I SA/Bd 705/12

I SA/Bd 705/12 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2012-09-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2012-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Dariusz Dudra
Ewa Kruppik-Świetlicka /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OSK 2985/12 - Wyrok NSA z 2014-07-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 102 par. 2, art. 130a ust. 6
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant St. sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W. – J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], w którym orzeczono przyznać M. W. (skarżącej) zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór w okresie 6 m-cy od dnia usunięcia z drogi 16 pojazdów wymienionych w sentencji tego postanowienia w łącznej kwocie 9.540,40zł.
W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca wystąpiła do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie pierwszych sześciu miesięcy od dnia ich usunięcia z drogi w terminach od 29 marca 2008r. do 7 maja 2009r., w łącznej kwocie 73.012,80zł. Strona wskazała, że żądana kwota stanowi sumę należności za dozór każdego z pojazdów, obliczonych jako iloczyn dni parkowania i stawki 61,50 zł za pierwszą dobę dozoru oraz 24,60 zł za każdą następną. Wyjaśniła, że usunięte pojazdy zostały umieszczone na parkingu strzeżonym przy ul. Ż. i nie zostały odebrane przez właścicieli w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. nr 229 poz. 1954 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) oraz, że właściciele pojazdów nie uregulowali opłat za parkowanie, w tym opłat za parkowanie w okresie pierwszych sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdów z drogi. Do wniosku dołączono wykaz obejmujący 16 pojazdów odholowanych na parking strzeżony w latach 2008 i 2009, w którym wskazano markę i numer rejestracyjny pojazdu, początkową i końcową datę przechowywania pojazdu na parkingu w okresie pierwszych sześciu miesięcy od dnia usunięcia z drogi, liczbę dni parkowania oraz żądaną łączną kwotę za dozór każdego z pojazdów.
W odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenia dokumentacji dotyczącej ustalenia i wysokości opłat za dozór nad pojazdami za okresy o których mowa w przedmiotowym wniosku stron wyjaśniła, że wysokość żądanej należności obliczono przy zastosowaniu stawek określonych uchwałą Rady Powiatu B. z dnia [...] Nr [...] i uchwałą Rady Miasta B. Nr [...], a zatem stawki 61,00 zł za pierwszą dobę dozoru i po 24,40 zł za każdą następną. Nie wyjaśniła rozbieżności pomiędzy stawkami wynikającymi z przywołanych uchwał, a wskazanymi we wniosku, tj. 61,50 zł za pierwszą dobę dozoru i 24,60 zł za każdą następną.
Organ ustalił na podstawie zawartych między Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B. a skarżącą dwóch porozumień z dnia 16 stycznia 2008r. i 12 stycznia 2009r., że w okresie przechowywania wskazanych we wniosku pojazdów, tj. od dnia 29 marca 2008r. do dnia 7 maja 2009r. obowiązywała jedna ustalona zgodnie przez strony porozumień stała stawka 3,05 zł za każdą dobę dozoru.
Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. mając na uwadze wykaz pojazdów załączony do wniosku oraz wydane uprzednio decyzje w przedmiocie przejęcia pojazdów na rzecz Skarbu Państwa orzekł przyznać stronie kwotę 9.540,40 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór wskazanych we wniosku 16 pojazdów w okresie pierwszych sześciu miesięcy od dnia ich usunięcia z drogi. Organ wyjaśnił, że kwota ta stanowi sumę należności za dozór każdego z pojazdów, obliczoną jako iloczyn liczby dni przechowywania i umówionej przywołanymi porozumieniami stawki 3,05 zł za każdą dobę dozoru.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie wnioskowanej kwoty 73.012,80 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów lub uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązującego w warunkach lokalnych.
Strona nie zgodziła się z zastosowaniem stawki 3,05 zł za jeden dzień dozoru, bowiem stawka ta nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu usuniętego z drogi. Była to stawka umowna, podlegająca odrębnym negocjacjom i została zaakceptowana przez stronę wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych po upływie okresu 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia okresu przechowywania.
Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w sytuacjach o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego zgodnie z mającym zastosowanie w tego rodzaju sprawach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru. Przepis art. 102 § 2 nie określa jednak kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia dozorcy. W tym zakresie należy zatem posiłkować się odpowiednio art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16 poz.93 ze zm.).
Przepis ten stanowi, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie - przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Organy egzekucyjne (likwidacyjne) nie zostały jednak przez ustawodawcę ograniczone, co do możliwości wyboru metody określenia wydatków i wynagrodzenia za dozór. Natomiast dozorca żądając określonej stawki wynagrodzenia zobligowany jest wskazać jakimi kryteriami kierował się przy jej określaniu, a występując o zwrot wydatków związanych z dozorem powinien przedstawić również dowody dokumentujące poniesione wydatki.
Zdaniem organu poza powołaniem się na stawki wynikające z uchwały Rady Powiatu B. z dnia [...] Nr [...] i uchwały Rady Miasta B. Nr [...] nie wskazano żadnych innych podstaw, na których oparto żądane stawki za dozór pojazdów, jak i nie przedstawiono również dowodów dokumentujących poniesione wydatki związane z dozorem.
Organ nie zgodził się z twierdzeniem strony, że wobec braku umowy pomiędzy organem likwidacyjnym a przechowawcą stawki wynikające z przywołanych uchwał mogą być uznane za taryfę o której mowa w art. 836 k.c., stwierdzając, że twierdzenia te nie pokrywają się ze stanem faktycznym. W tym kontekście organ podał, że w dniu 16 stycznia 2008r. i następnie w dniu 12 stycznia 2009r. pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B., a skarżącą jako dozorcą (przechowującym) zostały zawarte umowy (porozumienia) określające zasady i warunki dozoru oraz wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdów, które na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszły na rzecz Skarbu Państwa. W § 3 pkt 1 tych umów przyjęto, że dozorca otrzymywać będzie wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem w wysokości 3,05 zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdu. Wynagrodzenie oraz zwrot kosztów dozoru będzie naliczane od dnia przyjęcia obowiązków dozorcy. Dodatkowo w punkcie 3 zastrzeżono, że poza opisanym powyżej wynagrodzeniem i wydatkami Naczelnik Urzędu nie będzie zobowiązany do pokrywania zwrotu jakichkolwiek innych kosztów, nakładów i wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. W końcowej części porozumień wskazano, że zostały one zawarte na czas jednego roku oraz, że wchodzą one w życie z dniem zawarcia i mają zastosowanie do pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z treścią § 5 ust 1 w przypadku, gdy w trakcie prowadzenia postępowania i/lub likwidacji pojazdu okaże się, że Naczelnik nie jest właściwy w sprawie danego pojazdu objętego dozorem przez Dozorcę, wówczas wszelkie prawa i obowiązki Naczelnika związane z tym pojazdem, w tym w szczególności obowiązek zapłaty wynagrodzenia i zwrotu koniecznych wydatków przejmie organ właściwy w sprawie. Zawierając niniejsze porozumienia skarżąca zaakceptowała zatem sposób naliczania wynagrodzenia i zwrotu kosztów dozoru, w tym stawki 3,05 zł za każdą dobę dozoru.
W konsekwencji w przedmiotowej sprawie, w okresie sprawowania dozoru nad przedmiotowymi pojazdami, wysokość wynagrodzenia za przechowanie została określona w zawartych pomiędzy składającym na przechowanie, a przechowawcą umowach, tym samym inne metody i uregulowania prawne dotyczące ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru w niniejszej sprawie nie mają zastosowania.
Organ nie zgodził się również z argumentacją że wysokość wynagrodzenia za dozór powinna być ustalona przy zastosowaniu stawek określonych ww. uchwałami ponieważ podmioty prowadzące parkingi depozytowe nie mogą pobierać opłat w innej wysokości. W ocenie organu pogląd ten nie został udowodniony. Ponadto zgodnie z treścią załącznika do uchwały Rady Powiatu B. wymienione w nim stawki mają charakter cen maksymalnych, zatem nie ma przeszkód do zastosowania niższej stawki niż określona w tej uchwale. Jednocześnie z treści uchwały Rady Miasta B. wynika, że dotyczy ona ustalenia opłat za parkowanie pojazdów na parkingach strzeżonych związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów z dróg na koszt właściciela. Zatem wskazane w tej uchwale stawki odnoszą się do osoby będącej właścicielem pojazdu, a nie do opłat ponoszonych przez Skarb Państwa.
Przede wszystkim przepisy 130a ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym zawierają normy prawne, których adresatami są: właściciel pojazdu usuniętego i odholowanego na parking, podmiot prowadzący parking strzeżony oraz Rada Powiatu. Przepisy te, jak również podjęte na ich podstawie uchwały rady powiatu nie odnoszą się więc i nie wiążą organów likwidacyjnych w przedmiocie ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru pojazdu, który na podstawie art, 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszedł na własność Skarbu Państwa. Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.
Odnosząc się do powołanej przez stronę Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010r. w sprawie I OPS 1/10 organ stwierdził, że w uchwale tej Sąd nie rozważał zagadnienia stosowania przez organ likwidacyjny zasad ustalania wynagrodzenia dozorcy i kosztów dozoru pojazdów, które na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszły na rzecz Skarbu Państwa.
Odnosząc się do twierdzenia, że uzgodniona i zaakceptowana przywołanymi porozumieniami stawka 3,05 zł za jeden dzień dozoru nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu i podlegała odrębnym negocjacjom, organ powołał się na zawarte między stroną a Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B. porozumienia i podkreślił, że odrębne negocjacje odnoszące się do przechowywania pojazdów w okresie sześciu miesięcy od dnia usunięcia z drogi nie miały miejsca. Porozumienia te mają zatem zastosowanie do całego okresu przechowywania i dozoru wskazanych we wniosku pojazdów tj. od dnia 29 marca 2008r. do dnia 7 maja 2009r.
Jednocześnie organ podkreślił, że skarżąca pomimo wezwania, nie przedłożyła dowodów potwierdzających wysokość wydatków poniesionych w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdami.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając mu naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny poprzez nieprawidłowe zastosowanie w wyniku przyznania skarżącej wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad przedmiotowymi pojazdami w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz wadliwą ocenę zebranych przez organ dowodów.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem, wobec braku umowy pomiędzy organem, a przechowawcą w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi do upływu 6 miesięcznego okresu przechowywania stosować należy art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny, zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. W ocenie Skarżącej stawki opłat za parkowanie pojazdów wynikające z uchwał wydanych na podstawie delegacji ustawowej (art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym) mogą być uznane za taryfę, o której mowa w przywołanym art. 836 k.c. co oznacza, że wynagrodzenie za czynności dozoru powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane w nich stawki.
Gdyby uznać, że stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa o której mowa wart. 836 k.c., wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach, a także z uwzględnieniem opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność. Strona podała przy tym, że podmioty prowadzące parkingi depozytowe w przypadku pojazdów usuwanych z dróg na polecenie właściwych organów, stosują stawki wynikające z uchwały Rady Miasta B. i Rady Powiatu B. i nie mogą pobierać opłat według innych stawek niż wynikające z tych uchwał. Zatem niezależnie od tego, czy określone tymi uchwałami stawki mogą być potraktowane jako taryfa, o której mowa wart. 836 k.c. powinny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości należnego Stronie wynagrodzenia. Stawki określane przepisami lokalnymi są bowiem według Skarżącej wiążące dla wszystkich podmiotów świadczących usługi w zakresie dozoru pojazdów na parkingach depozytowych.
Strona ponownie przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010r. w sprawie I OPS 1/10 wskazując, że Sąd w tej uchwale stwierdził, iż okoliczności dotyczące wysokości opłat powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie. Można bowiem uznać, że już od chwili usunięcia z drogi pojazdu porzuconego z zamiarem wyzbycia się, wyznaczona jednostka zaczyna sprawowanie nad nim dozoru, a warunkiem sprawowania tego dozoru jest przemieszczenie na parking strzeżony. Zatem, zdaniem skarżącej NSA zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym opłaty ustalane przez radę powiatu powinny być podstawą do ustalenia wynagrodzenia za sprawowanie dozoru także w sytuacji, w której właściciel nie odebrał pojazdu w wyznaczonym terminie.
Odnosząc się do argumentacji organu dotyczącej zastosowania stawki 3,05 zł za jeden dzień dozoru strona stwierdziła, że organ bezpodstawnie uznał, iż istniała pomiędzy skarżącą a Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B. umowa cywilnoprawna, która przewidywała stawki dzienne wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu w okresie 6 miesięcy liczonych od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Podobne ustalenie nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie i poczynione zostało z oczywistym naruszeniem przepisów art. 122, 187 i 192 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca podała, że stawka taka nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu usuniętego z drogi. Była to bowiem stawka umowna, podlegająca odrębnym negocjacjom i została zaakceptowana przez stronę wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych w innych ramach czasowych, tj. po upływie okresu sześciu miesięcy od dnia rozpoczęcia okresu przechowywania. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, natomiast wysokość stawek określona była właściwymi przepisami prawa lokalnego, tj. przywołanymi uchwałami Rady Miasta B. i Rady Powiatu B..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia
z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a) wynika, że zaskarżona decyzja (postanowienie) winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności
z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa.
Na wstępie Sąd pragnie odwołać się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010r. w sprawie I OPS 1/10 w której postawiono tezę zgodnie z którą jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach o których mowa w art. 130 a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z par. 3 pkt 1 lit c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Skład orzekający tut. Sądu podzielając w całości stanowisko NSA przyjął, że nie ma racjonalnych przesłanek aby w okresie poprzedzającym przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez starostę parkingu różnie kwalifikować w zależności od tego czy właściciel odbierze go w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi.
Zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B. utrzymuje w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem, dozoru oraz wynagrodzenia za dozór za okres 6- miesięcy od dnia usunięcia z drogi pojazdów. Spór miedzy stronami dotyczy wysokości tego wynagrodzenia.
Rozstrzygając przedmiotową kwestię w pierwszej kolejności, należy podnieść, że błędne jest odwoływanie się przez skarżącą do treści art. 836 kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym co wyklucza możliwość powoływania się na przepisy kodeksu cywilnego regulującego sferę stosunków cywilnoprawnych z tym oczywiście zastrzeżeniem, że właściwe przepisy nie zawierają stosownego odesłania do kodeksu cywilnego. Jak słusznie wskazał organ, zagadnienie przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór zostało uregulowane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu.
Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 102 par. 2 u.p.e.a. nie zakłada ustalenia wydatków czy wynagrodzenia odpowiadających przeciętnym wydatkom czy wynagrodzeniu związanemu z dozorem rzeczy danego rodzaju. Ustawa
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie odsyła także do innych regulacji np. do przepisów kodeksu cywilnego.
W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej , że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być stawki przyjęte przez radę powiatu (radę miasta) na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym. Zasadnie organ wskazuje, ze stawki ustalane tą uchwałą dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie w przypadkach o których mowa w art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym.
Natomiast podstawę prawną zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznania wynagrodzenia dozorcy ( na jego wniosek) stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a. , który to przepis pozostawia jednocześnie w gestii organów kwestię ustalenia wysokości tego wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak dowolności organu. Przyznając zwrot wydatków oraz wynagrodzenie organ musi wykazać w jaki sposób kwoty te zostały wyliczone co umożliwia weryfikację prawidłowości wyliczenia. W niniejszej sprawie organ pismem z dnia 9 marca 2012 r. (k-6) akt administracyjnych wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dowodów potwierdzających wysokość poniesionego wydatku w odniesieniu do poszczególnych pojazdów.
W odpowiedzi wskazano, iż należności zostały naliczone na podstawie uchwały Rady Miasta B. Nr [...] z dnia [...] oraz Uchwały Rady Powiatu B. Nr [...] z dnia [...] (k- 9 -11) akt administracyjnych).
Jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia poza powołaniem się na stawki wynikające z uchwał (61 zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i 24,40 zł za każdy następny) strona nie wskazała żadnych dokumentów potwierdzających poniesione wydatki związane z dozorem ani nie wykazała, że rzeczywisty koszt poniesionych wydatków odpowiada stawkom wynikającym ze wskazanych uchwał.
Organ do wyliczenia należności przyjął stawkę 3,05 brutto za jedną dobę przechowywania. Stawka ta wynika z porozumienia zawartego pomiędzy Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. a skarżącą w dniu 12 stycznia 2009 r. (k-12 -13) akta administracyjne.
Sąd zgadza się ze stroną skarżącą, iż wskazane porozumienie dotyczy zwrotu należności za okres po upływie sześciu miesięcy, w przypadku nie odebrania pojazdu przez właściciela. Nie mniej jak trafnie podnosi organ zawarcie przedmiotowego porozumienia świadczy, iż kwota 3,05 zł za jedną dobę przechowania pojazdu w pełni pokrywa zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór,
a strona nie wskazuje aby faktycznie poniesione wydatki w okresie za który domaga się zwrotu należności były wyższe.
Brak jest również podstaw do twierdzenia, że okoliczności przechowywania uległy tak zmianie aby do wyliczenia wysokości wynagrodzenia nie można było przyjąć stawki wskazanej w porozumieniu zawartym między stronami.
Skarżąca dla poparcia swojego stanowiska odwołuje się fragmentu uzasadnienia uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010r. Pomijając już to, iż zagadnienie prawne przedstawione składowi siedmiu sędziów nie dotyczyło kwestii ustalenia wysokości wynagrodzenia, dotyczyło bowiem przyznania (co do zasady) na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, to wskazać należy na ten fragment uzasadnienia w którym NSA wyjaśnia, że przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 należy więc uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości.
W ocenie Sądu sposób wyliczenia wysokości należności, których strona się domaga został dokonany przez organy prawidłowo. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa to wskazać należy, że przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012 r. , poz. 270) orzeczono jak w sentencji wyroku.