I SA/Bd 565/21

I SA/Bd 565/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2021-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Leszek Kleczkowski
Tomasz Wójcik
Urszula Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 603/22 - Wyrok NSA z 2023-04-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 710
art. 99 ust. 12, art. 108 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2016 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej z dnia [...] lipca 2019 r. przeprowadzona została u K. G. ("Skarżący", "Strona") kontrola w zakresie prawidłowości rozliczenia z tytułu m.in. podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień 2016 r. i grudzień 2016 r. Protokół kontroli podatkowej został doręczony w dniu [...] grudnia 2019 r.
W dniu [...] maja 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2016 r. W dniu [...] grudnia 2020 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję, którą określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i grudzień 2016 r. oraz określił wysokość należnego podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm., dalej "u.p.t.u.", "ustawa o VAT") z tytułu wystawienia wymienionych w sentencji tej decyzji faktur we wrześniu i grudniu 2016 r.
Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2021r., złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2021r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G..
W uzasadnieniu organ podał, że całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie potwierdza, iż faktury: nr [...] z dnia [...] września 2016 r., wartość netto [...] zł, VAT [...] zł, przedmiot sprzedaży – części samochodowe używane (zabudowa kompletna do samochodu ciężarowego, skrzyniowa ze stelażem i plandeką), nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., wartość netto [...] zł, VAT [...] zł, przedmiot sprzedaży – części samochodowe używane (winda załadunkowa kompletna) wystawione przez Skarżącego na rzecz Firmy Handlowo-Usługowej M. R. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Poczynione w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej u M. R. ustalenia stały się podstawą do wszczęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. kontroli podatkowej w firmie K. G. w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2016 r., w trakcie której Strona nie przedłożyła żadnych ksiąg podatkowych ani dowodów księgowych. Z informacji posiadanych przez organ pierwszej instancji wynika, że ostatnią deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 Skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym w G. za październik 2013 r. Z uwagi na nieskładanie za okres kolejnych sześciu miesięcy deklaracji podatkowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...] października 2015 r. – stosownie do treści art. 96 ust. 9u.p.t.u., wykreślił Skarżącego z rejestru podatników VAT. W trakcie prowadzonej kontroli organ pierwszej instancji stwierdził, iż zarówno w miejscu zamieszkania Strony jak również w miejscu wskazania prowadzenia działalności gospodarczej, nie stwierdzono żadnych znamion jej prowadzenia. W dniu [...] września 2019 r. – w trakcie prowadzonej kontroli, Skarżący złożył deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za poszczególne miesiące 2016 r. W deklaracjach wykazał jedynie wartości sprzedaży i kwoty podatku należnego. Z treści złożonych przez Stronę w dniu [...] września 2019 r. zeznań wynika, że dane do tych deklaracji odtworzono na podstawie zapisków w kalendarzu, ponieważ brak jest dokumentacji księgowej. Część dokumentów została rzekomo skradziona z samochodu, a część zaginęła. Fakt ten nie został zgłoszony przez Skarżącego na policję. Za dostarczony towar przyjmowano gotówkę. Wyjaśniono również, że w przypadku, gdy faktura była płatna gotówką, to była ona także potwierdzeniem dokonania zapłaty za towar. Odnośnie do wykazanych transakcji z firmą M. R. S. wyjaśnił, iż była sprzedawana winda samochodowa i zabudowa samochodu. Nie pamiętał szczegółów dotyczących sprzedaży windy. Nie pamiętał z czego składała się zabudowa samochodu, jak również w jakim stanie była winda. Nie pamiętał również czy transport towaru został dokonany przez wynajętego kierowcę z samochodem oraz czy osobiście uczestniczył przy rozładunku windy. Jego zdaniem winda mogła ważyć kilkaset kilogramów. W przypadku dostarczania takich towarów najczęściej wynajmował samochód z zamontowanym dźwigiem.
Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. Skarżący odniósł się do wcześniejszego przesłuchania, z dnia [...] lipca 2019 r., w którym potwierdził powyższe zeznania, stwierdzając m.in. że potwierdzeniem zapłaty za dostarczony towar była tylko faktura. Jednak odmiennie od zeznań złożonych w dniu [...] września 2019 r. stwierdził, że części przechowywał w O. na placu, z którego korzystał nieodpłatnie do końca 2016 r. W toku tego przesłuchania dopiero po sugestii M. R. przypomniał sobie jakie towary były sprzedawane i sprecyzował, że części mogły być zakupione na konkretne zamówienie.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w toku kontroli prowadzonej wobec M. R., wezwał ją do złożenia wyjaśnień. Z treści złożonych wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. wynika, że M. R. nie współpracowała z firmą Skarżącego. Był to tylko jednorazowy zakup windy używanej, która została zdemontowana, a nabyte części zostały zamontowane w znajdującej się w firmie M. R. windzie z uwagi na konieczność jej naprawy. Zdaniem świadka rozebrana na części winda nie wymagała "przejścia dozoru technicznego". Zakupiona winda musiała odpowiadać parametrom istniejącej już windy. M. R. wskazała, iż odnośnie nabycia przedmiotowej windy kontaktował się mąż, który posiadał upoważnienie do reprezentowania jej w sprawach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i dokonał "nabycia" na jej rzecz rzeczonej windy.
Organ podał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2019 r. w toku przeprowadzonej kontroli u M. R. przesłuchany został w charakterze świadka M. R.. Świadek zeznał, że w 2016 r. szukał windy załadowczej do swojego samochodu. Od kolegi otrzymał informację, że firma Skarżącego dysponuje taką windą. M. R. zeznał również, że zakupiona winda, to winda francuskiej firmy [...]. Taką windę posiadał zamontowaną na samochodzie [...], winda ta została połamana w 2016 r. Z zakupionej windy świadek przełożył praktycznie wszystkie części łącznie z elektroniką, poza belką główną, na której znajdują się numery seryjne windy. Remontu windy dokonał osobiście. Świadek zeznał, iż wydaje mu się, że ani wcześniej, ani później firma jego żony – M. R. nie współpracowała z firmą Skarżącego. W 2018 r. Urząd Dozoru Technicznego dokonał odnowienia legalizacji windy. Świadek zeznał również, iż to Skarżący przywiózł windę na działkę nr [...] przy ul. [...] w [...] należącą do państwa [...]. Za windę M. R. zapłacił Skarżącemu osobiście gotówką w momencie przywiezienia windy, Skarżący natomiast przywiózł fakturę. Nie było innych osób przy formalizacji tej transakcji i przy odbiorze windy. Podest ze starej windy leży na działce przy ul. [...] w [...], pozostałości po zakupionej windzie M. R. oddał złomiarzom, oddał także belkę główną od zakupionej windy.
M. R. przesłuchany w dniu [...] września 2019r. zeznał, iż prawdopodobnie oprócz windy była zakupiona zabudowa do samochodu dostawczego VW, która zgodnie z fakturą VAT nr [...] z dnia [...] września 2016 r. składała się z burty, stelażu, podłogi i plandeki. Świadek zeznał, iż nie pamięta jakim pojazdem Skarżący dostarczył towar na działkę w [...]. Stwierdził, iż rozładunku zakupionej zabudowy i windy dokonywali panowie ręcznie. Nie przypominał sobie, czy jeszcze ktoś był obecny przy rozładunku. Na pytanie w jaki sposób ręcznie dokonano rozładunku zakupionej windy ważącej ok. 200 kg - M. R. odpowiedział, że z tego co pamięta to "dali radę rozładować", a jeżeli chodzi o zabudowę, to waży ona około 500 kg, ale była przywieziona w częściach. Zabudowę zakupiono w celu wymiany starej zabudowy, która była zniszczona. Pozostałe części starej zabudowy powędrowały na złom.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej za zasadne uznał ustalenia, iż wystawione przez Skarżącego na rzecz M. R. faktury VAT są fakturami nie dokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor wskazał na rozbieżności w zeznaniach Skarżącego i M. R.. M. R. w dniu [...] września 2019 r. zeznał, że rozładunku zakupionej zabudowy i windy dokonywał ręcznie ze Skarżącym. Natomiast Skarżący w dniu [...] września 2019 r. zeznał, iż winda waży kilkaset kilogramów, a do dostawy ciężkich przedmiotów wynajmował samochody z dźwigiem. W ocenie organu, trudno zatem dać wiarę, aby rozładunku dokonywano ręcznie, a jeśli już, to nie jest możliwe, aby Skarżący nie pamiętał wyjątkowej dla siebie dostawy i ręcznego rozładunku przedmiotu ważącego kilkaset kilogramów, zwłaszcza że nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających wynajęcie samochodu z dźwigiem. Ponadto organ podkreślił, iż M. R. zeznała, że nie sprawdzała firmy Skarżącego, co jest sprzeczne z jej oświadczeniem z dnia [...] marca 2019 r. w którym wskazała, iż sprawdzono firmę w CEIDG.
Organ odwoławczy na wniosek Skarżącego zlecił przeprowadzenie oględzin na okoliczność posiadania przez M. R. windy załadunkowej w celu zweryfikowania z posiadaną przez M. R., bądź przez Skarżącego dokumentacją potwierdzającą zakup windy zgodnie z fakturą z dnia [...] grudnia 2016 r. Podczas oględzin pracownikom Urzędu Skarbowego w G. okazano windę załadunkową i zabudowę zamontowane w samochodzie [...] nr rej. [...] oraz pozostałości po windzie, która wymagała wymiany oraz zniszczoną plandekę i uchwyty do mocowania starej windy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, iż podczas przeprowadzenia dowodu z wizji lokalnej Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających, iż winda oraz plandeka, którą okazano była dostarczona przez niego do firmy M. R.. Podczas oględzin brak było możliwości dokonania identyfikacji zamontowanych części np. poprzez numery fabryczne lub inne istotne znamiona świadczące o możliwości ustalenia, iż towary te zostały zakupione od Skarżącego. Jedyne dokumenty rzekomo potwierdzające dostawy wskazanych towarów, tj. zakwestionowane faktury VAT wystawione przez Skarżącego na rzecz firmy M. R. nie zawierają zapisu odnośnie numerów identyfikacyjnych bądź innych zapisów dotyczących przedmiotowych urządzeń. M. R. zeznając w dniu [...] kwietnia 2021 r. na pytanie czy magazynuje zużyte bądź zepsute części samochodowe odpowiedział, że nie magazynuje żadnych części, jedynie te które mają jakąś wartość, zachował jedynie części zużyte dotyczące transakcji ze Skarżącym i to bez belki, na której znajdowały się numery identyfikacyjne, gdyż tą akurat oddał złomiarzom. Organ wskazał także, że M. R., który w zeznaniu podkreślił, iż dokonuje ciągłych napraw posiadanych samochodów i potrzebuje części zamiennych do nich, ograniczył swoje zakupy w firmie Skarżącego jedynie do dwóch transakcji rzekomo wiedząc, że Skarżący zajmuje się wyszukiwaniem części pod zamówienie jak również posiada części zamienne do innych aut.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, iż Skarżący nie pamięta żadnych okoliczności transakcji rzekomo zawieranych z M. R.. Nie pamięta źródła pochodzenia sprzedanych przedmiotów, nie posiada dokumentów potwierdzających źródło ich pochodzenia, nie pamięta okoliczności otrzymania zapłaty. Wg złożonych wyjaśnień dwukrotnie okradziono mu samochód, skąd zabrano m.in. teczkę z dokumentami i komputer. Nie zgłosił jednak tych kradzieży do organów ścigania. Ponadto nigdy nie próbował odtworzyć swojej dokumentacji księgowej, np. poprzez zwrócenie się do kontrahentów o wystawienie duplikatów dokumentów. Ponadto dla potrzeb rozliczania podatku od towarów i usług nie prowadził ewidencji nabyć i dostaw VAT oraz nie przedłożył dokumentów do kontroli i postępowania podatkowego.
W dniu [...] lipca 2021 r. przesłuchano Skarżącego jako Stronę w Izbie Administracji Skarbowej w B.. Organ odwoławczy podkreślił, że wiarygodność dowodu z zeznań świadka powinna być oceniana w kontekście innych zgromadzonych dowodów. Podkreślił, że w zeznaniach Skarżącego złożonych w dniu [...] września 2019 r. w Urzędzie Skarbowym w G. i w dniu [...] lipca 2021 r. w Izbie Administracji Skarbowej w B. pojawiły się rozbieżności co do tak ważnych faktów, jak sposób i miejsce dostarczenia towaru oraz jego rozładunku. Wobec powyższego organ odwoławczy nie dał wiary złożonym zeznaniom.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. wydanej na rzecz M. R. w zakresie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. stwierdził, iż faktury VAT wystawione przez Skarżącego na rzecz M. R., wykazujące nabycie towaru były fakturami nie odzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Administracyjnej w B. decyzją z dnia [...] października 2020 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 760/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę [...].
W ocenie organu odwoławczego zasadnie w odniesieniu do spornych faktur zastosowano art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Zatem kwota podatku w wysokości [...] zł, wykazana na spornych fakturach VAT nr [...] oraz nr [...] podlega wpłacie na mocy art. 108u.p.t.u.
W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] grudnia 2020 r., zarzucając naruszenie:
1. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r, poz. 1540 ze zm. dalej jako: "O.p.") w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 125 § 1 O.p. zw. z art. 188 O.p. polegające na nieuwzględnieniu zarzutu naruszenia ww. przepisów i uznaniu za prawidłowe po przeprowadzeniu na wniosek Strony szeregu dowodów, w tym dowodu z oględzin, dowodu z przesłuchania Strony, dowodu z przesłuchania świadka i nie wskazanie dlaczego organ podatkowy nie uwzględnił tych dowodów z uwagi na udowodnienie przez organ okoliczności przeciwnych niż teza dowodowa Strony, a w konsekwencji orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego. Ponadto organ podatkowy naruszył tym samym art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności,
2. art. 187 § 1 O.p., polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające orzeczenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną, gdyż rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Realizując zakreślone wyżej granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela uznając je za prawidłowe.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy wystawione przez Skarżącego i wprowadzone do obrotu prawnego faktury \/AT: nr [...] z dnia [...] września 2016 r. przedmiot sprzedaży - części samochodowe używane (zabudowa kompletna do samochodu ciężarowego, skrzyniowa ze stelażem i plandeką, k.9 tom1 skat admin.) oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., przedmiot sprzedaży - części samochodowe używane (winda załadunkowa kompletna, k.8 tom I akt admin.) na rzecz Firmy Handlowo-Usługowej M. R., dokumentują rzeczywiste operacje handlowe.
Zarzuty skargi koncentrują się na uchybieniach organu, związanych z postępowaniem dowodowym. Podstawę prowadzenia postępowania stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Przepisy tej ustawy określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art. 122 O.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1 O.p., 187 § 1 O.p., art. 188 i art. 191 O.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, postępowanie dowodowe, wbrew twierdzeniom Strony, zostało przeprowadzone przez organ w sposób prawidłowy, z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej, w tym z wynikającej z art. 121 § 1 zasady zaufania. Organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Na potwierdzenie, że zakwestionowane faktury były nierzetelne organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe (pozyskane z odrębnych postępowań – podatkowych i kontrolnych) oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Przedstawiono argumentację, dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono i wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Przypomnieć tu należy, że zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z art. 181 tej ustawy wynika natomiast, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ordynacja podatkowa nie przyjmuje zatem zasady bezpośredniości dowodów. Ustawowe dopuszczenie tego rodzaju dowodów w postępowaniu podatkowym stanowi przyzwolenie na skorzystanie z dowodów, np. decyzji, wydanych w toku postępowań podatkowych, w których przeprowadzeniu strona tego postępowania nie brała i nie mogła brać udziału. Nie istnieje też prawny nakaz powtarzania w postępowaniu podatkowym dowodów przeprowadzonych uprzednio w innym postępowaniu karnym, kontrolnym czy podatkowym. Przyjmuje się możliwość żądania powtórzenia takiego dowodu, ale tylko wówczas, gdy zainteresowana strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności, wynikające z tych dowodów, w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym (zob. wyrok NSA z [...] września 2018 r., sygn. akt I FSK 1096/2018).
W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy organ wykazał, że Skarżący nie dokonał transakcji udokumentowanych spornymi fakturami o czy świadczy m.in.:
- brak deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług za kontrolowane okresy,
- brak ksiąg podatkowych , dowodów księgowych potwierdzających prowadzenie działalności gospodarczej,
- w miejscu zamieszkania Strony jak również w miejscu wskazanym do prowadzenia działalności gospodarczej nie stwierdzono żadnych oznak jej prowadzenia,
- Skarżący nie pamiętała żadnych szczegółów dotyczących sprzedaży windy (udokumentowanej zakwestionowaną fakturą), nie pamiętał z czego składała się sprzedana zabudowa do samochodu,
- Skarżący nie pamiętał czy transport towaru dokonany został przez wynajętego kierowcę i czy osobiście uczestniczył przy rozładunku windy, ale wyjaśnił, że przy dostarczaniu takich towarów jak winda wynajmował samochód z zamontowanym dźwigiem,
- sprzeczności pomiędzy treścią zeznań Skarżącego a świadka M. R. co do okoliczności transportu i rozładunku windy.
Powyższe ustalenia szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeczą stanowisku skargi, że Strona rzeczywiście dokonała sprzedaży towarów udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Za nieuzasadnione Sąd uznał także, zarzuty dotyczące pozorności działań organu poprzez dopuszczanie wnioskowanych dowodów ale odmawianie im wiarygodności bez żadnego uzasadnienia. Bezpodstawnie Strona podnosi, iż ustalenia organu opierają się wyłącznie na dowodach zebranych w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec M. R..
Z akt wynika wynika, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, (k.20-21 t. VII akt admin.) W trakcie tego postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...] marca 2021 r. dowód z przesłuchania w charakterze świadka M. R. (k.41-45 t. VII akt admin.) oraz w dniu [...] kwietnia 2021 r. z przesłuchania w charakterze świadka M. R. (k.70-73 t. VII akt admin.). Natomiast w dniu [...] kwietnia 2021 r. przeprowadzony został dowód z oględzin na okoliczność posiadania przez M. R. windy załadunkowej w celu zweryfikowania z posiadaną przez M. R., bądź Skarżącego dokumentacją potwierdzającą zakup windy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji podczas wizji lokalnej nie przedłożono żadnych dowodów potwierdzających, iż winda oraz plandeka, którą okazano były dostarczone do firmy M. R. przez Skarżącego. Brak było możliwości dokonania identyfikacji zamontowanych części np. poprzez numery fabryczne lub inne istotne znamiona potwierdzające, że towary te zostały faktycznie zakupione od Skarżącego. Zasadnie organ podkreślił, iż jedyne dokumenty potwierdzające rzekome dostawy wskazanych towarów tj. zakwestionowane faktury VAT, nie zawierają zapisu odnośnie numerów identyfikacyjnych, bądź innych zapisów dotyczących przedmiotowych urządzeń. W świetle powyższego oraz argumentacji skargi wyjaśnić należy, że organ nie kwestionował faktu posiadania przez firmę M. R. towarów ale wykazał, że żaden z dowodów nie potwierdza nabycia tych towarów od Skarżącego. Ustalenia dokonane w tym zakresie oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd w pełni akceptuje.
Dodatkowo już wskazać należy, że decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 201r. wydana dla M. R. została poddana kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 09 lutego 2021r. sygn. akt I SA/Bd 760/20 skargę na tą decyzję oddalił.
Końcowo Sąd wyjaśnia, że Skarżący zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021 r., lecz w skardze nie zakwestionował zasadności zastosowania wobec spornych faktur VAT przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem: w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Regulacja ta wynika ze szczególnej roli faktury w systemie podatku od towarów i usług. Ma to związek z faktem, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz podstawą żądania zwrotu podatku. Nawet w przypadku gdy faktura nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje ryzyko, że jej adresat potraktuje wykazany w niej podatek jako naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości. Zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi więc swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku. W tym sensie norma ta pełni także funkcję prewencyjną. Omawiana regulacja ustanawia specyficzna instytucję obowiązku zapłaty podatku w przypadku wystawienia faktury, pozostającą poza unormowaniami zdarzeń, które rodzą powstanie obowiązku podatkowego VAT określonych w art. 19 u.p.t.u. Sąd dokonując kontroli decyzji także w tej części nie dopatrzył się naruszenia prawa , które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.
Podsumowując stwierdzić należy, że rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził wad w gromadzeniu dowodów, ich niekompletności oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż organ rozważył całość zgromadzonego wystarczająco materiału dowodowego, wskazując którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się do zgłaszanych przez stronę skarżącą twierdzeń. Materiał dowodowy w sprawie zgromadzony został, wbrew zarzutom skargi, w sposób wystarczający do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stosownie do art. 121, art. 122, art. 180, art. 181 i art. 187 § 1 O.p.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.