I SA/Bk 175/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w BiałymstokuBiałystok2004-08-18
NSApodatkoweŚredniawsa
podatek dochodowynieujawnione źródła przychodówdochodywydatkiocena dowodówpostępowanie podatkoweOrdynacja podatkowaskarżącyorgan podatkowysąd administracyjny

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podatniczki w sprawie dotyczącej nieujawnionych źródeł przychodów, uznając, że organ podatkowy prawidłowo ocenił dowody dotyczące pożyczki.

Sprawa dotyczyła skargi E. B. K.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B., która częściowo uchyliła decyzję organu I instancji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Organ II instancji ustalił zobowiązanie w kwocie [...] zł, uznając część wydatków za nieudowodnione lub niewiarygodne, w tym darowiznę od rodziców i pożyczkę od matki. Skarżąca kwestionowała nieuwzględnienie pożyczki od matki. Sąd administracyjny oddalił skargę, uznając, że organ podatkowy prawidłowo ocenił dowody i nie naruszył przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznał skargę E. B. K.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z maja 2004 r. Zaskarżona decyzja uchyliła częściowo decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z grudnia 2003 r., która ustaliła zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1997 r. Organ I instancji ustalił zobowiązanie w kwocie [...] zł, uznając, że wydatki skarżącej w kwocie 94.144,96 zł nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku i latach poprzednich. Organ II instancji uznał za udowodnione dochody z wynagrodzenia, oszczędności bankowe, sprzedaż USD, korektę amortyzacyjną i zwrot podatku za 1996 r., co łącznie dało kwotę 61.286,14 zł. Przy wydatkach co najmniej 115.585,47 zł, różnica 54.299,28 zł nie znalazła pokrycia. Organ II instancji nie uznał darowizny od rodziców z 1992 r. ani dochodów z pracy w USA w 1992 r. z powodu braku dowodów. Kwestionowano również wiarygodność pożyczki w kwocie 30.000 USD otrzymanej w 1997 r., gdyż skarżąca nie wspominała o niej wcześniej, nie lokowała jej na kontach bankowych i zgłosiła dopiero w 2004 r. Skarżąca wniosła skargę, twierdząc, że organ bezpodstawnie nie uwzględnił pożyczki od matki w kwocie 119.100,00 zł, potwierdzonej umową i zapłatą podatku. Sąd administracyjny oddalił skargę, stwierdzając, że organ podatkowy prawidłowo ocenił dowody, w tym umowę pożyczki, i nie naruszył przepisów postępowania, mimo że skarżąca przypomniała sobie o dowodzie dopiero w końcowym stadium postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Tak, organ podatkowy prawidłowo ocenił dowody i nie naruszył przepisów postępowania.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że organ podatkowy miał obowiązek wszechstronnie rozważyć wszystkie okoliczności przy ocenie wiarygodności dowodów. W przypadku umowy pożyczki, organ miał podstawy do odmowy jej wiarygodności, biorąc pod uwagę całokształt ustaleń postępowania, w tym fakt, że skarżąca nie wspominała o pożyczce wcześniej i nie przedstawiła wiarygodnych dowodów jej otrzymania i ulokowania.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

oddalono_skargę

Przepisy (9)

Główne

o.p. art. 187 § 1

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

o.p. art. 191

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

u.p.p.s.a. art. 151

Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Pomocnicze

u.p.d.o.f. art. 10 § 1

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

u.p.d.o.f. art. 30 § 1

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

u.p.d.o.f. art. 30 § 1

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

o.p. art. 21 § 1

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

o.p. art. 207 § 1

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

o.p. art. 233 § 1

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

Argumenty

Skuteczne argumenty

Organ podatkowy prawidłowo ocenił dowody i nie naruszył przepisów postępowania. Brak wiarygodnych dowodów na pochodzenie środków finansowych (darowizna, pożyczka).

Odrzucone argumenty

Organ bezpodstawnie nie uwzględnił w rozliczeniach dochodów z 1997 r. kwoty 119.100,00 zł z tytułu otrzymanej pożyczki od matki.

Godne uwagi sformułowania

organ ma obowiązek wszechstronnie rozważyć wszystkie okoliczności, w oparciu o które uznaje je za wiarygodne lub odmawia im wiarygodności. Okoliczność, iż przedłożyła ten dowód dopiero w końcowym stadium postępowania nie powinna wpływać na odmowę jego wiarygodności, ponieważ o tym fakcie dopiero wówczas przypomniała.

Skład orzekający

Mieczysław Markowski

przewodniczący-sprawozdawca

Janusz Lewkowicz

członek

Urszula Barbara Rymarska

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w sprawach o nieujawnione źródła przychodów, w szczególności w kontekście darowizn i pożyczek."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i oceny dowodów przez organ podatkowy.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy typowego problemu w postępowaniu podatkowym – oceny dowodów dotyczących pochodzenia środków finansowych. Jest interesująca dla prawników procesowych i doradców podatkowych.

Jak udowodnić pochodzenie pieniędzy przed urzędem skarbowym? Sąd wyjaśnia zasady oceny dowodów.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
I SA/Bk 175/04 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-08-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Janusz Lewkowicz
Mieczysław Markowski /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Barbara Rymarska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
FSK 2588/04 - Wyrok NSA z 2006-01-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 187 par.1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz,, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi E. B. K.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. Nr [...] r. z dnia [...] grudnia 2003 r. ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1997 r. w części dotyczącej kwoty [...] zł i ustalił zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, w pozostałej części w/w decyzję utrzymał w mocy.
W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji uznał,
iż poniesione przez Panią E. B. K.-S. wydatki w kwocie 94.144,96 zł nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku i w latach poprzednich pochodzących ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania i stosowanie do art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. Z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90 z 1993 r., poz. 416 ze zm.) oraz art. 21 § 1 pkt 2 i art.207 § 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w formie ryczałtu w kwocie [...] zł.
Odwołanie wniesione od tej decyzji organ II instancji uwzględnił częściowo.
Z wykazywanych przez skarżącą dochodów uzyskanych w 1997 r. organ uznał
za udowodnione dochody z wynagrodzenia za pracę za ten rok w kwocie 9.414,30 zł oszczędności wykorzystane z rachunków bankowych w kwocie 23.412,70 zł, ze sprzedaży USD na kwotę 26.927,56 zł, korektę z tytułu odpisów amortyzacyjnych w kwocie 1234,98 zł i zwrot podatku dochodowego za 1996 r. w kwocie 296,60 zł co stanowi łącznie kwotę 61.286,14 zł.
Przy wydatkach poniesionych w roku 1997 w kwocie co najmniej 115.585,47 zł różnica w kwocie 54.299,28 zł nie znajduje pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 1997 i w latach poprzednich. W ocenie organu nie udowodniony został przez skarżącą fakt otrzymania darowizny od rodziców w roku 1992 w kwocie 6.400,00 zł, która była przechowywana aż do roku 1997, a jeśli już to została ona ulokowana na rachunkach bankowych, jako że skarżąca sama twierdziła, iż wszystkie środki finansowe starała się lokować na rachunkach bankowych. W takiej zaś sytuacji wchodziły one w skład oszczędności uwzględnionych w wyliczeniu przez organ I instancji.
Brak jest także podstaw do uznania, iż z tytułu pracy w USA w roku 1992 uzyskała kwotę 3000 USD oraz ze sprzedaży biżuterii kwotę 2000 zł. W tym zakresie oprócz twierdzeń nie przedłożone zostały żadne dowody. Co do kwoty 30.000 USD, którą to kwotę skarżąca otrzymała w roku 1997 w formie pożyczki organ uznał, iż dowody przedłożone na tę okoliczność są niewiarygodne. O fakcie udzielenia pożyczki skarżąca nie wspominała przez cały okres trwania postępowania, mimo iż wykazywała w jego toku do rozliczenia kwoty wielokrotnie niższe. Kwota ta również nie była przechowywana na żadnym z kont bankowych. Do opodatkowania została zgłoszona dopiero 14 kwietnia 2004 r.
W składanych oświadczeniach majątkowych skarżąca nie deklarowała nigdy otrzymania w/w pożyczki. W tych okolicznościach organ uznał przedłożony dowód za niewiarygodny, wskazując jednocześnie, iż twierdzenie o uzyskaniu pożyczki było przez nią zgłaszane, lecz nie odnotowane przez pracownika organu, także nie może być w tej sytuacji uznane za wiarygodne.
Mając powyższe na uwadze, organ II instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 2
lit. a ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, orzekł jak w decyzji.
Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca E. K.-S., w której twierdziła, iż organ bezpodstawnie nie uwzględnił w rozliczeniach dochodów z 1997 r. kwoty 119.100,00 zł z tytułu otrzymanej pożyczki od matki, która została potwierdzona stosowną umową po powrocie matki z USA i od której zapłaciła stosowny podatek. Wniosła o uwzględnienie pożyczki w rozliczeniach i stosowne obniżenie podatku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podniesione w sprawie zarzuty należy ocenić jako naruszenie art. 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa.
Mianowicie skarżąca twierdzi, iż organ winien był uwzględnić jako dowód w sprawie przedłożoną przez nią umowę pożyczki potwierdzoną stosownymi oświadczeniami
i dowodem odprowadzenia podatku z tego tytułu. Okoliczność, iż przedłożyła ten dowód dopiero w końcowym stadium postępowania nie powinna wpływać na odmowę jego wiarygodności, ponieważ o tym fakcie dopiero wówczas przypomniała.
Dokonując oceny dowodów zebranych w sprawie organ ma obowiązek wszechstronnie rozważyć wszystkie okoliczności, w oparciu o które uznaje je za wiarygodne lub odmawia im wiarygodności.
Zasady tej organ dokonując oceny wiarygodności przedłożonego dowodu umowy pożyczki nie naruszył. Miał bowiem na uwadze całość okoliczności ustalonych
+w toku postępowania, którym dał wyraz oceniając przedstawiony dowód i na podstawie których doszedł do przekonania, iż przedłożonemu dowodowi nie daje wiary.
Wskazane w skardze okoliczności nie podważają tej oceny, wyrażają bowiem niezadowolenie z tej oceny bez przytoczenia pominiętych okoliczności, które ewentualnie mogłyby wskazywać na dowolność organu w ocenie dowodu.
W tych okolicznościach Sąd nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania zarzucanych przez skarżącą, skargę oddalił (art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).