I SA/Bd 799/24

I SA/Bd 799/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący/
Mirella Łent
Tomasz Wójcik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Pomoc publiczna
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 187
art. 13zzo ust. 1 pkt 4, art. 13zzo ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 23 września 2024 r. nr BDSPB02-258/2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w części oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, Agencja) w Ż. wpłynął wniosek K. Z. (dalej: Skarżąca, Strona, Wnioskodawca) o udzielenie pomocy finansowej jako producentowi rolnemu, który w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Do wniosku Strona dołączyła kopie faktur potwierdzających sprzedaż 17,4 t żyta, 18 t żyta oraz 25,4 t jęczmienia.
Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ż. orzekł o przyznaniu Wnioskodawcy pomocy w części. Stronie przyznana została pomoc finansowa o wartości brutto w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość [...] euro. Organ wskazując na treść § 13zzo ust. 1, 3, 7, 8 oraz 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – dalej także: "rozporządzenie" – stwierdził, że z uwagi na brak deklaracji we wniosku obszarowym na rok 2023 r. upraw żyta, zobowiązany jest odmówić przyznania płatności wynikającej ze sprzedaży ww. zboża.
W odwołaniu Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej na sprzedaż żyta w okresie od dnia [...] r. do dni [...] r. Skarżąca podniosła, że jest producentem wyki kosmatej na materiał siewny i we wniosku o dopłaty bezpośrednie uprawa ta zgłoszona była jako uprawa wyki kosmatej z rośliną podporową jednoroczną. Rośliną podporową w przypadku ww. uprawy było żyto, jednakże z uwagi na fakt, iż we wniosku obszarowym nie ma możliwości wpisania jaką rośliną dla uprawy strączkowej jest roślina podporowa, uprawa żyta nie została wskazana. Zgodnie z wytycznymi firmy nasiennej, z którą producent ma podpisany kontrakt, proporcje siewu to 10 kg wyki ozimej i 80 kg rośliny podporowej. Skarżąca podkreśliła, że żyto będące rośliną podporową dla wyki sprzedane zostało w maju 2024 r., zgodnie z wystawioną fakturą vat. Skarżąca wskazała, że w ostatnim czasie w jej gospodarstwie przeprowadzona została kontrola, która sprawdzała między innymi zasiew wyki kosmatej z żytem jako rośliną podporową. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku pomocowego z uwzględnieniem wyników zawartych w raporcie z kontroli.
Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał na treść § 13zzo ust. 1, 7, 8, 12, 13 rozporządzenia. Przywołane rozporządzenie określa warunki, jakie muszą zostać spełnione w celu uzyskania pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Wątpliwości organów ARiMR nie budzi fakt, że we wniosku obszarowym na rok 2023 r. Skarżąca nie deklarowała do płatności uprawy żyta. Tym samym na gruncie ww. przepisów brak było możliwości przyznania Skarżącej jako producentowi pomocy wynikającej z dokonania sprzedaż żyta w ww. okresie, poświadczonej fakturami nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie wnioskowanej przez Stronę pomocy pozostaje wskazany w odwołaniu fakt, iż we wniosku pomocowym brak jest możliwości wskazania rośliny podporowej dla zadeklarowanej uprawy strączkowej, ustawodawca nie wskazał bowiem na możliwość wsparcia sprzedaży zboża pozyskanego z upraw strączkowo-zbożowych. Organ w tym zakresie wskazał na treść § 13zzo ust. 7 pkt 4 i 5 rozporządzenia. Zestawienie ww. punktów § 13zzo nie budzi żadnych wątpliwości, co do faktu, iż sprzedaż wymienionych zbóż jednoznacznie winna wynikać z zadeklarowanych na rok 2023 upraw zbożowych. Jednocześnie ustawodawca nie wskazał na możliwość wsparcia finansowego dla mieszanek strączkowo-zbożowych.
Odnosząc się do wskazanego przez Skarżącą faktu przeprowadzonej w gospodarstwie kontroli, która sprawdzała między innymi zasiew wyki kosmatej z żytem jako rośliną podporową organ podał, że w dniach od 31 lipca do [...] r. w gospodarstwie Strony przeprowadzona została kontrola DMS, z której sporządzony został raport. Ww. kontrola odnosiła się do deklarowanego materiału siewnego dla kampanii na rok 2024 r. W uwagach do raportu wskazano, iż na prośbę beneficjenta wykonane zostały zdjęcia dokumentujące zebrany plon główny wyka ozima + żyto ozime (roślina podporowa). Tym samym ww. raport poświadcza prowadzoną przez Skarżącą uprawę mieszanki strączkowo-zbożowej w roku 2024. Zdaniem organu, sposób uprawy mieszanek strączkowo-zbożowych w gospodarstwie Strony, gdzie dla wyki ozimej jako roślinę podporową Strona stosuje żyto ozime, pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie w niniejszym postępowaniu. Producent rolny nie posiadał bowiem w roku 2023 uprawy żyta w czystym siewie, a obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości przyznania wsparcia finansowego wynikającego ze sprzedaży zbóż pozyskanych z mieszanek strączkowo-zbożowych. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy nie może być mowy o spełnieniu wymogu określonego w § 13zzo ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia.
W skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania pomocy finansowej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – dalej: "k.p.a." – przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania pomocy finansowej, w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien był uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy udzielenia pomocy finansowej w zawnioskowanej części dotyczącej żyta;
2) art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, z którego to uzasadnienia nie wynikają faktyczne i konkretne przyczyny utrzymania w mocy przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w szczególności organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się w żaden sposób do argumentów i zarzutów Skarżącej;
3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności błędne uznanie, że Skarżąca we wniosku obszarowym na rok 2023 nie deklarowała upraw żyta, w sytuacji, gdy żyto ozime stanowiło roślinę podporową zgłoszoną do uprawy wyki ozimy, a także błędne uznanie, że Skarżąca dokonała sprzedaży mieszanki strączkowo-zbożowej, podczas gdy z zebranych dowodów wynika, że zarówno wyka jak i żyto zostało sprzedane osobno;
4) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;
5) § 13zzo ust. 1 pkt 4 w zw. z pkt 5 rozporządzenia przez błędne uznanie, że Skarżąca nie spełniła wymogu uzasadniającego przyznanie jej pomocy finansowej w części dotyczącej sprzedanego żyta, podczas gdy Strona zadeklarowała jego uprawę jako rośliny podporowej dla wyki, a także dokonała sprzedaży osobno wyki, osobno żyta, a nie jak twierdzi organ - mieszanki strączkowo-zbożowej.
W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że z treści omawianych przepisów rozporządzenia wynika, iż ustawodawca nie wskazał na możliwość wsparcia finansowego do mieszanki strączkowo-zbożowej, ale w § 13zzo ust. 1 pkt 4 rozporządzenia jest mowa o sprzedaży a nie uprawie, a Skarżąca jak same dowody wskazują, sprzedała osobno wykę a osobno żyto. Kontrola przeprowadzona przez organ potwierdziła argumentację Skarżącej. W omawianym przepisie nie ma również mowy o tym, że zboże powinno być zasiane w czystym siewie, a jedynie chodzi o jego sprzedaż, nie uprawę. Ustawodawca bowiem nie dokonał rozróżnienia tego, czy sprzedawane zboże musi pochodzić z czystego siewu, czy też jest pozyskane z różnego typu mieszanek, zatem rozróżnienie w tym zakresie dokonane przez organ jest wprowadzeniem samodzielnych przesłanek, nieprzewidzianych przez prawo, co jest niedopuszczalne.
Strona podniosła, że zarówno przeprowadzona kontrola jak i sama deklaracja wskazują, że w 2023 r. żyto było uprawiane w gospodarstwie Skarżącej jako roślina podporowa. Ułomność samego programu do składania wniosków obszarowych nie może stanowić podstaw do odmowy pomocy finansowej, bowiem Skarżąca zadeklarowała uprawę wyki z rośliną podporową, która było żyto, co również potwierdzają ustalenia dokonane przez organ. Program nie przewiduje możliwości określenia rośliny podporowej, którą w tym wypadku stanowiło żyto. Zatem Skarżąca zadeklarowała zgodnie z zasadami funkcjonowania programu uprawę wyki ozimej z rośliną podporową, stanowiącą żyto, a więc uznać należy, że faktycznie to zboże zostało wskazane we wniosku obszarowym. Nie sposób zatem uznać, iż Skarżąca nie spełnia warunków uzyskania pomocy finansowej w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Ż. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania w części pomocy finansowej Skarżącej jako podmiotowi dokonującemu sprzedaży określonych gatunków zbóż na rzecz podmiotu prowadzącego działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Wskazać należy, że podstawie złożonego wniosku Skarżąca ubiegała się o przyznanie pomocy finansowej dla producenta rolnego, który w okresie od [...] r. do [...] r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych.
Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadną była odmowa przyznania tej pomocy finansowej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na przewidziane obowiązującymi przepisami przesłanki przyznania wnioskowanej pomocy. W toku postępowania organ analizując wniosek Skarżącej wskazał, że nie został spełniony warunek polegający na sprzedaży zboża (żyta) niezadeklarowanego we wniosku o przyznanie płatności obszarowych za 2023 r.
Kwestionując to rozstrzygnięcie organu Skarżąca wskazuje na nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego. Przede wszystkim zarzuca, że organy dokonały wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wzięły pod uwagę będące przedmiotem sprzedaży żyto było przez nią uprawiane jako roślina podporowa w uprawie wyki kosmatej.
Zasadnicze warunki przyznania pomocy, o którą wystąpiła Skarżąca przewidują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Zgodnie z § 13zzo ust. 1 rozporządzenia w 2024 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:
1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;
2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472;
3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy;
4) który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą;
5) który w 2023 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027.
Ponadto w myśl § 13zzo ust. 3 rozporządzenia pomoc ta jest przyznawana:
1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej;
2) w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 12.
Wniosek taki stosownie do § 13zzo ust. 4 rozporządzenia składa się raz do dnia 5 czerwca 2024 r., a ponadto jak wymaga tego § 13zzo § 7 rozporządzenia dołącza się do niego kopie faktur lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą.
Ponadto jak stanowi § 13zzo § 8 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych:
1) do której producent rolny złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027;
2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 7, i liczby:
a) 5,4 - w przypadku pszenicy,
b) 3,7 - w przypadku żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych.
Z kolei § 13zzo ust. 12 rozporządzenia przewiduje, że wysokość stawki, o której mowa w ust. 8, w przypadku sprzedaży zbóż, o których mowa w tym przepisie, w okresie od dnia:
1) 1 stycznia do dnia 10 marca 2024 r. przez producentów rolnych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą wynosi:
a) 1080 zł na 1 ha powierzchni upraw pszenicy,
b) 740 zł na 1 ha powierzchni upraw żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych;
2) 11 marca 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. przez producentów rolnych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą wynosi:
a) 1620 zł na 1 ha powierzchni upraw pszenicy,
b) 1110 zł na 1 ha powierzchni upraw żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych.
Skarżąca podnosi, że także w odniesieniu do sprzedanego żyta, co udokumentowała załączonymi fakturami z dnia [...] r. i [...] r. (por. k. 7-8 akt admin.), spełniła wymogi otrzymania pomocy finansowej na podstawie § 13zzo rozporządzenia. W szczególności podkreśliła, że dokonała sprzedaży wymienionego w ust. 1 pkt 4 tego przepisu gatunku zboża, a także złożyła w 2023 r. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich. Jednocześnie wskazała, że nie może ponosić następstw takiego skonstruowania druku wniosku, który nie dawał możliwości określenia rodzaju rośliny podporowej w uprawie wyki.
W ocenie Sądu stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości. W szczególności nie został zakwestionowany fakt, że we wniosku o przyznanie płatności za 2023 r. Skarżąca nie wykazała uprawy żyta. Wynika to zarówno z uzasadnienia decyzji organu I instancji, jak również z treści odwołania, gdzie potwierdzono, że we wniosku o dopłaty bezpośrednie uprawa zgłoszona jest jako uprawa wyki kosmatej z roślina podporową jednoroczną. Także z treści raportu z kontroli DMS (por. k. 21 akt admin.) wynika, że deklarowanym gatunkiem rośliny uprawnej jest wyka ozima.
W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że Skarżąca nie posiadając w 2023 r. samoistnej uprawy żyta (a nie jako, nawet proporcjonalnie przeważającego, dodatku w uprawie mieszanki zbożowo-strączkowej) nie mogła skutecznie ubiegać się o wsparcie z tytułu sprzedaży pozyskanego żyta, ponieważ w ramach przesłanek przewidzianych w § 13zzo rozporządzenia nie przewidziano możliwości przyznania wsparcia finansowego z tytułu sprzedaży zbóż pozyskanych z mieszanek strączkowo-zbożowych, nawet w sytuacji gdy zboże stanowi roślinę podporową, determinującą lepszy plon rośliny głównej. Organ trafnie zwrócił też uwagę, ze brak jest możliwości ustalenia proporcji w uprawie rośliny dodatkowej w siewie z inną główną rośliną.
Zdaniem Sądu przy ocenie zaskarżonej decyzji należy kompleksowo odnieść się do regulacji zawartej w § 13zzo rozporządzenia, nie ograniczając się do przesłanek ujętych w przepisach objętych zarzutami skargi. Przede wszystkim przesłanki złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2023 r. (§ 13zzo ust. 1 pkt 5) nie można traktować jako czysto formalnego potwierdzenia dokonania tej czynności, ale pozwala to na ustalenie: czy sprzedawany gatunek zboża był przez wnioskodawcę w rzeczywistości uprawiany oraz powierzchni tej uprawy. Ma to znaczenie z punktu widzenia § 13zzo ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że pomoc finansowa jest przyznawana w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 12. Oba z ostatnio przywołanych przepisów dla określenia wysokości pomocy oraz wysokości stawki pomocy odwołują się do parametru jakim jest powierzchnia upraw. Jednocześnie wskazuje się jednoznacznie na powierzchnię upraw: pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Ustalenie takiej powierzchni, jak wyżej wskazano, możliwe jest w oparciu o dane wynikające z wniosku o przyznanie płatności i temu ma także służyć wprowadzenie tego wymogu dla otrzymania pomocy finansowej. Z tego względu odwoływanie się jedynie do treści § 13zzo ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, który nawiązuje jedynie do sprzedaży np. żyta czy jęczmienia, a nie uprawy, czy jej powierzchni, nie znajduje uzasadnienia.
Wobec powyższego w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia § 13zzo ust. 1 pkt 4 w zw. z pkt 5 rozporządzenia.
Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania na wstępie podkreślić należy, że zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawach należących do właściwości ARiMR doznają istotnych modyfikacji w porównaniu z unormowaniami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2023 r., poz. 1199 ze zm.) jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Organ nie dopuścił się przy tym naruszenia zasad przewidzianych w art. 10a ust. 1a ustawy o ARiMR.
W ocenie Sądu organy dokonały oceny wszystkich zgromadzonych dowodów we wzajemnym powiązaniu w sposób kompleksowy. Organy nie uchybiły też wynikającej z art. 80 k.p.a. zasadzie swobodnej oceny dowodów. Należy zauważyć, że nie stanowi naruszenia tej zasady fakt, że ocena organu jest odmienna od oczekiwań strony. Z tych też względów nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz M. Łent