I SA/Bd 582/24

I SA/Bd 582/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Ziołek
Leszek Kleczkowski
Symbol z opisem
6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 29 a ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2025r. sprawy ze skargi W. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 czerwca 2024 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.265.2024.4.JKU w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego skarżący podał, że jest osobą fizyczną posiadającą na wyłączną własność nieruchomość składającą się z budynku biurowego, budynku socjalnego, czterech hal produkcyjnych i wiaty magazynowej. Posiadana nieruchomość nie jest wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie jest składnikiem środka trwałego, ale została oddana
w dzierżawę do spółki kapitałowej – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z treścią zapisów umowy, dzierżawca będzie płacił podatek od nieruchomości
w związku z przedmiotem działalności dzierżawcy oraz inne opłaty publicznoprawne, jakie mogą na skutek zmiany stanu prawnego pojawić się w przyszłości.
Wartość czynszu z tytułu dzierżawy otrzymywanego w związku z oddaniem nieruchomości w dzierżawę jest rozliczany zgodnie z ustawą z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – tzw. najem prywatny.
Z uwagi na fakt, że jest to nieruchomość użytkowa stanowiąca lokale niemieszkalne,
z tytułu przedmiotowej dzierżawy skarżący jest podatnikiem podatku VAT i z tytułu uzyskiwanego czynszu odprowadza stosowny podatek VAT w wysokości 23%. Dla celów podatku dochodowego podstawą obliczenia czynszu jest kwota netto
w wysokości 8,5% do wysokości [...] zł przychodu, a powyżej podatek oblicza
w wysokości 12,5%. Z tytułu takich rozliczeń wystawia fakturę VAT ujmując i rozliczając odrębnie podatek VAT, a oddzielnie kwotę netto ujmując ją jako przychód do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
Ponadto zgodnie z umową, dzierżawca płaci wydzierżawiającemu inne opłaty, w tym podatek od nieruchomości. W zasadzie podatek od nieruchomości jest umówionym zwrotem kosztów związanych z realizacją dzierżawy jako dodatkowa należność i nie zwiększa wartości czynszu. Podatek od nieruchomości jest rozliczany dokumentem – nota księgowa – który to jest neutralnym rozliczeniem umówionych wartości dodatkowych opłat związanych z przedmiotem dzierżawy.
Przychody z tytułu zwrotu podatku od nieruchomości są traktowane przez skarżącego jako neutralne podatkowo, to znaczy nie odprowadza z tego tytułu ani podatku VAT, ani
zryczałtowanego podatku dochodowego.
W związku z tak opisanym stanem faktycznym skarżący zadał pytanie: czy pieniądze, które otrzymuje od wydzierżawiającego z tytułu umówionego w umowie obciążenia wartością podatku od nieruchomości przedmiotu dzierżawy podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W ocenie skarżącego, dokonywany przez dzierżawcę zwrot kosztów uiszczanego przez wynajmującego podatku od nieruchomości nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, i tym samym nie podlega, jako taki, opodatkowaniu podatkiem VAT. Podatek od nieruchomości, jako czynność publicznoprawna, nie może bowiem podlegać dalszej odsprzedaży lub innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podatek ma charakter majątkowy i związany jest
z posiadanym majątkiem, a nie uzyskiwanym z tytułu posiadania nieruchomości obrotem. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości ciąży bowiem na skarżącym, jako właścicielu i nie może być w drodze umowy przeniesione na dzierżawcę ze skutkiem zwalniającym wydzierżawiającego z obowiązku podatkowego. W opisywanym stanie faktycznym, w ocenie skarżącego, dokonywania zwrotu kosztów uiszczanego podatku od nieruchomości nie można zakwalifikować jako świadczenia, za które to płatność byłaby wynagrodzeniem stanowiącym obrót opodatkowany. Brak jest zatem w niniejszym przypadku czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Ponadto, jak zaznaczył skarżący, wydatek z tytułu zwrotu uiszczonego podatku od nieruchomości stanowi jedynie pokrycie pewnych kosztów ponoszonych przez wydzierżawiającego. W związku z tym nie ma tutaj żadnej czynności, którą można by udokumentować fakturą i obejmować opodatkowaniem.
W interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Na wstępie organ przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361; dalej: u.p.t.u.) mających zastosowanie w sprawie. Wskazał, że zgodnie z wolą ustawodawcy zapłata obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Zapłata jest sprzedawcy należna z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 u.p.t.u. stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r.
w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm., dalej Dyrektywa 112). Organ zaznaczył, że istotą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest opodatkowanie działalności gospodarczej. Z tego względu mając na uwadze autonomiczny charakter regulacji zawartej w ustawie związanej ściśle z prawem wspólnotowym, przy ustalaniu przedmiotu opodatkowania tą ustawą decydujące znaczenie powinny mieć aspekty ekonomiczne i cel danej czynności, a nie jej cywilnoprawna forma. Dalej organ zauważył, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się na konieczność traktowania, dla celów podatkowych, złożonego działania podatnika, jako jednolitej całości bez sztucznych podziałów. Oznacza to, że jeżeli podatnik dokonuje więcej niż jedno świadczenie na rzecz klienta
i są one ze sobą powiązane tak, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, którą jedynie sztucznie można byłoby podzielić, to te elementy lub świadczenia – dla celów podatku od towarów i usług – stanowią jedną całość lub jedną usługę.
Wskazując na art. 693 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 1610 ze zm., dalej: k.c.) organ podał, że umówiony między stronami dzierżawy czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy
i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie lokalu mieszkalnego lub użytkowego przez jego dzierżawcę. Podstawową usługą świadczoną na rzecz dzierżawcy jest natomiast usługa dzierżawy. W przypadku dzierżawy nieruchomości ustawodawca nie zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu "czynszu", a obciążenie nimi dzierżawcy zależy wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów podatkowych).
Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. wynika, że to nie odpłatność sama w sobie podlega opodatkowaniu, a świadczenie, za które odpłatność przysługuje. Dotyczy to także podatku od nieruchomości, który nie stanowi dostawy towarów ani świadczenia usług
w rozumieniu art. 7 i art. 8 u.p.t.u. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na inną osobę ze skutkiem zwalniającym właściciela z obowiązku podatkowego. Strony stosunku cywilnoprawnego mogą jednak w ramach swobody
w kształtowaniu łączących je stosunków zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji) należności z tytułu ponoszonych przez właściciela nieruchomości opłat lub kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości, a więc również z tytułu podatku od nieruchomości. Niezależnie jednak od tego, czy zwracana wydzierżawiającemu przez dzierżawcę kwota podatku od nieruchomości została włączona do czynszu i stanowi jego element kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z czynszu, zawsze jest należnością obciążającą wydzierżawiającego, wynikającą z odpłatnego świadczenia usługi dzierżawy. Zatem podatek od nieruchomości, jako że nie może być przedmiotem odsprzedaży, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jeżeli jednak strony umowy postanowią, że wynajmujący nieruchomość "przerzuca" koszt podatku od nieruchomości na korzystającego z nieruchomości, tj. dzierżawcę, wówczas koszt ten stanowi element cenotwórczy usługi dzierżawy. W tej sytuacji, przedmiotem opodatkowania jest skategoryzowana usługa, a nie zbiór wyodrębnionych w jej ramach kosztów. Z uwagi na powyższe, opodatkowaniu nie podlega koszt podatku od nieruchomości, ale usługa dzierżawy, w której jako element kalkulacyjny znajduje się koszt ww. podatku.
Koszt podatku od nieruchomości jest należnością bezpośrednio związaną z odpłatnym świadczeniem usługi dzierżawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego, tak jak czynsz dzierżawy. W sprawie będącej przedmiotem wniosku, koszt podatku od nieruchomości, przerzucany na dzierżawcę, jako element kalkulacyjny ceny dzierżawy, zwiększa kwotę należną od dzierżawcy z tytułu dzierżawy nieruchomości oraz jest opodatkowany, tak jak dzierżawa. Zatem, podatek od nieruchomości stanowi
w analizowanym przypadku element rozliczeń z biorącym nieruchomość w dzierżawę, jest on należnością związaną z odpłatnym świadczeniem usługi dzierżawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego. Wobec powyższego z uwagi na fakt, że koszt podatku od nieruchomości zalicza się do elementów świadczenia należnego z tytułu umowy dzierżawy, to stanowi wraz z czynszem zapłatę za to świadczenie będącą podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Pieniądze, które skarżący otrzymuje od wydzierżawiającego z tytułu umówionego w umowie obciążenia wartością podatku od nieruchomości przedmiotu dzierżawy, stanowią wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W złożonej do tut. Sądu skardze skarżący zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez uznanie, że pieniądze, które skarżący otrzymuje od dzierżawcy z tytułu podatku od nieruchomości przekazywane finalnie do organu podatkowego stanowią czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
i usług;
b) art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez uznanie, że pieniądze, które skarżący otrzymuje od dzierżawcy z tytułu podatku od nieruchomości przekazywane finalnie do organu podatkowego są świadczeniem za usługę polegającą na dzierżawie i stanowią koszt będący elementem cenotwórczym usługi dzierżawy, podczas gdy pieniądze te nie są przysporzeniem, a tym samym nie są jakimkolwiek elementem kalkulacyjnym;
c) art. 29a ust. 1 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że pieniądze, które skarżący otrzymuje od dzierżawcy z tytułu podatku od nieruchomości powinny być uznane za podstawę opodatkowania, jako zapłata za usługę dzierżawy, podczas gdy taką zapłatą nie są,
a stanowią jedynie opłatę nie będącą przysporzeniem majątkowym skarżącego, co do której skarżący jest jedynie przekaźnikiem, bo środki te musi oddać innemu podmiotowi;
d) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.
z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 14h O.p., poprzez nieuwzględnienie w wydanej interpretacji indywidualnej faktu, że system prawa jest spójny i przy określaniu przychodu (przysporzenia z tytułu umowy) organ winien posiłkować się innymi ustawami (tu o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne), a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa
z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.
Z wniosku o interpretację wynika, że skarżący posiada na wyłączną własność nieruchomość składającą się z budynku biurowego, budynku socjalnego, czterech hal produkcyjnych i wiaty magazynowej. Nieruchomość nie jest wykorzystywana
w działalności gospodarczej, nie jest składnikiem środka trwałego, lecz została oddana w dzierżawę spółce kapitałowej - Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie
z treścią umowy, Dzierżawca płaci Wydzierżawiającemu inne opłaty, w tym podatek od nieruchomości. Podatek od nieruchomości jest rozliczany dokumentem – notą księgową. Przychody z tytułu zwrotu podatku od nieruchomości są traktowane przez skarżącego jako neutralne podatkowo, to znaczy nie jest odprowadzany z tego tytułu podatek VAT.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w stanie faktycznym podanym we wniosku, pieniądze, które otrzymuje skarżący z tytułu umówionego
w umowie obciążenia, tj. wartością podatku od nieruchomości od przedmiotu dzierżawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem skarżącego dokonywany przez Dzierżawcę zwrot kosztów uiszczanego przez Wydzierżawiającego podatku od nieruchomości nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, i tym samym nie podlega jako taki opodatkowaniu podatkiem VAT. Z kolei organ prezentuje stanowisko przeciwne uznając, że pieniądze, które otrzymuje skarżący od dzierżawcy z tytułu umówionego w umowie obciążenia wartością podatku od nieruchomości przedmiotu dzierżawy, stanowią wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zdaniem tut. Sądu, stanowisko organu zasługuje na aprobatę.
Podać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami
o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Zgodnie z art. 29a ust. 6 u.p.t.u. podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Uregulowanie art. 29a ust. 1 u.p.t.u. stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym: w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma
w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
Według art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady: do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:
a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte
odrębną umową za koszty dodatkowe.
Z kolei zgodnie z art. 693 § 1 i § 2 kodeksu cywilnego:
§ 1. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony,
a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
§ 2. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe regulacje prawne, rację w sporze należy przyznać Dyrektorowi KIS, gdyż na tle przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego przyjąć należy, że obciążenie Dzierżawcy kosztami związanymi
z tytułu podatku od nieruchomości, powiększa zapłatę z tytułu dzierżawy nieruchomości. W interpretacji indywidualnej trafnie zauważano, że podatek od nieruchomości stanowi w analizowanym przypadku element rozliczeń z biorącym nieruchomość w dzierżawę, jest on należnością związaną z odpłatnym świadczeniem usługi dzierżawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego. Wobec powyższego
z uwagi na fakt, że koszt podatku od nieruchomości zalicza się do elementów świadczenia należnego z tytułu umowy dzierżawy, to stanowi wraz z czynszem zapłatę za to świadczenie będącą podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., a nie innej usługi.
W ocenie Sądu, kwota podatku od nieruchomości należna od przedmiotu dzierżawy, stanowi przedmiot zobowiązania podatkowego jedynie w odniesieniu do skarżącego jako podatnika tego podatku (podatku od nieruchomości). Przeniesienie na dzierżawcę kosztu podatku od nieruchomości powoduje zwiększenie kwoty należności
z tytułu dzierżawy nieruchomości, a tym samym oddziaływa na podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, która obejmuje także tę część należności. Zatem kwota odpowiadająca przeniesionemu kosztowi z tytułu podatku od nieruchomości zalicza się do podstawy obliczenia podatku od towarów i usług. Uzasadnia to uznanie stanowiska skarżącego za nieprawidłowe. W sytuacji bowiem,
w której kwota należności, odpowiadająca podatkowi od nieruchomości, została otrzymana od Dzierżawcy przez skarżącego (jako Wydzierżawiającego), to podlega ona uwzględnieniu w podstawie opodatkowania. W takim przypadku równowartość kwoty podatku od nieruchomości zwiększa kwotę należną z tytułu świadczenia usługi dzierżawy nieruchomości.
Podkreślić należy, że dla dzierżawcy kwota odpowiadająca wysokości podatku od nieruchomości nie jest podatkiem. Wyłącznie dla skarżącego (będącego Wydzierżawiającym) jest podatkiem, bo tylko on posiada status podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku. Okoliczność, że strony umowy dzierżawy nieruchomości umawiają się, że dzierżawca zapłaci z tytułu dzierżawy także kwotę odpowiadającą wysokości podatku od nieruchomości, nie oznacza, iż dzierżawca płaci podatek od nieruchomości. Zobowiązanym do zapłaty podatku jest skarżący, natomiast okoliczność w jaki sposób ustalana jest kwota zapłata z tytułu dzierżawy w tym przypadku, nie oznacza prawa do pomniejszenia podstawy opodatkowania o kwotę odpowiadającą wysokości podatku od nieruchomości, bowiem opodatkowaniu VAT podlega wszystko, co stanowi zapłatę za usługę – zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u., którą w tym przypadku otrzymał Wydzierżawiający lub ma otrzymać z tytułu świadczenia usługi.
Mając na uwadze powyższe rozważania, za chybione Sąd uznał zarzuty skargi
w zakresie naruszenia prawa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Dyrektora KIS przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p., poprzez naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Dyrektor KIS przedstawił bowiem swoje stanowisko w sposób zrozumiały, a przy tym trafny. Powołał się na obowiązujące przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz dokonał ich wykładni w sposób prawidłowy (szczególnie art. 29a ust. 1 i 6 u.p.t.u.),
z uwzględnieniem prawa wspólnotowego i poglądów prawnych prezentowanych
w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Dyrektor KIS nie przekroczył granic stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku
o wydanie interpretacji i jego uzupełnieniu na wezwanie tego organu.
Dyrektor KIS nie naruszył powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, gdyż nie dopuścił się błędu wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i art. 29a ust. 1 u.p.t.u. przyjmując, że koszt podatku od nieruchomości "przerzucany" na dzierżawcę, jako element kalkulacyjny ceny dzierżawy, zwiększa kwotę należną od dzierżawcy z tytułu dzierżawy nieruchomości oraz jest opodatkowany tak jak dzierżawa (por. wyrok NSA
z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt I FSK 726/17).
Rację ma Dyrektor, że pieniądze, które otrzymuje skarżący z tytułu umówionego
w umowie obciążenia wartością podatku od nieruchomości przedmiotu dzierżawy stanowią wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, kwota z tego tytułu powinna podlegać włączeniu do podstawy opodatkowania z tytułu świadczenia usługi. Zdaniem Sądu, na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie można przyjąć, że wymienione we wniosku pieniądze odpowiadające kwocie podatku od nieruchomości należnego od podatnika, którym jest skarżący, są należnością za odrębną usługę bliżej nieokreśloną. Pogląd, zgodnie
z którym podstawę opodatkowania stanowi cały czynsz z równowartością podatku od nieruchomości, jeżeli strony ustaliły, że jego wartość obciąża najemcę, znajduje oparcie w doktrynie (zob. J. Zubrzycki, Leksykon VAT, Wrocław 2020, tom I, s. 1280- 1281) oraz znajduje aprobatę w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 15 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 27/20).
Podkreślić należy, że obowiązkiem organu interpretacyjnego jest odniesienie się do stanowiska wnioskodawcy przedstawionego na tle konkretnego pytania,
w określonych ramach prawnych. Temu obowiązkowi w ocenie Sądu, Dyrektor KIS
w pełni sprostał. Nie miał przy tym obowiązku odnosić się do każdego elementu uzasadnienia, w szczególności do argumentacji, która ma charakter poboczny
i wykracza poza zakres sprawy rozumianej jako ściśle związanej z postawionym we wniosku pytaniem i stanowiskiem wyrażonym przez podatnika. Nie jest przedmiotem oceny zagadnienie dotyczące opodatkowania podatkiem dochodowym otrzymywanych środków pieniężnych z tytułu dzierżawy, w tym kwoty stanowiącej równowartość podatku od nieruchomości. Podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest ustalana w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, a nie
z uwzględnieniem przepisów ustawy o podatku dochodowym. Podatek od towarów
i usług jest odrębnym od podatku dochodowego i zawiera własne regulacje prawne odnośnie do podstawy opodatkowania.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.