarżący uważa, że wynik postępowania karnego prowadzonego wobec D. C. i G. Ł. może mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy i dlatego wnosi o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania w tej sprawie do chwili prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania karnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy wskazać, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 1
i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ
na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145
§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy skarbowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego, pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty skargi obejmują w większości naruszenie przez organy podstawowych zasad przeprowadzania postępowania podatkowego, dotyczących przede wszystkim obowiązku ustalania prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów.
Dokonując ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie na organach ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 tej ustawy. Organ podatkowy mianowicie, jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Równie istotnym filarem dowodzenia w postępowaniu podatkowym, jest zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje, między innymi na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena ta nie może być dowolna. Podlega jej każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności, a na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie. Dodać przy tym należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, wydane w tej sprawie decyzje nie naruszają przywołanych zasad.
Nie budzi wątpliwości Sądu poczynione przez organy skarbowe ustalenie,
że M. K. w ramach prowadzonej firmy M. nabywał i sprzedawał poza ewidencją olej opałowy. Podkreślić należy w szczególności, że jak wykazało postępowanie podatkowe prowadzone w sprawie, spółka E. wystawiała faktury dokumentujące sprzedaż oleju opałowego na rzecz firmy M., należącej do ojca skarżącego – C. K. Pracownikom E. m.in. D. C. i G. Ł. przedstawiono przy tym zarzuty sporządzania fikcyjnych faktur sprzedaży tegoż oleju na rzecz M. Powyższe wynika z informacji uzyskanych w toku prowadzonego postępowania z Urzędu Kontroli Skarbowej w B. oraz z pisma Prokuratury Okręgowej w B. z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...]. Znamienne są przy tym zeznania C. K. przesłuchanego w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego w firmie M., a włączone do akt niniejszej sprawy postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2006 r. Otóż z zeznań C. K. wynika, iż prowadzona przez niego firma M. nie nabywała oleju opałowego w spółce E. Po okazaniu faktur wystawionych przez E. C. K. stwierdził natomiast, że faktur tych nigdy nie widział i nie podpisywał ich (k.39/10-14 akt administracyjnych). Natomiast z zeznań pracownika spółki E. D. C. (k.16/1-7) wynika, iż utożsamia on M. K. z firmą M., gdyż M. K. przedstawił mu dokumenty tej firmy. Świadek dodał, że miał kontakty tylko z M. K. Z zeznań tego świadka wynika również, że M. K. nabywał olej w E. bez faktur. D. C. natomiast wystawiał za każdym razem faktury na rzecz M., na których podpisywał się cudzym nazwiskiem. Fakt kontaktów skarżącego z E. potwierdził również w swoich zeznaniach G. Ł. – kierowca zatrudniony w spółce E. W większości zeznania D. C. i G. Ł. złożone w toku postępowania podatkowego pokrywają się z wyjaśnieniami złożonymi przez nich w toku prowadzonego postępowania karnego. Pewne rozbieżności, dotyczące głównie faktu znajomości przez wyżej wymienione osoby M. K. i kontaktów ze skarżącym oraz ilości sprzedanego oleju, organy skarbowe oceniły i dały temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Ocena ta pozostaje w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zauważyć bowiem należy, że kontakty handlowe między M. K. a spółką E. zostały poza wszelką wątpliwości wykazane, co potwierdzają wykazy rozmów telefonicznych z aparatów telefonicznych zarejestrowanych na firmy M. i bilingi telefonu komórkowego D. C. Podkreślenia przy tym wymaga, iż daty połączeń telefonicznych pokrywają się z datami zakupu oleju opałowego z zakwestionowanych faktur VAT.
Zdaniem Sądu, organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy
i wyczerpująco go rozpatrzyły. Działania te doprowadziły do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. Organ odwoławczy dwukrotnie zlecał Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w B. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie (por. postanowienia z dnia 19 lipca 2006 r. i 22 listopada 2006 r.). Uzyskane w ten sposób informacje z Urzędu Kontroli Skarbowej w B., informacje Prokuratury Okręgowej w B., dowody w postaci wyników z kontroli przeprowadzonej w spółce E. i w firmie M., wraz z pozostałym materiałem dowodowym (zwłaszcza zeznania świadków, materiały postępowania karnego) zostały przez organ ocenione prawidłowo, w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego, a wnioski płynące z tej oceny są logiczne, poparte solidną argumentacją i uzasadniają twierdzenie, iż M. K., w ramach prowadzonej firmy M., nabywał i sprzedawał poza ewidencją olej opałowy.
W związku z powyższym organy wykazały, iż podatnik prowadził księgę przychodów i rozchodów nierzetelnie, albowiem nie ewidencjonował w nich wszystkich zdarzeń gospodarczych w postaci nabycia oleju opałowego od firmy "E.", co wykazało prowadzone w sprawie postępowanie podatkowe, jak też zgromadzone w jego toku materiały postępowania karnego. Brak było zatem
w ewidencji danych niezbędnych na określenie podstawy opodatkowania w postaci wartości niezaewidencjonowanej sprzedaży oleju opałowego. Stąd też zakwestionowanie rzetelności ewidencji podatnika dało podstawę organowi
do dokonania oszacowania podstawy opodatkowania, co też w uzasadnieniu decyzji uwypuklono, powołując stosowne przepisy prawa. Organy również prawidłowo ustaliły wysokość kosztów uzyskania przychodu, przyjmując sumę kwot wynikających z faktur VAT dokumentujących zakup oleju opałowego z E., a nie wykazanych w ewidencji prowadzonej przez podatnika. Natomiast w pozostałym zakresie, nie związanym z kwestią niezaewidencjonowanej sprzedaży oleju opałowego, koszty uzyskania przychodu przyjęto na podstawie danych wynikających z księgi przychodów i rozchodów. Dlatego też zarzut naruszenia art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz.176 ze zm.), uznać należy za nieuzasadniony.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 123 ustawy – Ordynacja podatkowa. Przepis ten statuuje zasadę czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania podatkowego. Wbrew twierdzeniom autora skargi, strona została poinformowana o dodatkowym postępowaniu dowodowym, którego przeprowadzenie organ odwoławczy zlecił Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Postanowienie z dnia 22 listopada 2006 r., wydane w tym przedmiocie zostało bowiem skutecznie doręczone M. K. w dniu 29 listopada 2006 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru tegoż postanowienia znajdujące się w aktach administracyjnych (k.7/2).
Końcowo Sąd zauważa, iż strona w uzasadnieniu skargi wnioskowała
o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko D. C. i G. Ł. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, iż w myśl uregulowania art. 125 § 1 ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może zawiesić postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym (pkt 1) lub jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej (pkt 2). Podnieść należy, iż podstawą rozpatrzenia sprawy jest stan faktyczny istniejący w momencie wydawania decyzji. Stąd wynik toczącego się postępowania karnego, dotyczącego poświadczenia nieprawdy w dokumencie, jakim jest faktura VAT, nie ma bezpośredniego i decydującego wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie stanu faktycznego istniejącego
w momencie orzekania, ustalonego – co należy podkreślić - nie tylko na podstawie materiałów pozyskanych z toczącego się postępowania karnego, ale przede wszystkim na podstawie materiałów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego. Z tych ustaleń jednoznacznie wynika, że D. C. przyznaje się
do fałszowania faktur VAT. Stąd też przedmiotowy wniosek strony nie zasługiwał
na uwzględnienie.
Reasumując zatem, z wyżej wymienionych powodów zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa wskazanych w skardze.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270
ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.