I SA/Bd 76/04

I SA/Bd 76/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. a), art. 37 ust. 3, art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
art. 99
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, Asesor sądowy Grzegorz Saniewski, Protokolant Sarah Sobecka - Kucharczyk, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S.A. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. ba rzecz skarżącej kwotę 13.730,60 złotych (trzynaście tysięcy siedemset trzydzieści 60/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
I SA/Bd 76/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. określił dla J. S.A. w J. wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996r. w kwocie [...] oraz odsetki od tej zaległości do dnia wydania decyzji w kwocie [...]. Podstawą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji były stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości w ustaleniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych za 1996r. polegające na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o:
- wydatki związane z udzielonym przez Spółkę poręczeniem bankowym w kwocie [...], czym naruszono art. 15 ust. l ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.D. z 1993r.Nr 106, poz. 482 ze zm.),
- zarachowane w ciężar kosztów zobowiązanie z tytułu remontu budynków mieszkalnych nie należących do majątku Spółki w kwocie [...], czym naruszono art. 15 ust. 1 wyżej powołanej ustawy,
- wydatki poniesione na nabycie i ulepszenie środków trwałych p.n. "osadniki składowania odpadów" lub zamiennie "stawy osadowe" w kwocie [...], czym naruszono art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ww. ustawy.
Spółka nie zgadzając się z ustaleniami organu pierwszej instancji wniosła odwołanie do Izby Skarbowej w B. zwracając się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania Spółka zarzuciła organowi podatkowemu pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieuznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz obsługi prawnej, kosztów związanych z likwidacją środka trwałego oraz wydatków na stawy i rurociągi, które to wydatki zdaniem Spółki, faktycznie stanowią koszty uzyskania przychodów. Spółka stwierdziła, że organ naruszył również przepisy art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.) poprzez pominięcie jako dowodu w sprawie wszystkich dowodów mogących się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a jedynie na podstawie jego fragmentów dowolnie ocenionych przez organ, bez prób wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości z udziałem powołanych w sprawie biegłych, a także art. 14 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie sprawy dla strony szkodzący jej, mimo stosowania się przez Spółkę do urzędowych interpretacji prawa. Ponadto organ naruszył § 3 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. Nr 7, poz. 34 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż amortyzacji podlegają także posiadane przez stronę przedmioty, które przed dniem l stycznia 1995 r. nie były zaliczane do środków trwałych.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Izba Skarbowa w B. uchyliła decyzję organu pierwszej instancji i określiła zaległość podatkową za 1996r. w kwocie [...] oraz odsetki od tej zaległości na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w kwocie [...].
Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1019/00 uchylił decyzję Izby Skarbowej w B. Uchylenie decyzji organu odwoławczego spowodowało, iż do rozpatrzenia pozostało nadal odwołanie Spółki z dnia [...] od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] określającej wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 r. Pismem z dnia [...] Spółka uzupełniła odwołanie załączając przygotowaną na jej zlecenie "Ekspertyzę techniczną dotyczącą konstrukcji i sposobu eksploatacji stawu żużla w J. S.A.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 w kwocie [...] oraz wysokość odsetek za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji w kwocie [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, iż na podstawie faktury wystawionej przez Urząd Gminy i Miasta J. Nr [...] z dnia [...]. Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę [...] stanowiącą należność za remont budynków mieszkalnych. W trakcie postępowania kontrolnego, poszerzonego o czynności sprawdzające w zakresie transakcji pomiędzy Spółką a Urzędem Gminy i Miasta J. stwierdzono, że budynki mieszkalne wymienione w treści faktury nie były już własnością Spółki, gdyż zostały przekazane Gminie J. w dniu [...], co wynika z aktu notarialnego Rep. [...]. Przekazanie budynków nastąpiło w trybie ustawy o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe. Stwierdzając brak poniesienia przez Spółkę wydatku a więc kosztu, jak i brak wykonania remontów budynków na dzień wystawienia faktury obciążeniowej tj. w okresie gdy budynki były własnością Spółki, powołując się na generalną zasadę wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, organ odwoławczy kwotę wynikającą ze spornej faktury wyłączył z kosztów uzyskania przychodów, podzielając w pełni stanowisko organu pierwszej instancji. Wskazał, iż analizując wywody i wnioski Spółki przedstawione odnośnie spornej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów obu instancji, iż kwota [...] nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Jednocześnie organ uznał za koszty uzyskania przychodów wydatki związane z udzielonym przez Spółkę poręczeniem bankowym oraz wydatki poniesione na nabycie i ulepszenie środków trwałych p.n. "osadniki składowania odpadów" lub zamiennie "stawy osadowe". Organ odwoławczy natomiast nie dokonał korekty wyliczeń należności z tytułu powstałego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych - w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem Spółka przekazując zakładowe domy i lokale mieszkalne do Urzędu Gminy i Miasta J. (mając na względzie art. 7 ust. 1 ustawy o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe), wartością netto tych środków obciążyła nie wynik finansowy a kapitał zapasowy. W zeznaniu ostatecznym o wysokości osiągniętego za 1996 r. w zadeklarowanym dochodzie nie ujęto dochodu zwolnionego z opodatkowania na podstawie ww. art. 37 ust. 1 pkt 3a ustawy w kwocie stanowiącej równowartość przekazanych zakładowych domów i lokali mieszkalnych. Organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko, iż o wyborze sposobu rozliczenia skutków nieodpłatnego przekazania budynków mieszkalnych gminie na podstawie ustawy o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe decyduje wysokość kapitału zapasowego Spółki. Jeżeli wysokość posiadanego kapitału zapasowego nie umożliwia rozliczenia skutków nieodpłatnego przekazania budynków mieszkalnych gminie z kapitałem zapasowym, to wartość netto budynków zalicza się - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. Nr 121, póz. 591 ze zm.) - do pozostałych kosztów operacyjnych. Koszty te w świetle art. 16 ust. 1 pkt 14 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie są kosztem uzyskania przychodów dla celów podatkowych. Jednak art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy od podatku dochodowego od osób prawnych stanowi, że dochód ten zwolniony jest z podatku dochodowego w części stanowiącej równowartość nieodpłatnie przekazanych zakładowych budynków mieszkalnych. Zwolnienie dotyczy tej części dochodów, która odpowiada wartości netto przekazanych budynków mieszkalnych, wynikającej z prawidłowo prowadzonych ksiąg rachunkowych. Jeżeli jednak wysokość kapitału zapasowego pozwala na rozliczenie skutków nieodpłatnego przekazania zakładowych budynków mieszkalnych z kapitałem zapasowym (a nie z wynikiem finansowym), to o wartość nieodpłatnie przekazanych budynków pomniejsza się kapitał zapasowy. Do pokrycia skutków nieodpłatnego przekazania budynków może być użyta tylko ta część kapitału zapasowego, która stanowi nadwyżkę ponad kodeksową rezerwę na pokrycie strat bilansowych, to jest ta, która przewyższa 1/3 kapitału akcyjnego. Decyzję o wyborze drugiej z metod rozliczenia skutków nieodpłatnego przekazania zakładowych budynków mieszkalnych podejmuje uchwałą walne zgromadzenie akcjonariuszy. W przypadku skarżącej wysokość kapitału zapasowego pozwalała na rozliczenie skutków nieodpłatnego przekazania zakładowych budynków mieszkalnych z kapitałem zapasowym. Spółka przekazując nieodpłatnie 14 budynków, o ich wartość pomniejszyła kapitał zapasowy, co zostało zawarte w informacji dodatkowej do sporządzonego sprawozdania -bilansu za 1996 r.
Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zwracając się o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy zwolnienia w roku 1996 z podatku dochodowego od osób prawnych jej dochodów, odpowiadających wartości netto przekazanych nieodpłatnie Gminie Miasta J. środków trwałych, a wynikającej z ksiąg rachunkowych skarżącej, tj. w części dotyczącej zastosowania w sprawie art. 37 ust. 1 pkt 3a i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. wymienionego art. 37 ust. 1 pkt 3a i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez przyjęcie, iż skarżąca - z tytułu nieodpłatnego przekazania Gminie Miasta J. budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą, nie była uprawniona do zwolnienia z podatku dochodowego w 1996 r. tej części dochodów, która odpowiadała wartości netto przekazanych środków trwałych, wynikającej z prawidłowo prowadzonych przez nią ksiąg rachunkowych. W ocenie skarżącej ww. przepisy wprowadzały ustawowe zwolnienie dochodu z podatku dochodowego, przysługujące wskazanej w nim kategorii podmiotów dokonujących na rzecz wymienionych odrębnymi przepisami podmiotów nieodpłatnego przekazania określonych środków trwałych. Oznaczało to, że podatnik należący do wskazanej w przepisie kategorii podmiotów, o ile - na podstawie odrębnych przepisów (tj. ustawy z dnia 12 października 1994 r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe - Dz.U. Nr 119, poz. 567 ze zm.) dokonywał nieodpłatnego przekazania określonych środków trwałych, w tym zakładowych domów i lokali mieszkalnych wraz z infrastrukturą, był wówczas uprawniony do zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych części dochodu, stanowiącej równowartość netto przekazanych nieodpłatnie środków trwałych. W związku z tym, iż J. w dniu [...], prowadząc działalność jako jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, dokonała nieodpłatnego przekazania na rzecz Gminy Miasta J. budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą w łącznej wartości [...] w oparciu o przepisy ustawy o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe, uprawniona była w roku 1996, w oparciu o wyżej powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym, do zwolnienia z podatku dochodowego swych dochodów w części odpowiadającej wartości netto przekazanych gminie środków trwałych. Skarżąca wskazuje, iż jest uprawniona do zwolnienia jej dochodu za 1996 r. w części odpowiadającej łącznej kwocie [...], na którą składa się:
- wartość przekazanych budynków w kwocie [...]
- wartość przekazanej infrastruktury w kwocie [...].
Skarżąca uwzględniając w dochodzie określonym w zaskarżonej decyzji wartości netto przekazanych nieodpłatnie środków trwałych, dokonała wyliczenia należnego podatku przed dokonaniem dalszych odliczeń, który określiła w kwocie [...].
Skarga została uzupełniona pismami procesowymi strony, do której załączono ekspertyzę prawną. Zwrócono uwagę, iż przepisy ustawy o rachunkowości nie mają charakteru podatkotwórczego, a ewentualne nieprawidłowości w stosowaniu tej ustawy pozostają bez wpływu na ustalenie zobowiązań podatkowych. W świetle przepisów podatkowych obowiązujących w 1996r. prawo jednoosobowej spółki Skarbu Państwa do korzystania ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z nieodpłatnym przekazaniem gminie zakładowych budynków mieszkalnych w trybie ustawy z dnia 12 października 1994r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe, me było uwarunkowane żadnym dodatkowym wymogiem - ani z zakresu prawa podatkowego, ani też z zakresu innych dziedzin prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ dodał, że przy interpretacji przepisów podatkowych nie należy zapominać również o wykładni celowościowej, którą odnośnie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Ministerstwo Finansów zaprezentowało w piśmie z dnia [...] Nr [...]. Z pisma tego jednoznacznie wynika, iż na podstawie ww. przepisów zwolnione zostały od podatku dochodowego dochody podatników otrzymujących lub przekazujących środki trwałe wymienione w tym artykule, ale tylko u tych podatników, u których wartość netto przekazanych lub otrzymanych środków trwałych znajduje swoje odzwierciedlenie w wyniku finansowym, a w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych przekazane środki trwałe nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Bezsprzeczne w przedmiotowej sprawie jest, iż wartość netto przekazanych środków trwałych nie znalazła odzwierciedlenia w wyniku finansowym Spółki, nie była ujęta w kosztach i tym samym w kosztach nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów. Tak więc zadeklarowany przez Spółkę w zeznaniu ostatecznym za 1996 r. dochód nie został podwyższony o dochód z tytułu nieodpłatnego przekazania budynków. Zwolniony jest jedynie dochód uzyskany z nieodpłatnego przekazania budynków mieszkalnych (w wysokości ich wartości netto), a nie dochód wypracowany z innych źródeł. Uwzględniając żądanie Spółki odliczeniu podlegałby dochód uzyskany z innych źródeł, a me z nieodpłatnego przekazania budynków mieszkalnych. W sytuacji gdyby organy podatkowe przyjęły sposób rozliczenia zaprezentowany przez skarżącą wówczas Spółka pomniejszyłaby źródła finansowania swojego majątku dwukrotnie: raz zmniejszając kapitał zapasowy, a drugi raz zmniejszając wynik finansowy. Podsumowując organ stwierdził, iż skoro dochód Spółki z tytułu nieodpłatnego przekazania budynków w zadeklarowanym przez Spółkę dochodzie w zeznaniu ostatecznym za 1996 r. wyniósł O (wartość nieodpłatnie przekazanych budynków nie została opodatkowana), to zwolnienie wynikające z art. 37 ust. 1 pkt 3a i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynosi również o.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wydana decyzja narusza prawo, w związku z tym nie może pozostać w obrocie prawnym.
W przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej Spółce przysługuje prawo do zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993r. Nr 106, poz.482 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 1996r. w zakresie dochodu osiągniętego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, jeżeli jednocześnie Spółka nie wykazała w zeznaniu dochodu z tytułu przekazania budynków mieszkalnych na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Stosownie do wskazanego przepisu w okresie od dnia 1 stycznia 1993r. do dnia 31 grudnia 1996r. zwalnia się od podatku dochodowego od osób prawnych dochody Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, przedsiębiorstw państwowych, przedsiębiorstw komunalnych i zakładów budżetowych dokonujących nieodpłatnego przekazania środków trwałych, o których mowa w pkt 1, w części stanowiącej równowartość tych środków przekazanych nieodpłatnie, zgodnie z odrębnymi przepisami. Na podstawie art. 37 ust. 3 wymienionej ustawy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, dotyczy tej części dochodów, która odpowiada wartości netto środków trwałych wynikającej z prawidłowo prowadzonych ksiąg rachunkowych. Zdaniem organu podatkowego skoro dochód Spółki z tytułu nieodpłatnego przekazania budynków w zadeklarowanym dochodzie w zeznaniu rocznym za 1996r. wyniósł 0 (wartość nieodpłatnie przekazanych budynków nie została opodatkowana), to zwolnienie z tego tytułu wynosi również 0. Na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zwolniony jest jedynie dochód uzyskany z nieodpłatnego przekazania budynków mieszkalnych (w wysokości ich wartości netto), a nie dochód wypracowany z innych źródeł. Organ powołał się na stanowisko Ministerstwa Finansów z dnia 8 listopada 1993r.
Zdaniem skarżącej przysługuje jej prawo do zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, ponieważ przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowi o dochodzie z operacji przekazania środków trwałych, ale o dochodzie w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Trudno zresztą sobie wyobrazić na czym miałby polegać dochód z przekazania środka trwałego. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zna takiego rodzaju dochodu. Zwolniony jest więc nie dochód z przekazania środka trwałego (bo taki nie występuje ani w sensie ekonomicznym, ani też prawnym), ale dochód podlegający wykazaniu w zeznaniu podatkowym. Wartość netto przekazanych środków trwałych dochód ten pomniejsza. Spółka powołuje się na ekspertyzę prawną B. B. i A. O.
Sąd w tutejszy składzie zauważa, że sporne zagadnienie było przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2003r. sygn. akt I SA/Gd 1019/00 uchylił decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie określenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996r. W uzasadnieniu powyższego wyroku wyraził następujący pogląd: "Trafnie natomiast wskazuje strona skarżąca, iż fakt nieodpłatnego przekazania gminie zakładowych budynków mieszkalnych uprawniał do zastosowania w sprawie regulacji ustanowionej w art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. "a" i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Bezsporne jest, iż w sprawie zachodzą przesłanki w przepisie tym wskazane, albowiem skarżąca jako jednoosobowa Spółka Skarbu Państwa, dokonała nieodpłatnego przekazania gminie środków trwałych (zakładowych domów mieszkalnych), a to powodowało z mocy prawa w okresie od 1 stycznia 1993r. do 31 grudnia 1998r. zwolnienie jej dochodów w części odpowiadającej wartości netto środków trwałych wynikającej z prawidłowo prowadzonych ksiąg rachunkowych. Tak więc odmowę dokonania tejże korekty należało uznać za nieuzasadnioną, a jej argumentację za niezrozumiałą."
W związku z tym, należy podkreślić, iż zacytowany fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera ocenę prawną, przez co należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy.
Na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych dla J. S.A. w J. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził zatem pogląd w zakresie istnienia podstaw do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z tym, Sąd rozpatrujący skargę od decyzji ponownie określającej zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1996r. jest związany przywołaną oceną prawną. Związanie oceną prawną mogłoby być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany - po wydaniu wyroku - stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, z taką natomiast sytuacją nie mamy do czynienia w zaskarżonej sprawie.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o zwrocie kosztów postępowania.