I SA/Bd 662/06

I SA/Bd 662/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 632/07 - Wyrok NSA z 2008-03-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art.250 par.3
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
art.26
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 05 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] 2006r. oraz nr [...] z dnia [...] 2006r.
W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. W dniu [...] 2004r. przedstawiciel firmy P. Sp. z o.o. złożył wnioski o korektę zgłoszeń celnych: [...] z dnia [...] 2001r., [...] z dnia [...] 2001 r., [...] z dnia [...] 2001 r., [...] z dnia [...] 2001 r. oraz wnioski o zwrot należności celnych wraz z odsetkami wynikających z przedmiotowych zgłoszeń celnych.
Po zakończeniu postępowań w zakresie prawidłowości w/w zgłoszeń celnych Dyrektor Izby Celnej w T. wydał decyzje zarządzające zwrot należności celnych wynikających z tych zgłoszeń. Z uwagi na niezgodność z przepisami kompetencyjnymi decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Celnej w T. w postępowaniu dotyczącym zwrotu należności celnych, organ ten stwierdził nieważność swoich decyzji i przekazał sprawę wniosków o zwrot należności celnych do Naczelnika Urzędu Celnego w B. celem rozpatrzenia.
Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzjami o numerach: [...] z dnia [...] 2006r. oraz nr [...] z dnia [...] 2006r. zarządził zwrot należności celnych wynikających ze zgłoszeń celnych jednocześnie odmawiając wypłaty odsetek od tych należności.
W odwołaniach wniesiono o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć w całości oraz o orzeczenie w sprawie wypłaty Spółce odsetek od zwróconych wcześniej należności celnych wynikających z przedmiotowych zgłoszeń celnych. Strona zarzuciła decyzjom:
- naruszenie przepisu art. 250 § 3 ustawy - Kodeks celny poprzez jego błędną interpretację,
- naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania.
Strona nie podzieliła opinii Naczelnika Urzędu Celnego w B., iż poprzez zaklasyfikowanie towaru w zgłoszeniu celnym do nieprawidłowego kodu taryfy celnej, przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia kwoty należności, co wyklucza wypłatę odsetek od zwracanych należności celnych. Zdaniem Strony powstanie błędu było winą zarówno Prezesa Głównego Urzędu Ceł, który wydał błędną Wiążącą Informację Taryfową nr [...] z dnia [...] 2001 r., obligującą stronę do klasyfikowania towaru objętego zgłoszeniami celnymi do kodu taryfy celnej: 21069098 O, jak również Urzędu Celnego w B., który przyjął zgłoszenia celne obejmujące sporny towar, zaklasyfikowany zgodnie z wydaną przez Prezesa GUC Wiążącą Informację Taryfową nr [...], do poz. 2106 Taryfy celnej, jako prawidłowe.
Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] 2006r. działając na podstawie art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 oraz art. 90 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne postanowił połączyć postępowania dotyczące odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. o numerach [...] z dnia [...] 2006r., [...] z dnia [...] 2006r., [...] z dnia 06 kwietnia 2006r., [...] z dnia [...] 2006r. w celu ich łącznego rozpatrzenia .
Odnosząc się do zarzutów odwołań Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż art. 250 § 3 ustawy - Kodeks celny stanowi, iż od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi.
Organ podkreślił, iż kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ocena czy ustalony stan faktyczny pozwala na przyjęcie, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego.
Dyrektor Izby Celnej za bezsprzeczny uznał fakt, że strona składając zgłoszenia celne zaklasyfikowała towar o nazwie koncentrat [...] do kodu PCN 2106 90 55 O - stawka celna 20%. Strona w żadnym ze zgłoszeń celnych, stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, nie wskazała, że deklarując towar do tego kodu działa na podstawie jakiejkolwiek decyzji WIT.
Na marginesie organ podkreślił, że kwestia klasyfikacji koncentratu [...] nie była sprawą prostą, bowiem Prezes Głównego Urzędu Ceł przeprowadził szczegółowe postępowanie w zakresie klasyfikacji tego towaru, w którym pierwotnie utrzymał w mocy decyzję WIT nr [...] z dnia [...] 2001r. klasyfikującą ten towar do kodu PCN 2106 90 98 O. W toku tego postępowania kwestia klasyfikacji składników do produkcji napojów była przedmiotem konsultacji ze Światową Organizacją Celną w Brukseli. Sekretariat Organizacji Celnej pismem z dnia [...] 2001 r. wskazał na opinię WCO, według której każdy składnik zestawu do produkcji napojów winien być klasyfikowany osobno. Natomiast w piśmie z dnia [...] 2002r., (po uzupełnieniu przez stronę informacji o spornych komponentach) Sekretariat WCO zaproponował podpozycję 3302 10 Taryfy celnej, jako właściwą do klasyfikacji produktu o nazwie handlowej [...] - tj. jednego ze składników koncentratu [...]. Prezes GUC opierając się na powyższej opinii zmienił swoją decyzję zawartą w decyzji WIT nr [...] z dnia [...] 2001 r., klasyfikując jeden ze składników koncentratu – [...] do kodu taryfy celnej 3302 10 21 0 (stawka celna 0%). Prezes GUC wydał również w tym przedmiocie odrębną decyzję WIT [...] z dnia [...] 2002r.
Organ odwoławczy podniósł także, iż odrębne postępowanie Prezesa GUC dotyczyło drugiego ze składników koncentratu [...] o nazwie handlowej - P. Decyzją zawartą w WIT nr [...] z dnia [...] 2001 r., składnik ten zaklasyfikowany został do kodu PCN 3824 90 95 0 (stawka celna 0%).
Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż strona dopiero [...] 2004r. wystąpiła z wnioskami o uznanie zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej koncentratu [...], motywując wniosek tym, iż w zgłoszeniu celnym towar ten został zgłoszony do 1 pozycji jako Koncentrat [...], a winien być zgłoszony do dwóch pozycji uzasadniając swe żądanie uzyskaniem dla poszczególnych preparatów tego koncentratu wiążących Informacji Taryfowych wydanych przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł.
Powyższe w ocenie organu potwierdza, iż na podstawie dokumentów jakie strona złożyła do przedmiotowych zgłoszeń celnych nie byłoby możliwe ustalenie przez funkcjonariusza celnego w dniu odprawy celnej, iż zgłoszony towar należy zaklasyfikować do dwóch odrębnych pozycji PCN. W związku z tym żądanie Strony o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym koncentratu [...] pod pozycją PCN 21069055 0, nie zostało wówczas zakwestionowane.
Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że niewłaściwa kwota należności celnych dla towaru w postaci koncentratu [...] została określona na skutek zadeklarowania przez stronę w zgłoszeniach celnych nieprawidłowego kodu PCN 2106 90 55 0. Jednocześnie wskazano, iż wbrew twierdzeniom strony nie zastosowała się ona do Wiążącej Informacji Taryfowej nr [...] z dnia [...] 2001r. Strona zaklasyfikowała towar w postaci koncentratu [...] do kodu PCN 2106 90 55 0 (stawka celna 20%), natomiast w decyzji WIT nr [...] określono, iż prawidłowym kodem PCN dla jednego ze składników wchodzących w skład koncentratu [...], jest kod PCN 2106 90 98 O (stawka celna 25%). Podkreślono również fakt, że decyzja WIT nr [...] z dnia [...] 2001r., wbrew twierdzeniu strony, nie została załączona do zgłoszeń celnych.
Dodatkowym dowodem na to, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności nie było wynikiem błędu organu celnego jest w ocenie organu fakt, iż strona w zgłoszeniach celnych nie dokonała rozróżnienia komponentów wchodzących w skład koncentratu [...] i nie załączyła do zgłoszeń celnych faktury zawierającej rozbicie pozycji na poszczególne składniki tegoż koncentratu, nie dołączyła również Świadectwa Jakości Produktu [...], które to dowody wskazywałyby na niejednorodny charakter produktu. Ponadto jak wynika z załączonych do zgłoszeń celnych dokumentów tranzytowych, nadawca towaru z Holandii również klasyfikował wysłane przez siebie towary każdorazowo do kodu PCN 2106, co pozwalało potwierdzać prawidłowość zadeklarowanego przez stronę kodu PCN 2106 w rzeczonych zgłoszeniach celnych. Mając na względzie powyższe, a w szczególności fakt, że strona do zgłoszeń celnych nie załączyła żadnej z decyzji WIT, na które powołuje się w odwołaniu, organ celny w dniu kontroli zgłoszenia celnego nie miał podstaw przypuszczać, że zadeklarowany przez stronę w zgłoszeniu celnym kod PCN jest nieprawidłowy.
W świetle powyższych okoliczności Dyrektor Izby Celnej przyjął, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż ustalenie kwot należności celnych wynikających z przedmiotowych zgłoszeń celnych było wynikiem błędu organu celnego oraz, że strona nie przyczyniła się w żaden sposób do powstania błędu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzających ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z powodu ich niezgodności z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono :
- naruszenie przepisu art. 250 § 3 ustawy - Kodeks celny poprzez jego błędną interpretację,
- naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca dokonuje analizy treści art. 250 § 3 ustawy Kodeks celny wskazując iż dla wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych wymaga on aby niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego a dłużnik w żaden sposób do powstania tego błędu się nie przyczynił. W ocenie skarżącej obie przesłanki zostały w sprawie spełnione. Uzasadniając swoje stanowisko strona wskazuje na następujące fakty.
• Prezes GUC wydając WIT nr [...] dokonał nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej P., wchodzącego w skład koncentratu do produkcji napoju [...] nie uwzględniając proponowanego przez skarżącą Kodu PCN 330210210, który ostatecznie został uznany za prawidłowy,
• Urząd Celny w B. przyjął zgłoszenie celne obejmujące sporny towar zaklasyfikowany zgodnie z wydaną przez Prezesa GUC decyzją WIT jako prawidłowe.
Skarżąca podkreśla, iż koncentrat do produkcji napoju [...] składał się z dwóch elementów P. i P. Organ przyjmujący zgłoszenie uznał koncentrat należy zaklasyfikować do pozycji 2106. Według skarżącej powodem takiego stanowiska organów celnych była wyłącznie okoliczność, że klasyfikacja taryfowa do pozycji 2106 wiązała się z obciążeniem towaru wyższą stawka celną i tym samym pobraniem należności celnych w wyższej kwocie.
Skarżąca przyznaje, że decyzja WIT nr [...] przedstawiona organom celnym w związku z importem preparatu P. mogła w istotny sposób przyczynić się do popełnienia błędu przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. polegającego na zaklasyfikowaniu towaru do nieprawidłowego kodu Taryfy celnej jednak błąd ten nie może obciążać skarżącej. Jednocześnie za nieistotny strona uznaje fakt, iż decyzja WIT nie dotyczyła koncentratu [...] a jednego z jego części składowych P. Natomiast zdaniem skarżącej mając na uwadze treść art. 5 § 2 kodeksu celnego oraz fakt , iż skład importowanego preparatu do produkcji napoju [...] jest zbliżony do preparatu P zaklasyfikowała sporne koncentraty zgodnie z decyzją WIT nr [...]. Powyższe okoliczności nie mają jednak , w ocenie strony, żadnego znaczenia z uwagi na fakt , iż ustalenie w niewłaściwej kwocie należności celnych było wynikiem błędu organów celnych do którego skarżąca w żaden sposób się nie przyczyniła.
Dla poparcia swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2006r. sygn. akt V SA/Wa 2860/05 , który w analogicznej sprawie uchylił decyzję Dyrektor Izby Celnej w W.
W sprawie nie ma również znaczenia fakt, iż Wiążąca Informacja Taryfowa wskazywała na kod PCN 210690980 a strona zaklasyfikowała towar do pozycji 210690550.
W ocenie skarżącej działanie organów celnych narusza konstytucyjny wynikający z zasady demokratycznego państwa prawa obowiązek zaufania obywatela do działań organów państwa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269).
Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzje organu pierwszej instancji , które rozstrzygają dwie kwestie. Po pierwsze w decyzjach tych Naczelnik Urzędu Celnego w B. zarządza zwrot należności celnych oraz odmawia wypłaty odsetek od tych należności. Skarżąca w odwołaniach oraz w skardze domaga się uchylenia decyzji w całości nie mniej zarzuty dotyczą jedynie rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej nie stwierdził naruszeń prawa także w zakresie nie kwestionowanym przez skarżącą.
Przechodząc do rozważań merytorycznych wskazać należy, iż zgodnie z art. 250 § 3 ustawy z dnia 09 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), który miał w sprawie zastosowanie na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. Z treści zacytowanego przepisu wynika, iż regułą jest , że od zwracanych należności celnych nie płaci się odsetek. Zasada ta doznaje ograniczenia w sytuacji gdy:
- niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego a,
- dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu.
Aby zatem doszło do wypłaty odsetek muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki wskazane powyżej. W niniejszej sprawie obie strony w ten właśnie sposób interpretują normę prawną zawartą art. 250 § 3 Kodeksu celnego.
Ustalenie czy w sprawie zaistniały obie przesłanki wskazane w art. 250 § 3 cyt. ustawy wymaga przeanalizowania okoliczności stanu faktycznego.
Zgłoszenia celne powołane w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] i [...] 2006r. zostały złożone w miesiącu marcu (29.03) i kwietniu (02, 11, 25.04) 2001r. i dotyczyły objęcia procedura dopuszczenia do obrotu towaru w postaci koncentratu do produkcji napoju [...] (tom I k-13, tom II k-14, tom III k-17, tom IV k-16 akt administracyjnych). Skarżąca zaklasyfikowała towar do kodu Taryfy Celnej PCN 2106. Wbrew twierdzeniom skarżącej do zgłoszeń nie zastała dołączona żadna Wiążąca Informacja Taryfowa. Organy celne przyjęły zgłoszenia a towar został dopuszczony do obrotu.
Następnie w miesiącu kwietniu 2004r. złożone zostały wnioski o uznanie powyższych zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru koncentratu [...] i uznania go za złożonego z dwóch składników P. i P. oraz przyjęcia właściwych dla tych towarów pozycji Taryfy Celnej wynikających z Wiążących Informacji Taryfowych z dnia [...] 2002r. (dla towaru P.) i z dnia [...] 2001r. (dla towaru P.) –tom I k-28 tom II k-30, tom III k-33, tom IV k-43 akt administracyjnych. Wydając pozytywne decyzje organy celne wskazały, iż spółka nie załączyła do zgłoszenia celnego faktury z której wynikało, iż koncentrat [...] składał się z dwóch części składowych i nie załączyła Wiążącej Informacji Taryfowej wydanej przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] 2001r. Nr [...] w której towar P. zaklasyfikowano do pozycji Taryfy celnej PCN 3824.
Skarżąca okoliczności te pominęła w swoich wywodach akcentując fakt, iż niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego. W tym zakresie Sąd zgadza się z argumentacją przedstawioną w skardze. Nie mniej w świetle treści art. 250 § 3 Kodeksu celnego istotne jest nie tylko stwierdzenie błędu po stronie organu celnego ale ustalenie, iż dłużnik w żaden sposób do powstania tego błędu się nie przyczynił.
W świetle wskazanych powyżej ustalonych i wynikających z materiału dowodowego okoliczności stanu faktycznego nie można przyjąć, iż skarżąca w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania błędu. Podkreślić należy, iż to strona będąc w posiadaniu faktury zakupu powinna w prawidłowy sposób zadeklarować towar w zgłoszeniu celnym. Tym bardziej, iż w niniejszej sprawie (na co skarżąca sama wskazuje w odwołaniu i w skardze) Sekretariat Światowej Organizacji Celnej w piśmie z dnia 16 stycznia 2001r. wskazał, iż przypadku klasyfikacji koncentratów do produkcji napojów , każdy koncentrat powinien być klasyfikowany odrębnie. Ponadto skarżąca składając pierwsze ze zgłoszeń celnych w dniu [...] 2001r. była już w posiadaniu Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia [...] 2001r. Nr [...] wydanej dla towaru P.. Informacja ta nie została w stosownym czasie przedłożona organom celnym.
Reasumując należy stwierdzić, że zdaniem Sądu w niniejszej sprawie niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego (organ przyjął zgłoszenie z niewłaściwa pozycją kodu Taryfy celnej) ale strona do powstania tego błędu przyczyniła się. W konsekwencji nie zostały wyczerpane przesłanki z art. 250 § 3 Kodeksu celnego a zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej jest prawidłowa.
Ustosunkowując się do przedłożonych w trakcie postępowania sądowego wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazać należy, iż w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak przepisu na mocy którego Sąd orzekający w niniejszej sprawie byłby nimi związany. Na marginesie już tylko należy podkreślić, iż nie znając akt sprawy nie sposób ocenić czy stan faktyczny w tych sprawach był identyczny ze stanem faktycznym sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Sądu.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak było przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).