I SA/Bd 599/05

I SA/Bd 599/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 569/06 - Wyrok NSA z 2007-07-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.122,art.187
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 1989 nr 29 poz 154
art.55 ust.7
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. i R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]2005r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [..] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia M. i R. M. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie [...] zł
W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego. W zeznaniu podatkowym o dochodach uzyskanych w 2000 r. - PIT -3 M. i R. M. wykazali odliczenia od dochodu w łącznej kwocie [...] zł tytułem darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą kościelnych osób prawnych.
W wyniku weryfikacji zeznania oraz po przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie [...] zł. Podstawą wydania tej decyzji był stwierdzony przez organ pierwszej instancji brak stosownego sprawozdania obdarowanych o przeznaczeniu otrzymanych kwot na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. W odniesieniu do darowizn na rzecz Stowarzyszenia Służby Charytatywnej im. [...] wskazano także, że stowarzyszenie nie ma przymiotu kościelnej osoby prawnej, a co jest niezbędne dla skorzystania z bezlimitowego odliczenia. Jednocześnie Naczelnik Urzędu uznał, iż przedstawiona przez podatników dokumentacja pozwala na dokonanie od dochodu odliczeń, jednakże jedynie w granicach przewidzianego w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych limitu - tj. 10% uzyskanego dochodu.
W odwołaniu wniesiono o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W ocenie podatników organ pierwszej instancji dokonał przede wszystkim błędnej oceny przedstawionych sprawozdań, gdyż przepisy nie przewidują specjalnych wymogów co do ich treści. Wskazano, iż wielość działań podejmowanych przez obdarowanych czyni niewykonalnym dokładne określenie tego na co dokładnie zostały wydatkowane otrzymane od podatników środki pieniężne. Dodatkowo podniesiono, iż kościelne osoby prawne nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przepisami podatkowymi.
Za wadliwe podatnicy uznali również przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu postępowanie dowodowe i ocenę zebranego materiału dowodowego. W toku bowiem tego postępowania, działając z pominięciem wskazywanych przez nich możliwych do przeprowadzenia środków dowodowych, Naczelnik nie ustalił na co zostały wydatkowane przekazane przez podatników środki oraz nie przeprowadził dowodu na okoliczność formy i treści sprawozdań oraz w zakresie zgodności ich treści z ustawą o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Organ pierwszej instancji dokonał także błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, ponieważ z faktu nieprowadzenia przez Z. rejestrów darowizn, wyciągnął wniosek, że brak jest możliwości sporządzenia sprawozdania w formie umożliwiającej skorzystanie z przedmiotowej ulgi.
W związku z powyższym w ocenie podatników w prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, a uzasadnienie decyzji nie zawiera powodów dla których organ ten odmówił wiarygodności części dowodów.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. odnosząc się do ustaleń faktycznych wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż od dochodu przed opodatkowaniem podatnicy odliczyli darowizny na łączną kwotę [...] zł (M. M. [...] zł, R. M. [...] zł), z przeznaczeniem na działalność charytatywno-opiekuńczą kościelnych osób prawnych. Stosownie do przedstawionych aktów darowizn, podmiotami otrzymującymi stosowne kwoty były: S. przy Z., S. , K.
Dalej organ odwoławczy odnosząc się do treści art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) wywodził, iż darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone bez ograniczenia do wysokości 10% dochodu, i podlegają odliczeniu w całości jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:
- darowizna przekazana jest na działalność charytatywno-opiekuńczą,
- adresatem darowizny jest kościelna osoba prawna,
- osoba ta wystawi potwierdzenie odbioru darowizny,
- w terminie dwóch lat, osoba ta, przedstawi sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na wymienione wyżej cele.
W przypadku braku sprawozdania o przeznaczeniu darowizny, należy zatem uznać, że nie została wypełniona dyspozycja zawarta w powołanym przepisie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a tym samym podatnik nie nabył prawa do odliczenia od dochodu darowizny w części przekraczającej limit określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak więc w takim przypadku zastosowanie będą miały zasady ogólne zamieszczone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, które ograniczają wysokość odliczenia z tego tytułu do wysokości 10% dochodu.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, przedstawione przez podatników dokumenty na potwierdzenie okoliczności związanych z wydatkowaniem przez obdarowanych otrzymanych kwot na stosowne cele, nie spełniają wymogów sprawozdania, o którym mowa wart. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Podkreślono, iż co prawda przepisy cyt. ustawy nie stanowią, jaką formę winno przybrać owo sprawozdanie, na ile ma być szczegółowe, to jednak dla celów dowodowych dokument ten winien mieć takie cechy, które pozwalają organom podatkowym jednoznacznie ocenić, czy darowizna została wykorzystana na cele charytatywno-opiekuńcze. Skoro bowiem ustawodawca uzależnia możliwość odliczenia darowizny od dochodu bez ograniczenia, od przedstawienia sprawozdania w zakresie przeznaczenia jej na cele wskazane w ustawie, to dokument taki powinien być sporządzony w sposób umożliwiający zweryfikowanie faktów ujętych w tym dokumencie - sprawozdaniu, a więc określać cel spożytkowania darowizny w połączeniu z konkretną kwotą wydatku i oznaczeniem darczyńcy, czy też datę jego poniesienia. W przeciwnym bowiem razie, nieracjonalnym byłoby ustanowienie ustawowego warunku przedstawienia sprawozdania, skoro jego treść mogłaby być w istocie dowolna i mogłaby przedstawiać ogólne cele, na które przeznaczono darowizny, a które to cele i tak wynikają z ustawy.
Organ odwoławczy za bezsporny uznał, że przedstawione przez podatników dokumenty, na potwierdzenie przeznaczenia przez obdarowanych otrzymanych kwot, nie pozwalają na określenie na co konkretnie zostały one spożytkowane. I tak, ze sprawozdania Zarządu Stowarzyszenia im. [...] wynika, jedynie w jakiej formie oraz ilu osobom była udzielana pomoc. Natomiast w sprawozdaniach K. została zawarta jedynie informacja, mn.in. że pieniądze zostały przekazane na wspieranie rodzin wielodzietnych, niepełnosprawnych. Podobnie wyglądało sprawozdanie S. W przedstawionych sprawozdaniach brak jest zatem dokładnego określenia na co, komu, kiedy i w jakiej kwocie zostały przeznaczone darowizny.
Wskazano również, iż nie ze wszystkich sprawozdań wynika, iż zostały wydatkowane w całości na działalność charytatywno-opiekuńczą np. dokument wystawiony przez K. potwierdza wydatkowanie otrzymanych kwot m.in. na remont B., remont pomieszczeń klasztornych, odnawiane starodruków.
W ocenie organów podatkowych dodatkowe wątpliwości budzi autentyczność okazanych dokumentów. Stosownie bowiem do pisma Z. z dnia 7 sierpnia 2003 r. - ks. [...] pełnił funkcję wizytatora Z. w okresie od 1998r. do 25 kwietnia 2000 r. Potwierdził to również sam ks. [...] w piśmie z dnia 27 sierpnia 2003 r. Natomiast na wielu z przedstawionych przez podatników dokumentach (m.in. oświadczenie Z. z 20 lipca 2000 r., prośby Z. o wsparcie z maja, czerwca i lipca 2000 r.), które rzekomo miały być wystawiane w 2000 r., widnieje podpis ks. [...] wraz z pieczęcią potwierdzającą pełnioną przez niego funkcję wizytatora Z.
Odnosząc się do zarzutów co do konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w przedmiocie okoliczności związanych z działalnością obdarowanych uznano je za bezzasadne.
Dodatkowo podniesiono, iż zgodnie z opinią Biegłego Sądowego dla Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 20 czerwca 2003 r., Zakon mógł otrzymywać jedynie nieznaczne kwoty darowizn. W 2000 r. Stowarzyszenie im. [...] otrzymało darowizny na kwotę [...] zł, z czego jedynie prawdopodobnym jest, że do Z. trafiło [...] zł. Stosownie natomiast do twierdzeń zawartych w odwołaniu, całość przekazanych kwot darowizn tj. [...] zł trafiło do Z.
Organ odwoławczy podkreślił także, iż w odniesieniu do kwoty [...] zł otrzymanej od M. M. oraz kwoty [...] zł otrzymanej od R. M., to Stowarzyszenie było stroną umów darowizn. Stowarzyszenie wystawiło także w swoim imieniu stosowne dokumenty na potwierdzenie celu wydatkowania otrzymanych środków.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało zaś, że Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w Sądzie Wojewódzkim w B. w dniu [...] 1992 roku, zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego i figuruje w rejestrach Sądu Rejonowego w B. – [...]. Zgodnie ze statutem Stowarzyszenia, działało ono w oparciu o ustawę z dnia 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. nr 20, poz. 104 ze zm.) oraz przyjęty na jej podstawie statut. Zgodnie zaś z ustawą z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, kościelną osobowość prawną, posiadają jednostki wymienione w rozdziale drugim tj. art. 6-10 tej ustawy, a wśród nich nie zostały jednak wymienione stowarzyszenia.
Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż skoro otrzymane przez podatników dokumenty nie stanowią sprawozdań w rozumieniu art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a część kwot została także przekazana na rzecz jednostki nie posiadającej przymiotu kościelnej osoby prawnej - przekazane kwoty nie pozwalają na dokonanie odliczenia na podstawie cyt. przepisu. Przedstawiona dokumentacja pozwala jednak na dokonanie odliczeń w oparciu o zasady ogólne, o których mowa w 26 ust. 1 pkt 9 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy a zwłaszcza art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (DZ. U. Nr 29, poz. 154 z późn. zm.) w zw. z art. 26 ust. 7 art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.),
- naruszenie przepisów postępowania , które miało wpływ na wynik sprawy a zwłaszcza art. 121 par. 1 i art. 122, art. 187, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
W uzasadnieniu podkreślono, iż ustalenia organów oparte są na błędnej wykładni art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Zgodnie z treścią powołanego przepisu warunkami koniecznymi do odliczenia od podstawy opodatkowania są posiadanie przez podatnika pokwitowania odbioru darowizny i sprawozdania co do przeznaczenia tej darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. Wymaganie przez organy obu instancji sprawozdania spełniającego wymogi określone u uzasadnieniach decyzji pozostaje w rażącej sprzeczności z dyspozycją art. 55 ust. 7 powołanej ustawy bowiem żadne przepisy nie określają treści jaką powinno zawierać sprawozdanie. W ocenie skarżących przedstawione przez nich sprawozdania jednoznacznie stwierdzają, iż dokonane darowizny przeznaczone zostały na cele charytatywno-opiekuńcze i cele te są w tych sprawozdaniach identyfikowane.
Ponadto skarżący wskazują, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 ustawy Ordynacja podatkowa albowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego i zgromadzonych w sprawie dowodów. Co więcej czynione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dywagacje dotyczące przeznaczenia środków pochodzących z darowizn nie pozwalają nawet na wnioskowanie czy okoliczność ta ma znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia, czy też nie. Z jednej strony podnosi się , iż przedłożone zostały dokumenty stanowiące potwierdzenie dokonania darowizn oraz sprawozdania obdarowanych z drugiej zaś akcentowany jest brak możliwości ustalenia na jaki cel te darowizny zostały przekazane.
Dodatkowo skarżący podnoszą, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika odliczenia jakich darowizn zostało przez organ zakwestionowane co uniemożliwia merytoryczną polemikę z podjętym rozstrzygnięciem.
Zdaniem strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do całości materiału dowodowego co stanowi naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji.
W szczególności w zakresie darowizny dokonanej za pośrednictwem Stowarzyszenia Służby Charytatywnej pomija się, iż wszelkie dywagacje dotyczące charakteru prawnego tej instytucji jedynie pośredniczącej nie powinny mieć znaczenia dla podejmowanego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269).
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącym przysługuje prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2000r. darowizn na rzecz: Stowarzyszenia Służby Charytatywnej im. [...], K. przy Z., S. – Z.
Istotna dla sprawy jest interpretacja przepisu art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła, zgodnie z którym darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Koniecznymi zatem warunkami do odliczenia od podstawy opodatkowania darowizn jest posiadanie przez podatnika pokwitowania odbioru darowizny i sprawozdania w zakresie przeznaczenia jej przez obdarowanego na działalność charytatywno-opiekuńczą. Organ podatkowy twierdzi, że podatnicy nie przedłożyli sprawozdań, lecz informacje o działalności Z. w K. i G. Jednocześnie nie kwestionuje dowodów przekazania darowizn.
Zauważyć należy, że przepisy wyżej wymienionej ustawy z dnia 17 maja 1989r. nie określają, jaką formę, jaką treść powinno zawierać sprawozdanie. W aktach administracyjnych znajdują się kopie sprawozdań oraz oświadczeń wystawionych przez obdarowanych, w których wskazali:
- S: darowizny otrzymane w 2000r. przekazywało wyłącznie na działalność charytatywno-opiekuńczą, tj. wspieranie dzieła apostolskiego Zakonu, parafii oraz wspomaganie rodzin wielodzietnych (o znacznym ubóstwie), niepełnosprawnych i samotnych; środki pieniężne przeznaczono na wspieranie rodzin wielodzietnych, osób niepełnosprawnych, ubogich, samotnych, dożywianie rodzin, zakup artykułów spożywczych, odzieży, środków czystości, dożywianie pielgrzymów, organizowanie ferii zimowych i letnich dla najuboższych, renowację i remont pomieszczeń klasztornych, odnawianie starodruków, remont Bazyliki i kaplicy, remont pomieszczeń klasztornych dla pielgrzymów (k-41 Tom II akt administracyjnych);
-Z. darowizny otrzymane w 2000r. przeznaczył na: udzielenie pomocy rzeczowej 468 rodzinom wielodzietnym z terenu parafii i klasztoru, udzielenie pomocy niepełnosprawnym i chorym w zakresie sprzętu rehabilitacyjnego, przeprowadzenie przez cały rok 2000 akcji dożywiania rodzin wielodzietnych pełnych i niepełnych, zakup nowej odzieży dla najuboższych (69 kurtek i 116 par obuwia), organizowanie przez cały rok dożywiania ubogich pielgrzymów w domu pielgrzyma, organizowanie ferii zimowych i letnich dla najuboższych dzieci, renowację i remont pomieszczeń klasztornych, odnawianie starodruków, remont Bazyliki i kaplicy, remont pomieszczeń klasztornych dla pielgrzymów (k-42 Tom II akt administracyjnych);
Mając zatem na uwadze brzmienie przywołanego przepisu art. 55 ust. 7 ww. ustawy oraz dane zawarte w przedłożonych przez skarżących dokumentach wystawionych przez obdarowany Zakon i Sanktuarium, należy stwierdzić, iż wyżej wymienione sprawozdania nie pozwalają stwierdzić, czy darowizny dokonane przez M. M. i R. M. rzeczywiście zostały dokonane na wskazane cele. Organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale i obowiązek sprawdzenia, czy darowizny rzeczywiście zostały przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze, a w konsekwencji czy zasadnie podatnik odliczył je od podstawy opodatkowania. Wolą bowiem ustawodawcy było zmniejszenie obciążeń podatkowych z tego tytułu, że podatnik przekazuje darowizny na ściśle wskazane cele, tj. charytatywno-opiekuńcze. Nie można jednak ograniczyć badania tylko do tego, czy po stronie darczyńcy była wola przekazania darowizny na wymienione cele lecz istotne jest również to, czy obdarowany rzeczywiście wykorzystał darowiznę na wskazaną działalność. Nie można przecież zaakceptować sytuacji, w której darczyńca pomniejsza podstawę opodatkowania o darowiznę, która nie jest przeznaczona na cele charytatywno-opiekuńcze. Nie chodzi zatem wyłącznie o stronę formalną sprawozdania, lecz materialną. Dla oceny zasadności pomniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym nie wystarczy wyłącznie poprawność formalna sprawozdania, lecz jego zgodność ze stanem faktycznym.
W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 31lipca 2003r. będące odpowiedzią na zapytanie skierowane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. do S. w którym informuje się , iż Z. nie posiada potwierdzenia aktu darowizny na nazwiska M. M. , R. M. (k-254 Tom V akt administracyjnych) oraz kopia pisma z dnia 20 listopada 2003r. w którym ks. [...] oświadcza, iż S. nie prowadzi rejestracji darowizn, przyjmowanych w różnym czasie i od różnych osób , składanych na ręce różnych księży.
W związku z tym, należy podzielić stanowisko organu podatkowego, iż brak dokumentacji dotyczącej przyjmowania darowizn, uniemożliwia odtworzenie na jakie cele zostały przekazane przez Sanktuarium otrzymane od skarżących darowizny. Skarżący przedstawili informację o realizacji celów działalności charytatywno-opiekuńczej przez Zakon, których nie można zweryfikować. Nie można sprawdzić, czy dokonane przez M. M. i R. M. darowizny rzeczywiście zostały przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze. Trudno zarzucać zatem organom podatkowym, iż w tym stanie sprawy nie podejmowały dalszych działań.
Zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej podkreśla fakt, iż z przedłożonych sprawozdań wynika, że z otrzymanych darowizn Zakon i Sanktuarium realizował także inne cele niż działalność charytatywno-opiekuńcza. Nie można wykluczyć, iż darowizny od skarżących zostały przeznaczone np. na remont pomieszczeń klasztornych. Ze sprawozdań bowiem wynika, iż do działalności charytatywno-opiekuńczej obdarowani zaliczyli m.in. renowację i remont pomieszczeń klasztornych, odnawianie starodruków, remont Bazyliki i kaplicy, a także remont pomieszczeń klasztornych dla pielgrzyma. Analiza przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła jednoznacznie wskazuje, że wymienione przedsięwzięcia nie mogą być zaliczone do działalności charytatywno-opiekuńczej. Przesądza o tym treść art. 39 wymienionej ustawy, zgodnie z którym działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności prowadzenie zakładów dla sierot, starców, osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo oraz innych kategorii osób potrzebujących opieki, prowadzenie szpitali i innych zakładów leczniczych oraz aptek, organizowanie pomocy w zakresie ochrony macierzyństwa, organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami, ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom i osobom, w tym pozbawionym wolności, prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk, udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających, przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się w szczególnej potrzebie.
W związku z tym również z tej przyczyny darowizny dokonane przez skarżących nie podlegają odliczeniu na podstawie art. 55 ust. 7 tej ustawy.
W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Dla poczynienia ustaleń faktycznych organy podatkowe obu instancji podejmowały działania, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie zaś z zasadą swobodnej oceny dowodów zgromadzone dowody ocenił według własnego przekonania stosownie do zasad logicznego rozumowania.
Niezasadny zatem jest zarzut, iż stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie odnosi się do całości materiału dowodowego. Organ odwoławczy ocenił wszelkie dokumenty (akty darowizn, oświadczenia obdarowanych, sprawozdania) przedstawione przez skarżących a w uzasadnieniu decyzji wskazał dlaczego uznał, iż nie spełnione zostały warunki wskazane w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego.
W ocenie skarżących zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i zgromadzonych w sprawie dowodów. Sąd nie podzielił tego stanowiska i nie stwierdził naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Otóż dyrektor Izby Skarbowej wskazuje jakie dowodowy zostały w sprawie zebrane, które uznał za wiarygodne , którym zaś odmówił wiarygodności i wyjaśnia dlaczego, podaje także podstawy prawne dokonanego rozstrzygnięcia.
Nie znajduje również uzasadnienia zarzut pominięcia przez organy podatkowe okoliczności, iż darowizny dokonywane przez skarżących za pośrednictwem Służby Charytatywnej dokonane zostały w imieniu i na rzecz Zakonu . Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż R. M. w 2000r. przekazał darowiznę w wysokości [...] zł (akt darowizny z dnia 29 grudnia 2000r.;k-266 Tom V akt administracyjnych) a M. M. darowiznę w wysokości [...] zł (akt darowizny z dnia 29 grudnia 2000r.; k-261 Tom V akt administracyjnych) na rzecz Stowarzyszenia na "cele charytatywno-opiekuńcze dla rodzin wielodzietnych, i niepełnosprawnych tj. dożywianie rodzin ubogich, wielodzietnych, pełnych i niepełnych, ubogich samotnych, niepełnosprawnych oraz zakup odzieży, obuwia, środków czystości dla rodzin wielodzietnych i najuboższych". Zatem wbrew zarzutom skargi fakt, iż Stowarzyszenie Służby Charytatywnej nie miało statutu kościelnej osoby prawnej miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia odmawiającego prawa do odliczenia kwoty darowanej na rzecz tego Stowarzyszenia.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.