I SA/Bd 78/23

I SA/Bd 78/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-03-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /sprawozdawca/
Joanna Ziołek
Tomasz Wójcik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 1715/23 - Wyrok NSA z 2024-01-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 169 par. 1 i 4, art. 14g par. 1 w zw. z art. 14b par. 3 i 3 a, art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lutego 2019 r. nr 0115-KDIT1-1.4012.908.2018.2.BS w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę
Uzasadnienie
W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu złożonym na wezwanie organu, spółka podała, że została utworzona [...] stycznia 2017 r. na podstawie uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego
z dnia 29 sierpnia 2016 r. Województwo Kujawsko-Pomorskie posiada 100% udziałów
w kapitale spółki. Spółka została utworzona w wyniku podziału innej spółki przez wydzielenie, a mianowicie [...] spółki z o.o. w T., w której Województwo było większościowym udziałowcem. [...] został powołany w celu prowadzenia działalności obejmującej wspieranie i promowanie rozwoju Województwa Kujawsko-Pomorskiego, w tym rozwoju gospodarczego, poprzez wprowadzenie przez spółkę na rynek regionalny instrumentów inżynierii finansowej istotnych z punktu widzenia polityki rozwoju województwa. [...] jest zatem spółką celową, powołaną do realizacji zadań publicznych samorządu wojewódzkiego, a nie komercyjną.
Wnioskodawca podał, że jednym z projektów realizowanych przez spółkę jest projekt [...]. Projekt ten wspiera mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa
w Województwie Kujawsko-Pomorskim w formie pożyczek i poręczeń. Całkowita wartość tego projektu wynosi [...] zł. Za realizację zadań powierzonych przez Województwo, spółce w ramach projektu należy się wynagrodzenie. Zgodnie z zawartą między Województwem a spółką umową, ww. projekt bazuje na strukturze kaskadowej, na którą składają się: 1) instytucja zarządzająca RPO [...], którą jest Województwo Kujawsko-Pomorskie, 2) beneficjent (skarżąca spółka), który pełni rolę menadżera [...] [...], 3) pośrednicy finansowi - podmioty publiczne lub prywatne, odrębne od beneficjenta, wybrane przez beneficjenta w drodze konkursu
w celu wdrażania instrumentów inżynierii finansowej (dalej: "IIF"), tj. pożyczek i poręczeń - pośrednicy finansowi zawierają w tym celu z beneficjentem tzw. umowy operacyjne
II stopnia; 4) mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa z terenu województwa kujawsko-pomorskiego, stanowiące ostatecznych odbiorców wsparcia w formie pożyczki poręczeń w ramach projektu - przedsiębiorcy zawierają w tym celu z pośrednikami finansowymi tzw. umowy operacyjne III stopnia.
Podstawowym zadaniem instytucji zarządzającej jest przekazanie beneficjentowi bezpośredniego wkładu finansowego, który beneficjent wykorzystuje do realizacji swoich podstawowych zadań umownych, a mianowicie: a) utworzenia [...] Powierniczego [...] i zarządzania nim, b) wyboru tzw. pośredników finansowych, c) udostępniania środków pośrednikom finansowym, d) zwrotu środków w okresie wyjścia z IIF, zgodnie bowiem z § 12 umowy, beneficjent jest zobowiązany do zwrotu na rzecz instytucji zarządzającej kwoty bezpośredniego wkładu finansowego ze środków RPO [...].
Począwszy od dnia [...] stycznia 2017 r. rozpoczął się tzw. "okres wyjścia z IIF", tj. okres od zakończenia realizacji projektu do stwierdzenia przez instytucję zarządzającą prawidłowego wypełnienia przez beneficjenta wszystkich zobowiązań określonych
w umowie. Okres wyjścia z IIF wymaga wdrażania tzw. polityki wyjścia z IIF. Wnioskodawca wskazał, że instytucja zarządzająca RPO WK-P rozlicza z beneficjentem poniesione przez niego, w okresie wyjścia z IIF, koszty administracji i zarządzania [...] powierniczym, w formie określonego ryczałtu. Niezależnie od ryczałtu na koszty administracji i zarządzania instytucja zarządzająca RPO WK-P rozlicza
z beneficjentem poniesione przez niego, w okresie wyjścia z IIF, koszty związane
z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi, w tym koszty sądowe. Koszty te rozliczane są pomiędzy beneficjentem i instytucją zarządzającą na podstawie rzeczywiście poniesionych i udokumentowanych wydatków beneficjenta.
W związku z powyższym opisem, spółka zadała pytanie, czy wartość ryczałtu na pokrycie kosztów administracji i zarządzania rozliczanych i zwracanych beneficjentowi w okresie wyjścia z IIF (tj. od dnia [...] stycznia 2017 r.) oraz wartość zwrotu kosztów postępowań egzekucyjnych są zwolnione od podatku od towarów i usług? Zdaniem wnioskodawcy,
w przypadku uznania przez organ opisanych czynności za podlegające opodatkowaniu VAT, realizowane w ramach umowy, czynności są zwolnione od podatku od towarów
i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u."), który zwalnia od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Inne pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Organ stwierdził, że spółka nie uzupełniła wniosku w pełnym zakresie, o które organ wezwał w wezwaniu.
Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, Inne stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z brakami formalnymi wniosku - które uniemożliwiały jego rozpatrzenie - wezwano spółkę do ich usunięcia poprzez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania. Zdaniem organu, w uzupełnieniu wniosku zawartym w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. spółka nie udzieliła jednoznacznych odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Wnioskodawca zamiast udzielić jednoznacznych odpowiedzi podjął polemikę dotyczącą zasadności ich udzielenia. Zważywszy, że przedmiotem świadczeń realizowanych przez wnioskodawcę na rzecz Województwa w ramach zawartej umowy w okresie wyjścia z IIF są różne czynności, opisane szczegółowo w treści wniosku, organ aby dokonać oceny pod kątem możliwości zastosowania zwolnienia wezwał spółkę m.in. do wskazania: czy wszystkie opisane we wniosku działania (czynności), które wnioskodawca wykonuje (jest zobowiązany wykonywać) mają na celu dokonanie transferów pieniężnych, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności i które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe (pytanie nr III); czy wszystkie wskazane we wniosku czynności wykonywane przez wnioskodawcę na rzecz Województwa są czynnościami niezbędnymi, bez których nie doszłoby do realizowania transakcji lub wykonania usług wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. (pytanie nr IV). Organ zaznaczył, że biorąc pod uwagę szeroki zakres opisanych przez spółkę we wniosku czynności, aby dokonać oceny pod kątem zwolnienia od podatku tych czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., obowiązany był w postępowaniu interpretacyjnym uzyskać od wnioskodawcy ww. informacje. Zdaniem organu, analiza treści odpowiedzi udzielonych na ww. pytania wskazuje, że spółka nie udzieliła jednoznacznych odpowiedzi.
Organ stwierdził, że w opisanych okolicznościach, bez uzupełnienia opisu stanu faktycznego w żądanym zakresie, organ w pierwszej kolejności musiałby przesądzić, jaki jest rzeczywisty charakter realizowanych czynności i ustalić czy faktycznie wszystkie wykonywane czynności mają na celu dokonanie transferów pieniężnych, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności i które
w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe. Wobec powyższego mając na względzie brak odpowiedzi wnioskodawcy we wskazanym w wezwaniu zakresie organ stwierdził, że w tej sprawie niemożliwe jest wydanie interpretacji indywidualnej.
W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia, zarzucając naruszenie:
1) art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego powinno obejmować nie tylko opisanie obiektywnych okoliczności faktycznych, ale również rozstrzygnięcie niejednoznacznych, nieprecyzyjnych i ocennych przesłanek prawnych (np. warunków zwolnienia wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, takich jak "szczególne i istotne funkcje przelewu"), podczas gdy to do organu należy wykładnia przepisów prawa podatkowego (również z uwzględnieniem wskazówek zawartych w orzeczeniach TSUE - nawet jeśli nie są one jasne i precyzyjne) na gruncie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego przez skarżącą, na który składają się okoliczności faktyczne, które istnieją lub potencjalnie mogą istnieć jako obiektywny fakt, a nie jedynie jako rezultat wnioskowania prawniczego lub opinii -
w związku z powyższym organ błędne ocenił stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;
2) art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h oraz 14b § 1, art. 14g § 1 i art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który spełniał wszystkie wymogi formalne, w tym przesłanki wymienione w art. 14b § 3 O.p. (dodatkowo odpowiedź strony na wezwanie organu do uzupełnienia braków formalnych wniosku odpowiadała na wszystkie pytania organu), a zatem prawidłowym sposobem załatwienia sprawy winno być wydanie interpretacji indywidualnej - w konsekwencji postanowienie organu pierwszej instancji narusza prawo i powinno zostać uchylone przez organ rozpatrujący zażalenie;
3) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania
z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na:
- zignorowaniu okoliczności, że w innych sprawach zapadłych na gruncie bardzo zbliżonych stanów faktycznych (wydanych dla skarżącej) i na gruncie tego samego stanu prawnego (art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u.), organ wydał merytoryczne rozstrzygnięcia (interpretacje indywidualne) i nie wymagał do tego celu rozstrzygania przez skarżącą
w opisie stanu faktycznego niejednoznacznych kwestii prawnych, takich jak: czy transakcje realizowane przez podatnika "mają na celu dokonywanie transferów pieniężnych, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności i które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych
i powodują zmiany prawne i finansowe";
- działaniu zmierzającym do uchylania się od interpretowania istotnych dla sprawy zagadnień prawnych i tym samym do uniknięcia wydania interpretacji indywidualnej, która pełnić mogłaby jakąkolwiek funkcję ochronną w rozumieniu art. 14k O.p., gdyż jednoznaczna odpowiedź na pytania organu zawarte w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. kwestie ocenne i niejednoznaczne mogłyby prowadzić do zignorowania funkcji ochronnej takiej interpretacji przez inny organ podatkowy odpowiadający za weryfikację rozliczeń skarżącego (w drodze czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego), który mógłby skutecznie argumentować, że stan faktyczny interpretacji nie odpowiada rzeczywistości w zakresie spornych zagadnień;
- zignorowaniu znacznej części argumentacji zawartej zarówno w uzasadnieniu stanowiska zawartego we wniosku, w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych oraz w zażaleniu;
4) art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, przejawiające się w błędnej analizie przesłanek zastosowania przepisu na gruncie opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, który zawierał wszystkie elementy niezbędne do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia (w tym do uwzględnienia tez wynikających z orzecznictwa TSUE).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W wyniku wniesionej ww. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 238/19 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
W wyniku wniesionej przez Dyrektora skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt I FSK 2097/19 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. NSA podkreślił, że Sąd
I instancji winien ustalić, czy w zaistniałym stanie faktycznym zasadne było pozostawienie wniosku interpretacyjnego bez rozpatrzenia. Punktem odniesienia dla rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego winny być okoliczności, które zdeterminowały takie, a nie inne rozstrzygnięcie organu interpretacyjnego: treść wniosku interpretacyjnego, wezwanie do uzupełnienia braków tego podania poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania skierowane do strony oraz reakcja Wnioskodawcy na otrzymane wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca podała, że jest spółką celową powołaną do realizacji zadań publicznych samorządu wojewódzkiego, a nie spółką komercyjną. Wszystkie udziały (100%) w kapitale spółki posiada Województwo Kujawsko-Pomorskie. Powstała ona przez wydzielenie z [...] spółki z o.o. i jest następcą prawnym tej spółki. W dniu [...] grudnia 2010 r. Województwo zawarło z [...] umowę o finansowanie [...] Powierniczego [...] ze środków Europejskiego [...] Rozwoju Regionalnego. W wyniku powyższego wydzielenia, na skarżącą przeszły prawa i obowiązki związane z pełnieniem funkcji menadżera [...] Powierniczego [...]. Projekt [...] to inicjatywa wspierająca mikro, małe
i średnie przedsiębiorstwa w województwie w formie pożyczek i poręczeń, finansowane ze środków unijnych. Działania wykonywane w ramach umowy stanowią jedną z form realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013. Instytucją zarządzającą RPO jest samorząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego reprezentowany przez zarząd Województwa. Począwszy od dnia [...] stycznia 2017 r. rozpoczął się tzw. okres wyjścia z IIF, tj. okres od zakończenia realizacji projektu do stwierdzenia przez instytucję zarządzającą prawidłowego wypełnienia przez skarżącą wszystkich zobowiązań określonych w umowie. Instytucja zarządzająca rozlicza ze skarżącą poniesione przez nią w okresie wyjścia z IIF koszty administracji i zarządzania [...] powierniczym w formie ryczałtu.
W związku z powyższym skarżąca zadała pytanie, czy wartość ryczałtu na pokrycie kosztów administracji i zarządzania rozliczanych i zwracanych skarżącej
w okresie wyjścia z IIF oraz wartość zwrotu kosztów postępowań egzekucyjnych podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przypadku uznania przez organ, że wymienione czynności podlegają VAT, spółka spytała, czy wartość ryczałtu na pokrycie kosztów administracji i zarządzania rozliczanych i zwracanych skarżącej w okresie wyjścia z IIF oraz wartość zwrotu kosztów postępowań egzekucyjnych, są zwolnione od podatku od towarów i usług.
Zdaniem spółki powyższe czynności nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ wykonując je realizuje zadania własne samorządu Województwa, a zatem działa jako podmiot prawa publicznego. Natomiast w przypadku uznania przez organ wskazanych czynności za podlegające VAT, w ocenie skarżącej, są one zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u.
W odniesieniu do pytania drugiego - będącego przedmiotem niniejszego postępowania - organ interpretujący stwierdził, że wniosek o wydanie interpretacji nie zawiera wszystkich potrzebnych informacji do wydania rozstrzygnięcia i pismem z dnia [...] listopada 2018 r. wezwał spółkę do doprecyzowania opisanego we wniosku stanu faktycznego. Pismem
z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. organ interpretujący, na podstawie art. 14g oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h O.p., pozostawił wniosek podatnika w zakresie pytania drugiego bez rozpatrzenia, wskazując, że na zadane pytanie III i IV zawarte w wezwaniu nie otrzymał precyzyjnych odpowiedzi. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. Inne utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Podkreślenia wymaga, że sprawa ta była przedmiotem rozstrzygnięcia w wyroku z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2097/19 przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylił wyrok WSA w Bydgoszczy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Należy zauważyć, że na podstawie art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA
z dnia 27 kwietnia 2011 r., II FSK 2084/09).
W podanym wyroku z 8 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd I instancji powinien "ustalić, czy w zaistniałym stanie faktycznym zasadne było pozostawienie wniosku interpretacyjnego bez rozpatrzenia. Dlatego punktem odniesienia dla rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego winny być okoliczności, które zdeterminowały takie a nie inne rozstrzygnięcie Organu interpretacyjnego: treść wniosku interpretacyjnego, wezwanie do uzupełnienia braków tego podania poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania skierowane do Strony oraz reakcja Wnioskodawcy na otrzymane wezwanie".
Obecnie zatem należy ponownie ocenić wydane postanowienia mając na uwadze wiążące wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią jest ocena czy organ właściwie zastosował w sprawie przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14g
§ 1 O.p. i w konsekwencji zasadnie pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącego [...] o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Zdaniem organu interpretacyjnego, udzielona przez skarżący [...] odpowiedź na wezwanie organu do usunięcia braków wniosku nie była wyczerpująca oraz precyzyjna i w związku z tym brak było możliwości wydania interpretacji. Według przeciwnego poglądu skarżącego [...], złożony przez niego wniosek, uzupełniony pismem z dnia
[...] grudnia 2018 r. spełniał wszelkie wymogi formalne, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., a zatem brak było podstaw do wydania postanowienia pozostawiającego ten wniosek bez rozpatrzenia.
Mając na uwadze tak nakreśloną płaszczyznę sporu na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem
o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się
z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania
i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1550/12, wyrok ten i orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się natomiast do charakteru postępowania interpretacyjnego z punktu widzenia podatnika, zwrócić należy uwagę, że w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Dlatego w orzecznictwie akcentuje się także, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.:
1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz
2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści.
Ponadto wskazuje się też, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 tej ustawy, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne,
a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz
z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 O.p.). Podkreśla się ponadto, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy O.p., nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania
i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy.
Ponadto należy zaznaczyć, że choć w art. 14b § 1 O.p. mowa jest o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik.
Jak już wyżej wskazano, przepis art. 14b § 3 O.p. nakłada na składającego wniosek
o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany
w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Organ nie może domniemywać intencji podatnika ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym
w rozumieniu O.p. i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14; wyrok WSA
w Poznaniu z 15 września 2021 r. sygn. akt I SA/Po 520/21). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 994/17).
W realiach rozpoznawanej sprawy należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub § 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. W myśl art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy m.in. art. 169 § 1-2 i 4 O.p. Stosownie do art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni,
z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Dzięki temu rozwiązaniu prawnemu wnioskodawca, co do zasady, otrzymuje również szansę naprawienia błędów i uzupełnienia braków w złożonym podaniu. Dopiero więc niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki, o których jest mowa w art. 14g § 1 O.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 774/20, wyrok NSA z 17 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/14, wyrok WSA w Łodzi z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 783/22).
Wychodząc z powyższych założeń Sąd wskazuje, że Inne prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu uznał, że skarżący [...]
w piśmie z [...] grudnia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, nie przedstawił precyzyjnie odpowiedzi na konkretne pytania skierowane przez organ (udzielił częściowej odpowiedzi).
I tak organ zadał w wezwaniu m.in. następujące pytania:
- czy wszystkie opisane we wniosku działania (czynności), które wnioskodawca wykonuje (jest zobowiązany wykonywać), mają na celu dokonanie transferów pieniężnych, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności i które
w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe? (pytanie III);
- czy wszystkie wskazane we wniosku czynności wykonywane przez wnioskodawcę na rzecz Województwa są czynnościami niezbędnymi, bez których nie doszłoby do realizowania transakcji lub wykonania usług wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy
o podatku od towarów i usług? (pytanie IV).
Powyższe miało znaczenie ze względu na treść przepisów wskazanego art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Stosownie do art. 43 ust. 15 ustawy, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu.
W ocenie Sądu, wobec pytania dotyczącego ww. zwolnienia od podatku konieczne było precyzyjne udzielenie odpowiedzi - w ramach przedstawienia stanu faktycznego - na postawione pytania. Natomiast podatnik na powyższe pytania nie udzielił jednoznacznych odpowiedzi. Odnośnie pytania oznaczonego jako III podniósł m.in., że "Poprzez takie sformułowanie pytania, Organ de facto domaga się od Wnioskodawcy, aby przesądził czy realizowane w ramach Umowy świadczenia są w istocie usługami "depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych..." w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT (z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE), podczas gdy Wnioskodawca nie definiuje swoich świadczeń tymi kategoriami prawno-podatkowymi
w ramach zawartej Umowy. To do Organu należy ocena czy szczegółowo opisane czynności są takimi właśnie usługami "prowadzenia rachunków pieniężnych, transakcji płatniczych..." w rozumieniu przepisów prawa podatkowego."
Po czym w sposób niejednoznaczny odpowiedział, że "W swoim zakresie Wnioskodawca jest w stanie wskazać", że wszystkie czynności wykonywane w ramach Umowy są niezbędne dla realizacji Projektu, którego celem i istotą jest wykreowanie HF (pożyczek pieniężnych i poręczeń kredytów) jako form wsparcia mikro i małych przedsiębiorstw
w województwie kujawsko-pomorskim w ramach RPO [...]." Następnie stwierdził, że "Konieczność wykonywania tych zadań przez Beneficjenta wynika ponadto z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (więcej informacji w tym przedmiocie przedstawiono w odpowiedzi na pytanie nr [...])" i tym samym odesłał organ do innych uregulowań prawnych.
Z kolei odnośnie pytania IV [...] zwrócił uwagę, że Organ nie powinien konstruować pytania poprzez bezpośrednie odniesienie się do treści art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., którą Wnioskodawca powołał jedynie we własnym stanowisku (nie zawiera jej w ogóle opis stanu faktycznego i zadane pytanie), gdyż to do Organu należy ocena, czy przedstawione w opisie stanu faktycznego świadczenia realizowane przez Wnioskodawcę wypełniają hipotezę normy prawnej zawartej w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT (lub jakiejkolwiek innej normy prawnej dotyczącej zwolnienia z VAT) i tym samym stanowią np. "usługi
w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych..." w rozumieniu nadanym im przez przepis prawa podatkowego.
W swoim zakresie Wnioskodawca wskazuje, że wszystkie opisane we wniosku czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Województwa Kujawsko-Pomorskiego są konsekwencją określonych postanowień powszechnie obowiązującego prawa krajowego i unijnego, które regulują inicjatywę [...] i dla realizacji tego przedsięwzięcia Wnioskodawca oraz Województwo nie miały możliwości rezygnacji z jakichkolwiek działań, które zostały opisane we wniosku."
Po czym [...] odesłał Organ do wielu regulacji prawnych w tym do: rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego [...] Rozwoju Regionalnego, Europejskiego [...] Społecznego oraz [...] Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1080/2006 w sprawie Europejskiego [...] Rozwoju Regionalnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1783/999, rozporządzenia Komisji nr 1828/2006 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego [...] Rozwoju Regionalnego, Europejskiego [...] Społecznego oraz [...] Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego [...] Rozwoju Regionalnego, ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ustawy o samorządzie województwa, ustawy o finansach publicznych, ustawy Prawo zamówień publicznych, ustawy Prawo bankowe oraz wielu innych jeszcze regulacji prawnych w tym rozporządzeń, uchwał, kontraktów i not.
Zdaniem tut. Sądu udzielenie odpowiedzi na postawione pytania powinno być jednoznaczne, a nie "domyślne" poprzez odwołanie się do wielu aktów prawnych
z różnych dziedzin. Czym innym jest bowiem przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego (lub elementów zdarzenia przyszłego), a czym innym powołanie się na obowiązki wynikające z przywołanych kilkunastu aktów prawnych. Poprzez wskazywanie przez skarżącego aktów prawnych, organ nie może poszukiwać odpowiedzi na pytania dotyczące jaki jest stan faktyczny. Organ miał prawo zadać ww. pytania i uzyskać na nie odpowiedzi, skoro podatnik wystąpił o interpretację przepisów prawa podatkowego. Rację należy przyznać organowi, że w opisanych okolicznościach, bez uzupełnienia opisu stanu faktycznego w żądanym zakresie, organ w pierwszej kolejności musiałby przesądzić, jaki jest rzeczywisty charakter realizowanych czynności i ustalić czy faktycznie wszystkie wykonywane czynności mają na celu dokonanie transferów pieniężnych, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności, które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych oraz powodują zmiany prawne oraz finansowe. Trafny jest wniosek Dyrektora KIS, że takie działanie mogłoby stanowić element prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej, jednakże w postępowaniu interpretacyjnym organ nie ma prawnych możliwości badania rzeczywistego charakteru czynności realizowanych na podstawie umowy, a tym bardziej ustalania go w kontekście obowiązków wynikających
z wielu regulacji prawnych powoływanych w odpowiedzi na wezwanie.
W skardze na s. 27 odnośnie pytania IV skarżący [...] podważając stanowisko Dyrektora podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie przecież wskazał, iż "wszystkie opisane we wniosku czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Województwa Kujawsko-Pomorskiego są konsekwencją określonych postanowień powszechnie obowiązującego prawa krajowego i unijnego, które regulują inicjatywę [...] i dla realizacji tego przedsięwzięcia Wnioskodawca oraz Województwo nie miały możliwości rezygnacji z jakichkolwiek działań, które zostały opisane we wniosku" oraz dokładnie wymienił te podstawy prawne, co zdaniem Wnioskodawcy stanowi
w istocie jednoznaczną odpowiedź na zadane pytanie. W konsekwencji uważa, że "Jeżeli "dla realizacji tego przedsięwzięcia Wnioskodawca oraz Województwo nie miały możliwości rezygnacji z jakichkolwiek działań, które zostały opisane we wniosku", to
w ocenie strony skarżącej oczywistym jest, że są one "niezbędne" do realizacji transakcji. W związku z tym uważa, iż "Odpowiedź Skarżącej nie wymaga zatem żadnej szczegółowej wykładni - stwierdzenie, że nie było możliwości rezygnacji z jakichkolwiek działań dla realizacji przedsięwzięcia wskazuje bez cienia wątpliwości, że były one "niezbędne" albowiem bez nich nie doszłoby do realizacji projektu."
Dalej [...] wywodzi, iż różnica jest tylko taka, że "stwierdzenie Skarżącego ("wszystkie opisane we wniosku czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Województwo Kujawsko-Pomorskiego są konsekwencją określonych postanowień powszechnie obowiązującego prawa krajowego i unijnego i dla realizacji tego przedsięwzięcia Wnioskodawca oraz Województwo nie miały możliwości rezygnacji
z jakichkolwiek działań, które zostały opisane we wniosku") stanowi jednoznaczny fakt, który nie podlega możliwości zakwestionowania, natomiast posłużenie się prostym terminem "niezbędne", może zawierać w sobie pewien element oceny rzeczywistości (np. użyte w znaczeniu "bardzo potrzebne")."
Zdaniem tut. Sądu powyższe stanowisko skarżącego [...] na gruncie instytucji interpretacji prawa podatkowego jest błędne. Nie można bowiem unikać udzielenia jednoznacznej odpowiedzi co do stanu faktycznego, a poprzez wymijające wyjaśnienia z odwołaniem się do szeregu aktów prawnych, przyjąć ostatecznie, że odpowiedź na zadane pytanie jest przecież udzielona, bo jej sformułowania - wprawdzie inne niż wskazane w pytaniu – to należy odczytywać tak jak posłużonymi się w pytaniu organu. Odpowiedzi na pytania dotyczące stanu faktycznego nie można doszukiwać się w sposób pośredni, domniemywać go, a tym bardziej niejako przyjmować go poprzez analizę wielu przepisów prawnych, do których [...] odesłał Dyrektora KIS.
Należy stwierdzić, że skarżący [...] popada wręcz w sprzeczność, bo z jednej strony podnosi w skardze, że udzielił odpowiedzi na zadane pytania w wezwaniu,
a z drugiej strony twierdzi, że nie mógł udzielić odpowiedzi, bowiem "Podatnik nie mógł tego zrobić, ponieważ udzielenie odpowiedzi w sposób wymagany przez Organ de facto wypaczyłoby istotę wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i doprowadziłoby do pozbawienia interpretacji wydanej w tak skonstruowanym stanie faktycznym jakiejkolwiek mocy ochronnej." (s. 25 skargi).
Tut. Sąd w pełni za uprawnione ocenia stanowisko Dyrektora KIS, że organ nie jest zobowiązany do dokonania oceny charakteru i zakresu działań stron w ramach zawieranych umów na podstawie aktów prawnych i dokumentów urzędowych, które Wnioskodawca wymienił w 18 pozycjach odpowiedzi na wezwanie. Skarżący wymaga
w ten sposób od Dyrektora, aby poszukiwał i analizował wszystkie akty prawne, na podstawie których nawiązywane są stosunki cywilnoprawne, ustalał w ramach postępowania interpretacyjnego charakter i zakres działania stron i w ten sposób sam odpowiedział sobie jaki jest stan faktyczny/zdarzenie przyszłe.
Precyzyjne i dokładne przedstawienie we wniosku interpretacyjnym opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na kanwie którego organ interpretacyjny następnie dokonuje interpretacji przepisów prawa podatkowego, stanowi zatem istotny warunek dopuszczalności merytorycznej oceny prezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska interpretacyjnego co do tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Tylko bowiem wówczas interpretacja spełnia swój cel
Zdaniem Sądu w takiej sytuacji, organ zasadnie pozostawił wniosek skarżącego [...] bez rozpatrzenia, albowiem skarżący nie usunął wszystkich braków wniosku wymienionych przez organ w wezwaniu z [...] listopada 2018 r. Na akceptację zasługuje stanowisko Dyrektora, zgodnie z którym nie można się zgodzić z zarzutami skarżącego [...] co do opinii, że żądane przez organ informacje nie stanowią stanu faktycznego, lecz są częścią oceny prawnej. Okoliczność, czy dane działania mają na celu dokonanie transferów pieniężnych, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności i które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne oraz finansowe powinna wynikać z opisu sprawy. W przypadku prowadzenia kontroli celno-skarbowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających, niewątpliwie okoliczność ta podlegałaby badaniu i ustaleniu przez organ, jednakże nie wchodzi to w zakres postępowania dotyczącego interpretacji indywidualnych. Podobnie należy ocenić zagadnienie "niezbędności" określonych czynności w celu dokonania transferów pieniężnych.
W tym miejscu należy podkreślić, że rola organu interpretacyjnego sprowadza się do oceny prawidłowości przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanowiska. Organ nie może natomiast działać w sferze domysłów, domniemań i przypuszczeń jakie intencje przyświecały występującemu z wnioskiem podmiotowi, gdy przedstawiał stan faktyczny, w zakresie którego zadał pytanie. W sytuacji, gdy organ uzna, że podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji nie spełnił wszystkich wymogów,
o których mowa w przepisach O.p. (co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie), to wówczas powinien wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie dostrzeżonych braków, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący [...] nie wywiązał się z nałożonych na niego przez organ w wezwaniu obowiązków, to organ zasadnie pozostawił ten wniosek bez rozpatrzenia.
Sąd stwierdza zatem, że skarżący F. nie podał we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej opisu stanu faktycznego zgodnie ze standardem, który określa O.p., ani też nie uzupełnił go w sposób wskazany w wezwaniu organu do jego uzupełnienia. Wprawdzie [...] na wezwanie Dyrektora złożył obszerne pismo z wyjaśnieniami, lecz jedynie w części odpowiadały one na wezwanie organu interpretacyjnego. Nadal część
z niejasnych, a istotnych elementów stanu faktycznego nie doczekała się konkretyzacji
i precyzyjnego oraz jednoznacznego uzupełniania.
W konsekwencji w indywidualnych okolicznościach tej sprawy nie można zarzucić Dyrektorowi KIS przerzucenia ciężaru interpretacyjnego na skarżący [...]
i oczekiwania od niego, aby to on, nie zaś organ interpretacyjny dokonał interpretacji przepisów, o których interpretację wnosił. Brak uzupełnienia wniosku w zakresie podanym w wezwaniu i wskutek tego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia nie narusza zasady zaufania do organów. Również okoliczność, że skarżący [...] nie podziela stanowiska Dyrektora, nie oznacza, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu i narusza zasadę przekonywania. W tym kontekście uprawnione jest stanowisko organu, że nie ma podstaw do odwoływania się skarżącego do interpretacji wydanych w zbliżonych stanach faktycznych, bowiem nie mogą one mieć charakteru wiążącego w przedmiotowej sprawie. Nie zachodziła też konieczność dalszego rozbudowywania uzasadnienia przez organ, bowiem przedstawione w postanowieniu stanowisko odpowiada wymogom z O.p., jest jasne, klarowne i podaje okoliczności faktyczne i prawne, które spowodowały o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że w realiach rozpoznawanej sprawy Inne prawidłowo odstąpił od wydania oczekiwanej przez skarżący [...] interpretacji. W związku z tym zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, w tym przepisów art. 14b § 3, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h oraz 14b § 1, art. 14g § 1 i art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u. należy uznać za niezasadny.
Na marginesie Sąd wskazuje, że pozostawienie wniosku skarżącego [...] bez rozpatrzenia nie zamyka drogi do wystąpienia do organu z kolejnym wnioskiem o wydanie interpretacji. W przypadku takiej sytuacji skarżący [...] powinien precyzyjniej opisać stan faktyczny sprawy.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.