I SA/BD 737/21

Sprawa dotyczyła skargi P. M. na postanowienie Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu, które stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na wcześniejsze pismo organu odmawiające ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżący, wskazując na swoje problemy zdrowotne (depresja, stany lękowe, leczenie psychiatryczne), wnioskował o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w trakcie kontroli celno-skarbowej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. Organ celno-skarbowy odmówił, wyjaśniając, że przepisy Ordynacji podatkowej oraz ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej nie przewidują możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu w takich okolicznościach. Skarżący wniósł zażalenie na to pismo, jednak Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego stwierdził jego niedopuszczalność. Organ uzasadnił to tym, że na postanowienie odmawiające ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zażalenie służy tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Brak takiego przepisu oznaczał, że postanowienie to mogło być zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie (art. 237 O.p.). Skarżący zaskarżył to postanowienie o niedopuszczalności zażalenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie zasad praworządności i równości oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd administracyjny oddalił skargę, uznając, że organ prawidłowo zinterpretował przepisy Ordynacji podatkowej. Sąd podkreślił, że choć na postanowienie odmawiające ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie przysługuje zażalenie, to skarżący nie jest pozbawiony możliwości kwestionowania tej odmowy w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. Tym samym, sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający