I FSK 736/07

I FSK 736/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grażyna Jarmasz
Jan Zając /sprawozdawca/
Marek Kołaczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Po 719/06 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2007-02-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, 176, 183
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Kołaczek Sędziowie sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca) sędzia del. NSA Grażyna Jarmasz Protokolant Marcin Wacławik po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Po 719/06 w sprawie ze skargi T. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 18 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. Ś. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Po 719/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 18 maja 2006 r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
W ramach ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego wskazano, że wnioskiem z dnia 1 lutego 2006 r. skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. o udzielenie pisemnej interpretacji w trybie art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie zwolnienia podatkowego w podatku od towarów i usług. Z powyższego wniosku wynikało, że podatnik w roku 2005 korzystał ze zwolnienia w podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: ustawa o VAT. Wątpliwości wnioskodawcy sprowadzały się do określenia kwoty sprzedaży opodatkowanej, której przekroczenie w 2005 r. skutkowało utratą zwolnienia oraz podstawy jej określenia. Zgodnie ze stanowiskiem podatnika zawartym we wniosku, w 2006 r. przysługiwało mu nadal zwolnienie od opodatkowania, ponieważ w poprzednim roku podatkowym (2005 r.) obroty nie przekroczyły łącznie 43.800 zł, tj. kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro wskazanej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 253, poz. 2528).
Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe i w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że w 2006 r. wnioskodawca nie mógł korzystać z przedmiotowego zwolnienia, gdyż wartość sprzedaży opodatkowanej w 2005 r. przekroczyła kwotę 39.200 zł, tj. kwotę podaną w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 229, poz. 1949).
Po rozpoznaniu zażalenia podatnika Dyrektor Izby Skarbowej w P. skarżoną decyzją utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał pogląd, zgodnie z którym wskazanie wartości sprzedaży, której przekroczenie w 2005 r. powoduje utratę zwolnienia od podatku w 2006 r. nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r.
Na powyższą decyzję podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zarzucił decyzji naruszenie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem skarżącego z przedmiotowego zwolnienia korzystać mogą podmioty, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła kwoty wskazanej w rozporządzeniu z dnia 22 listopada 2004 r. W ocenie strony kwota 39.200 zł wskazana została w akcie prawnym, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., tym samym nie może odnosić się do obrotu uzyskanego w 2005 r.
Sąd I instancji po zbadaniu skargi uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż skarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że użyty w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT termin "poprzedni rok podatkowy", odnoszący się do wartości sprzedaży opodatkowanej, oznacza rok podatkowy poprzedzający rok, w którym następuje skutek w postaci zastosowania zwolnienia, bądź jego utraty. W ocenie Sądu nie ma żadnego uzasadnienia, które nakazywałoby uznanie, że w innym kontekście niż w art. 113 ust. 1 Ordynacji podatkowej termin "poprzedni rok podatkowy" został użyty w ust. 14 pkt 1 tego artykułu, gdzie wskazano na rok podatkowy, w którym występuje pierwszy dzień roboczy października, na który ustala się średni kurs euro. Sąd podkreślił przy tym, że przyjęcie takiego sposobu przeliczania kwot pozwala na określenie obrotu w wysokości najbardziej zbliżonej do realnej kwoty 10.000 euro w nowym roku podatkowym, a jednocześnie umożliwia wydanie aktu prawnego w czasie, który zapewnia podatnikowi wcześniejsze zapoznanie się z wielkością kwoty uprawniającej do zwolnienia. Zdaniem Sądu w konsekwencji uznać należy, że ustalenie wartości euro następuje w tym samym roku, za który ustala się obrót.
Dalej Sąd zaznaczył, że w przepisie art. 113 ust. 1 pkt 14 ustawy o VAT ustanowiono delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia o ustaleniu kwoty uprawniającej do zwolnienia w terminie do 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy, co oznacza, że wskazana w rozporządzeniu kwota stanowi wyznacznik dla ustalenia skutków podatkowych w roku następującym po roku, w którym rozporządzenie zostało wydane.
Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2, 84, 92, 217 Konstytucji RP, art. 113 ust. 1 i ust. 14 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 253, poz. 2528) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 229, poz. 1949) polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnej interpretacji przepisów ustawowych i wykonawczych jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia,
2) naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez WSA w Poznaniu naruszeń przepisów postępowania podatkowego, jakich w toku postępowania dopuściły się organy podatkowe, tj.:
- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz brak jakiejkolwiek dbałości o bezstronność rozstrzygnięcia i o wyjaśnienie wszelkich prawnych aspektów sprawy,
- art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak jakiegokolwiek dążenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania w tym zakresie wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia wszelkich nasuwających się w sprawie wątpliwości, a tym samym prowadzenie postępowania w celu ustalenia prawdy wygodnej za organu podatkowego, a nie prawdy obiektywnej.
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych autor skargi kasacyjnej wywodził, że przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja przepisów podatkowych jest nie tylko krzywdząca dla skarżącego, ale również narusza podstawowe normy konstytucyjne. Zdaniem strony skarżącej art. 113 ust. 14 pkt 1 ustawy o VAT nie wskazuje, czy ustalona rozporządzeniem kwota pieniężna znajduje zastosowanie już od roku, w którym została ogłoszona. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną w 2005 r. obowiązywała kwota 43.800 zł ustalona rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2004 r. Przepis art. 113 ust. 14 pkt 1 ustawy o VAT nie może być czytany w oderwaniu od art. 113 ust. 1, jednakże, wbrew twierdzeniom Sądu, wątpliwości budzi użyty w art. 113 ust. 1, odnoszący się do wartości sprzedaży opodatkowanej, termin "poprzedni rok podatkowy" oznaczający według składu orzekającego rok podatkowy poprzedzający rok, w którym następuje skutek w postaci zastosowania zwolnienia, bądź jego utraty. Ustalenie pod koniec roku podatkowego wielkości kwot pieniężnych mających zastosowanie do roku podatkowego i jednocześnie istotny wpływ na obowiązki podatkowe podatników i możliwość korzystania w roku przyszłym ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług stanowi rażące pogwałcenie podstawowych praw konstytucyjnych.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną art. 113 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczy w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro, co należy rozumieć, iż w roku 2006 r. zwalnia się tych podatników, którzy w poprzednim roku, tj. w 2005, nie przekroczyli kwoty wyznaczonej na ten rok, tzn. kwoty 43.800 zł.
Dalej wywodzono, że podatnik nie ma możliwości zapoznania się, przed nastaniem roku podatkowego, z wartością kwoty pieniężnej, która decyduje bezpośrednio o zachowaniu prawa do zwolnienia. Podatnik jest zaskakiwany w listopadzie roku podatkowego ustaloną wielkością limitu i nie ma możliwości skutecznego planowania swoich działań gospodarczych, a tym samym realnej możliwości wpływu na obowiązki podatkowe. Podkreślono, że starannie planując przewidywaną wartość sprzedaży, możliwą do ustalenia w przypadku skarżącego (kierowcy taksówki) byłby on w stanie określić, w jakim momencie czasowym powstrzymać się od wykonywania czynności zawodowych, aby kontynuować i zachować zwolnienie podmiotowe. Przyjęta przez organy podatkowe i utrzymana przez Sąd interpretacja przepisów uniemożliwia takie działanie.
W dalszej części uzasadnienia podstaw kasacyjnych dowodzono, że przyjęta przez organy podatkowe i Sąd interpretacja przepisów podatkowych godzi w konstytucyjne zasady: nie działania prawa wstecz, pewności prawa i zaufania obywateli do państwa, demokratycznego państwa prawnego. W tym zakresie powołano się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych.
Na marginesie autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że przyjęta przez Sąd wykładnia przepisów podatkowych jest niezgodna z celami VI dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG). Przepisy dyrektywy, chociaż nie konkretyzują zasad ustalania limitów, wskazują na potrzebę zachowania realnej wartości limitów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
I FSK 736/07
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.
W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romanowska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174).
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.
Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Zarzucono pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenie przez organy art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, które zdaniem strony skarżącej prowadziły postępowanie:
- w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych,
- wykazały brak jakiejkolwiek dbałości
- o bezstronność rozstrzygnięcia i
- o wyjaśnienie wszelkich prawnych aspektów sprawy.
Zarzut jest bezzasadny, gdyż w istocie przytoczona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja odnosi się do regulacji prawnych. Organy podatkowe kierując się wykładnią językową, która nie pozostawia żadnych wątpliwości co do treści normy prawnej, nie mogły zajmować stanowiska odnośnie obowiązujących regulacji prawnych, bowiem nie podlegają one ocenie tychże organów. O czym autor skargi kasacyjnej doskonale wie.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uczynienia organom podatkowym żadnych zarzutów nielegalnego działania, a do tego sprowadzają się kompetencje sądu administracyjnego.
Nie wiadomo także na czym miałaby polegać w tej sprawie dbałość o bezstronność rozstrzygnięcia czy wyjaśnianie nie określonych bliżej prawnych aspektów sprawy przez organy podatkowe.
Także zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny.
Zarzucono organom :
- brak jakiegokolwiek dążenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy,
- brak jakiegokolwiek dążenia do zebrania w tym zakresie wszelkich istotnych dowodów,
- brak jakiegokolwiek dążenia do wyjaśnienia nasuwających się w sprawie wątpliwości.
Uszło uwadze strony skarżącej, że to postępowanie prowadzone jest w oparciu o hipotetyczny stan faktyczny przestawiany przez stronę i nie jest rzeczą organu dokonywanie jakichkolwiek własnych ustaleń.
Jeśli stan faktyczny przedstawiony przez stronę jest niepełny organ wzywa stronę o do jego uzupełnienia, a nie dokonuje żądnych własnych ustaleń.
Jeśli zdaniem strony skarżącej przedstawiony przez nią stan faktyczny był niepełny, to ona, a nie organ jest winna tej wadliwości.
A w niniejszej sprawie przedstawiony przez stronę skarżącą stan faktyczny nie budził wątpliwości.
Zresztą uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje:
- jakie to konkretne okoliczności ze stanu faktycznego sprawy nie zostały przez organy ustalone,
- jakie to wszelkie istotne dowody nie zostały zebrane,
- jakie to nasuwające się wątpliwości odnośnie stanu faktycznego sprawy nie zostały wyjaśnione.
Jest to zatem zarzut nie tylko całkowicie bezzasadny ale i całkowicie gołosłowny. Użycie wyrażenia "jakiegokolwiek" jest pustym frazesem, nie znajdującym żadnego potwierdzenia w aktach sprawy i świadczy o nazbyt niefrasobliwym używaniu standardowych formułek przy redagowaniu pisma procesowego.
W tego względu brak jest postaw do uznania za zasadne zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przechodząc do rozpatrzenia zarzutu naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że jest on wadliwie sformułowany.
Zarzucono mianowicie błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- art. 2, 84, 92, 217 Konstytucji Rzeczypospolitej,
- art. 113 ust. 1 i ust. 14 pkt 1 ustawy o VAT,
- § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2004 r.,
- § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r.
polegające na "zastosowaniu niekonstytucyjnej interpretacji przepisów".
Nie wiadomo na czym ma polegać niekonstytucyjna interpretacja przepisów Konstytucji.
Strona skarżąca odwołuje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do ważkich orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, jednakże bez konkretnego odniesienia do zaakceptowanej przez Sąd I instancji wykładni.
Trzeba bowiem przypomnieć, że nauka prawa zna różne rodzaje wykładni, jednakże nie ma wśród nich "wykładni konstytucyjnej".
Nadto należy zwrócić uwagę, że w myśl. art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na niewłaściwym zastosowaniu może polegać naruszenie prawa materialnego a nie interpretacji tego prawa.
Dlatego zarzut, że zaakceptowana przez Sąd I instancji wykładnia narusza podstawowe normy konstytucyjne jest także gołosłowny.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej odwołuje się konkretnie do art. 2 Konstytucji. Jednakże strona skarżąca nie zauważa, że w istocie usiłuje podważyć normę ustawową art. 113 ust. 1 i ust. 14 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zapis tej normy jest jednoznaczny i ani Wojewódzki Sąd Administracyjny ani tym bardziej organ podatkowy nie może dokonywać wykładni tego przepisu sprzecznie z jego literalnym brzmieniem. Natomiast kwestionując wykładnię tego przepisu w istocie podważano jego konstytucyjność, Nie sformułowano jednakże konkretnego zarzutu niekonstytucyjności tego przepisu.
Dlatego i ten zarzut nie może być uwzględniony.
Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów konstytucyjnych nie zasługują na uwzględnienie.
Nie wiadomo na czy miałoby polegać naruszenie w tej konkretnej sprawie art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej, gdyż autor skargi kasacyjnej nie przedstawia żadnej argumentacji na ten temat.
Nie wiadomo na czy miałoby polegać naruszenie w tej konkretnej sprawie art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej, gdyż autor skargi kasacyjnej nie przedstawia żadnej argumentacji na ten temat. Nadto przepis ten składa się z 2 jednostek redakcyjnych i nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego zgadywanie, którą normę prawną miał na myśli autor skargi kasacyjnej.
Nie wiadomo na czym miałoby polegać naruszenie w tej konkretnej sprawie art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej, gdyż autor skargi kasacyjnej nie przedstawia żadnej argumentacji na ten temat.
Natomiast uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób niezwykle precyzyjny i dokładny wykłada przepisy mające zastosowanie w sprawie.
Wykładni tej nie sposób zarzucić wadliwość. Jest ona zresztą zgodna ze stanowiskiem wyrażonym już przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1378/06.
Dlatego zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można podzielić.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.