I SA/Bk 165/24

I SA/Bk 165/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-09-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski
Marcin Kojło /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 122, art. 180 par. 1, art. 181, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 29 lutego 2024 r., nr 2001-IOV-1.4103.6.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2017 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 lutego 2024 r. nr 2001-IOV-1.4103.6.2024, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego Białymstoku z dnia 29 września 2023 r. 318000-CKK2-2.5001.10.2023.18, wydaną w przedmiocie rozliczenia podmiotowi B. sp. z o.o. w G. podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2017 r., odmiennie od zadeklarowanego przez podatnika. W ocenie organów spółka zaniżyła podatek należny w związku z nieopodatkowaniem świadczenia usług organizacji wesel, których sprzedaż nie została udokumentowana i wykazana w prowadzonych rejestrach sprzedaży oraz deklaracjach VAT-7.
Rozpatrując odwołanie od decyzji Naczelnika PUCS, organ II instancji
w pierwszej kolejności zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanki przedawnienia i stwierdził, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad 2017 r. został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383; dalej: "o.p.").
Z akt wynika bowiem, że postanowieniem z 29 października 2021 r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku wszczął wobec B. Sp. z o.o. postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za miesiące od stycznia 2017 r. do grudnia 2019 r. w ten sposób, że nie wykazano przychodu ze sprzedaży usług hotelarskich i gastronomicznych, przez co narażono Skarb Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2017 r. do grudnia 2019 r. W ramach czynności procesowych postępowania karnego skarbowego zgromadzono szereg materiałów dowodowych (m.in. dane teleinformatyczne z pamięci komputerów, protokoły przesłuchania świadków), włączonych do przedmiotowego postępowania i będących podstawą do ustalenia stanu faktycznego w tym postępowaniu podatkowym. W ocenie organu wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego i pozornego, tj. nie służyło jedynie zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Pismem z 10 października 2022 r. (doręczonym 13 października 2022 r.) organ I instancji zawiadomił stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2017 r. do grudnia 2018 r., w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego a następnie pismem z 6 grudnia 2022 r. zawiadomiony został o tym pełnomocnik spółki.
Przechodząc do meritum sprawy Dyrektor IAS stwierdził, że zgromadzony
w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż spółka nie zaewidencjonowała całości obrotu z tytułu świadczenia usług organizacji wesel. Z akt sprawy wynika, iż w 2017 r. przedmiotem prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej była m.in. produkcja wyrobów z mięsa, ich sprzedaż, prowadzenie restauracji i obiektów noclegowych, a także świadczenie usług organizacji imprez okolicznościowych (m.in. wesel) oraz wynajem sal. Z dokumentacji spółki wynika, że w 2017 r. sprzedanych zostało 16 usług organizacji wesel (w przypadku siedmiu - w całości lub w części - zostały potwierdzone fakturami). Potwierdza to również pismo pełnomocnika spółki
z 28 września 2022 r., gdzie wymieniając poszczególne wesela twierdzi, iż zostały wszystkie one ujęte w rejestrach sprzedaży. Liczbę tę potwierdzają także zeznania pracowników spółki. Mianowicie p. A. L. (zatrudniona na stanowisku kierownika recepcji hotelu jak i organizatorka różnych imprez, m.in. wesel) dnia 14 grudnia 2021 r. do protokołu zeznała, iż w 2017 roku w B. odbyło się około 20 wesel. Natomiast p. J. M. (zatrudniona na stanowisku recepcjonistki) do protokołu przesłuchania jako świadek zeznała, iż w latach 2017-2019 odbyło się rocznie kilkanaście wesel. Ponadto świadek ten zeznał, iż cyt.: "Myślę, że wszystkie organizowane przez nas imprezy mają odzwierciedlenie w zapisach w pliku Word".
Dyrektor IAS zauważył, że w ramach dochodzenia prowadzonego przez Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku, dokonano przeszukania pomieszczeń, w których spółka prowadzi działalność gospodarczą.
W wyniku czynności zabezpieczono dane teleinformatyczne z pamięci masowych komputerów w postaci zapisu kopii binarnych. W pamięci komputerów znaleziono pliki Word o nazwach "Rezerwacje na 2017" "Rezerwacje wesel 2017", "Rezerwacja wesel 2017-2018", "Komunie, wesela 2016-2018", "Rozliczenie kasy". Poszczególne pliki wskazywały następujące dane:
- "Rezerwacja wesel 2017-2018" - dane personalne osób zamawiających wesela, termin i miejsce, liczbę osób, zaliczkę;
- "Rozliczenie kasy" - chronologiczne wpisy w ujęciu miesięcznym wskazujące źródło wpłaty np. chrzciny, komunia, zaliczka wesele nazwisko wpłacającego, data
i kwota wpłaty.
Z zestawienia dokumentacji Spółki (tj. faktur sprzedaży, dziennych raportów kasy CAD [...] "HOTEL" w recepcji hotelu oraz z kasy CAH [...] D. w restauracji i rejestrów sprzedaży) z zabezpieczonymi danymi z w/w plików Word wynika, że część uzyskanych obrotów z tytułu świadczenia usług organizacji wesel nie została zaewidencjonowana w dokumentach księgowych i wykazana w ewidencjach oraz deklaracjach VAT-7.
Według strony całość przychodów ze sprzedaży imprez weselnych była
w pełni ewidencjonowana na kasach fiskalnych, każda kwota przychodu z tytułu imprez weselnych ma odzwierciedlenie w paragonach, a ujawnione pliki mają charakter techniczny. Strona wyjaśniła, że część obrotu była zaewidencjonowana na kasach fiskalnych z opóźnieniem, najczęściej na koniec miesiąca.
Organ pierwszej instancji, uwzględniając powyższe wyjaśnienia uznał, iż część obrotu z tytułu organizacji wesel została ujawniona w prowadzonych ewidencjach sprzedaży. Natomiast część uzyskanych kwot nie została zaewidencjonowana ani na fakturach ani na paragonach, nawet po uwzględnieniu wyjaśnień strony o późniejszym ewidencjonowaniu obrotu. Zdaniem Dyrektora IAS zasadnie uznano jako przychody niezewidencjonowane wymienione w ww. plikach wpłaty uzyskane z tytułu organizacji następujących wesel:
- wesele [...].04.2017 r. I.- 11.900 zł brutto (11.018,52 zł netto, VAT 881,48 zł)
- wesele [...].06.2017 r. W.- 12.280 zł brutto (11.370,37 zł netto, VAT 909,63 zł)
- wesele [...].06.2017 r. S. - 7.100 zł brutto (6.574,08 zł netto, VAT 525,92 zł)
- wesele [...].06.2017 r. C. - 13.900 zł brutto (12.870,37 zł netto, VAT 1.029,63 zł)
- wesele [...].07.2017 r. dopłata J. -15.520 zł brutto (14.370,37 zł netto, VAT 1.149,63 zł)
- wesele [...].07.2017 r. zaliczka wesele Z.- 10.000 zł brutto (9.259,26 zł netto, VAT 740,74 zł)
- wesele [...].08.2017 r. zaliczka wesele K. (wpłata [...].07.2017 r.) - 7.500 zł brutto (6.944,44 netto, VAT 555,56 zł)
- wesele [...].08.2017 r. Ł.- 17.300 zł brutto (16.018,52 zł netto, VAT 1.281,48 zł)
- wesele [...].09.2017 r. K. - zaliczka wesele K.(wpłata sierpień 2017 r. - 8.000 zł brutto (7.407,41 zł netto, VAT 592,59 zł), wpłata 02.09.2017 r. - 22.400 zł brutto (20.740,74 zł netto, VAT 1.659,26 zł)
- wesele [...].09.2017 r. zaliczka wesele Z.(zapłacona w sierpniu 2017 r.) - 15.000 zł brutto (13.888,88 zł netto, VAT 1.111.12 zł)
- wesele [...].11.2017 r. R. (zapłacono 27.12.2017 r.) - 22.000 zł brutto (20.370,37 zł netto,VAT1.629,63 zł).
Dyrektor IAS zwrócił uwagę, że spółka była wzywana do wskazania zapisów
w rejestrach sprzedaży potwierdzających zaewidencjonowanie przedmiotowych imprez weselnych, jednak nie przedłożyła dowodów potwierdzających zaewidencjonowanie tych usług i ich opodatkowanie podatkiem VAT. Brak jest wskazania, czy przedłożenia konkretnych paragonów dokumentujących każdą wpłatę za wesele.
Zdaniem organu odwoławczego, podatnik w 2017 r. zaniżył obrót w łącznej wysokości 150.833,33 zł oraz podatek należy VAT w łącznej wysokości 12.066,67 zł od niezaewidencjonowanego świadczenia usług organizacji wesel. Zgromadzony materiał dowodowy w pełni pozwala na stwierdzenie, że ani w kasie fiskalnej, ani na fakturach nie zarejestrowano wskazanych wyżej czynności, przez co naruszono przepisy m.in. art. 5 ust. 1 oraz art. 19a ust. 1 i 8 oraz 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.t.u."). Spółka nie zaewidencjonowała w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług wszystkich obrotów uzyskanych w związku
z prowadzoną działalności gospodarczą. Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że ewidencje dostaw za miesiące kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2017 r. są nierzetelne w części dotyczącej sprzedaży opodatkowanej 8% stawką podatku VAT w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Tym samym na podstawie art. 193 § 4 o.p. nie uznaje sią za dowód ewidencji dostaw VAT za te miesiące 2017 r. w tej części.
Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie dane wynikające
z ksiąg (ewidencji dostaw) uzupełnione pozyskanymi dowodami w postaci głównie ww. zeznań i danych wynikających z ww. plików Word pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Zatem zasadnie odstąpiono od oszacowania podstawy opodatkowania.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję Dyrektora IAS w całości podniosła zarzuty:
- braku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i niewyjaśnienia, czy do wszystkich wesel i innych przyjęć, opisanych w znalezionych plikach word
w rzeczywistości doszło oraz, czy opisane tam kwoty zostały uiszczone i jako takie wymagały ujęcia w ewidencji,
- nieprzesłuchania osób opisanych w znalezionych plikach word w celu ustalenia faktów, czy rzeczywiście doszło do opisanych w nich wesel i przyjęć i ich rozliczenia, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że spółka nie zaewidencjonowała wszystkich wesel i przyjęć
- oparcia się na zeznaniach świadków przeprowadzonych w innym postępowaniu (postępowaniu przygotowawczym), w którym spółka nie miała możliwości uczestniczenia jako strona i w związku z tym została pozbawiano prawa do czynnego uczestniczenia w przeprowadzeniu czynności dowodowej.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że spółka nie zaewidencjonowała całości obrotu z tytułu świadczenia usług organizacji wesel. Argumenty zawarte w skardze nie są w stanie zmienić tej oceny.
Podkreślenia wymaga, że postępowanie podatkowe to pewien zorganizowany ciąg czynności (z zachowaniem określonych reguł i uprawnień strony), którego esencją jest proces dochodzenia do prawdy obiektywnej (poprzez podejmowania odpowiednich działań, zbieranie dowodów, dokonywanie ustaleń, przeprowadzanie analizy zebranych dowodów pod kątem ich wiarygodności oraz przydatności, ocena zebranych dowodów). A to wszystko ma zmierzać do załatwienia konkretnej sprawy podatkowej.
Przypomnieć więc trzeba i uszczegółowić, że na organy podatkowe nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przykładowy katalog dowodów wymieniony został w art. 181 o.p. (dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być
w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Stwierdzenie, że dana okoliczność została udowodniona, wymaga oceny wszystkich dowodów we wzajemnym ze sobą powiązaniu, do czego konieczne jest uprzednie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego. Aby zasada swobodnej oceny dowodów nie przekształciła się w ocenę dowolną, organ podatkowy jest normatywnie związany wieloma dyrektywami ogólnymi postępowania podatkowego. Musi przede wszystkim opierać się na wszechstronnie zebranym
i ocenionym materiale dowodowym (koncentracja materiału dowodowego oraz jego ocena w kontekście analizy przesłanek norm prawa materialnego). Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń
i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Przepis art. 210 § 4 o.p. obliguje organ, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji zawarte zostało
w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji
z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wymieniona regulacja jest urzeczywistnieniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym i daje stronie możliwość aktywnego udziału w odtwarzaniu staniu faktycznego sprawy. Organy podatkowe nie mają jednak obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia – procesowego odtworzenia stanu faktycznego – adekwatne i wystarczające są inne dowody. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r. sygn. II FSK 1313/08). Zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ podatkowy jest zobowiązany bowiem do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego (por. wyroki NSA z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. I FSK 1647/13, z dnia 17 września 2020 r. sygn. I FSK 2031/17).
Zdaniem sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zebrane dowody pozwalały organom na stwierdzenie, że spółka nie zaewidencjonowała w 2017 r. całości obrotu z tytułu świadczenia usług organizacji wesel.
Dochodząc do kwestionowanych przez stronę ustaleń organ posiłkował się opisanymi na wstępie zeznaniami pracowników spółki, z których wynika, że w 2017 r. odbyło się kilkanaście wesel. Zestawił je z zabezpieczonym w toku postępowania karnoskarbowego plikami Word odnalezionymi w pamięci komputerów spółki. Pliki
o nazwach "Rezerwacje na 2017", "Rezerwacje wesel 2017", "Rezerwacja wesel 2017-2018", "Komunie, wesela 2016-2018", "Rozliczenie kasy" zawierały dane personalne osób zamawiających wesela, termin i miejsce, liczbę osób, zaliczkę, jak też chronologiczne wpisy w ujęciu miesięcznym wskazujące źródło wpłaty np. chrzciny, komunia, zaliczka wesele nazwisko wpłacającego, data i kwota wpłaty.
Organ dysponował także wyjaśnieniami pisemnymi R. B.
z dnia 28 września 2022 r. Wyjaśnienia te stanowiły odpowiedź na wezwanie,
w którym organ zawarł w formie tabelarycznej zestawienie wyników analizy zapisów we wspomnianych plikach ujawnionych na zabezpieczonych komputerach i wskazał, że ujawnione dane dotyczące organizacji imprez okolicznościowych w wielu przypadkach nie znajdują potwierdzenia w dokumentach źródłowych spółki.
Z odpowiedzi R. B. wynika, że w odniesieniu do załączonych w piśmie organu tabel oraz ujętych tam zdarzeń i liczb, każda z kwot została ujęta
w rejestrach sprzedaży. De facto zatem spółka potwierdziła, że wymienione przez organ imprezy odbyły się.
Zdaniem sądu, w sytuacji gdy organ dysponował: zabezpieczonymi notatkami (wskazującymi na dane personalne osób zamawiających wesela, termin tych wesel, wysokość zaliczki), zeznaniami pracowników co do globalnej ilości wesel jakie odbywały się m.in. w 2017 r. oraz wyjaśnieniami pełnomocnika spółki, który w istocie potwierdził, że konkretne wesela (wskazane w zapytaniu organu) odbyły się i jak twierdzi zostały zaewidencjonowane – to nie znajduje podstaw mnożenie czynności dowodowych w celu ustalenia, czy imprezy rzeczywiście się odbyły. Okoliczność ta, podnoszona w odwołaniu i w skardze, jest sprzeczna z dostępnym organowi materiałem dowodowym i została już dostatecznie wyjaśniona i przyznana przez spółkę na początku prowadzonej kontroli celno-skarbowej. Prezentowaną obecnie argumentację należy ocenić jako przyjęcie określonej taktyki procesowej.
Nie można zgodzić się z zarzutem oparcia rozstrzygnięcia na zeznaniach świadków przeprowadzonych w innym postępowaniu (postępowaniu przygotowawczym), w którym – jak wskazano w skardze – spółka nie miała możliwości uczestniczenia jako strona i w związku z tym została pozbawiana prawa do czynnego uczestniczenia w przeprowadzeniu czynności dowodowej.
Z art. 181 o.p. wynika, że dowody z odrębnych postępowań, m.in. protokoły przesłuchania świadków, mogą być wykorzystywane jako dowody w postępowaniu podatkowym. Dowody takie, mimo, że nie przeprowadzone bezpośrednio przez organ podatkowy, podlegają tak jak i pozostałe dowody jego ocenie. Skarżącej spółce zapewniono możliwość zapoznania się z włączonymi do akt tej sprawy protokołami zeznań świadków odebranych w postępowaniu karnoskarbowym. Dochowana zatem została zasada zapewnienia stronie czynnego udziału
w postępowaniu podatkowym.
W skardze zarzucono, że nie jest dopuszczalne powoływanie się na zeznania K. S., która jak wynika z akt pozostaje w sporze ze spółką. Zeznania te nie stanowiły jednak głównego dowodu, na jakim organy oparły swoje twierdzenia. Zostały one przytoczone w decyzji organu I instancji. Dyrektor IAS z kolei nie powoływał się na ich treść. Natomiast, jak już wyżej wspomniano ustalenia postępowania poczyniono na podstawie zabezpieczonych plików Word, zeznań A. L. oraz J. M. skonfrontowano je z wyjaśnieniami strony składanymi w toku postępowania, jak też zeznaniami R. B., odebranymi przez organ odwoławczy w dniu 29 stycznia 2024 r. oraz dokumentacją i ewidencjami podatkowymi prowadzonym przez skarżącą w kontrolowanym okresie (m.in. faktury sprzedaży, dzienne raporty kas fiskalnych).
Usprawiedliwionych podstaw nie znajdują także twierdzenia skargi, że zabezpieczone pliki Word nie mają waloru jakiegokolwiek dokumentu, na podstawie którego można ustalić, że opisane w nich zdarzenia miały w rzeczywistości miejsce.
I w tym zakresie należy odesłać stronę do regulacji art. 181 o.p. Pliki Word zabezpieczone na komputerach spółki w toku postępowania w sprawie
o przestępstwo skarbowe są istotne dla wyjaśniania okoliczności sprawy, a ich analiza z całym zebranym materiałem dowodowym przyczyniła się bezsprzecznie do ustalenia w zakresie nieewidencjonowania całości przychodów.
Również ustalona w postępowaniu wysokość obrotu poza ewidencją podatkową wynika z analizy dostępnych dowodów. Organy uwzględniły argumentację spółki co do sposobu ewidencjonowania wpłat za wesela i dokonały analizy wpływów z tego tytułu i mimo uwzględnienia niektórych kwot jako zaewidencjowanych, pozostała niemała kwota obrotu (blisko 151 tys. zł), której nie dało się w żaden sposób powiązać z zapisami na kasach fiskalnych. Strona wzywana do wskazania zapisów w rejestrach sprzedaży potwierdzających ewidencjonowanie imprez weselnych nie przekazała dowodów wskazujących na pełną ewidencję wszystkich zdarzeń i odprowadzenie z tego tytułu podatku VAT. Pamiętać zaś trzeba, że podatnik powinien współdziałać z organami podatkowymi zwłaszcza w sytuacjach, gdy wykazanie określonych faktów leży w jego interesie. Jeżeli podatnik dysponuje dowodami potwierdzającymi prezentowane twierdzenia, to brak ich ujawnienia naraża go na negatywne konsekwencje, ale to już jego ryzyko. Brak aktywności strony znacznie ogranicza możliwość postawienia organowi zarzutu nieprawidłowego działania i pominięcia nieprzedstawionych czy zatajonych przez stronę dowodów (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt I SA/Bk 257/21).
Sąd stwierdza, że w należycie ustalonym stanie faktycznym, niezakwestionowanym skutecznie w skardze, organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów
i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi (art. 19a ust. 1), a jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty (art. 19a ust. 8). Uwzględniając te regulacje organy przyporządkowały daty powstania obowiązku podatkowe w VAT z tytułu niezaewidencjonowanych usług organizacji 11 wesel (tabela nr 3 decyzji Naczelnik PUCS). Wobec nie uznania za dowód w sprawie ksiąg podatkowych spółki z uwagi na ich nierzetelność w części dotyczącej stwierdzonych uchybień, organ określił podstawę opodatkowania, zasadnie odstępując przy tym od oszacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg (ewidencji dostaw) uzupełnione pozyskanymi dowodami w postaci głównie zeznań świadków i danych wynikających z ww. plików Word pozwoliły na określenie tej podstawy. W tym zakresie spółka nie podnosiła zarzutów, a sąd nie dopatrzył się jakiegokolwiek naruszenia prawa.
Skarżąca nie kwestionowała też argumentacji organu odnośnie braku przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 2017 r. Sąd akceptuje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 o.p. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem wszczęcia postępowania przygotowawczego RKS 800/2021/318000/CZSl-2/DC w sprawie
o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za miesiące od stycznia 2017 r. do grudnia 2019 r. w ten sposób, że nie wykazano przychodu ze sprzedaży usług hotelarskich i gastronomicznych, przez co narażono Skarb Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2017 r. do grudnia 2019 r. O zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnik został zawiadomienie zgodnie z art. 70c o.p.
W tym stanie rzeczy sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) orzeczono o oddaleniu skargi.