I SA/BD 749/06

I SA/Bd 749/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Mirella Łent
Teresa Liwacz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 626/07 - Wyrok NSA z 2008-07-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 121 par.1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 188
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do listopada 2002r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] 2006r. Nr [...] w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące kwiecień i październik 2002r. i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy określającą dla T. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od kwietnia do października 2002r., określającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc listopad 2002r. i umarzającą postępowanie w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2002r.
W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego w T. w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzono, iż w prowadzonej przez skarżącą Spółkę ewidencji sprzedaży za miesiące od stycznia do listopada 2002r. nie znalazła odzwierciedlenia sprzedaż zakupionej w tym okresie blachy "ocynk" w ilości 19.290 kg zakupionej od firmy T. Ponadto stwierdzono, iż w miesiącu październiku 2002r. Spółka odliczyła podatek VAT naliczony z tytułu faktury VAT z 25 października 2002r., nr [...]., wystawionej przez firmę "G." o wartości netto 19.600,00 zł, podatek VAT 4.312,00 zł.
Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. określił Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: kwiecień 2002r. w wysokości 8.234,00 zł, maj 2002 roku w wysokości 1.631,00 zł, czerwiec 2002 roku w wysokości 7.905,00 zł, lipiec 2002 roku w wysokości 11.247,00 zł, sierpień 2002 roku w wysokości 11.526,00 zł, wrzesień 2002 roku w wysokości: 4.659,00 zł, październik 2002 roku w wysokości 1.974,00 zł oraz zobowiązanie podatkowe za miesiąc listopad 2002r. w wysokości 7.235,00 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiąc kwiecień 2002r. w wysokości 839,00 zł i październik 2002r. w wysokości 1.293,00 zł. Organ pierwszej instancji jednocześnie umorzył postępowanie w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów za miesiące od stycznia do marca 2002r.
Pismem z dnia 11 października 2005r. Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] 2005r., Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia materiału dowodowego.
W oparciu o zgromadzony w toku kontroli oraz postępowania podatkowego materiał dowodowy organ I instancji decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od kwietnia do października 2002r. oraz zobowiązanie podatkowe za listopad 2002r., a także ustalił dodatkowe zobowiązanie
podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień i październik 2002r. i umorzył postępowanie w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów za miesiące od stycznia do marca 2002r.
Pismem z dnia 26 czerwca 2006r. Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej za miesiąc listopad 2002r. kwoty zobowiązania podatkowego podlegającej wpłacie w wysokości 7.235,00 zł oraz ustalającej kwotę dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002r. w wysokości 1.293,00 zł.
W przedmiotowym odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. z 1993r., Nr 11 póz. 50 ze zm. ) i § 48 ust. 4 pkt. 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 27, poz. 268 ze zm.) poprzez stwierdzenie, iż usługa udokumentowana fakturą nr 39/A/2002r. z dnia 25 października 2002r. nie została wykonana oraz naruszenie art. 27 ust. 6 w/w ustawy.
Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące kwiecień, październik 2002r. i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest ustalenie czy czynności objęte fakturą nr [...] z dnia 25 października 2002r. wystawionej przez firmę "G.", dokumentującej wg treści tego dokumentu "Monitorowanie należności firmy T." były rzeczywiście wykonane. Z wyjaśnień złożonych przez Pana J. G. wspólnika Spółki T. w dniu 1 czerwca 2004r. wynika, iż przedmiotem wykonanych usług było odzyskanie wierzytelności od firmy "S.".
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej z wyjaśnień złożonych przez Spółkę i zebranego materiału dowodowego wynika, iż przedmiot usług, które miał wykonać Pan R. M., udokumentowanych fakturą VAT nr [...] jest niedookreślony. Strona nie potrafiła jednoznacznie określić w jakim terminie usługa udokumentowana przedmiotową fakturą została wykonana, ani jakich konkretnie czynności miała dotyczyć. Brak jest umowy w formie pisemnej, a także innych dowodów potwierdzających wykonanie usługi. Wyjaśnienia strony są w wielu istotnych aspektach sprzeczne ze sobą oraz zeznaniami usługodawcy – R. M. Usługodawca nie mógł świadczyć usług, których efektem miało być odzyskanie wierzytelności w formie towarów w lutym i marcu 2002r. z uwagi na fakt, że w tym okresie przebywał w Areszcie Śledczym. W ocenie organu odwoławczego strona nie wykazała również jak jest możliwe, iż czynności odzyskiwania wierzytelności wykonywane od marca 2002r. lub od maja 2002r. mogą odnieść skutek w formie odzyskania kwoty 109.410,84 zł w lutym i marcu 2002r. Ponadto podkreślił, iż w okresie od 23 listopada 2000r. do 13 maja 2002r. R. M. miał zawieszoną działalność gospodarczą i nie składał deklaracji VAT -7 za miesiące od grudnia 2000r. do kwietnia 2003r.
Mając na uwadze powyższe ustalenia w ocenie organu odwoławczego zasadne jest stanowisko organu I instancji, iż zakwestionowana faktura nie potwierdza nabycia usług "Monitorowanie należności firmy T.", ponieważ czynności te nie zostały wykonane.
Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej naruszenia przez organ I instancji art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzesłuchanie Pani B. S. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż bezskutecznie podejmowano cztery próby
przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka (16 stycznia, 3 lutego, 10 marca,
7 kwietnia 2006r.). Dalsze podejmowanie prób przesłuchania tego świadka przedłużałoby tylko na nieokreślony czas postępowanie dowodowe, a w związku z faktem, iż organ zebrał już wystarczający materiał dowodowy podejmowanie dalszych prób przesłuchania nie było uzasadnione.
Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż materiały dowodowe zebrane w trakcie pierwotnego postępowania podatkowego, a uzupełnione w toku ponownego postępowania jednoznacznie wskazują, iż podatnik nie zewidencjonował sprzedaży 19.290 kg blachy ocynkowanej zakupionej od firmy T. Okazane faktury sprzedaży wystawione przez Spółkę w okresie od 1 stycznia 2002r. do 31 grudnia 2002r. nie dokumentują dokonania sprzedaży w/w blachy, a stan remanentu sporządzonego przez Stronę na dzień 30 września 2002r. jak i na dzień 31 grudnia 2002r. nie potwierdzają posiadania zapasów tego towaru. Mając na uwadze powyższe ustalenia w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił wartość podatku VAT należnego z tego tytułu w wysokości 2.797,31 zł.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki doradca podatkowy – M. Z. - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej:
- zakwestionowania przez organ podatkowy transakcji udokumentowanej fakturą VAT Nr [...] z dnia 25 października 2002 r. wystawioną przez firmę "G." i uznaniu, iż Spółka zawyżyła kwotę podatku naliczonego o kwotę 4.312,00 zł.
- uznania przez organ podatkowy, iż Spółka nie wykazał sprzedaży 19.290kg blachy ocynkowanej i określeniu podatku należnego z tego tytułu w kwocie 2.797,31 zł
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie:
a) art. 19 ust. 1 i ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, póz. 50 ze zm.)
b) § 48 ust. 4 pkt 5 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 27, póz. 268 ze zm.)
2) wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121 § 1 oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 188 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.)
W uzasadnieniu pełnomocnik podniosła, iż działania Pana M. rozpoczęły się po jego wyjściu z Aresztu Śledczego. Natomiast fakt, że faktury którymi udokumentowano sprzedaż towaru przez Panią B. S. zostały wystawione w dniach 28 lutego i 1 marca 2002r. nie zaprzecza w ocenie wnoszącej skargę, iż towar z tych faktur stanowił formę zapłaty za należności tej firmy względem skarżącej Spółki.
Ustosunkowując się do stwierdzenia organu odwoławczego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak jest umowy w formie pisemnej, a także innych dowodów potwierdzających wykonanie usługi, pełnomocnik Spółki wskazała, iż uznanie nieistnienia transakcji ze względu na formę ustną zawarcia umowy jest naruszeniem prawa, ponieważ przepisy nie zobowiązują przedsiębiorców do zawierania tego rodzaju umów pisemnie, a organy podatkowe nie mogą wyciągać negatywnych konsekwencji wobec podatnika w takiej sytuacji. Zdaniem skarżącej podstawowym dowodem na istnienie przedmiotowej transakcji jest nie tylko faktura, ale przede wszystkim oświadczenie stron tej transakcji o jej dokonaniu.
Ponadto pełnomocnik Spółki podniosła, iż fakt nieprzesłuchania świadka Pani B. S. powoduje, iż zebrany materiał dowodowy jest niepełny, co negatywnie wpływa na jego ocenę, a takie postępowanie narusza art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśliła, że przesłuchanie tego świadka leżało w interesie nie tylko Spółki, ale także organu podatkowego, jako odpowiedzialnego za wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy.
W ocenie pełnomocnika organ podatkowy również naruszył przepisy o postępowaniu dowodowym uznając na podstawie zeznań Pana R. J., który zaprzeczył, aby Spółka sprzedała mu blachę ocynkowaną zamiast blachy czarnej, iż skoro do pomyłki w asortymencie nie doszło w związku ze sprzedażą z firmą RDJ KLIMA, to w ogóle nie miało miejsca takie zdarzenie. Tym samym w przedmiotowym postępowaniu organ podatkowy w sposób niepełny ustalił stan faktyczny sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Ponadto wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącej nigdy nie twierdził, że Pani B. S. jest niewiarygodnym świadkiem, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył jedynie opinię Strony na ten temat. Podkreślił, że dowodem na to iż organy podatkowe nie odmówiły wiarygodności w/w świadkowi jest fakt podejmowania czterokrotnych prób przeprowadzenia tego dowodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga należało uznać za nieuzasadnioną.
Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Podkreślić także należy, iż zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy, co oznacza, że orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt I SA 2673/03, LEX nr 165019).
W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu, który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Z materiałów sprawy wynika, że zaistniały między stronami spór sprawozda się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe w sposób zasadny dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a więc czy ocena ta jest oceną dowolną czy nie a w konsekwencji czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 121 § 1, 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały szczególnie wnikliwej i drobiazgowej analizie i ocenie wyciągając logiczne, poprawne i uzasadnione wnioski.
Uzasadnieniem do tej tezy jest ustalenie sprzeczności pomiędzy stronami transakcji udokumentowanej FV Nr [...] z dnia [...] 2002 wystawionej przez firmę "G." co do zakresu wykonanej usługi jak i co do sposobu wyliczenia wynagrodzenia.
Z zeznań złożonych w dniu 01 czerwca 2004r. przez Pana J. G. wspólnika spółki "T." wynika, że przedmiotem usług udokumentowanych sporną fakturą, było odzyskanie wierzytelności w wysokości 109.410,84 zł od firmy "S.", a wyliczenie wynagrodzenia za przedmiotową usługę zostało ustalone od kwot uzyskanych od Pani S. Natomiast wykonawca usługi Pan R. M. 31 stycznia 2006r. zeznał, że obie firmy miały wobec siebie roszczenia finansowe i nie udało się mu doprowadzić do rozliczenia finansowego. Nie potrafił też wyjaśnić w jaki sposób określił wartość usługi na fakturze oraz podać konkretnych miesięcy w jakich świadczył przedmiotowe usługi.
Nadto z uwagi na fakt przebywania w areszcie od 17 listopada 2000r. do dnia 29 marca 2002r. (bez prawa do przepustki) nie mógł on doprowadzić do odzyskania wierzytelności w formie towaru, co zostało udokumentowane fakturami wystawionymi przez Panią S. z dnia 28 lutego 2002r. i 01 marca 2002r. na łączną kwotę 109.410,84 zł.
Należy zgodzić się z organami, iż w sytuacji, gdy nabywca dysponuje jedynie fakturą dokonania transakcji, w celu potwierdzenia, że usługa została wykonana, konieczne jest zgodne stanowisko obu stron, co do treści czynności. Nie jest dowodem na istnienie transakcji samo oświadczenie stron transakcji o jej dokonaniu.
Z zeznań stron transakcji wynika, że nie potrafią zgodnie określić elementów kwestionowanej przez organ usługi windykacyjnej, takich jak: zakres usługi, termin wykonania, sposób określenia wynagrodzenia.
Niezasadne są również zarzuty strony, co do rozstrzygnięcia organów w zakresie niezaewidencjonowanej sprzedaży 19.290 kg blachy ocynkowanej,
Rozstrzygnięcie zostało dokonane w oparciu o dowody zebrane w sprawie tj.;
- zeznanie pana R. J., iż zapisy na fakturach zakupu od firmy "T." były zgodne w zakresie rodzaju blachy,
- remanentów sporządzonych przez stronę na dzień 30 września 2002r. i 31 grudnia 2002r.
Ponadto należy wskazać, że pełnomocnik strony w dniu 23 maja 2006r. zapoznał się z materiałem dowodowym w sprawie. Nie żądał uzupełnienia materiału dowodowego na okoliczność zaistnienia pomyłki w transakcjach z inna firmą, a dopiero na etapie skargi do Sądu Administracyjnego zarzucił organom niepełne ustalenie stanu faktycznego nie określając z jaka firmą lub firmami mogło dojść do pomyłki oraz nie wskazując żadnych dowodów.
Zasadą wynikającą z art. 122 jest, że obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Pewnych okoliczności nawet najlepiej pracujący organ nie jest w stanie wykazać gdyż wiedzę na ich temat ma wyłącznie podatnik.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że na podatniku ciąży powinność przyczyniania się do zebrania materiału dowodowego i dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy przeprowadzenie dowodu z urzędu jest niemożliwe wobec braku wiedzy na temat istotnych faktów.
Powyższe okoliczności w pełni zdaniem Sądu dawały organom podatkowym uzasadnione podstawy do przyjęcia takiej właśnie oceny zgromadzonego materiału, zaś oceny tej w żadnym wypadku w konkretnych okolicznościach sprawy nie można uznać za ocenę dowolną. Inna ocena tego samego materiału dowodowego dokonana przez pełnomocnika strony skarżącej nie może stanowić sama w sobie podstawy do uznania, iż ocena tego materiału dowodowego jest niewłaściwa czy dowolna.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując niniejszą sprawę nie naruszył przepisów podatkowych. Organ dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału, uwzględnił wszystkie okoliczności mające znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności, a nadto zapewnił podatnikom czynny udział w postępowaniu podatkowym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.