I SA/BD 77/21

I SA/Bd 77/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2021-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Agnieszka Olesińska /przewodniczący/
Tomasz Wójcik /sprawozdawca/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1090/21 - Wyrok NSA z 2024-10-29
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1426
art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 15, art. 30a ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. o. w T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę
Uzasadnienie
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej A.D. Sp. z o.o. w T. (dalej także: Skarżąca, Spółka, Wnioskodawca) podała, że jest polskim rezydentem podatkowym i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Wnioskodawca planuje przystąpienie do programu ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (dalej – "UFK"), którym objęci będą pracownicy Wnioskodawcy. UFK to wydzielony fundusz aktywów w ubezpieczeniu na życie z funduszem kapitałowym, stanowiący rezerwę tworzoną ze składek ubezpieczeniowych, która jest inwestowana w sposób określony w umowie ubezpieczenia. Fundusze te stanowią integralną część składową polisy z UFK, która ma charakter ochronno-inwestycyjny. Celem objęcia pracowników ubezpieczeniem na życie z UFK będzie:
- stworzenie czynnika motywującego pracowników. Spółka chciałaby w sposób pozytywny motywować personel do większego zaangażowania w jej sprawy. Spółka chciałaby zachęcić do uczciwego i odpowiedzialnego zachowania;
- spółka chciałaby wytworzyć z pracownikami silną więź, stworzyć poczucie lojalności;
- spółka chciałaby zatrzymać u siebie wartościowe osoby, stworzyć mechanizmy, które spowodują, że pracownicy będą chcieli pracować długoterminowo;
- spółka chciałaby zapewnić pracownikom komfort psychiczny poprzez udzielenie zabezpieczenia na wypadek choroby/śmierci;
- spółka chciałaby umożliwić pracownikom możliwość odkładania i akumulowania środków pieniężnych na przyszłość, co wobec niepewnej i niejasnej sytuacji systemu ubezpieczeń społecznych, może okazać się dla pracowników szczególnie atrakcyjne;
- spółka chce zaoferować pracownikom dodatkowe wsparcie, tak aby jej oferta jako pracodawcy była konkurencyjna na rynku pracy, co biorąc pod uwagę niską stopę bezrobocia, jest zadaniem niezwykle ważnym.
Stroną umowy będzie towarzystwo ubezpieczeniowe i Wnioskodawca (jako ubezpieczający). Pracownik Wnioskodawcy będzie natomiast ubezpieczonym, a więc podmiotem uprawnionym z umowy ubezpieczenia. Składki ubezpieczeniowe opłacane będą przez Wnioskodawcę jako ubezpieczającego. Zawarta umowa ubezpieczeniowa będzie umową indywidualną, zawieraną oddzielnie dla poszczególnych ubezpieczonych. Umowa ubezpieczenia na życie z UFK skonstruowana jest w ten sposób, że przewiduje podział składki opłacanej przez ubezpieczającego na dwie części:
1) część ochronną (ubezpieczeniową), funkcja ochronna ma być realizowana przez zapewnienie ubezpieczonemu w okresie ubezpieczenia ochrony na wypadek śmierci oraz innych zdarzeń ubezpieczeniowych, tj. choroby, wypadki (stosownie do postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia - OWU);
2) cześć inwestycyjną - przeznaczoną na nabycie jednostek uczestnictwa ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego.
Uprawnionym do środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w trakcie ich gromadzenia będzie Wnioskodawca jako ubezpieczający, zaś z chwilą wypłaty - ubezpieczony pracownik. Rekomendowany przez ubezpieczyciela minimalny czas trwania umowy ubezpieczenia na życie z UFK wynosi 10 lat. Rachunek dotyczący części inwestycyjnej dzieli się na dwa rodzaje:
a) podstawowy - rachunek ten będzie regularnie opłacany przez Wnioskodawcę przez czas oznaczony w umowie ubezpieczenia w wybranej wysokości. Wnioskodawca jako ubezpieczający, ma ograniczoną możliwość dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunku podstawowym;
b) dodatkowy - na rachunek ten Wnioskodawca może dokonywać jednorazowych, dobrowolnych wpłat w dowolnej wysokości.
W czasie obowiązywania umowy ubezpieczenia podmiotem uprawnionym do składania wniosków o wypłatę środków z konta dodatkowego jest wyłącznie Wnioskodawca (ubezpieczający). Wskazany podział części inwestycyjnej składki ubezpieczeniowej wynika z funkcji, jaką pełni UFK. Konto podstawowe zapewnia stały wpływ środków (w określonej w umowie wysokości), jednocześnie zapewniając nienaruszalność tych środków w czasie trwania umowy ubezpieczenia. Z kolei konto dodatkowe zapewnia możliwość dokonywania wpłat w dowolnej wysokości, co może spowodować znaczne zwiększenie sumy ubezpieczenia oraz środków inwestycyjnych pracownika zgromadzonych na UFK. Z drugiej strony, zapewniona zostaje również swoboda wypłaty tych środków jeszcze w trakcie trwania ubezpieczenia. Uprawnionym do otrzymania świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia na życie z UFK jest ubezpieczony pracownik, a w przypadku jego śmierci środki zgromadzone na polisie mogą przypaść uposażonym - będącym innymi podmiotami, niż ubezpieczony i ubezpieczający. Umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono będzie wykluczała:
- wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
- możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy
- wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.
Umowa ubezpieczenia na życie z UFK, którą zamierza zawrzeć Wnioskodawca, została wymieniona w załączniku do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej - w dziale I pt. "Ubezpieczenia na życie" i należy do grupy pierwszej określonej mianem "Ubezpieczenia na życie". Jak już wskazano, istnieje możliwość, aby dodatkowe, nieobowiązkowe wpłaty zasilały rachunek dodatkowy części inwestycyjnej. Wnioskodawca planuje dokonywanie takich dodatkowych wpłat w razie osiągania dobrych wyników finansowych, czy też w okresach dobrej koniunktury gospodarczej. Ma to na celu premiowanie pracowników, którzy przyczyniają się do wyników finansowych Wnioskodawcy. Możliwość dokonywania wypłat z rachunku dodatkowego części inwestycyjnej będzie przewidziana w umowie ubezpieczenia. Zgodnie z jej treścią, w czasie trwania umowy będzie można bez ograniczeń dysponować tylko pieniędzmi gromadzonymi na rachunku dodatkowym - z rachunku tego będzie można w każdym czasie dokonywać jednorazowych wypłat. Wiąże się to jednak z pobraniem dodatkowych opłat transakcyjnych wskazanych w tabeli opłat i prowizji zakładu ubezpieczeń. W celu dokonania wypłaty, konieczne jest złożenie w tym zakresie stosownego wniosku przez ubezpieczającego. Wnioskodawca jest zatem jedynym podmiotem uprawnionym do złożenia takiego wniosku. Z uwagi na motywacyjny charakter ubezpieczenia z UFK, Wnioskodawca zakłada przekazywanie części lub całości wypłaconych środków (pochodzących z rachunku dodatkowego części inwestycyjnej ubezpieczenia) na rzecz ubezpieczonych pracowników. Na skutek złożenia stosownego wniosku ubezpieczający (Wnioskodawca) skorzysta ze swojego uprawnienia i dokona wypłaty całości bądź części środków zgromadzonych w ramach części inwestycyjnej. Takie wypłaty na rzecz pracownika, dokonywane przez zakład ubezpieczeń zgodnie z dyspozycją Wnioskodawcy, mogą odbywać się okresowo, w regularnych lub nieregularnych odstępach czasu. Wskazane powyżej zasady wypłat nie dotyczą rachunku podstawowego części inwestycyjnej ubezpieczenia. Wypłata jakichkolwiek środków z tego rachunku może nastąpić dopiero po upływie okresu, na jaki zawarta została umowa ubezpieczenia (co najmniej 10 lat). Jednocześnie w piśmie uzupełniającym Wnioskodawca doprecyzował, że uprawnionym do środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w trakcie ich gromadzenia będzie Wnioskodawca jako ubezpieczający, zaś z chwilą wypłaty – ubezpieczony pracownik. Oznacza to, że uprawnienie Wnioskodawcy jest ograniczone jedynie do złożenia wniosku o wypłatę środków. Prawo do wypłaconych środków będzie przysługiwało wyłącznie pracownikowi – jako ubezpieczonemu. Pracodawca nie będzie mógł dokonać wypłaty na swoją rzecz.
W związku z powyższym opisem zadano pytanie (oznaczone we wniosku nr 2): czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca powinien pobrać zaliczkę na podatek dochodowy z tytułu opłaconej na rzecz pracownika składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej lub od środków wypłaconych z części inwestycyjnej polisy na rzecz pracownika? W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zdaniem Wnioskodawcy na pytanie to należy odpowiedzieć przecząco.
W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu organ podał, że mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1426 ze zm.) – dalej jako: "u.p.d.o.f.", stwierdzić należy, iż składka opłacona przez Wnioskodawcę (Ubezpieczającego) w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym w części inwestycyjnej – stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., w dacie poniesienia wydatku przez Wnioskodawcę, czyli w dacie zapłaty składki firmie ubezpieczającej. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika bowiem jednoznacznie, że to pracownik Wnioskodawcy będzie ubezpieczonym, a więc podmiotem uprawnionym z umowy ubezpieczenia oraz, że prawo do wypłaconych środków będzie przysługiwało wyłącznie pracownikowi – jako ubezpieczonemu. Pracodawca nie będzie mógł dokonać wypłaty na swoją rzecz. Ponadto w opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazał, że z uwagi na motywacyjny charakter ubezpieczenia z UFK, zakłada przekazywanie części lub całości wypłaconych środków (pochodzących z rachunku dodatkowego części inwestycyjnej ubezpieczenia) na rzecz 10 ubezpieczonych pracowników. Na skutek złożenia stosownego wniosku ubezpieczający (Wnioskodawca) skorzysta ze swojego uprawnienia i dokona wypłaty całości bądź części środków zgromadzonych w ramach części inwestycyjnej. Takie wypłaty na rzecz pracownika, dokonywane przez zakład ubezpieczeń zgodnie z dyspozycją Wnioskodawcy, mogą odbywać się okresowo, w regularnych lub nieregularnych odstępach czasu. Natomiast wypłata środków z rachunku podstawowego części inwestycyjnej może nastąpić dopiero po upływie okresu, na jaki zawarta została umowa ubezpieczenia (co najmniej 10 lat). Zatem skoro pracownik Wnioskodawcy zostaje objęty ochroną ubezpieczeniową i to pracownik jest uprawniony do otrzymania środków – to również w przypadku składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej ma miejsce przysporzenie majątkowe po jego stronie. Zatem w momencie opłacenia przez Wnioskodawcę składki ubezpieczeniowej pracownik uzyskuje przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Na powstanie po stronie pracownika przychodu ze stosunku pracy, w momencie opłacenia składki przez pracodawcę nie wpływa okoliczność, że pracownik uzyska po kilku latach uprawnienie do otrzymania kwoty z tytułu objęcia go ubezpieczeniem dodatkowym w zakresie składki inwestycyjnej.
W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca opłacać będzie bowiem za pracownika składkę, którą pracownik musiałby finansować z własnych środków, gdyby na własną rękę przystąpił do analogicznego ubezpieczenia. Niewątpliwie zatem uzyska korzyść z tego tytułu, że opłaty składki dokonywać będzie za niego pracodawca. Skoro pracownik nie poniesie żadnych wydatków związanych z opłaceniem składki na ubezpieczenie, w tym inwestycyjne, to każda wypłata na jego rzecz z tytułu realizacji umowy ubezpieczenia będzie dla niego korzystna. Powyższe oznacza, że Spółka jako płatnik, od opłaconej za pracowników składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej będzie obowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy z ww. tytułu. Dochód z polisy, o którym mowa w art. 24 ust. 15 u.p.d.o.f., podlegać będzie opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. Obowiązek poboru tego podatku nie będzie ciążył jednak na Spółce. Natomiast wypłacone pracownikowi środki z umowy ubezpieczeniowej – do wysokości uprzednio zapłaconych przez pracodawcę składek - nie będą stanowić przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., a w konsekwencji późniejsza wypłata środków zgromadzonych w Funduszu – poza dochodem, o którym mowa w art. 24 ust. 15 – nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie nie będzie mogła być objęta zwolnieniem przedmiotowym, gdyż stosowanie tego zwolnienia ma charakter wtórny w stosunku do powstania przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W złożonej skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzucając:
1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
- art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż opłacane przez pracodawcę składki w części inwestycyjnej stanowią przychód ze stosunku pracy;
- art. 31 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż zakład pracy jest obowiązany jako płatnik obliczyć i pobrać zaliczki na podatek dochodowy od uiszczonych przez siebie składek w części inwestycyjnej.
Ponadto, z ostrożności:
- art. 21 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 24 ust. 15 oraz art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wypłata środków zgromadzonych w Funduszu dochodem, o którym mowa w art. 24 ust. 15 ww. ustawy - nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie nie będzie mogła być objęta zwolnieniem przedmiotowym, jakoby stosowanie tego zwolnienia ma charakter wtórny w stosunku do powstania przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak też z dalej idącej posuniętej ostrożności procesowej
2) naruszenie prawa procesowego tj.:
- art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325), w związku z nieuwzględnieniem podniesionej przez wnioskodawcę argumentacji,
- art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z wydaniem interpretacji bez rzetelnej, wnikliwej oceny opisanego stanu faktycznego w kontekście mających zastosowanie u.p.d.o.f.
Zdaniem Skarżącej kluczowym dla sprawy jest uchwycenie i dobre zrozumienie różnic między częścią ochronną a częścią inwestycyjną składki. W przypadku części ochronnej składki nie ma wątpliwości, że ubezpieczony pracownik uzyskuje określoną korzyść. Już bowiem w dacie uiszczenia tej części składki, pracownik uzyskuje pełną ochronę ubezpieczeniową. Wystąpienie zdarzenia objętego ubezpieczeniem w dowolnym momencie po opłaceniu składki, skutkuje realizacją i wypłatą określonych świadczeń. Realizacja tych świadczeń nie wymaga składania odrębnych oświadczeń woli czy dyspozycji przez pracodawcę. W przypadku uiszczenia składki w części ochronnej, pracownik uzyskuje realny profit, możliwy do zrealizowania w każdym momencie (pod warunkiem wystąpienia określonego zdarzenia ubezpieczeniowego). Jest to wartość w sposób faktyczny otrzymana przez pracownika. Całkowicie odmiennie przedstawia się natomiast sytuacja prawna ubezpieczającego i ubezpieczonego w przypadku części inwestycyjnej składki. Składka w części inwestycyjnej nie generuje ochrony ubezpieczeniowej na rzecz pracownika. Pracownik nie uzyskuje gwarancji wypłaty świadczeń w przypadku wystąpienia określonego zdarzenia. Wypłata nie jest uzależniona od wystąpienia obiektywnie sprawdzalnych przesłanek. Uprawnionym do środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w trakcie ich gromadzenia będzie Skarżąca. Będzie jedynym dysponentem tych środków. Pracownik nie ma prawa wydać dyspozycji o wypłacie. Realizacja wypłaty nie zależy więc od Jego woli. W ujęciu prawnym, nie ma na nią wpływu. Naturalnie, zgodnie z założeniami, w normalnym toku zdarzeń, środki finalnie powinny trafić do ubezpieczonego. Nie jest to jednak pewne. Z całą pewnością nie sposób tej kwestii uznawać za przesądzoną już w chwili zapłaty składki przez pracodawcę. Korzyść może powstać po stronie ubezpieczonego-pracownika dopiero w dacie faktycznego otrzymania środków z polisy, tj.: - w związku z decyzją ubezpieczającego o prawie do wypłaty środków zgromadzonych na polisie na rzecz ubezpieczonego (tzw. wykup przez ubezpieczonego bez opłat likwidacyjnych) lub - z decyzją ubezpieczającego o cesji praw i obowiązków z polisy na rzecz ubezpieczonego. Do czasu wystąpienia tych zdarzeń, fakt opłacania przez pracodawcę składki w części inwestycyjnej, pozostaje neutralny dla pracownika. Podstawa opodatkowania i moment powstania obowiązku podatkowego będą w opisanym zdarzeniu przyszłym inne. Z powyższego wynika, że w przypadku otrzymania świadczenia w postaci zysku z polisy ubezpieczeniowej, opodatkowaniu podlega dochód, rozumiany - zgodnie z wyżej przytoczonym art. 24 ust. 15 u.p.d.o.f. jako różnica między wypłaconą kwotą świadczenia a sumą składek wpłaconych do towarzystwa ubezpieczeniowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia [...] marca 2021 r. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko przedstawiając na jego poparcie dalszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi.
Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w sformułowanym we wniosku pytaniu podatnika, przedstawionego przez niego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej. Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności organ wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej jego oceny, winno wskazywać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej).
Kontrola sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, w swojej istocie, polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ponadto stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 kwietnia 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. (k. 54 akt sądowych).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18. Powyższe znajduje także oparcie w poglądzie zaprezentowanym w uchwale NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19.
Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego.
Przed wydaniem wyroku umożliwiono Skarżącej wypowiedzenie się w sprawie i strona z tej możliwości skorzystała.
Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Przedmiot sporu w niniejszej sprawie dotyczy obciążenia Skarżącej, w przedstawionych okolicznościach związanych z planowanym przystąpieniem do UFK, obowiązkami płatnika w odniesieniu do opłaconej składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej lub środków wypłaconych na rzecz pracownika z części inwestycyjnej polisy.
Zdaniem Wnioskodawcy, przychodem pracownika ze stosunku pracy będzie część ochronna opłaconej na rzecz pracownika składki ubezpieczeniowej. W tym zakresie nie ma wątpliwości, że po stronie pracownika w dacie zapłaty składki powstaje przychód ze stosunku pracy, odpowiadający wartości zapłaconej przez Wnioskodawcę składki w części ochronnej.
Natomiast, w przypadku opłacenia przez Wnioskodawcę za pracownika części inwestycyjnej składki, po stronie ubezpieczonego (pracownika) nie powstaje żadna wymierna korzyść materialna w trakcie trwania stosunku pracy i równoczesnego pozostawania ubezpieczonym na podstawie Umowy. Stroną umowy - właścicielem polisy i opłacającym składki jest wyłącznie Wnioskodawca, jako ubezpieczający. W zakresie konta podstawowego dopiero w momencie upływu okresu, na który umowa została zawarta ubezpieczony będzie miał prawo do otrzymania świadczenia z tytułu dożycia ostatniego dnia okresu, na jaki została zawarta umowa. W przypadku śmierci ubezpieczonego, środki zgromadzone na polisie mogą przypaść uposażonym - będącym innymi podmiotami niż ubezpieczony i ubezpieczający. Z kolei, w zakresie konta dodatkowego pracownik (ubezpieczony) uzyskuje korzyść majątkową dopiero z chwilą wypłaty środków z tego konta na jego rzecz. Dopiero w tym momencie pracownik uzyskuje jakiekolwiek przysporzenie majątkowe z części inwestycyjnej polisy. Do tej chwili to Wnioskodawca jako ubezpieczający, dysponuje środkami zgromadzonymi na koncie dodatkowym części inwestycyjnej polisy. Kwoty otrzymane przez pracownika z części inwestycyjnej polisy (czy to z konta podstawowego czy to dodatkowego) będą stanowiły przychód tego pracownika z chwilą uzyskania tych środków. Będzie to jednak przychód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., w zakresie, w jakim wypłacona kwota odpowiada sumie wpłaconych składek. Jeśli otrzymana kwota przekroczy wartość wpłaconych składek, to pracownik uzyska przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 24 ust. 15 i 15a u.p.d.o.f. W rezultacie, zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on zobowiązany do pobrania i zapłacenia zaliczek na podatek dochodowy od wpłacanych przez siebie składek na ubezpieczenie pracownika w części inwestycyjnej, jak również od przychodu uzyskanego przez pracownika, z tytułu wypłaconych mu środków z części inwestycyjnej polisy.
Natomiast w ocenie organu, przychodem ze stosunku pracy jest m.in. opłacona przez pracodawcę składka w części ochronnej polisy o charakterze ochronno-inwestycyjnym, gdzie ubezpieczonym jest pracownik, a przychód powstaje w momencie zapłacenia składki przez pracodawcę. Także składka opłacona przez Wnioskodawcę (Ubezpieczającego) w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie z UFK w części inwestycyjnej stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., w dacie poniesienia wydatku przez Wnioskodawcę, czyli w dacie zapłaty składki firmie ubezpieczającej. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika bowiem jednoznacznie, że to pracownik Wnioskodawcy będzie ubezpieczonym, a więc podmiotem uprawnionym z umowy ubezpieczenia, oraz że wypłata jest możliwa tyko na rzecz ubezpieczonego, tj. pracownika, a Wnioskodawca nie będzie dokonać wypłaty na swoją rzecz.
W ocenie organu na powstanie po stronie pracownika przychodu ze stosunku pracy w momencie opłacenia składki przez pracodawcę nie wpływa okoliczność, że pracownik uzyska po kilku latach uprawnienie do otrzymania kwoty z tytułu objęcia go ubezpieczeniem dodatkowym w zakresie składki inwestycyjnej. W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca opłacać będzie bowiem za pracownika składkę, którą pracownik musiałby finansować z własnych środków, gdyby na własną rękę przystąpił do analogicznego ubezpieczenia. Niewątpliwie zatem uzyska korzyść z tego tytułu, że opłaty składki dokonywać będzie za niego pracodawca. Skoro pracownik nie poniesie żadnych wydatków związanych z opłaceniem składki na ubezpieczenie, w tym inwestycyjne, to każda wypłata na jego rzecz z tytułu realizacji umowy ubezpieczenia będzie dla niego korzystna.
Organ wyjaśnił również, że dochód z polisy, o którym mowa w art. 24 ust. 15 u.p.d.o.f., podlegać będzie opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. Obowiązek poboru tego podatku nie będzie ciążył jednak na Wnioskodawcy. Natomiast wypłacone pracownikowi środki z umowy ubezpieczeniowej – do wysokości uprzednio zapłaconych przez pracodawcę składek – nie będą stanowić przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., a w konsekwencji późniejsza wypłata środków zgromadzonych w Funduszu – poza dochodem, o którym mowa w art. 24 ust. 15 – nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę należy podzielić pogląd prezentowany przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
W rozważanej sprawie nie jest sporne, iż opłacanie przez Spółkę za pracownika składki ubezpieczeniowej w części ochronnej, stanowi przychód ubezpieczonego pracownika ze stosunku pracy, odpowiadający wysokości opłaconej składki, który powstaje w momencie zapłaty tej składki ubezpieczycielowi. W tej kwestii strony prezentują zasadniczo tożsame, prawidłowe zdaniem Sądu stanowisko.
Natomiast w spornej sprawie, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Przychodami natomiast w myśl art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jeżeli więc nie będzie możliwe przyporządkowanie określonego świadczenia, do któregokolwiek ze źródeł przychodu, to nie będzie ono stanowiło przychodu podlegającego opodatkowaniu.
W art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowiącym katalog źródeł przychodów, w pkt 1 wymieniono m.in. stosunek pracy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przychodem ze stosunku pracy, jest zatem każda wypłata i świadczenie, powodujące przysporzenie po stronie pracownika, a mające swoje źródło w łączącym go z pracodawcą stosunkiem pracy. Nie jest przy tym istotne, czy pracodawca pokrywa wypłatę tych świadczeń ze środków własnych czy też poprzez zapewnienie wypłaty tych świadczeń ze źródeł bezpośrednio z pracodawcą niezwiązanych. Decydujące jest, czy świadczenie to może otrzymać wyłącznie pracownik, czy też inna osoba niezwiązana z pracodawcą stosunkiem pracy i czy między świadczeniem a stosunkiem pracy istnieje związek faktyczny i prawny (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1179/16, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Mając na uwadze przedstawione ramy prawne, w ocenie składu orzekającego rację ma organ, że składka opłacona przez Wnioskodawcę jako pracodawcę i ubezpieczającego na rzecz pracownika, w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie z UFK w części inwestycyjnej również stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., który w opisanym zdarzeniu przyszłym powstaje w dacie zapłaty składki ubezpieczycielowi.
Ponadto należy zwrócić uwagę na pogląd prezentowany orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle zbliżonego stanu faktycznego w odniesieniu do zwolnienia od podatku dochodowego przychodu uzyskanego z tytułu częściowego lub całkowitego wykupu z polisy ochronno-inwestycyjnej na rzecz pracownika, że przychód ten należy zaliczyć do przychodu ze stosunku pracy (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 59/17, publ. CBOSA). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będzie miało zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., w części odpowiadającej kwocie składek wpłaconych przez pracodawcę Spółkę. Wypłata tych środków nie powoduje bowiem powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu, gdyż dotyczy środków, które podlegają opodatkowaniu (w wysokości zapłaconej składki przez pracodawcę) na moment wpłaty składek. A zatem, ich późniejsza wypłata - poza dochodem, o którym mowa w art. 24 ust. 15 u.p.d.o.f., nie powoduje powstania przychodu w rozumieniu przepisów tej ustawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż opłacenie przez pracodawcę składek na ubezpieczenie, zarówno w części ochronnej jak i inwestycyjnej, kreuje na moment ich wpłaty przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., w wysokości opłaconych składek. Wprawdzie organ w wydanej interpretacji poczynił rozważania dotyczące nieodpłatnych świadczeń, jednak ostatecznie prawidłowo przyjął, że składka opłacona przez Wnioskodawcę w części inwestycyjnej stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, a Wnioskodawca, jako płatnik, od opłaconej za pracowników składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej, będzie obowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy.
Odwołując się do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego należy uwypuklić, że programem ubezpieczenia na życie z UFK objęci będą pracownicy Wnioskodawcy. Polisa ma charakter ochronno-inwestycyjny. Celem objęcia pracowników ubezpieczeniem na życie z UFK będzie stworzenie czynnika motywującego pracowników, wytworzenie z pracownikami silnej więzi i lojalności, zatrzymanie wartościowych osób i stworzenie mechanizmów, które spowodują, że pracownicy będą chcieli pracować długoterminowo, zapewnienie pracownikom komfortu psychicznego poprzez udzielenie zabezpieczenia na wypadek choroby/śmierci, umożliwienie pracownikom możliwości akumulowania środków pieniężnych na przyszłość, zaoferowanie pracownikom dodatkowego wsparcia tak, aby oferta pracodawcy była konkurencyjna na rynku pracy. Umowa ubezpieczeniowa będzie umową indywidualną, zawieraną oddzielnie dla poszczególnych ubezpieczonych. Uprawnionym do otrzymania świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia na życie z UFK jest ubezpieczony pracownik, a w przypadku jego śmierci środki zgromadzone na polisie mogą przypaść uposażonym - będącym innymi podmiotami, niż ubezpieczony i ubezpieczający. Z uwagi na motywacyjny charakter ubezpieczenia z UFK, Wnioskodawca zakłada przekazywanie części lub całości wypłaconych środków (pochodzących z rachunku dodatkowego części inwestycyjnej ubezpieczenia) na rzecz ubezpieczonych pracowników. Kwota wypłat nie będzie przekraczała kwoty składek wpłaconych przez Wnioskodawcę na konto dodatkowe. Wnioskodawca (pracodawca) nie będzie mógł dokonać wypłaty z umowy ubezpieczeniowej z konta dodatkowego (części inwestycyjnej polisy) na swoją rzecz. Skarżąca będzie jedynym dysponentem tych środków. Pracownik nie ma prawa wydać dyspozycji o wypłacie. Realizacja wypłaty nie zależy więc od jego woli. W ujęciu prawnym, nie ma na nią wpływu. Uprawnionym do środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w trakcie ich gromadzenia będzie zatem Wnioskodawca jako ubezpieczający, zaś z chwilą wypłaty – ubezpieczony pracownik. Oznacza to, że uprawnienie Wnioskodawcy jest ograniczone jedynie do złożenia wniosku o wypłatę środków.
W świetle powyższego, nie budzi żadnych wątpliwości istnienie bezpośredniego związku między świadczeniem pracy, a opłacaniem składek ubezpieczeniowych na rzecz pracownika, który (z jednoznacznym wyłączeniem pracodawcy) jest uprawnionym z polisy do otrzymania świadczenia wynikającego z zawartej umowy ubezpieczenia na życie z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym. To, że jak akcentuje Spółka w skardze i piśmie procesowym, dopiero z chwilą faktycznej wypłaty uprawnienie do zgromadzonych środków uzyskuje pracownik oraz że wypłata świadczenia może nastąpić na rzecz osób uposażonych, nie zmienia zasady, iż beneficjentem umowy ubezpieczenia będzie pracownik Wnioskodawcy i tylko w związku z pozostawaniem przez niego w stosunku pracy, możliwa będzie wypłata świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia.
W związku z tym zasadnie organ przyjął, że Wnioskodawca jako płatnik, od opłaconej za pracowników składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej będzie obowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy z ww. tytułu. Stosownie bowiem do art. 31 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody m.in. ze stosunku pracy.
W tym kontekście zbędne były rozważania organu i odnosząca się do nich argumentacja Skarżącej, dotycząca momentu otrzymania przez pracownika przychodów ze stosunku pracy, zawierające się w stwierdzeniu, że "gdy do czasu wystąpienia o wypłatę przez ubezpieczającego pracodawcę nie wiadomo, na czyją rzecz ostatecznie nastąpi wypłata (na rzecz pracodawcy czy pracownika), momentem otrzymania przez pracownika przychodów ze stosunku pracy jest moment przyznania prawa do świadczenia z polisy z tym, że nie w wysokości wartości tego prawa, lecz w wysokości opłaconych przez pracodawcę składek na tę polisę". Z opisu zdarzenia przyszłego wynikało bowiem jednoznacznie, że Wnioskodawca (pracodawca) nie będzie mógł dokonać wypłaty z umowy ubezpieczeniowej z konta dodatkowego (części inwestycyjnej polisy) na swoją rzecz, nie będzie on (nigdy, w żadnej sytuacji) beneficjentem tych środków. Z tego względu, polemika organu i uwagi Skarżącej odnoszące się do tej kwestii, nie mają odzwierciedlenia w treści złożonego wniosku.
Nie ma również racji Skarżąca wskazując na wewnętrzną sprzeczność twierdzeń organu, przez przyjęcie, że to samo zdarzenie faktyczne i prawne stara się potraktować jako przychód po stronie ubezpieczonego oraz jako okoliczność uzasadniającą pobranie podatku od dochodu z tytułu udziału w funduszach kapitałowych.
Jak już wcześniej wskazano, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, a jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów. Opłacona przez pracodawcę składka ubezpieczeniowa w części inwestycyjnej, stanowi przychód pracownika ze źródła jakim jest stosunek pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Natomiast wypłata świadczeń z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych jest odrębnym zdarzeniem, kreującym powstanie przychodu zwolnionego od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., stanowiącym, iż wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, z wyjątkiem: a) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowano zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c, b) dochodu, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a.
Zatem wyplata świadczenia z polisy korzysta ze zwolnienia przedmiotowego, z wyjątkiem (w świetle opisanego zdarzenia przyszłego) dochodu, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 24 ust. 15 u.p.d.o.f. dochodem z tytułu inwestowania składki ubezpieczeniowej w związku z umową ubezpieczenia zawartą na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, w przypadku ubezpieczeń związanych z funduszami kapitałowymi, jest różnica między wypłaconą kwotą świadczenia a sumą składek wpłaconych do zakładu ubezpieczeń, które zostały przekazane na fundusz kapitałowy.
Natomiast w myśl art. 24 ust. 15a u.p.d.o.f., dochodem z tytułu inwestowania składki ubezpieczeniowej w związku z umową ubezpieczenia na życie lub dożycie, zawartą na podstawie odrębnych przepisów, w której świadczenie zakładu ubezpieczeń z tytułu dożycia jest: 1) ustalane na podstawie określonych indeksów lub innych wartości bazowych albo 2) równe składce ubezpieczeniowej powiększonej o określony w umowie ubezpieczenia wskaźnik – jest różnica między wypłaconą kwotą świadczenia a składką wpłaconą do zakładu ubezpieczeń.
W każdym zatem powyższym przypadku, opodatkowaniu podlegać będzie wyłącznie różnica między wypłaconą kwotą świadczenia a sumą składek wpłaconych do zakładu ubezpieczeń. Wyklucza to sugerowane przez Skarżącą podwójne opodatkowanie środków wpłaconych na polisę, bowiem ich opodatkowanie następuje jednokrotnie, w dacie wpłaty składek do ubezpieczyciela. Natomiast środki wypłacone z części inwestycyjnej polisy nie skutkują powstaniem przychodu, chyba, że ubezpieczony uzyskał dochód z polisy, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a u.p.d.o.f. W takim wypadku, dochód z polisy z tytułu inwestowania składki ubezpieczeniowej, jak słusznie wskazał organ, podlegać będzie opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f., przy czym obowiązek poboru tego podatku nie będzie ciążył na pracodawcy.
W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Skarżąca upatruje w nieuwzględnieniu przedstawionej przez nią argumentacji. Pomijając ogólnikowy opis naruszenia należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, o naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 178/15, publ. CBOSA). Bezpodstawny okazał się także zarzut naruszenia art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej przez wydanie interpretacji bez rzetelnej i wnikliwej oceny opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Skarżąca nie określiła jednak w czym konkretnie to uchybienie się przejawia, zwłaszcza, gdy treść uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej wskazuje, że organ odniósł się zarówno do samego pytania zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, jak również okoliczności przedstawionego zdarzenia przyszłego w kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znajdujących zastosowanie w sprawie – w tym powoływanych przez samą Skarżącą.
Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
T. Wójcik A. O. U. Wiśniewska