I SA/Bd 568/14

I SA/Bd 568/14 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2014-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ewa Kruppik-Świetlicka /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Zdzisław Pietrasik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 233 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 1a ust. 1 art. 5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 czerwca 2014r. sprawy ze skargi A.W. i A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej. oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., decyzją z dnia [...]. Nr [...] w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p." oraz art. 1a ust. 1, art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) –dalej jako: "u.p.o.l." i na podstawie uchwały Nr XXIX/124/12 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 28 listopada 2012r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z 2012r., poz. 3239) po rozpatrzeniu odwołań A. W. i A. W. od decyzji Prezydenta G. z dnia [...]r. ([...]) w sprawie odmowy zmiany decyzji ostatecznej
w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013 orzekło utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że podatnicy w dniu [...]. złożyli korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, dotyczącą nieruchomości położonej w G. przy ul. W.[...] argumentując, iż korekta dotyczy: cytat "likwidacji II piętra budynku jako pomieszczenia magazynowego na pomieszczenia mieszkalne od dnia 1 stycznia 2013r."
W związku powyższym, organ postanowieniem z [...]. wszczął postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2013. Organ zawiadomił strony, iż w dniu [...]. od godz. 10.00 zostaną przeprowadzone oględziny w celu ustalenia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Z oględzin sporządzono protokół, z którego wynikało, że okazano tylko pomieszczenia znajdujące się na pierwszym piętrze budynku, gdzie stwierdzono jedno duże pomieszczenie z regałami, lustrami, kanapą.
Znajdowały się tam również worki z ubraniami oraz 2 miejsca wydzielone na przymierzalnie. Zauważono także ubrania, które wg oświadczeń podatnika były jego ubraniami prywatnymi. W drugim pomieszczeniu na tym piętrze znajdowały się rurki, wg właściciela również prywatne i nowo nabyte. Podatnik oświadczył, że na drugim piętrze znajduje się mieszkanie. Organ stwierdził, że parter domu to lokal handlowy sklep z pomieszczeniami socjalnymi, które jako pomieszczenia pomocnicze (w tym piwnica) zostały ujęte i zaliczone przez podatnika w korekcie pod pozycją do tzw. "pozostałych".
Podatnik do pomieszczeń mieszkalnych zaliczył I i II piętro budynku.
Z oględzin pierwszego piętra sporządzono również dokumentację fotograficzną. (k. 8 akt administracyjnych), z której wynikało, że okazane pomieszczenia służą składowaniu regałów i towarów.
Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...]. (nr [...]) ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2013 w łącznej kwocie [...] zł. Organ wskazał, że stan faktyczny ustalony w trakcie oględzin nie potwierdził w całości zadeklarowanej do opodatkowania podatkiem od nieruchomości podstawy opodatkowania zawartej w złożonej w dniu [...]. korekcie. Organ stwierdził, że pomieszczenia I piętra nie spełniają kryterium zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, jak również nie są wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej.
Podatnicy złożyli odwołanie, które nie zostało uwzględnione. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...]. ustalającą wysokość zobowiązania ww. podatku w uzasadnieniu organ wskazał, że do opodatkowania przyjęto:
- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 560,11 m2;
- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 356,50 m2;
- budynki mieszkalne lub ich części o pow. użytkowej 372,00 m2
- budynki pozostałe lub ich części o pow. użytkowej 174,20 m2
Z takim wyliczeniem podatnicy się nie zgodzili i złożyli odwołanie, w związku z opodatkowaniem I piętra budynku o pow. 372 m2 stawkami jak dla budynków pozostałych oraz piwnic stawkami dla budynków, związanych z działalnością gospodarczą.
Zdaniem stron pomieszczenia na I piętrze przeznaczone są na cele mieszkaniowe, natomiast piwnica nie podlega opodatkowaniu, jako pomieszczenie komunikacyjne.
Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie uwzględniło zarzutów i decyzją z dnia [...]. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta G..
W dniu [...]. do organu wpłynęła informacja dot. korekty podatników, w której wykazali :
- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 560,11 m2;
- budynki związane z prowadzeniem j.w. , o pow. użytkowej 256,59 m2;
- budynki mieszkalne lub ich części o pow. użytkowej 540,32 m2;
- budynki pozostałe lub ich części o pow. użytkowej 47,91 m2.
Podatnicy w uzasadnieniu wskazali na "Likwidację II piętra budynku na pomieszczenia mieszkalne od 1 stycznia 2013r." załączając: inwentaryzację budynku z dnia [...]., zestawienie powierzchni inwentaryzacyjnej, mapkę poinwentaryzacyjną oraz wykaz zmian w rejestrze gruntów i budynków, z którego wynika, że zmiana inwentaryzacyjna powykonawcza budynku nastąpiła w dniu 21 sierpnia 2013r.
W związku z tym, organ przywołał przepis art. 254 § 1 O.p. i wskazał, że decyzja ostateczna ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego, obowiązujących w dniu wydania decyzji. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego, zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, w szczególności zmiana sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca, następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 8 ww. ustawy, jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w ww. podatku lub zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, organ dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek.
Mając na uwadze powyższe, organ postanowieniem z [...]. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany wysokości opodatkowania. Organ zauważył, że w dokumentach inwentaryzacyjnych nie ujęto ciągów komunikacyjnych, a rozbieżność między zestawieniami wynosi 57, 88 m2, gdyż z dokumentów, będących w posiadaniu organu wynika, że łączna powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku wynosi 902,70 m2, a nie 844, 82 m2, jak podał inwentaryzator.
Organ przywołał stosowne przepisy dot. zasad mierzenia powierzchni użytkowej, zawartych w art. 2 ust. 1 pkt 2 , art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 1 a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wskazując, że za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice. Organ podał, że powierzchnia użytkowa budynku nigdy nie była kwestionowana i wynosi 902,70 m2 .
Organ zwrócił uwagę na fakt, że podatnicy nie wskazali, aby dokonali jakichkolwiek zmian budowlanych po otrzymaniu decyzji. Przez cały czas twierdzili, że zmiany nastąpiły już 1 stycznia 2013r., co zdaniem organu świadczy, że podważali wydaną decyzję ostateczną. Organ zauważył, że jedyną zmianą było przekwalifikowanie obiektu na obiekt mieszkalny. Zdaniem Kolegium ta zmiana nie miała żadnego znaczenia dla decyzji z dnia [...]., gdzie wyraźnie wskazano, że: "budynek mieszkalny to obiekt, który funkcjonalnie może służyć do zamieszkania, nawet wtedy, gdy w nim nikt nie zamieszkuje". Organ podkreślił, że przedmiotowy budynek jest zarówno budynkiem użytkowym jak i mieszkalnym.
W opinii SKO Prezydent orzekł korzystnie dla stron, gdyż stawkę najwyższą zastosował tylko do części budynku zajętej, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy zwrócić uwagę, że I piętro opodatkowane zostało stawkami jak "dla pozostałych" mimo, że trudno byłoby podatnikowi przekonać organ (vide oględziny: regały, wieszaki, ubrania itp.), że pomieszczenia te należy zaliczyć do części mieszkalnej.
W rezultacie organ uznał, że dokonana zmiana kwalifikacji obiektu nie ma znaczenia dla jego opodatkowania.
W skardze skarżący wnieśli o uchylenie decyzji SKO z dnia [...]r. zarzucając, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, tj.:
przepisów artykułów: 2, 3, 4 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mające wpływ na wynik sprawy;
oraz prawa procesowego, tj przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w szczególności jej przepisów: art. 180, 181, 194 § 2 i 3 oraz art. 187 § 1
i art. 191 oraz art. 6, 7, art. 8, art. 9 i 107 § 1 i § 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 poz. 270) - zwana dalej p.p.s.a. - ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu została poddana decyzja wydana na podstawie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl powołanego przepisu decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.
Zdaniem skarżących na zastosowanie ww. przepisu pozwala okoliczność zmiany kwalifikacji przedmiotowego budynku, dokonana z dniem [...]., w uzupełnieniu korekty wniesionej w dniu [...]., w której zaznaczyli, że złożyli ją : "na likwidację II piętra budynku na pomieszczenia mieszkalne od 1 stycznia 2013r." W uzupełnieniu informacji w dniu [...] skarżący załączyli: inwentaryzację budynku z dnia [...] zestawienie powierzchni inwentaryzacyjnej, mapkę poinwentaryzacyjną oraz wykaz zmian w rejestrze gruntów i budynków.
Zdaniem Sądu spór w sprawie dotyczył kwestii opodatkowania pierwszego piętra budynku, piwnic oraz gruntu. Organ po wniesieniu korekty dokonał w dniu [...]. w obecności skarżącego oględzin przedmiotowego budynku i stwierdził po obejrzeniu I piętra budynku, że jest to puste pomieszczenie, zapełnione regałami, lustrami wraz z kanapą oraz wypełnione workami ubrań, co do których właściciel oświadczył, że są to jego ubrania. Ponadto na tym piętrze znajdowały się przymierzalnie. Skarżący oświadczył, że na drugim piętrze znajduje się mieszkanie. Natomiast na parterze lokal handlowo sklepowy, pomieszczenia socjalne i pomocnicze: kuchnia biuro i toalety. Skarżący oświadczył, że pomieszczenia pomocnicze i wszystkie pomieszczenia w piwnicy zostały ujęte w informacji pod pozycją budynków tzw. "pozostałych" (k. 7-8). Jednocześnie skarżący oświadczył, że pomieszczenia pierwszego i drugiego piętra zostały przez niego zaliczone do pomieszczeń mieszkalnych. Do oględzin załączono dokumentację fotograficzną (zał. Nr 8).
Należy zgodzić się z organem, że nie można uznać I piętra budynku jako mieszkalnego. Zapewne podatnicy, w złożonej korekcie, wskazując że dotyczy ona II piętra mieli na uwadze piętro I, o pow. 372 m2. Jak wynika z akt sprawy podatnicy chcieli zaliczyć piętro I budynku do pow. mieszkalnej. Należy w tym miejscu stwierdzić, że przeczy temu ustalony stan faktyczny sprawy, poparty oględzinami i dokumentacją fotograficzną (k- 7 i 8 oraz zał. Nr 7).
Należy wskazać, że w kartotece budynków i gruntów budynek stron figuruje jako budynek biurowy. Przypomnienia wymaga fakt, że skarżący jest przedsiębiorcaą prowadzącym działalność gospodarczą pn. E. "M. M." w G., przy ul. W.[...] w zakresie handlu odzieżą.
Przedmiotowa nieruchomość została nabyta w związku z działalnością gospodarczą. Zatem grunty i budynki podlegają opodatkowaniu stawkami jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Są one, zgodnie z art. 551 ustawy Kodeks cywilny, częścią przedsiębiorstwa, mimo, że nie wpisano ww. nieruchomości do ewidencji środków trwałych i nie odliczano kosztów prowadzenia działalności, a mimo tego działalność gospodarcza jest tam prowadzona.
Pojęcie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sprecyzowano w punkcie 4 tego ustępu. Jest to działalność w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z jej art. 2, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
W związku z czym należy wskazać, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy
u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (przedmiot opodatkowania).
Definicję nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiąc, że za związane z tą działalnością uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie gdyż budynek jest technicznie dobry.
Z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika natomiast, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są nieruchomości lub obiekty budowlane m.in. w postaci budynków lub ich części. Dany obiekt budowlany jest opodatkowany jako budynek wówczas, gdy ma cechy wynikające z ustawowej definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Tyle przepisy, które stanowią podstawę opodatkowania nieruchomości, związanej z działalnością gospodarczą. Dodatkowo okolicznością, która trzeba brać pod uwagę jest to, że sprawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornego obiektu była już rozpatrywana zarówno przez organ pierwszej instancji jak i tutejsze Kolegium, a za lata wcześniejsze przez tut. Sąd.
Jedyna "zmiana", do jakiej doszło w sierpniu 2013r., po wydaniu decyzji, to przekwalifikowanie obiektu na obiekt mieszkalny. Zmiana funkcji budynku w ewidencji gruntów i budynków jak trafnie wskazał organ: usankcjonowała okoliczność, która przecież została już uwzględniona w decyzji organu z dnia [...].
Zatem trafnie organ wskazał, że część nieruchomości wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, tj.: parter budynku gdzie znajduje się lokal handlowy wraz z pomieszczeniami socjalnymi 293,20 m2 oraz pomieszczenia w piwnicy tj. 63,30 m2. Bez znaczenia jest podnoszony przez skarżących fakt, że rzekomo sporna piwnica pełniła w okresie objętym podatkiem od nieruchomości funkcje komunikacyjną albowiem nie wynika to zarówno z wypisu rejestru gruntów oraz wypisu z kartoteki budynków jak również z oględzin nieruchomości. Pozostałe części nieruchomości, tj.:
1) II piętro, jako przeznaczone na zaspakajanie potrzeb mieszkalnych od 21 sierpnia 2013r. opodatkowane zostało wg stawek dla budynków lub ich części mieszkalnych art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a tj. 174,20 m2
2) natomiast I piętro o pow. 372,00 m2 (która nie jest wykorzystywana do działalności gospodarczej) opodatkowano wg stawek przewidzianych dla budynków lub ich części pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e cyt. ustawy.
Należy zatem zgodzić się z organem, że nie zaistniała okoliczność faktyczna, która ma wpływ na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego w ww. podatku.
Jeszcze raz w myśl art. 254 § 1 O.p. należy wyraźnie wskazać, że podatnicy zarówno w pierwszym wniosku z dnia [..]. jak i w informacji uzupełniającej cały czas wskazywali na datę zmiany 1 stycznia 2013r., czyli w ocenie Sądu nie zaszła żadna zmiana po doręczeniu decyzji ostatecznej z [...]., tak jak wymaga tego powyższy przepis.
Jak wynika z akt sprawy nie wykazano żadnych zmian budowlanych w przedmiotowym obiekcie, a jedynie chęć przekwalifikowania charakteru I piętra
i uznanie piwnic za ciągi komunikacyjne w celu zastosowania niższych stawek podatku.
W opinii Sądu, Prezydent Miasta wydał korzystną decyzję dla stron skoro najwyższymi stawkami objął jedynie parter domu, gdzie znajdują się pomieszczenia handlowo – sklepowe, a pierwsze piętro mimo, że trudno uznać, iż służy ono celom mieszkalnym (oględziny dokumentacja, składowane regały, brak przystosowania do celów mieszkalnych ) - opodatkował stawką właściwą dla tzw. "budynków i ich części pozostałych".
Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty co do naruszenia zasad postępowania nie zasługują na uznanie. Organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Stan faktyczny wbrew zarzutom skargi został wyjaśniony wystarczająco dla rozstrzygnięcia. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi o rażącym naruszeniu prawa materialnego i procesowego, zwłaszcza, że decyzja mimo stanu faktycznego jest korzystna dla stron. Organy wbrew zarzutom skargi zebrały materiał dowodowy w sposób prawidłowy i na jego podstawie doszły do poprawnej konkluzji, co znalazło wyraz w decyzji i w jej uzasadnieniu.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.