I SA/BK 171/24

I SA/Bk 171/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski
Justyna Siemieniako /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Ulgi podatkowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 67a § 1, art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 i 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2024 r., nr 405.526/D-1/22/2023 w przedmiocie rozłożenia na raty płatności z tytułu zadłużenia oraz odmowa umorzenia odsetek w podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 25 lipca 2023 r. M. D. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy Hajnówka (dalej: "Wójt") o wyrażenie zgody na dokonywanie należności na rzecz Gminy Hajnówka (dalej: "Gmina") w łącznej wysokości 82.797,38 zł w ratach - tj. 4 raty każda w wysokości 20.000 zł miesięcznie, płatna co drugi miesiąc do dnia 30. danego miesiąca, w którym wypada termin płatności (ostatnia 5 rata w kwocie wysokości 2.797,38 zł). Ponadto wniosek obejmował umorzenie i dalsze nienaliczanie odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w płatnościach na rzecz wierzyciela.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wobec Wnioskodawcy prowadzona jest przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bielsku Podlaskim egzekucja należności na rzecz wierzyciela (Gminy), w łącznej kwocie 82.797,38 zł. Zaznaczono, że Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, finansowej oraz rodzinnej i nie jest w stanie uiścić należności na rzecz wierzyciela poprzez jednorazową płatność. Posiada szereg zobowiązań dotyczących utrzymania gospodarstwa oraz wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że obecnie, z uwagi na fakt zajęcia wszystkich rachunków bankowych oraz otrzymywanej przez niego emerytury, wraz z żoną utrzymują się wyłącznie z jej świadczenia emerytalnego, w kwocie ok. 2.000 zł. Wyjaśnił, że w tak krótkim czasie nie jest w stanie zorganizować środków w tak znacznej wysokości. Skarżący podkreślił, że 28 czerwca 2023 r. dokonał wpłaty na rzecz organu egzekucyjnego w kwocie 20.000 zł. Zaznaczył, że deklaruje terminową płatność ratalną wskazaną w petitum pisma.
Wnioskodawca podkreślił, że rozłożenie ww. należności na raty w zaproponowanych kwotach, pozwoli mu na spłacenie długu bez uszczerbku utrzymania dłużnika i jego najbliższej rodziny, a także ochroni prowadzoną przez niego działalność przed upadłością. Zaznaczył również, że postanowieniem z dnia 6 lipca 2023 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bielsku Podlaskim z uwagi na ważny interes zobowiązanego zwolnił spod egzekucji do dnia 30 listopada 2023 r. prawo majątkowe stanowiące wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w Bielsku Podlaskim zajętego zawiadomieniem w przedmiotowej sprawie z dnia 9 czerwca 2023 r. Wskazał, że od dnia wszczęcia egzekucji (7 czerwca 2023 r.) do dnia 6 lipca 2023 r. na rachunek organu na poczet zaległości przekazano kwotę w wysokości 24.564,96 zł.
W odpowiedzi na wezwania organu Skarżący wyjaśnił, że na działce nr [...] nie jest prowadzona działalność gospodarcza od stycznia 2022 r. Budynek posadowiony na ww. działce był dzierżawiony od 22 czerwca 2022 r. do 30 września 2023 r. jako najem prywatny. Ponadto Skarżący wyjaśnił, że na dzień składania wyjaśnień nie prowadzi sprzedaży internetowej, a opłaty za energię elektryczną regulowane są na bieżąco (przedłożono dowód w załączniku nr 5 - faktury, opłaty, wyciągi bankowe).
Decyzją z 22 września 2023 r. Wójt wyraził zgodę na dokonywanie płatności z tytułu zadłużenia w ratach i odmówił umorzenia odsetek w wysokości 9.850,61 zł.
Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 19 lutego 2024 r., nr 405.526/D-1/22/2023 utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, tj. art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2023 poz. 2383, dalej: "o.p."), oraz wskazał, że Skarżący od 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą P. w miejscowości D. Przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa i detaliczna zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt, wyrobów chemicznych, maszyn, urządzeń rolniczych i dodatkowego wyposażenia, sprzedaż detaliczna pozostałych wyrobów prowadzona na straganach i targowiskach oraz naprawa i konserwacja maszyn. Ustalono, że na działce nr [...] są posadowione dwa budynki mieszkalne. Według decyzji podatkowej pierwszy budynek ma pow. 58,40 m2, drugi budynek - 98 m2. W budynku nr 1 zamieszkuje córka – A. D.-R. z rodziną, łącznie 5 osób. Budynek nr 2 zamieszkują 3 osoby, tj. Wnioskodawca z żoną i synem. Ustalono, że nie nastąpiły zmiany odnośnie właściciela nieruchomości. Rachunki (PGE, woda, odpady komunalne, gaz, PZU, podatki lokalne) za zamieszkałe nieruchomości regulują M. i M. D. W trakcie przesłuchania ustalono, że Państwo D. nie posiadają innych nieruchomości niż te położone w Gminie. Nie posiadają również samochodów i maszyn rolniczych innych niż ujęte w środkach trwałych firmy. Skarżący wskazał, że poza zaległościami w Gminie, posiada także zaległości w Urzędzie Skarbowym - około 13.000 zł. W kwestii tego, czy Skarżący występował do innych instytucji, wobec których posiada zobowiązania (ZUS, US, banki) o umorzenie, bądź zmianę warunków umowy, ewentualnie o rozłożenie na raty, udzielono odpowiedzi, że tylko o konsolidację kredytów w banku.
Organ odwoławczy wskazał, że Skarżący mieszka z żoną i synem w budynku mieszkalnym posadowionym na działce nr [...]. Źródłem utrzymania jest emerytura podatnika w wysokości netto 5.507,01 zł (od lipca 2023 r. świadczenie wynosi 3.859,21 zł, pozostała kwota - 1.647,80 zł - została zajęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego), emerytura żony w wysokości netto 2.264,69 zł oraz dochody z prowadzonej działalności gospodarczej. W skład gospodarstwa domowego wchodzi również syn Państwa D., którego źródłem dochodu jest dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie 1.000 zł. Wysokość otrzymanych dopłat z ARiMR przez syna wyniosła w 2021 r. 10.060,30 zł. Nie przedstawiono decyzji o otrzymaniu dopłat z ARiMR za 2022 r. Małżonkowie dysponują dochodem w kwocie 6.123,90 zł. (kwota po pomniejszeniu świadczenia poprzez zajęcie wierzytelność przez Urząd Skarbowy), nie posiadają nieruchomości na terenie innej gminy. Jako osoby fizyczne nie posiadają również samochodów, ciągników ani zasobów pieniężnych na lokatach i kontach osobistych. Telefon stacjonarny i telefony komórkowe zarejestrowane są na firmę. Opłaty za telefon stacjonarny i telefony komórkowe, zgodnie ze złożonym oświadczeniem o sytuacji majątkowej z dnia 25 sierpnia 2023 r. wynoszą ok. 300 zł.
Wnioskodawca wskazał także, że miesięczne opłaty za energię elektryczną wynoszą ok. 700 zł, wodę i kanalizację ok. 200 zł. Organ odwoławczy zaznaczył, że powyższe nie znajduje odzwierciedlenia w złożonych przez Skarżącego fakturach, bowiem złożona do akt sprawy faktura z 2 marca 2023 r. dotycząca okresu obrachunkowego 6 grudnia 2022 r. – 2 marca 2023 r. opiewa na kwotę 107,02 zł, a z 5 czerwca 2023 r. dotycząca okresu obrachunkowego 3 marca 2023 r. – 5 czerwca 2023 r. opiewa na kwotę 169,19 zł, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi - 215 zł, leki ok. 400 zł. Opłaty za zamieszkałe nieruchomości (tę w której mieszka Skarżący z żoną i synem i tę w której mieszka córka Skarżącego z rodziną) opłacają Państwo D..
Ustalono również, że na mocy aktu notarialnego A. D., A. D. oraz A. D. (obecnie D. - R.) ustanowili na rzecz rodziców tj. M. i M. D. nieodpłatną, dożywotnią służebność osobistą mieszkania, polegającą na prawie współzamieszkiwania w całym domu mieszkalnym posadowionym na nieruchomości oznaczonej jako działka o nr [...] o pow. 0,5300 ha, położonej w obrębie D., gmina Hajnówka, województwo podlaskie. Zdaniem SKO, wydatki gospodarstwa domowego na mocy ww. umowy powinny być ponoszone przez obdarowanych. Zapłata przez podatnika ww. świadczeń podyktowana jest jego wyborem, a nie koniecznością. Ponadto z kart informacyjnych leczenia szpitalnego wynika, że wraz z żoną chorują. Skarżący wskazał, że on jest pod kontrolą poradni kardiologicznej i endokrynologicznej, żona - pod kontrolą poradni kardiologicznej i neurologicznej. Do akt sprawy przedłożono 1 fakturę za leki, wystawioną na M. D., na kwotę 326,06 zł.
Kolegium, oceniając sytuację ekonomiczną podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wskazał - na podstawie przedłożonych dokumentów finansowych za rok 2021, 2022 i część 2023 - że w 2021 r. Skarżący nie odnotował straty, a dochód wynosił 27.023,90 zł (zgodnie z wydrukiem z KRPiR oraz złożonym zeznaniem podatkowym). W 2022 r. podatnik także nie zanotował straty, a dochód wynosił 15.233,25 zł (zgodnie z KPiR oraz zeznaniem podatkowym). Z półrocznego rozliczenia KPiR wynika, że w 2023 r. (miesiące l-VI) koszty uzyskania przychodu przewyższały przychody, strata wynosiła 26.473,05 zł. Księgowość przedsiębiorstwa Skarżącego prowadzona jest na Książce Przychodów i Rozchodów, według której wartość spisu z natury, na początek roku podatkowego 2021 wynosiła 665.975,12 zł. Według wyciągu z KPiR przychód roczny w 2021 r. wyniósł 433.648,70 zł., zaś koszty uzyskania przychodów 406.624,80 zł. Wartość sprzedanych towarów i usług w 2021 r. wyniosła 433.648,70 zł, natomiast firma zakupiła towary handlowe i materiały na łączną kwotę 264.536,54 zł. Wartość zakupionych towarów i usług w cenie zakupu wynosi w skali roku 264.536,54 zł. Natomiast koszty uboczne zakupu towarów i materiałów, na przykład transport, ubezpieczenie, załadunek, rozładunek wynoszą 2.803,47 zł, na wynagrodzenia w gotówce i naturze wydatkowana została kwota 14.000 zł, pozostałe wydatki wyniosły 103.882,25 zł. Z rozliczenia PIT-36L wynika, że dochód za 2021 r. wyniósł 27.023,90 zł. Biorąc pod uwagę wpłacane przez podatnika zaliczki na rok podatkowy, kwota 4.049 zł stanowiła nadpłatę. Analogicznie, w 2022 r. według wartości podanych w Książce Przychodów i Rozchodów według której, wartość spisu z natury, na początek roku podatkowego 2022 wynosiła 644.572,58 zł. Według wyciągu z KPiR przychód roczny w 2022 r. wyniósł 441.950,88 zł., zaś koszty uzyskania przychodów 426.717,63 zł. Wartość sprzedanych towarów i usług w 2022 r. wyniosła 436.027,63 zł, pozostałe przychody stanowiła kwota 5.923,25 zł, natomiast firma zakupiła towary handlowe i materiały na łączną kwotę 254.796,36 zł. Wartość zakupionych towarów i usług w cenie zakupu (jak wyżej wskazano) wynosi w skali roku 254.796,36 zł. Natomiast koszty uboczne zakupu towarów i materiałów wynoszą zł 2.001,25 zł, na wynagrodzenia w gotówce i naturze wydatkowana została kwota 36.120,00 zł, pozostałe wydatki wyniosły 116.371,06 zł. Z rozliczenia PIT-36L wynika, że dochód za 2022 r. wyniósł 15.233,25 zł. Biorąc pod uwagę wpłacane przez podatnika zaliczki na rok podatkowy - kwota 1.162,00 zł stanowiła nadpłatę.
Kolegium ustaliło także na podstawie dokumentacji przedsiębiorstwa, że wartość środków trwałych wykazanych w grupach: I, III, IV, V, VI i VII wynosi 393.193,53 zł. Według wykazu za 2023 r. podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Wartość umorzenia rocznego już na miesiąc czerwiec 2023 r. wynosiła 539,28 zł. Przedsiębiorca na dzień 25 sierpnia 2023 r. zalegał z płatnościami wobec Urzędu Skarbowego w kwocie 13.208 zł, poza tym zaległości wobec kontrahentów wynosiły 30.000 zł.
W sprawie ustalono też, że 22 czerwca 2022 r. pomiędzy M. D. oraz M. D. im a E. S.A. z siedzibą we W., zawarta została umowa najmu budynku położonego w D. Czynsz najmu opiewa na kwotę 8.000,00 zł (media liczone oddzielnie). Umowa aneksowana kilkukrotnie w zakresie okresu najmu - ostatni aneks wskazuje okres najmu do 30 września 2023 r. Zdaniem SKO, biorąc pod uwagę powyższe, trudno założyć, że strona nie jest w stanie spłacić odsetek naliczonych od zaległości podatkowych, bowiem nawet dwumiesięczny czynsz tj. 16.000,00 zł z nawiązką pokrywa odsetki, do których spłacenia jest zobowiązany Skarżący (na dzień wydania decyzji organu I instancji odsetki wynosiły 9.850,61 zł.
Z decyzji wynika, że na firmę Skarżącego figuruje jeden kredyt obrotowy zaciągnięty 25 sierpnia 2016 r. w Banku Spółdzielczym w Bielsku Podlaskim na kwotę 730.000,00 zł + odsetki 197.156,82 zł, pozostała kwota do spłaty to 220.824,00 zł - kapitał oraz odsetki - ok. 60.000 zł, rata miesięczna to kwota ok. 8.500 zł. Poza tym, Wnioskodawca w dniu 15 czerwca 2023 r. wraz z żoną zaciągnął kolejny kredyt prywatny gotówkowy (konsolidacyjny) na kwotę 206.941,00 zł + odsetki 71.743,15 zł, do spłaty w 60 ratach. Kredyt został zaciągnięty na: - całkowitą spłatę, zamknięcie kredytu w GETIN BANK, w kwocie 18.834,00 zł; - całkowitą spłatę, zamknięcie kredytu w SANTANDER, w kwocie 14.222,00 zł; - całkowitą spłatę, zamkniecie kredytu w ALIOR BANK, w kwocie 172.885,00 zł; - pozostała kwota z tytułu kredytu z przeznaczeniem na sfinansowanie potrzeb własnych. Stała, miesięczna rata wynosi 4.643,22 zł. Organ zauważył, że same raty spłat kredytów wynoszą miesięcznie około 13.000 zł. Zobowiązania te są regulowane na bieżąco. Oceniając sytuację finansową Skarżącego organ odwoławczy uznał, że choć sytuacja ekonomiczna firmy Wnioskodawcy jest trudna, to jednak nie została spowodowana nagłą przyczyną losową lub nadzwyczajną sytuacją, która doprowadziła do niemożności uiszczenia odsetek naliczonych od zaległości podatkowych. Kolegium dostrzegło szanse na to, że w przyszłości, dzięki posiadanemu przez Skarżącego potencjałowi gospodarczemu, prowadzona przez niego działalność będzie generowała większe zyski, a trudności, przez które przechodzi, są przejściowe. Organ zauważył, że w latach 2021 i 2022 firma osiągała zysk/
SKO, analizując sytuację podatnika pod kątem istnienia "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" podzieliło stanowisko organu I instancji w kwestii zastosowanej ulgi w postaci rozłożenia zaległości na raty i odmowy umorzenia odsetek. Organ nie dostrzegł na tym etapie postępowania takiego "ważnego interesu podatnika", który miałby skutkować umorzeniem odsetek w kwocie 9.850,61 zł.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa:
1) art. 67a § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że w sprawie nie zaszedł ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający umorzenie wnioskowanego podatku od nieruchomości, a nadto że do oceny zasadności przesłanek umorzenia pomocy nie ma znaczenia sytuacja finansowa strony;
2) art. 187 o.p. w zw. z art. 121 o.p. poprzez brak zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu społecznego, tymczasem we wniosku Skarżący wskazywał na okoliczności, które winny być przeanalizowane przez organy w toku prowadzonego postępowania, w następstwie czego naruszona została również zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
3) art. 191 o.p. poprzez dokonanie swobodnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, że nie zaszedł w sprawie ważny interes podatnika oraz ważny interes publiczny, a w konsekwencji odmowę umorzenia odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w płatnościach na rzecz wierzyciela.
4) art. 67b § 2 o.p. w zw. z art 122, 187 § 1 i 210 § 4 o.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmowę udzielenia pomocy de minimis w postaci umorzenia odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w płatnościach na rzecz wierzyciela.
5) art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż rozstrzygnięcie to jako wadliwe powinno zostać uchylone;
Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono:
1) pominięcie przez organ trudnej sytuacji majątkowej Skarżącego oraz jego żony, na których ciążą liczne zobowiązania finansowe - opłaty za zamieszkałe nieruchomości, a także stan zdrowia skarżącego i jego żony, co także potwierdza organ w treści uzasadnienia decyzji (strona 9), a powyższe okoliczności uniemożliwiają uregulowanie należności na rzecz wierzyciela z tytułu zaległych odsetek bez uszczerbku w ich własnym utrzymaniu i bez negatywnych skutków, które wbrew twierdzeniom Kolegium są w niniejszej sprawie wyraźnie dostrzegalne;
2) dowolne przyjęcie przez organ, że Skarżący podczas przesłuchania w dniu 6 września 2023 r. nie wspomniał o należności na rzecz kontrahentów, co pozwala na przyjęcie, że zobowiązanie zostało uregulowane, w sytuacji gdy kwestia ta jest sporna i wymaga wyjaśnienia, bowiem nie sposób takie rozstrzygnięcie przyjąć wyłącznie na podstawie domniemania;
3) pominięcie, że umowa najmu budynku położonego w D. nr [...] zawarta pomiędzy Skarżącym i M. D., a E. S.A z siedzibą we W. już nie obowiązuje, a małżonkowie z ww. tytułu nie czerpią dodatkowego dochodu;
4) dowolne uznanie, że Skarżący nie szukał wyjścia z trudnej sytuacji finansowej, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i powoływanych przez organ argumentów wynika odmienny wniosek - Skarżący dążył do wynajęcia i sprzedaży budynku położonego w D. nr [...] (będącego przedmiotem opodatkowania, z którego wynikają odsetki na rzecz wierzyciela) przy czym najem odbywał się okresowo, sprzedaż zaś nie powiodła się;
Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga, że tut. Sąd oraz Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie kontrolował już zgodność z prawem poprzednich decyzji Wójta oraz Kolegium w przedmiocie ulg w postaci umorzenia zaległości podatkowych Skarżącego – zob. wyrok WSA z 13 listopada 2019 r., I SA/Bk 470/19 oraz NSA z 18 stycznia 2023 r., III FSK 1845/21 (w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 21.814,00 zł); wyrok WSA z 2 września 2020 r., I SA/Bk 267/20 oraz NSA z 18 stycznia 2023 r., III FSK 3116/21 (w sprawie umorzenia I i II raty podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 10.038,00 zł); wyrok WSA z 24 listopada 2021 r., I SA/Bk 512/21 oraz NSA z 18 stycznia 2023 r., III FSK 180/22 (w sprawie umorzenia III i IV raty podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 11.038,00 zł); wyrok WSA z 24 listopada 2021 r., I SA/Bk 513/21 oraz NSA z 18 stycznia 2023 r., III FSK 181/21 (w sprawie umorzenia I i II raty podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 11.078,00 zł); wyrok WSA z 24 listopada 2021 r., I SA/Bk 514/21 oraz NSA z 18 stycznia 2023 r., III FSK 182/22 (w sprawie umorzenia III i IV raty podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 11.078,00 zł); wyrok WSA z 9 grudnia 2022 r., I SA/Bk 466/22 oraz NSA z 25 października 2023 r., III FSK 3116/21 (w sprawie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r. ustalonego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 22.858,00 zł) – wszystkie orzeczenia przytaczane w uzasadnieniu dostępne są w bazie orzeczeń CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
Sąd pragnie zaznaczyć, że w powyższych wyrokach sądy przychylały się do stanowiska organów, uznając, że w sprawach inicjowanych wnioskami Skarżącego nie zaistniał zarówno ważny interes podatnika, jak też interes publiczny, przemawiające za zastosowaniem ulgi podatkowej.
Obecnie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium, w części odmawiającej skarżącemu umorzenia odsetek od podatku w wysokości 9.850,61 zł.
Prawidłowe rozpoznanie skargi wymaga w pierwszej kolejności analizy i właściwej wykładni przepisów prawa, które stały się podstawą wydania skarżonego aktu. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast stosownie do treści art. 67b § 1 o.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej (pkt 1); które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych bezpośrednio w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (pkt 2); które stanowią pomoc publiczną wymienioną w lit. od a) do m) (pkt 3).
W przypadku, gdy o ulgę podatkową występuje podatnik prowadzący działalność gospodarczą, istotne znaczenie ma ustalenie relacji względem siebie przepisów art. 67a i 67b o.p. W orzecznictwie sądowym pojawiła się rozbieżność w tej kwestii sprowadzająca się do tego, że według jednej z linii orzeczniczych, materialnoprawną podstawą wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc de minimis dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest art. 67b § 1 pkt 2 o.p., co obliguje organ podatkowy do ustalenia, czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna w świetle wspólnotowych i krajowych przepisów, a dopiero następnie, czy wnioskodawca spełnia warunki do zastosowania określonej ulgi (tak np. wyrok NSA z 5 maja 2017 r., II FSK 1108/15). W świetle zaś drugiej linii orzeczniczej, organ zobligowany jest do oceny możliwości zastosowania ulgi poprzez kryteria ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Jeżeli zaistnieje któraś z tych przesłanek oraz organ zdecyduje o udzieleniu danej ulgi, to dopiero wówczas może przejść do dalszego etapu, tj. oceny spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 67b o.p. (tak np. wyrok NSA z 12 października 2017 r., II FSK 1592/17).
Nie przesądzając na gruncie niniejszej sprawy powyższych rozbieżności, uznać należy, że zasadnicze znaczenie ma przede wszystkim to, że w każdym z analizowanych przypadków organ podatkowy powinien ocenić, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 67a § 1 o.p. Jeżeli ważny interes podatnika lub interes publiczny nie występują w sprawie, organ podatkowy nie może udzielić ulgi, nawet jeżeli pomoc taka byłaby dopuszczalna na gruncie odrębnych przepisów, w tym art. 67b o.p.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostawały okoliczności związane z przesłankami wynikającymi z art. 67b o.p. Przechodząc zatem do kwestii oceny przesłanek umorzenia zaległości podatkowej ustanowionych w art. 67a § 1 o.p. należy wskazać, że konkretyzacja pojęć "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" powinna być dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Interes podatnika musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało dla tego podatnika wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki. Ponadto pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną, aczkolwiek trudną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość jego dochodów oraz wydatków, możliwości zarobkowania i perspektywy spłaty zaległości wiążące się z wiekiem i stanem zdrowia podatnika (wyroki NSA: z 10 marca 2010 r., I FSK 31/08 i z 10 lutego 2016 r., II FSK 3139/13).
Zdaniem Sądu, także "interes publiczny" powinien być oceniany wielopłaszczyznowo, nie tylko z punktu widzenia fiskalnego interesu Państwa, ale także z uwzględnieniem następstw odmowy udzielenia ulgi zarówno w sferze życia społecznego, jak i indywidualnego (wyroki NSA: z 10 lutego 2016 r., II FSK 3139/13; z 3 lipca 2007 r., I FSK 1026/06). Sąd podziela w tej kwestii stanowisko prezentowane w orzecznictwie (m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z 28 maja 2019 r., I SA/Wr 91/19), że pojęcie to nie odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których wyegzekwowanie podatku zmusiłoby podatnika do korzystania z pomocy społecznej. W tym kręgu należy umiejscowić także sytuacje, w których przymusowe dochodzenie należności jest z góry skazane na niepowodzenie, a nieskuteczna egzekucja wygenerowałaby tylko zbędne koszty i zaangażowanie organów państwa. Wpływy z podatków przeznaczane są na realizację różnych celów społecznych, a więc odstąpienie od ich poboru musi być podyktowane wystąpieniem sytuacji szczególnie ważnych i uzasadnionych (wyrok NSA z 15 marca 2013 r., II FSK 1535/11).
W ramach uwag ogólnych odnoszących się do norm prawnych wyrażonych w art. 67a i 67b o.p. zaznaczenia wymagało również, że decyzje w przedmiocie ulg, jako decyzje uznaniowe, podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Jak wskazał NSA w wyroku z 21 sierpnia 2015 r. (II FSK 1703/13) działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednak nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego oraz wyciągniętych wniosków co do wypełnienia przez stan faktyczny zakresu pojęć niedookreślonych użytych w art. 67a § 1 pkt 3 o.p., co oznacza wyjęcie spod zakresu zainteresowań sądu kryteriów celowościowych czy słusznościowych (wyroki NSA: z 11 września 2015 r., II FSK 1821/13; z 15 lipca 2008 r., II FSK 660/07; z 10 stycznia 2012 r., II FSK 671/11).
Sąd, aprobując powyższe dyrektywy procedowania we wskazanej kategorii spraw z zakresu ulg podatkowych oraz wykładnię przesłanek umorzenia, stwierdził, że organy podatkowe w niniejszej sprawie podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a tym samym w sposób wystarczający zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Ustaliły, jakich zaległości podatkowych dotyczył wniosek Skarżącego z 26 lipca 2023 r. i uwzględniły okoliczności, w których one powstały, a przede wszystkim zweryfikowały możliwości płatnicze strony skarżącej. W tym celu organy przeanalizowały sytuację finansową Skarżącego oraz jego małżonki, a także wysokość przychodów z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w latach 2021, 2022 i części 2023, wysokość ponoszonych w toku tej działalności kosztów uzyskania przychodów i wygenerowany w związku z tym wynik finansowy przedsiębiorstwa. W oparciu o te dane, zdaniem Sądu, organ odwoławczy trafnie ocenił, że aktualna sytuacja majątkowa podatnika jest trudna, nie została jednak spowodowana nagłą przyczyną losową lub nadzwyczajną sytuacją, która doprowadziła do niemożności uiszczenia odsetek od zaległości podatkowych. Należy mieć na względzie, że należna kwota odsetek jest stosunkowo niska i wynosi 9.850,61 zł.
W odniesieniu do przesłanki ważnego interesu podatnika Sąd pragnie wskazać, że ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na własny rachunek ponosi zawsze podatnik i to on winien poszukiwać wyjścia z trudnej sytuacji finansowej czy płatniczej bez udziału budżetu państwa. Skoro Skarżący od wielu lat sygnalizował problemy w prowadzonej działalności gospodarczej, to tym bardziej uzasadnione jest twierdzenie o konieczności ponoszenia ryzyka własnej działalności i zabezpieczenia się na okres dekoniunktury. Należy przypomnieć, że Wójt w latach 2015 – 2018 przyznawał Skarżącemu ulgi podatkowe. Otrzymywana od organu pomoc nie przyniosła jednak poprawy w jego kondycji finansowej. Podatnikowi nie udawało się spłacić należności publicznoprawnych, zobowiązania podatkowe regulowane były w sposób wybiórczy, a poprzedzane były zazwyczaj wnioskiem o kolejną ulgę. Zaległości wraz z odsetkami nie ulegały zmniejszeniu, a składanie kolejnych wniosków do organu podatkowego stało się stałą praktyką Skarżącego (zob. "lista przypadków pomocy publicznej otrzymanej przez beneficjenta" z 10 sierpnia 2023 r.). Jak wynika z akt sprawy, łączna wartość pomocy brutto jaką otrzymała strona skarżąca wskutek zastosowania instytucji umorzenia, wyniosła 11.289,18 zł. Pomoc została udzielona 29 września 2015 r., 9 marca 2017 r., 24 sierpnia 2017 r. i 28 marca 2018 r. Rzecz jasna, powyższe działania mają oparcie w przepisach Ordynacji podatkowej, niemniej jednak powtarzające się wnioski nasuwają uzasadnione podejrzenie, że wyjątkowa sytuacja, jaką jest zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, traktowana jest przez Skarżącego jako stała forma finansowego wsparcia prowadzonej działalności gospodarczej. Tymczasem instytucja ulg podatkowych nie służy do rekompensowania kosztów prowadzenia własnej działalności, lecz ma charakter wyjątkowy, albowiem zasadą jest płacenie podatków, nie zaś ich umarzanie.
Z obszernego materiału dowodowego wynika, że Skarżący spłaca inne niż podatek od nieruchomości należności finansowe. W takiej sytuacji uzasadnione jest twierdzenie, że dysponuje on środkami na spłatę spornej i – jak już podkreślono – stosunkowo niewielkiej kwoty odsetek. W tym aspekcie Kolegium, analizując sytuację finansową Skarżącego, słusznie podkreśliło okoliczności związane z zaciąganiem kredytów bankowych. Nie sposób pominąć faktu, że udzielony przez Bank Spółdzielczy w Bielsku Podlaskim kredyt obrotowy z 25 sierpnia 2016 r. na kwotę 730.000,00 zł + odsetki 197.156,82 zł oraz konsolidacyjny kredyt gotówkowy w BNP Paribas z 15 czerwca 2023 r. zostały zaciągnięte wówczas, gdy Skarżący ubiegał się już o pomoc w spłacie zobowiązań podatkowych, wszak stan ten trwa regularnie od 2015 r. Sąd zauważa, że zsumowanie miesięcznej raty kredytu obrotowego (8.500 zł) oraz konsolidacyjnego kredytu gotówkowego (4.643,22 zł) daje miesięcznie kwotę do spłaty w wysokości ok. 13.000 zł. Co istotne, jest to kwota wyższa niż dochodzona przez Gminę należność z tytułu odsetek od zaległości podatkowej. Z akt administracyjnych wynika, że raty powyższe są regularnie spłacane (zob. oświadczenie Skarżącego oraz wyciągi z rachunków bankowych). Należy podkreślić, że gdyby nie pozytywna ocena możliwości finansowych Skarżącego, poprzedzona oszacowaniem ryzyka i szczegółową weryfikacją w ramach systemów scoringowych (w tym w Biurze Informacji Kredytowej), udzielenie kredytu konsolidacyjnego w czerwcu 2023 r. byłoby niemożliwe. Wiedzą powszechnie znaną jest, że zgodne z oczekiwaniem rozpatrzenie wniosku o udzielenie kredytu jest wyrazem pozytywnej oceny płynności finansowej firmy, jak też prognoz dotyczących wypłacalności na przyszłość, biorąc pod uwagę okres, na jaki kredyt jest udzielany.
Ponadto zaznaczenia wymaga, że raty kredytów, nawet jeśli ich wysokość jest znaczna w stosunku do osiąganych dochodów, nie mogą mieć charakteru priorytetowego wobec obowiązku zapłaty zaległości podatkowych. Gmina, jako wierzyciel z tytułu podatku od nieruchomości, ma prawo do dochodzenia swoich roszczeń, jak inni wierzyciele, i trudno oczekiwać, by zrezygnowała ze swoich praw, tym bardziej, że wpływy z podatku od nieruchomości stanowią ważne źródło finansowania jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej. Z podatków bowiem finansowane są inwestycje na rzecz mieszkańców gminy, takie jak drogi, szkoły, wodociągi, kanalizacje, linie energetyczne itd., na co trafnie zwrócił uwagę organ I instancji. W rezultacie, konieczność spłaty przez Skarżącego zobowiązań cywilnoprawnych nie może samo w sobie uzasadniać udzielenia ulgi w spłacie podatku. Nie może być bowiem tak, że wskutek zaciągniętych kredytów i konieczności zaspokojenia innych roszczeń, Gmina będzie traktowana gorzej niż inni wierzyciele. Zdaniem Sądu fakt powstania zaległości podatkowej potwierdza, że Skarżący w pierwszej kolejności spłaca przede wszystkim zaciągnięte kredyty, a nie zobowiązania publicznoprawne. Znaczną część wydatków Skarżącego, rzutujących na jego aktualną sytuację finansową, stanowią zobowiązania z tytułu zawartych umów.
Przeprowadzona przez organy podatkowe analiza ekonomiczna wskazywała co prawda na trudną sytuację Skarżącego, jednak nie sposób było dopatrzyć się podstaw do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowych w tych ustaleniach faktycznych, z których wynikało, że posiada on środki trwałe znacznej wartości, a które mogą stanowić zabezpieczenie ciążących na nim zobowiązań. Jak wynika z wykazu (k. 180 akt admin.), wartość środków trwałych przyporządkowanych do grup I, III, IV, V, VI i VII wynosi 393.193,53 zł. Warto nadmienić, że ze środków tych dokonywane są odpisy amortyzacyjne (k. 181-184 akt admin.). W orzecznictwie sądów administracyjnych zasadnie przyjęta jest ocena prawna, którą skład orzekający w tej sprawie także podziela, że "Dopóki podatnik posiada majątek, z którego możliwa jest egzekucja należności publicznoprawnych, dopóty umorzenie zaległości z tego tytułu byłoby przedwczesne" (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 listopada 2018 r., I SA/Sz 281/18). Sąd uwzględnił fakt, że z przedstawionych przez Skarżącego w toku postępowania podatkowego danych wynikało, że w latach 2021 i 2022 prowadzona przez niego działalność gospodarcza osiągała zysk, natomiast w okresie styczeń-czerwiec wykazano stratę w wysokości 26.473,05 zł (przychody wyniosły 113.958,74 zł, natomiast wydatki 140.431,79 zł). Rozliczenie półroczne ze stratą nie musi jednak oznaczać, że na koniec roku Skarżący nie odnotuje zysku, co znajduje zresztą potwierdzenie w rozliczeniu za 2022 r., z którego wynika, że pomimo straty w ujęciu półrocznym w wysokości 7.616,08 zł rok podatkowy 2022 udało się zamknąć z zyskiem. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że stratę, tj. nadwyżkę kosztów uzyskania przychodów nad sumą przychodów, zasadniczo można odliczyć w rozliczeniu za kolejne lata podatkowe.
Państwo D. nie posiadają nieruchomości na terenie innej gminy, lecz korzystają z nieodpłatnej, dożywotniej służebności osobistej mieszkania, polegającej na prawie współzamieszkiwania w całym domu mieszkalnym w D. Zamieszkując ww. nieruchomość uiszczają comiesięczne opłaty z tym związane. W odniesieniu do stanu zdrowia wskazać należy, że Państwo D. są osobami schorowanymi – Skarżący jest pod kontrolą poradni kardiologicznej i endokrynologicznej, zaś żona pod kontrolą poradni kardiologicznej i neurologicznej. Niemniej jednak do akt sprawy przedłożono tylko jedną fakturę za leki na kwotę 326,06 zł (k. 58 akt admin.), wystawioną na M. D. i koszt ten został uwzględniony przez organ przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył na fakt, że Skarżący dysponuje dochodem z tytułu emerytury w wysokości netto 5507,01 zł, jednakże kwota 1.647,80 zł została zajęta przez urząd skarbowy, a zatem realna kwota do wypłaty wynosi 3.859,21. Aktualnie Państwo D. dysponują łącznie dochodem w kwocie 6.123,90 zł. W tym aspekcie zauważyć trzeba, że sytuacja gospodarstwa domowego Skarżącego uległa wprawdzie pogorszeniu w stosunku wcześniejszego okresu, gdzie Państwo D. wskazywali (w sprawie dotyczącej umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r., zob. wyrok w sprawie I SA/Bk 466/22), że utrzymują się z prowadzonej działalności gospodarczej oraz emerytury żony w kwocie 1.943,60 zł i emerytury własnej w kwocie 4.400 zł netto. Niemniej jednak Sąd dostrzega, że z jeszcze wcześniejszej sprawy dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku za 2019 r. (zob. wyrok w sprawie I SA/Bk 267/20) wynika, że Skarżący utrzymywali się z prowadzonej działalności gospodarczej i emerytury żony w kwocie 1.700 zł, a pomimo to Sąd nie znalazł wówczas podstaw do umorzenia zaległości podatkowej. Niezależnie od powyższego stwierdzenia, w ocenie Sądu okoliczność częściowego zajęcia rachunków bankowych i emerytury, wynikająca z niepłacenia dotychczasowych należności, nie może w okolicznościach niniejszej sprawy przesądzać o wystąpieniu przesłanek do umorzenia odsetek od podatku w kwocie 9.850,61 zł.
Skarżący wskazuje, że umowa najmu budynku położonego w D. na działce nr [...] na rzecz E. S.A. obowiązywała do 30 września 2023 r. i nie została przedłużona na dalszy okres. W aktach sprawy znajduje się umowa najmu i aneksy przedłużające czas obowiązywania tej umowy, ostatni do 30 września 2023 r. Sąd przyznaje rację organowi, że w sytuacji, gdy Skarżący wskazywał na fakt uzyskiwania dochodów z najmu, co było aktualne na datę wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji, a następnie w postępowaniu odwoławczym nie zgłaszał zmiany sytuacji w tym zakresie, organ odwoławczy miał podstawę by przyjąć, że skarżący nadal uzyskuje dochody z najmu.
Nawet jeżeli umowa nie została przedłużona, to założenie Kolegium wobec braku odmiennej informacji było uzasadnione.
Niezależnie od tego, pomimo zakończenia umowy najmu i – jak twierdzi autor skargi – nieudanej próby sprzedaży budynku (co rzeczywiście świadczy o tym, że poszukiwał jednak wyjścia z trudnej sytuacji finansowej), zdaniem Sądu wciąż istnieje możliwość sprzedaży lub wynajęcia tej nieruchomości, względnie wykorzystania jej do prowadzonej działalności gospodarczej. W każdym razie fakt posiadania tego budynku i ponoszenie z tego tytułu różnorakich obciążeń finansowych nie może być argumentem za koniecznością przyznania ulgi podatkowej.
Sąd podziela stanowisko Kolegium, że istnieją realne perspektywy na to, że dzięki posiadanemu przez Skarżącego potencjałowi gospodarczemu, prowadzona przez niego działalność będzie generować zyski, a trudności, przez które obecnie przechodzi, są przejściowe. Trafnie również dostrzegł organ brak wystarczających działań w celu wygenerowania większego zysku, np. poprzez uruchomienie sprzedaży internetowej.
W kontekście tych ustaleń, w pełni trafna i przekonywująca pozostaje ocena organów podatkowych, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby ważny interes podatnika uzasadniał umorzenie zaległości podatkowej.
Organy dokonały również prawidłowej analizy zaistnienia przesłanki interesu publicznego. Sąd nie dostrzegł takich okoliczności uzasadnianych interesem publicznym, który miałyby skutkować udzieleniem ulgi w tym zakresie.
Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu również zarzuty naruszenia przepisów procesowych zawarte w skardze, nie mogły odnieść skutku. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a postępowanie nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe nie uchybiły obowiązkom wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego określonym w art. 122 i art. 187 § 1 o.p., a poprawność tej oceny (art. 191 o.p.) nie budzi zastrzeżeń w świetle przesłanek unormowanych w przepisie art. 67a § 1 oraz 67b o.p. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów są błędne. Nie została również naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym art. 67b § 2 o.p. w zw. z art 122, 187 § 1 i 210 § 4 o.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 o.p.
Zamierzonego skutku nie mógł odnieść zarzut z pkt 1 skargi z uwagi na fakt, iż Skarżący nie wnosił o umorzenie podatku od nieruchomości, lecz o rozłożenie płatności z tego tytułu na raty, co też zasadniczo zostało rozpatrzone przez Wójta pozytywnie. Wniosek o umorzenie dotyczył zaś jedynie odsetek od podatku. Należy pamiętać, że organ podatkowy jest związany treścią wniosku w tym sensie, że nie może zastosować innej ulgi niż ta, o którą prosi podatnik. Jeżeli podatnik wnosi o rozłożenie na raty, organ podatkowy nie może zastosować odroczenia terminu płatności podatku czy też – chociaż jest to rozwiązanie korzystniejsze dla podatnika – umorzyć zaległości podatkowej (L. Etel, komentarz do art. 67a [w:] R. Dowgier i inni, Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024)
Nie stanowi błędu Kolegium założenie, że zobowiązanie wobec kontrahentów w kwocie 30.000 zł, wykazane przez Skarżącego 25 sierpnia 2023 r. w oświadczeniu o sytuacji majątkowej, zostało na dzień przesłuchania (6 września 2023 r.) spłacone. Trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, że skoro Skarżący, zeznając pod groźbą kary pozbawienia wolności do lat trzech (art. 233 Kodeksu karnego), na pytanie o posiadane zobowiązania nie wymienił ww. długu, to organ miał podstawę domniemać, że został on już uregulowany. Idąc dalej, okoliczności tej nie sposób poczytywać na korzyść Skarżącego, albowiem skoro dysponuje on środkami na spłatę należności prywatnoprawnych, to tym bardziej powinien uregulować zaległe odsetki od podatku.
W zakresie zaś argumentu o okolicznościach zewnętrznych, niezależnych od woli Skarżącego, które utrudniają prowadzenie działalności gospodarczej i uzyskiwania z niej stałego i stabilnego dochodu (Skarżący wskazuje, że na przestrzeni ostatnich lat był to wirus ASF, susza, pandemia COVID - 19 oraz inflacja) odesłać należy do szerokich rozważań poczynionych przez sąd administracyjny w przytoczonych na wstępie uzasadnienia poprzednich sprawach ze skarg Skarżącego, w których uznano, że okoliczności powyższe nie mogły mieć istotnego wpływu na sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy (zob. np. wyrok w sprawie I SA/Bk 466/22).
Reasumując, Sąd podziela pogląd organów, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Organy wydały decyzje po wnikliwej analizie okoliczności faktycznych. Sytuację ekonomiczną Skarżącego, dochody jego i małżonki z tytułu emerytury oraz ciążące na nim zobowiązania zestawione zostały z okolicznością uzyskanego już dotychczas wsparcia ze strony Gminy. Sytuacja ekonomiczna podatnika nie kwalifikuje się do uznania, że wystąpił ważny jego interes w udzieleniu wnioskowanej ulgi. W takich warunkach i wobec powtarzających się wniosków Skarżącego, udzielenie dalszej pomocy, sprowadzającej się do całkowitego unicestwienia zaległości w postaci odsetek w wysokości 9.850,61 zł, pozostawałoby w kolizji z zasadami sprawiedliwości i etyki. Stawiałoby to podatnika w sposób nieuprawniony w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do tej grupy podatników, która terminowo reguluje swoje zobowiązania podatkowe, znajdując się również w trudnej sytuacji finansowej. Organy rzeczowo uargumentowały dlaczego kolejne żądanie podatnika umorzenia zaległych odsetek nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.