I SA/Bd 96/26

I SA/Bd 96/26 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-03-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 23 stycznia 2026 r., nr WFB.VI.3151.793.2024-4 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
K. J.(dalej jako: Skarżący) wniósł skargę na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie podjęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie obowiązku szczepień ochronnych jego małoletniego dziecka.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 4 marca 2026 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia polegające na podaniu daty wydania i numeru zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na powyższe, Skarżący wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 23 stycznia 2026 r., znak: WFB.VI.3151.793.2024-4.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd jest zobligowany do badania, czy skarga może być rozpoznana, to jest czy nie zachodzi jeden z przypadków, o których mowa w art. 58 § 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a.").
Podkreślenia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3-5 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola aktów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności i przewlekłego postępowania, przez organy administracji publicznej.
W szczególności kognicją sądów administracyjnych jest objęta, w myśl art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a., kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Postanowienia organów administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego wówczas, gdy były wydane w postępowaniu administracyjnym i służy na nie zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli są to postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 23 stycznia 2026 r. znak sprawy: WFB.VI.3151.793.2024-4 nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 p.p.s.a.
Zgodnie z prawidłowym pouczeniem w zawartym pod uzasadnieniem postanowienia, Skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia do żadnego organu.
Do podjęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie obligowała organ treść art. 57 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), który to nakłada na organ egzekucyjny obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego po ustaniu przyczyny zawieszenia i zawiadomienia o tym zobowiązanego.
Przepisy u.p.e.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, czemu wyraz dał także organ egzekucyjny, który w zaskarżonym postanowieniu z dnia 23 stycznia 2026 r. zawarł pouczenie, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie.
Stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej:
1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy,
2) w postępowaniu egzekucyjnym
- przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
W myśl zaś art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.
Z kolei zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), zażalenie na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie jedynie wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Natomiast na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, w związku z czym nie jest dopuszczalne kwestionowanie stanowiska organu egzekucyjnego. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania oznacza jedynie tyle, że w ocenie organu egzekucyjnego nie ma przeszkód procesowych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r., III OSK 355/21, wyrok NSA z 26 czerwca 2024 r., I GSK 682/23).
Skoro zatem przepisy prawa nie przewidują możliwości składania zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, to wobec treści art. 3 p.p.s.a. również złożenie skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie należało uznać za niedopuszczalne.
Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jako postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, niezaskarżalne zażaleniem, niekończące postępowania i nierozstrzygające sprawy co do istoty, nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., zatem skarga na nie jest niedopuszczalna, ponieważ taka sprawa nie może być rozpoznana przez sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.