I SA/Bk 127/06

I SA/Bk 127/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Barbara Rymarska
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 14a-14c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Tezy
Rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie pisemnych interpretacji prawa podatkowego, może być przez sąd administracyjny uznane za naruszająca prawo tylko wtedy, gdy narusza przepisy normujące wydawanie tego typu aktów administracyjnych.
Kontrola sądu administracyjnego powinna w tym przypadku obejmować badanie zaskarżonej decyzji i całego postępowania pod względem formalnym, bez wnikania w ocenę merytoryczną interpretowanego prawa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. sprawy ze skargi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., we wniosku z dnia 12.09.2005r., zwróciło się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.
Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wypłaca pozaetatowym członkom wynagrodzenie za udział w posiedzeniach i zwrot kosztów podróży. W związku z powyższym SKO
w Ł. zwróciło się do organu podatkowego z pytaniem, czy wynagrodzenia pozaetatowych członków tutejszego Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wypłacane na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust.1 pkt 17 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy w związku z tym SKO, jako płatnik, ma obowiązek pobierania zaliczek na podatek dochodowy od powyższych wynagrodzeń.
Wnioskodawca zajął przy tym własne stanowisko w przedstawionej kwestii. Zdaniem SKO w Ł., wynagrodzenia pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wypłacane na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust.1 pkt 17 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty 2.280 zł. Stanowią one bowiem w istocie dietę,
o której mowa w tym przepisie. W ocenie wnioskodawcy, takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10.05.2005r., sygn. akt FSK 2536/04. W związku z tym tut. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma obowiązku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od powyższych wynagrodzeń (wolnych od podatku dochodowego) przekazywanych pozaetatowym członkom kolegium.
Postanowieniem z dnia [...].11.2005r., Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. stwierdził, iż stanowisko SKO w Ł. w sprawie zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych wynagrodzeń pozaetatowych członków SKO wypłacane na podstawie art. 15 ust.4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz w związku z tym zwolnienie płatnika z obowiązku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od tych wynagrodzeń, jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. przedstawił wszechstronną interpretację przepisów prawa podatkowego
z uwzględnieniem także zapisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Organ podatkowy ustosunkował się również do powołanego we wniosku wyroku NSA w Warszawie z dnia 10.05.2005r., sygn. akt FSK 2536/04, wskazując, iż został wydany w indywidualnej sprawie i nie może mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu.
Nie godząc się ze stanowiskiem organu podatkowego pierwszej instancji, SKO
w Ł. złożyło na powyższe postanowienie zażalenie, zarzucając organowi podatkowemu nie uwzględnienie wykładni dokonanej w cytowanym wyroku NSA
w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano, iż w całym kraju nieetatowych członków samorządowych kolegiów odwoławczych powołuje do pełnienia funkcji społecznych Prezes Rady Ministrów. W państwie prawa niedopuszczalne jest praktyka, aby organy podatkowe różnie traktowały te osoby w zakresie opodatkowania tych wynagrodzeń. Do wynagrodzeń wypłacanych nieetatowym członkom kolegiów odwoławczych nie stosuje się przepisów prawa pracy w zakresie obowiązku zawarcia umowy o pracę lub umowy zlecenie w związku z tym wynagrodzenia te mają charakter diet i korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust.1 pkt 17 ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w B., postanowieniem z dnia [...].02.2006r., Nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, iż status członka etatowego SKO jest inny niż status członka pozaetatowego. Etatowi członkowie kolegium powoływani są na czas nieokreślony. Na podstawie powołania, prezes kolegium nawiązuje stosunek pracy z etatowymi członkami kolegium. Wynagrodzenie zasadnicze etatowych członków kolegium stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Wysokość tego wynagrodzenia jest różnicowana ze względu na staż pracy i pełnioną funkcję. Z kolei pozaetatowi członkowie kolegium wybierani są na okres 6 lat, z tym że co 3 lata następuje wybór połowy ich składu. Zgodnie z art.15 ust.4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych pozaetatowi członkowie kolegium otrzymują wynagrodzenie za udział w posiedzeniach oraz zwrot kosztów podróży. Z brzmienia § 2 ust.1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 01.07.2002r. w sprawie wielokrotności kwoty bazowej oraz szczegółowych zasad wynagradzania prezesa, wiceprezesa, pozostałych członków samorządowego kolegium odwoławczego i pracownika biura tego kolegium, wynika, że wysokość wynagrodzenia pozaetatowych członków kolegium, w zależności od przyjętej organizacji pracy i liczby posiedzeń w danym miesiącu określa prezes właściwego kolegium, przy czym miesięczna wysokość wynagrodzenia pozaetatowych członków kolegium nie może przekroczyć 60 % miesięcznego wynagrodzenia etatowego członka kolegium.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał również, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000r Nr 14, poz.176 ze zm.) wynagrodzenia pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście - w myśl art. 10 ust.1 pkt 2 tej ustawy, mieszczące się w kategorii przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 5 powołanej ustawy, tj. otrzymywanych przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów
o których mowa w pkt 7 w/w art.13. Przepis art.21 ust.1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi natomiast, iż wolne od podatku są: " diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące obowiązki związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich - do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty 2.280 zł". O zakresie stosowania przepisu art.21 ust.1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. przepisu objętego zapytaniem wnioskodawcy, wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2511.1997r, sygn. akt U 6/97 (OTK 1997/5-6/65).
W wyżej powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził między innymi, iż: "wykładnia przepisów ustanawiających zwolnienia podatkowe, jako sui generis wyjątki od reguły opodatkowania, musi być wykładnią ścisłą". Jak wskazano wyżej, nieprecyzyjna redakcja art.21 ust.1 pkt 17 ustawy podatkowej, zamieszczenie w nim pojęć niezdefiniowanych ani w tej ustawie, ani w innych ustawach, nie ułatwia takiej wykładni. Zdaniem organu podatkowego odwoławczego, podzielającego stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł., do uznania określonego świadczenia za "dietę" lub "kwotę stanowiącą zwrot kosztów", nie wystarczy takie nazwanie tego świadczenia przez świadczeniobiorcę bądź stronę świadczącą, lecz konieczne jest, aby świadczenie było w taki właśnie sposób nazwane przez ustawę i następowało
w wykonaniu ustawowego uprawnienia do tego rodzaju świadczenia, co nie ma miejsca w ustawie o samorządowych kolegiach odwoławczych. Zgodnie
z brzmieniem art. 15 ust.4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych pozaetatowi członkowie kolegium otrzymują wynagrodzenie za udział
w posiedzeniach. Zatem świadczenie otrzymywane przez pozaetatowych członków kolegium za udział w posiedzeniach zostało wyraźnie w ustawie o samorządowych kolegiach odwoławczych nazwane wynagrodzeniem, a nie dietą, i tym samym nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art.21 ust.1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że
w orzecznictwie sądów administracyjnych w zakresie prawa podatkowego wskazuje się, na jako wiodącą do rozwiązywania problemów podatkowych, wykładnię gramatyczną ustaw podatkowych, a dopiero w przypadku niemożliwości rozstrzygnięcia według tej reguły, należy dodatkowo posłużyć się wykładnią celowościową (wyrok SN z dnia 7.04.2004r, sygn. akt VKK337/03).
Dyrektor Izby Skarbowej podzielił także stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł., iż powołany przez Kolegium w zażaleniu wyrok NSA
w Warszawie zapadł w konkretnej sprawie i co do zasady wiąże tylko strony
w rozstrzyganej sprawie.
Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że SKO w Ł. winno pobierać i deklarować zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pozaetatowym członkom Kolegium, stosownie do przepisów ait.41 ust.1, art. 41a i art. 42 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie zgodziło się SKO w Ł., wnosząc do tutejszego Sądu skargę. Postanowieniu organu podatkowego odwoławczego zarzucono naruszenie przepisów art. 21 ust.1 pkt 17 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) w związku z art. 15 ust.4 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.). Wskazując na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...].11.2005r.
Uzasadniając powyższe zarzuty strona skarżąca podnosiła, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10.05.2005r. (sygn. akt FSK 2536/04), choć rzeczywiście zapadł w indywidualnej sprawie, dotyczy identycznej sytuacji faktycznej i prawnej, z jaką mamy do czynienia na gruncie sprawy niniejszej. Co więcej, wyrok ten, a także wcześniejsze rozstrzygnięcia NSA dotyczące prawnej konstrukcji wynagrodzenia pozaetatowych członków samorządowych kolegiów odwoławczych mogą mieć bezpośrednie zastosowanie do wszystkich pozaetatowych członków samorządowych kolegiów odwoławczych
w całym kraju. Ich pozycja prawna jest bowiem identyczna, a podstawą ich wynagradzania są te same przepisy prawa. Niezależnie od powyższych zarzutów strona skarżąca podniosła także, iż decyzją Nr [...] z dnia [...].02.2006r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. orzekł, wobec jednego z pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., o stwierdzeniu nadpłaty w podatku dochodowym o osób fizycznych. W swej decyzji jednoznacznie stwierdził, że "w orzecznictwie podatkowym ukształtował się pogląd, iż wolne od podatku – zgodnie z postanowieniami art.21 ust.1 pkt 17 - są diety, ryczałtowo określone należności pieniężne otrzymywane przez pozaetatowych członków kolegium odwoławczego jako osób wykonujących czynności społeczne i obywatelskie w rozumieniu art. 13 pkt 5 ustawy". W kontekście takiego spojrzenia na orzecznictwo należy dojść do wniosku, że w omawianej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej dopuścił się naruszenia art. 32 ust. l Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż zaskarżonym postanowieniem zróżnicował sposób oceny różnych osób w tym samym stanie prawnym.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie, podzielając stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako nieuzasadniona, nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,
a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzja administracyjna jest zatem prawidłowa, jeżeli jest zgodna z normami prawa materialnego i została wydana zgodnie z normami prawa procesowego.
Tytułem wstępu należy zaakcentować, iż zasadniczą dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stała się kwestia ustalenia zakresu, w jakim sąd administracyjny może badać legalność wydawanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jest to konsekwencją charakteru prawnego, nadanego interpretacjom podatkowym przez ustawodawcę.
Mianowicie, zgodnie z treścią art. 14a – 14d ustawy z dnia 29.08.1997r.- Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60, ze zm.), stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego
w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Ustawodawca przyjął, że interpretacja zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie jest ona wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Jeżeli jednak podmioty te zastosowały się do interpretacji, wówczas organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej ich zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia wydanego w tej sprawie postanowienia. Interpretacja jest natomiast wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie
w drodze decyzji. Udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 14a § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa).
W literaturze przedmiotu wyrażony został pogląd, iż wydając postanowienie zawierające interpretację, organ podatkowy nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nadanie interpretacji formy postanowienia nie zmienia charakteru samej interpretacji - nie staje się ona aktem stosowania prawa (zob. B. Brzeziński, M. Masternak, Instytucja wiążących interpretacji w Ordynacji podatkowej, Monitor Podatkowy 2005, Nr 4, s. 11).
W ocenie Sądu pogląd ten jest uzasadniony, gdyż postanowienie naczelnika urzędu skarbowego, czy też decyzja dyrektora izby skarbowej, wydane w oparciu
o przepis art. 14b § 5 pkt 1, 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, dotyczące interpretacji przepisów prawa, nie są aktami rozstrzygającym o prawach lub obowiązkach podmiotu w konkretnej sprawie podatkowej. Dokonując jedynie interpretacji przepisów prawa podatkowego, organ podatkowy nie stosuje tego prawa. Stosowanie prawa polega, bowiem na rozstrzyganiu indywidualnych, konkretnych spraw w oparciu o generalne i abstrakcyjne normy prawne.
W procesie stosowania prawa wyróżnia się natomiast jego trzy etapy: ustalenie stanu faktycznego sprawy, wybór i ustalenie znaczenia przepisu prawnego (czyli dokonanie interpretacji prawa) oraz subsumcję, czyli zaklasyfikowanie danego przypadku do określonego przez przepis prawa wzorca i ustalenie dla tego przypadku wiążących konsekwencji prawnych.
Ustalenie znaczenia przepisu prawnego, bez wyciągnięcia dla konkretnego przypadku wiążących konsekwencji prawnych nie wypełnia zatem warunków stosowania prawa. Dotyczy to również interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w formie postanowienia, o którym mowa w art. 14a § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. Także wydane w wyniku wniesienia zażalenia rozstrzygnięcie organu odwoławczego w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest w istocie wyrażeniem poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie jest natomiast aktem, w którym organ podatkowy stosuje interpretowany przepis.
W konsekwencji uzasadnione jest stwierdzenie, że rozstrzygnięcie wydane
w przedmiocie pisemnych interpretacji prawa podatkowego, może być przez sąd administracyjny uznane za naruszająca prawo tylko wtedy, gdy narusza przepisy normujące wydawanie tego typu aktów administracyjnych. To z kolei wyznacza granicę sądowej kontroli tego typu decyzji. Kontrola sądu administracyjnego powinna w tym przypadku obejmować badanie zaskarżonej decyzji i całego postępowania pod względem formalnym, bez wnikania w ocenę merytoryczną interpretowanego prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28.06.2005r., I SA/Bd 276/05, opublikowany w Przeglądzie Podatkowym za 2005r., Nr 12, s.55, a także B. Dauter, "Gazeta Prawna" z dnia 19.07.2005 r., Nr 139 (1504), s. 5). W przeciwnym razie to sąd administracyjny stanie się organem dokonującym pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, czego przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa, a także cytowanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 153 przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna zaś przejawia się w wyjaśnieniu przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku.
Na tle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie sformułowała konkretnych zarzutów naruszenia przepisów regulujących stricte zasady wydawania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów nie dostrzega również Sąd.
Złożony przez SKO w Ł. wniosek dotyczył indywidualnej sprawy, w której nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym (art. 14a § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa).
W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji odpowiadają również wymogom stawianym w przepisach art. 14a § 1 i art. 14a § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tymi uregulowaniami wydana przez organ podatkowy pisemna interpretacja powinna dotyczyć "zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie". Interpretacja powinna również zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Na tle przedstawionego przez SKO w Ł. stanu faktycznego sprawy, organy podatkowe wskazały na przepisy art. 13 pkt 5, art. 21 ust.1 pkt 17, art. 41 ust.1 ustawy z dnia 26.07.1991r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U.
z 2000r., Nr 14, poz.176 ze zm.) i ustalając znaczenie tych przepisów sformułowały na ich podstawie określoną normę prawa. Przywołały też argumenty wskazujące na przyjęte przez siebie rozumienie analizowanych przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej B. zajął stanowisko, iż na gruncie przepisów ustawy z dnia 26.07.1991r. -
o podatku dochodowym od osób fizycznych wynagrodzenia pozaetatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście - w myśl art. 10 ust. l pkt 2 tej ustawy, mieszczące się
w kategorii przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 5 powołanej ustawy, tj. otrzymywanych przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów
o których mowa w pkt 7 w/w art.13. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej
w B., SKO w Ł. winno pobierać i deklarować zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pozaetatowym członkom Kolegium, stosownie do przepisów art.41 ust.1, art. 41a i art. 42 ust.1 ustawy - o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Powyższe daje podstawę do przyjęcia, iż została udzielona precyzyjna odpowiedź organu podatkowego, co do interpretacji prawa podatkowego skarżącej spółki, przedstawionej we wniosku z dnia 12.09.2005r., który ocenił stanowisko strony i dał temu wyraz w argumentacji zawartej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia organów podatkowych odpowiadają także zdaniem Sądu wymogom formalnym, przewidzianym w przepisie art. 217 ustawy – Ordynacja podatkowa.
Dotychczasowe spostrzeżenia prowadzą do konkluzji, że sama interpretacja przepisów prawa, nawet jeżeli jest błędna, to bez ich zastosowania w konkretnej sprawie nie stanowi naruszenia tych przepisów. Interpretacja jest jedynie poglądem na temat rozumienia treści przepisów prawa. W przypadku pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego ustawodawca akcentuje to stwierdzając, iż nie są one wiążące dla podatników, płatników, inkasentów, czy też następców prawnych oraz osób trzecich – art. 14b § 1 i art. 14d ustawy – Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że strona skarżąca nie musi stosować się do wydanej w jej sprawie interpretacji. Jeśli się nawet do niej zastosowała, to nie pozbawia to prawa do właściwego - jej zdaniem – zakwalifikowania wynagrodzenia pozaetatowych członków SKO w Ł. jako świadczenia zwolnionego z podatku dochodowego od osób fizycznych. Mieści się to bowiem w zapisanej w art. 14c ustawy – Ordynacja podatkowa, zasadzie, iż zastosowanie się podatnika do interpretacji nie może mu szkodzić.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.