I SA/Bd 611/05

I SA/Bd 611/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Dariusz Dudra /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 116 ust. 6
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant: asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi PHU "M." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2004r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] 2005r. Nr [...] dotyczącą Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego ,,M.", w której określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za następujące miesiące 2004r.: styczeń – [...] zł, luty – [...] zł, marzec – [...] zł, czerwiec – [...] zł, lipiec – [...] zł, sierpień – [...] zł, wrzesień – [...] zł, jednocześnie określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za kwiecień 2004r. – [...] zł i maj 2004r. – [...] zł oraz zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2004r. – [...] zł.
W uzasadnieniu wskazano, iż w dniach od 1-2, 9-10 oraz 14 grudnia 2004r. przeprowadzono w Spółce ,,M." kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2004r. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na wysokość deklarowanego podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. Zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w wystawionych fakturach VAT RR dotyczących zakupów jaj od rolnika ryczałtowego - F.
Zgodnie z art 33 b ust 4 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz zgodnie z art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych podatek naliczony, o którym mowa w art 19 ust 2 i 2a oraz art 86 ust 2, w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem, że w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty, zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej nabycie produktów rolnych.
W toku kontroli stwierdzono jednak, iż w dokumentach stwierdzających dokonanie zapłaty (wydruki zleceń z konta bankowego) zostały podane numery faktur VAT RR, a nie zostały podane daty wystawienia faktur VAT RR potwierdzających nabycie produktów rolnych. Nieprawidłowości zostały opisane w protokole kontroli z dnia 16 grudnia 2004 r.
Efektem przeprowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. postępowania podatkowego, w którym wykorzystano materiał z kontroli podatkowej było wydanie w dniu [...] 2005 r. decyzji Nr [...], którą określono prawidłowe kwoty rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2004 r.
Pismem z dnia 23 maja 2005 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł odwołanie z prośbą o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej: zastosowanie rozszerzającej interpretacji art 33 b ust 4 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, naruszenie przepisów VI dyrektywy prawa wspólnotowego UE, niewykorzystanie przez organ pierwszej instancji zapisu art 87 ust 2 co w konsekwencji mogło doprowadzić do upadku firmy, uchybienia formalne dotyczące zarówno postępowania podatkowego jak i wydanej decyzji.
Spółka uzasadnia prawidłowość swojego postępowania powołując się na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 467/03. Ponadto do każdej faktury jest przyporządkowany jeden przelew, a w bardzo rzadkich przypadkach występuje zapłata za dwie faktury, jednakże z pełną sygnaturą i z oznakowaniem daty.
Po zakończeniu prowadzonego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w ww. fakturach VAT RR dokumentujących zakup jaj od rolnika ryczałtowego znajduje swoje uzasadnienie tak w art 33 b ust 4 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r, o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm), jak i wart. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zgodnie z którym zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust 2, w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że:
1) nabycie produktów rolnych jest związane z dostawą opodatkowaną;
2) zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika ryczałtowanego, nie później niż 14 dnia, licząc od dnia zakupu, z wyjątkiem przypadku, gdy rolnik zawarł umowę z podmiotem nabywającym produkty rolne określającą dłuższy termin płatności;
3) w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty, o której mowa w pkt 2, zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej nabycie produktów rolnych. Zaznaczyć należy, iż przepisy art. 116 i 33 b w tym zakresie miały tożsame brzmienie. Spółka nie zastosowała się jednak do obowiązku wynikającego z punktu 3, nie posiadając w dokumentach stwierdzających dokonanie zapłaty daty wystawienia faktury potwierdzającej zakup produktów rolnych, przez co utraciła prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty.
Brak jakiejkolwiek z tych przesłanek zdaniem organu odwoławczego czyni niemożliwym dokonanie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w posiadanych fakturach, bowiem przepisy w tym zakresie mają charakter bezwzględnie wiążący i nie przewidują jakichkolwiek okoliczności podmiotowych, słusznościowych, celowościowych itp., na które naruszający je podatnik skutecznie mógłby się powoływać. Ich obligatoryjny charakter oznacza, że podjęcie konkretnej decyzji przez organ podatkowy nie zależy od jego wyboru, lecz następuje zawsze wtedy, gdy ustalone zostaną przesłanki przewidziane w przepisie prawa.
Rozważania Spółki, uzasadniające prawidłowe przez nią oznaczanie dokumentów potwierdzających dokonanie zapłaty za faktury VAT RR tylko oznaczeniem roku w numerze faktury, jest zdaniem organu odwoławczego bezzasadne. Ustawodawca miał bowiem na myśli oznaczenie daty w sposób jednoznacznie precyzujący: dzień, miesiąc i rok, czego również wymaga charakter dowodowy przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 13 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 467/03 orzekł, iż wymaganych przepisem art 33b ust 4 ustawy o podatku od towarów i usług danych uwidocznionych w treści dokumentu stwierdzającego zapłatę za fakturę VAT RR (numer i data faktury) nie mogą zastąpić dane wierzyciela i podana kwota, nawet jeżeli można zestawić je z dokumentami faktur o tożsamych danych. Sąd wyjaśnił również, iż ww. przepis ma jednoznaczne brzmienie, które w pełni koresponduje ze specyfiką podatku VAT, narzucającym daleko idące sformalizowanie działań podatnika. W tym kontekście naruszenie warunków, o których traktuje wskazany przepis nie może być potraktowane jako nieistotne uchybienie, które nie wpływa na sferę uprawnień podatnika. Organ podatkowy nie może także w ramach uznania administracyjnego decydować o skutkach uchybienia przez podatnika warunkom wprost określonym w ustawie. Interpretacja wyroku przedstawiona przez Spółkę w uzasadnieniu odwołania jest błędna. Zdaniem Sądu, numeru i daty faktury (pełne oznaczenie daty) na dowodzie zapłaty nie mogą zastąpić inne jej elementy.
Odnośnie naruszenia przepisów VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej zaznaczono, iż Polska jeszcze przed przystąpieniem do państw Unii została zobowiązana do zadeklarowania gotowości przyjęcia i wdrożenia całokształtu prawodawstwa wspólnotowego w zakresie podatków pośrednich i bezpośrednich. W tym zakresie dyrektywy unijne bardzo szczegółowo regulują przepisy związane ze stosowaniem podatków pośrednich - VAT i akcyzy. Wyrazem tego są art. 86 i 87 ustawy o podatku od towarów i usług, zapewniające niezwłoczne potrącenie podatku naliczonego oraz zwrot nadpłaty wynikającej z nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Dalej wskazano, że przepisy Dyrektywy są kierowane do państw członkowskich i to państwo członkowskie może ponosić odpowiedzialność za błędną ich implementację na grunt prawa krajowego. Organy administracji nie mogą ponosić odpowiedzialności z tytułu stosowania przepisów krajowych. Ponadto organ odwoławczy nie dopatrzył się niezgodności w wydanym orzeczeniu z prawem Unii Europejskiej.
Skorzystanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z możliwości wcześniejszego przedłużenia terminu do dokonania zwrotu i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie było obowiązkiem organu i nawet jeśli w wyniku przeprowadzonej kontroli był świadomy stwierdzonych nieprawidłowości, które zostały opisane w podpisanym w dniu 7 grudnia 2004 r. protokole kontroli, nie musiał skorzystać z tego prawa. Ten prewencyjny środek został w zamyśle ustawodawcy stworzony w celu zabezpieczenia ewentualnych roszczeń organów, które zostaną w przyszłości określone decyzją podatkową, a istnieje duże prawdopodobieństwo nie odzyskania przekazanego wcześniej zwrotu. W przypadku Spółki, takie prawdopodobieństwo nie zachodziło, co zapewne wynikało z wcześniejszych, prawidłowych rozliczeń podatkowych i ugruntowanej opinii "dobrego podatnika". Wskazano, iż Spółka po podpisaniu protokołu kontroli w dniu 7 grudnia 2004 r. powinna być świadoma stwierdzonych nieprawidłowości.
W dniu 9 września 2005 r. została przez Skarżącą wniesiona na ww. decyzję skarga, w której zarzucono decyzji naruszenie prawa, a w szczególności:
- zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
- zasady przekonywania,
- szereg błędów formalnych popełnionych przy danym postępowaniu,
- wadliwą konstrukcję decyzji, z której jasno nie wynika kwota należna dla Urzędu Skarbowego (wypłacono nadwyżkę, którą uznano bezzasadną, w związku z tym staje się zobowiązaniem podatkowym, którego w decyzji nie wykazano).
Uzasadniając zarzuty zawarte w skardze Skarżąca uważa, iż przeprowadzona kontrola za miesiące od stycznia do października 2004 r. zakończyła się podpisaniem protokołu kontroli w dniu 7 grudnia 2004 r., w którym nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości i zwrot podatku nastąpił w dniu 17 stycznia 2005r. Skoro organ wiedział o stwierdzonych nieprawidłowościach winien skorzystać z możliwości jakie daje art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i przedłużyć termin dokonania zwrotu podatku do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. W sytuacji stwierdzenia oczywistych nieprawidłowości dziwi również fakt wypłaty deklarowanego zwrotu ,,dobremu podatnikowi", który zostaje zainwestowany w dalszy rozwój firmy, a następnie odbieranie go wraz z należnymi odsetkami.
Skarżąca ponownie przedstawiła swoje stanowisko w przedmiocie sposobu oznaczania daty na dokumentach potwierdzających dokonane przelewy, która jej zdaniem została oznaczona w wystarczający sposób tylko za pomocą roku, określonego w numerze kolejnym faktury. Stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie dokonanej wykładni językowej sposobu oznaczania daty jest w tym zakresie zdaniem Skarżącej nieprawidłowe. Dodatkowo wskazuje na § 37 ust l pkt 3 rozporządzenia Ministra 'Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm,.), zgodnie z którym nie ma obowiązku wykazywania na fakturze dnia dokonania sprzedaży.
Skarżąca nie zgadza się z zarzutem niewłaściwej interpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2003 r. Sygn. akt SA/Bd 467/03, ponieważ dany wyrok dotyczył sytuacji, w której zawyżono kwoty podatku w deklaracjach i żądano zwrotu, a nie jak w przypadku Spółki, która otrzymała pieniądze na rachunek bankowy. W powoływanym wyroku podatnik w polecaniach przelewów dokonywał, zapisu "zapłata/zaliczka", natomiast w poleceniach Skarżącej widnieje numer faktury łamany przez rok. Także powoływany w zaskarżonej decyzji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 kwietnia 2005 r. Sygn. akt I SA/Bd 107/05 dotyczy odmiennego stanu faktycznego.
Ponadto Skarżąca uważa, że w sentencji decyzji nie określono kwoty zobowiązania podatkowego, a jedynie wymieniono ją w uzasadnieniu. Powyższe stanowi problem w określeniu wartości przedmiotu sporu.
Również ponownie Skarżąca zarzuca organom naruszenie przepisów VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej co do zasad dotyczących zwrotu podatku VAT oraz Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 12 października 2005r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego czyni to wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu (por. T. Woś i inni: Postępowanie Sądowoadministracyjne, LexisNexis, Warszawa 2004r., s. 289 – 290 oraz wyrok WSA z dnia 6 maja 2004r., sygn. akt I SA 912/03 LEX nr 146718).
W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, co skutkowałoby ewentualnym uchyleniem zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego.
Załatwienie niniejszej sprawy sprowadzało się do rozstrzygnięcia sporu, czy warunek odliczenia zryczałtowanego zwrotu podatku z tytułu nabywania niektórych środków produkcji dla rolnictwa - zwiększającego u nabywcy tych produktów podatek naliczony - w postaci zamieszczenia w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty należności za produkty numeru i daty wystawienia faktury potwierdzającej zakup produktów rolnych, jest przesłanką niezbędną do odliczenia zwróconego rolnikowi zryczałtowanego podatku.
Zgodnie z art. 33 b ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (D.z. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych podatek naliczony, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 2a, w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że: zakup produktów rolnych jest związany ze sprzedażą opodatkowaną; zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego nie później niż 14 dnia od dnia zakupu, z wyjątkiem przypadku, gdy rolnik ma zawartą umowę z podmiotem nabywającym produkty rolne na dłuższy termin płatności; w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty, o której mowa w pkt 2, zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej zakup produktów rolnych.
Natomiast w myśl art. 116 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), który jest odpowiednikiem powołanego art. 33 b ust. 4, zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że: nabycie produktów rolnych jest związane z dostawą opodatkowaną; zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego nie później niż 14. dnia, licząc od dnia zakupu, z wyjątkiem przypadku, gdy rolnik zawarł umowę z podmiotem nabywającym produkty rolne określającą dłuższy termin płatności; w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty, o której mowa w pkt 2, zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej nabycie produktów rolnych.
Przede wszystkim zauważyć należy tożsamość treści przytoczonych przepisów, co świadczy o kontynuacji przez ustawodawcę warunków odliczenia zryczałtowanego podatku. Jedną z przesłanek odliczenia jest zamieszczenie w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty za produkty rolne numeru i daty faktury potwierdzającej zakup tych produktów. Warunek ten jest jednoznaczny, aby odliczyć podatek dokument zapłaty musi posiadać numer i datę faktury. Brak choćby jednego z tych elementów eliminuje prawo do odliczenia zryczałtowanego podatku. Przepisy te są jasne i nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas – zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda (jasne przepisy nie wymagają interpretacji) – nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 czerwca 1999r., sygn. akt SK 12/98, OTK 1999/5/96). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 1994r., sygn. akt SA/Po 565/94, OPOP 1996/3/82 postawił tezę, że niedopuszczalne jest odwołanie się do innych reguł wykładni niż reguły językowe w sytuacji, gdy reguły językowe wskazują jedno określone znaczenie. Dopiero przy braku jednoznaczności po odwołaniu się do reguł języka prawnego i języka prawniczego, powstaje możliwość, a nawet konieczność odwołania się do reguł funkcjonalnych wykładni.
Nie do przyjęcia – zdaniem Sądu – byłaby taka interpretacja omawianych przepisów, która pomijałaby znaczenie choćby jednego z warunków nakreślonych przez prawodawcę. Wtedy bowiem pominięta przesłanka nie miałaby żadnego znaczenia normatywnego. Niedopuszczalne w takim przypadku byłoby przyjęcie, że odliczenie nie jest uzależnione od związania zakupu produktów rolnych ze sprzedażą opodatkowaną, czy też zapłata za nabyte produkty nie nastąpiłaby na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego w określonym terminie, a także – jak w przedmiotowej sprawie – z dokumentu zapłaty nie wynikałby numer lub data faktury dokumentującej nabycie produktów rolnych.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęła się teza, wynikająca z zasad wykładni przepisów prawa, iż nie jest dopuszczalne interpretowanie przepisu w taki sposób, który pozbawiałby część tego przepisu znaczenia prawnego, zgodnie z łacińską sentencją per non est ( nie wolno jest interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne). Dlatego też podczas interpretacji przepisu określającego warunki odliczenia zwróconego rolnikowi podatku zryczałtowanego nie można pomijać treści "numer i data wystawienia faktury", raczej należy przyjąć, iż ma ona istotne znaczenie. Gdyby miało być inaczej, to z pewnością ustawodawca nie ustanowiłby takiego warunku.
Przykładem powołanego orzecznictwa może być postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 1999r. sygn. akt IKZP 19/99, w którym stwierdza, iż fundamentalne reguły wykładni przepisów prawnych za punkt wyjścia przyjmują założenie – rzecz jasna idealizujące – o racjonalnym prawodawcy, a więc takim ustawodawcy, który tworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny i celowy, znając cały system prawny i nadając poszczególnym słowom i zwrotom zawsze takie samo znaczenie, nie zamieszczając jednocześnie zbędnych sformułowań (por. np. Z Ziembiński, Teoria prawa, PWN 1978, s. 106 – 123, a także uchwałę SN z dnia 16 marca 2000r. sygn. akt I KZP 53/99). Natomiast w orzecznictwie NSA godną zauważenia jest teza, że konstrukcje prawne są tworzone za pomocą słów w ten sposób, iż stanowią określoną całość. W konsekwencji nie można ich interpretować nie uwzględniając owej całości, co może również przemawiać za stosowaniem wykładni systemowej (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 22 czerwca 1998r. sygn. akt FPS 9 /97, i uzasadnienie uchwały z dnia 14 grudnia 1998r. sygn. akt FPS 19/98, a także uchwałę z dnia 20 marca 2000r., sygn. akt FPS 14/99, ONSA 2000/3/92).
Reasumując powyższe, skonstatować należy, iż na gruncie omawianych przepisów niezbędnym warunkiem odliczenia było i jest zamieszczenie w dowodzie zapłaty za nabyte produkty rolne daty wystawienia faktury potwierdzającej zakup tych produktów. Niedochowanie tej przesłanki skutkuje brakiem prawa do odliczenia zwróconego rolnikowi podatku zryczałtowanego.
Nawiązując do zarzutów skarżącej związanych z obowiązkiem stosowania przez Polskę unormowań VI Dyrektywy VAT podnieść należy, że przystąpienie Polski do Unii Europejskiej nastąpiło na podstawie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003r. Zgodnie z art. 2 ust. 2 tego Traktatu (zwanego dalej TA) wszedł on w życie z dniem 1 maja 2004r. Od tej daty Rzeczpospolita Polska - w myśl art. 1 TA - stała się członkiem Unii Europejskiej i stroną Traktatów stanowiących podstawę Unii. Zauważyć także trzeba, że w świetle art. 1 ust. 2 TA warunki przyjęcia i wynikające z tego przyjęcia dostosowania w Traktatach stanowiących podstawę Unii są przedmiotem Aktu dołączonego do niniejszego Traktatu. Postanowienia tego Aktu stanowią integralną część niniejszego Traktatu. W świetle art. 60 Aktu, Załączniki od nr pierwszego do nr osiemnastego, dodatki do nich oraz protokoły nr 1-10 dołączone do tego Aktu stanowią jego integralną część. W Załączniku nr 12 ust. 9 zawarto Szóstą Dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. L 145 z 13 czerwca 1977 r., s.1), ostatnio zmieniona przez: 32002 L 0038: Dyrektywa Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r., s. 41). Powołane unormowania TA wraz z Aktem i Załącznikiem nr 12 jednoznacznie wskazują, że Szósta Dyrektywa Rady ustalająca wspólny system podatku od wartości dodanej wiąże Polskę od dnia akcesji i od tej daty zgodnie z art. 54 Aktu Rzeczpospolita Polska była zobowiązana do wprowadzenia w życie środków niezbędnych do przestrzegania tej dyrektywy. W wykonaniu tego obowiązku weszła w życie ustawa o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535). Ustawa ta wdrożyła w życie postanowienia Dyrektywy osiągając cele nakreślone przez Radę. Przyjęto rozwiązania, które były niezbędne dla funkcjonowania polskiego podatku, jako elementu wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Od tego dnia polscy podatnicy stali się beneficjentami wielu uprawnień wynikających z tej Dyrektywy.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż zryczałtowany system opodatkowania rolników zawarty w art. 115 – 118 nowej ustawy o podatku od towarów i usług został skonstruowany w oparciu o przepisy ujęte w art. 25 VI Dyrektywy VAT. Zgodnie z art. 25 ust. 6 lit. a podatnik, któremu dostarczane są towary lub na rzecz którego świadczone są usługi, uprawniony jest na podstawie art. 17, pod warunkiem przestrzegania procedury określonej przez Państwo Członkowskie, do odliczenia od podatku należnego na terytorium kraju kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku zapłaconej rolnikom ryczałtowym. [...] Państwa Członkowskie określają metody dokonywania zwrotu. W szczególności mogą one zastosować art. 17 (4). Oznacza powyższe, że Państwa Członkowskie mają swobodę w zakresie ustalenia procedury odliczenia od podatku należnego zryczałtowanego zwrotu podatku rolnikowi. W ramach tego luzu Państwa Członkowskie mają prawo do określenia warunków odliczenia zwrotu zryczałtowanego podatku. Przyjąć w takim wypadku należy, iż ustanowienie w art. 116 ust. 6 nowej ustawy VAT przesłanek odliczenia zwróconego rolnikowi podatku nie jest sprzeczne z przepisami VI Dyrektywy VAT – mówiąc więcej - jest z nimi zgodne. Mieści się to bowiem w ramach kompetencji Państwa Członkowskiego do ustalania procedury odliczania.
Warto w tym miejscu przywołać art. 25 ust. 3 VI Dyrektywy VAT, z którego wynika, że Państwa Członkowskie mają swobodę w ustaleniu stopy procentowej zryczałtowanego zwrotu podatku. Stopa ta nie może przekraczać podatku od wartości dodanej od zakupów. Z drugiej zaś strony Państwa Członkowskie winny mieć możliwość obniżenia stóp nawet do 0 %. Przepis ten został w interesujący sposób zinterpretowany przy okazji sporu pomiędzy Greckimi plantatorami bawełny a rządem Grecji. W latach 1990 – 1995 rząd grecki popełnił błąd w obliczaniu wysokości zwrotu należnego plantatorom, nie uwzględniając w swoich obliczeniach jednego z elementów składowych ceny, co, jak sam przyznał, było niezgodne z prawem greckim. Na tej podstawie do Parlamentu Europejskiego wniesiono pytanie (E-0828/98), czy Komisja, we współpracy z greckim rządem, zbada sprawę zwrotu. W imieniu Komisji odpowiedzi udzielił Komisarz Komisji Europejskiej, który powołał się na wspomniany przepis i stwierdził, że ponieważ Państwa Członkowskie mają prawo obniżać stawkę zryczałtowanego zwrotu nawet do zera, Komisja nie widzi podstaw do badania tej sprawy (por. B. Daciuk, w: K. Sachs: VI Dyrektywa VAT. C.H. Beck, Warszawa 2004r., s. 634).
Zasadne wydaje się również w niniejszej sprawie powołanie treści art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy VAT, który stanowi, że do czasu wejścia w życie powyższych zasad, Państwa Członkowskie mogą utrzymać wszelkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w momencie wejścia w życie VI Dyrektywy. "Powyższe zasady", o których mowa w tym przepisie miały być ustanowione przez Radę, która działając jednomyślnie na podstawie propozycji Komisji miała podjąć decyzję odnośnie rodzajów wydatków, od których nie przysługuje odliczenie podatku od wartości dodanej. Do chwili obecnej zasady dotyczące wydatków, od których nie przysługuje odliczenie podatku od wartości dodanej nie zostały uregulowane.
Wobec nie ustanowienia przez Radę nowych zasad ograniczających odliczenie VAT, Rzeczpospolita Polska miała pełne prawo do utrzymania w art. 116 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług warunków odliczenia – dokonywanego przez nabywców produktów rolnych – zwrotu rolnikom podatku zryczałtowanego, które obowiązywały na mocy art. 33 b ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym do dnia 30 kwietnia 2004r.
Sąd uznał zasadność zarzutu związanego z działaniami organu pierwszej instancji – przyznanego zresztą przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej na rozprawie - opartego na naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jednak uchybienie art. 123 Ordynacji podatkowej nie miało wpływu na wynik sprawy. Dlatego też skarga została oddalona. Kwestia odsetek za zwłokę winna być w kontekście stwierdzonego naruszenia rozpatrzona w trybie art. 67 Ordynacji podatkowej, o ile skarżąca złożyłaby stosowny wniosek w tym przedmiocie.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak było przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).