I SA/BD 562/20

I SA/Bd 562/20 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2020-11-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący/
Leszek Kleczkowski /sprawozdawca/
Mirella Łent
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 396/21 - Wyrok NSA z 2024-05-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2332
art. 22 ust. 2 a
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Naczelnik K. Urzędu Celno-Skarbowego w T. wymierzył firmie S.-O. F.H.U. J. S. (skarżący) karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia przez przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (dalej: "s.m.d.t.").
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. w wyniku kontroli pojazdu przewożącego towar podlegający systemowi monitorowania drogowego, stwierdzono, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem [...] w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Powyższe udokumentowane zostało w protokole z kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r. wraz ze sporządzoną kopią dokumentacji towarzyszącej przewozowi, stanowiącej załącznik do protokołu. Z zapisów zawartych w protokole z kontroli wynika, że po sprawdzeniu w systemie PUESC przedstawionych przez kierującego zgłoszeń SENT okazało się, że lokalizatory GPS o numerach [...] oraz [...], nie były widoczne na mapce w systemie monitorującym. Kierujący pojazdem oświadczył, iż lokalizator pokładowy pojazdu numer [...] nie pozwalał na sprawdzenie jego stanu działania. W trakcie trwania kontroli o godz. 11.26 służba dyżurna poinformowała, że sygnał lokalizatora [...] przestał nadawać o godz. 6:14. Kierujący, celem kontroli urządzenia nadającego sygnał, uruchomił aplikację zainstalowaną w telefonie komórkowym. Po uruchomieniu aplikacji stwierdził, że sygnał nie jest nadawany. Po chwili włączył aplikację nadającą sygnał GPS, co potwierdził zapis w systemie PUESC o godz. 11:26. Ponadto organ wskazał, że w tym okresie nie odnotowano awarii systemu SENT-GEO, co potwierdzają wydruki z Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC).
Organ odwoławczy zauważył, że istotne jest to, iż lokalizator zgłoszony przez przewoźnika do rejestru SENT nie był niesprawny, gdyż zadziałał po jego uruchomieniu przez kierowcę w trakcie kontroli.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przedstawiony materiał potwierdza przede wszystkim, że nie było problemów z zasięgiem satelitarnym, a mimo to organom monitoring nie został zapewniony na całej trasie przewozu.
Odnosząc się do wniosku strony o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej
w wysokości [...] zł organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy s.m.d.t. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, natomiast nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów przez odpowiedzialne podmioty. Nie ma zatem znaczenia prawnego fakt, czy naruszenie ustawy było skutkiem błędu, omyłki czy działania przyczyn zewnętrznych. Nałożenie kary jest obligatoryjne, a kara za uchybienia, o jakich mowa w art. 22 ust. 2a w związku z art. 10a ust. 1 s.m.d.t. dotyczy uchybień formalnych, przy czym ich niewypełnienie powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w art. 22 ust. 2a.
Dodatkowo organ zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Naczelnik K. - P. Urzędu Celno - Skarbowego wezwał stronę
do przedstawienia szczegółowych informacji i dokumentów świadczących
o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia na nią kary pieniężnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona w piśmie z dnia [...] grudnia 2019r., jak i we wcześniejszym piśmie z dnia [...] listopada 2019 r., potwierdziła fakt nieprzekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, wniosła jednak o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, uzasadniając brak przekazywania aktualnych tych danych awarią urządzenia GPS oraz nieświadomym niedopatrzeniem tej awarii.
Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu argumentów dotyczących winy po stronie przewoźnika organ odwoławczy zauważył, że kwestia odpowiedzialności powstaje w sposób obiektywny w momencie stwierdzenia dopuszczenia się przez podmiot uchybienia zagrożonego wymierzeniem kary pieniężnej i nie jest uzależniona od wystąpienia przesłanki winy po stronie przewoźnika, ani też jej rodzaju - umyślna, czy też nie. Ustawodawca odpowiedzialnym za przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu uczynił przewoźnika. Jednocześnie organ wskazał, że przewoźnik jako profesjonalista powinien tak zorganizować pracę przedsiębiorstwa, aby wypełniać obowiązki przewidziane przez ustawodawcę. Na nim bowiem ciąży obowiązek przekazywania danych geolokalizacyjnych zgodnie
z przepisami przewidzianymi przez ustawodawcę.
Na koniec organ zauważył, że w trakcie kontroli w dniu [...] sierpnia 2019 r. ustalono, że tym samym środkiem transportu, oprócz zgłoszenia [...], realizowany był również przewóz oleju napędowego na podstawie sześciu innych zgłoszeń. Wobec stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika art. 22 ust. 2a w związku z art. 10a ust. 1 s.m.d.t., Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego wydał siedem odrębnych decyzji nakładających na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł (łącznie [...] zł). Organ zaznaczył, że stwierdzone naruszenie nie dotyczyło towaru jako takiego, lecz środka transportu,
w którym przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej,
w przedmiotowej sprawie w sytuacji, gdy jednym środkiem transportu realizowanych było kilka przewozów przez tego samego przewoźnika do kilku różnych odbiorców,
a w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie art. 10a ust. 1 s.m.d.t., można poprzestać na nałożeniu jednej kary pieniężnej i zastosować instytucję odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w stosunku do pozostałych zgłoszeń objętych tym samym przewozem, z uwagi na fakt, że przewóz realizowany był tym samym środkiem transportu, a stwierdzone naruszenie miało wpływ na każde ze zgłoszeń.
Organ odwoławczy ustalił, że w stosunku do strony, oprócz siedmiu decyzji Naczelnika K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2020 r., będących przedmiotem postępowań odwoławczych prowadzonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wydana została tylko jedna decyzja wymierzająca stronie karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisów s.m.d.t.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w stosunku do strony charakter prewencyjny oraz dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych przewozów spełni utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej
w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 10a ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2a s.m.d.t., a w pozostałych sześciu przypadkach zasadnym będzie odstąpienie od jej nałożenia.
W skardze do tut. Sądu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") w zw. z art. 26 ust. 5 s.m.d.t., polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia przez organ wydający decyzje w niniejszej sprawie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, iż brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary
w związku z istnieniem ważnego interesu publicznego, oraz art. 22 ust. 3 s.m.d.t. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej na stronę w sytuacji uzasadnionej ważnym interesem publicznym oraz ważnym interesem przewoźnika, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię pojęć "interesu publicznego" oraz "interesu przewoźnika" i ograniczenie ich znaczeń na potrzeby sytuacji mogących uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika do sfery ekonomicznej. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2020 r. skarżący podtrzymał prezentowane do tej pory stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego
z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r.
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem
i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] listopada 2020 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. przeprowadzili w miejscowości P. kontrolę pojazdu samochodowego marki V. , przewożącego olej napędowy sklasyfikowany do pozycji CN 2710, podlegający monitorowaniu drogowemu. Przewoźnikiem towaru była firma S.-O. F.H.U. J. S.. W wyniku kontroli pojazdu przewożącego towar, stwierdzono, że skarżący nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Powyższe udokumentowane zostało w protokole z kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r.
(k. 2-3 akt adm.). Z protokołu tego wynika, że lokalizatory GPS nie były widoczne na mapce w systemie monitorującym. Kierujący pojazdem oświadczył, że lokalizator pokładowy pojazdu nie pozwalał na sprawdzenie jego stanu działania. Natomiast lokalizator zapasowy zainstalowany w telefonie nie był włączony, a ostatni sygnał przez niego nadany w dniu [...] sierpnia 2019 r. miał miejsce w okolicach G. o godz. 6:14 Kierujący pojazdem włączył go w obecności kontrolujących, a sygnał został odebrany w systemie PUESC o godz. 11:26. Co istotne, w tym okresie nie odnotowano awarii systemu SENT-GEO. Ważne jest również to, że lokalizator zgłoszony przez przewoźnika – jak zauważył organ - nie był niesprawny, gdyż zadziałał po jego uruchomieniu przez kierowcę w trakcie kontroli.
W konsekwencji, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na skarżącego - na podstawie art. 22 ust. 2a s.m.d.t. – karę pieniężną w wysokości [...] zł z powodu niedopełnienia obowiązku przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli
w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów.
W przedmiotowym uzasadnieniu wskazano także, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę obowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog
i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów (Sejm VIII kadencji, druk nr 1244).
Celem zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych,
z dniem 1 października 2018 r. w ustawie o systemie monitorowania drogowego
i kolejowego przewozu towarów, dodano art. 10a ust. 1, stosownie do którego przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Nie jest to jednak konieczne, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust.3).
W myśl art. 22 ust. 2a s.m.d.t. w przypadku niewywiązywania się z obowiązku,
o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną
w wysokości 10.000 zł. Z kolei art. 22 ust. 2b s.m.d.t. stanowi, że odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 s.m.d.t. w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Ten ostatni przepis stanowi, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną
z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.
Zdaniem Sądu, w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących regulacji prawnych organ prawidłowo zastosował przepis art. 10a ust. 1 s.m.d.t., czego konsekwencją było nałożenie - na podstawie art. 22 ust. 2a s.m.d.t. - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu towaru.
W skardze strona nie kwestionuje tego, że doszło do naruszenia obowiązków przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu. Skarżący podnosi jednak, że przekazał organowi odczyty z programu do śledzenia pozycji GPS pojazdu, co dawało możliwość odtworzenia trasy przejazdu pojazdu, a także miało na celu wykazanie, iż zamiarem skarżącego nie było zatajenie lokalizacji transportu. Uważa, że uchybienie to miało charakter formalny czy oczywistej omyłki. W takiej sytuacji – jego zdaniem - nie było podstaw do wymierzenia kary.
Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Trasa przewozu towaru była bowiem niewidoczna dla organu. Tymczasem z art. 10a ust. 1 s.m.d.t. jednoznacznie wynika, że przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu. Skarżący z tego obowiązku się nie wywiązał, przy czym nie było to wynikiem niedostępności rejestru. Ze stanu faktycznego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że lokalizator nie był niesprawny i zadziałał po jego uruchomieniu przez kierowcę w trakcie kontroli. Niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 s.m.d.t. nie może sanować okoliczność, że przy piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący przekazał organowi odczyty z programu do śledzenia pozycji GPS pojazdu
(k. 32-41 akt adm.). Sposób zredagowania art. 10a ust. 1 oraz art. 22 ust. 2a s.m.d.t. wyklucza możliwość odstąpienia - z podanych przez stronę przyczyn - od wymierzenia kary, która ma charakter prewencyjny.
Organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji rozważyły też przesłanki zastosowania art. 22 ust. 3 s.m.d.t. Trafnie zinterpretowały przesłankę "interesu publicznego" jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np.: sprawiedliwość, bezpieczeństwo lub porządek publiczny, zaufanie do organów władzy. Zasadnie też uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tych wartości. Należy zauważyć, że niezapewnienie przez skarżącego przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu uniemożliwiało organom prawidłowe monitorowanie w systemie tego przewozu. Postępowanie przewoźnika, który nie ujawnia trasy przewozu paliwa, nie może być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym jest bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw "wrażliwych" towarów przepisów prawa. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel towarami "wrażliwymi". Każdy zatem z przewoźników obowiązany jest w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację w systemie pojazdu wraz z towarem. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się transportem takich towarów powinna tak zorganizować ich transport, aby wypełniać obowiązki przewidziane przepisach prawa. Zachowanie skarżącego naruszało też podstawowe cele ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania.
Organy rozważały także, czy w sprawie wystąpiła druga z przesłanek pozwalająca organowi na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, tj. "ważny interes przewoźnika". Organ pierwszej instancji wzywał stronę do przedstawienie dokumentów
i informacji, które mogłyby pozwolić na ocenę sytuacji spółki w kontekście jej ważnego interesu (por. wezwanie z dnia [...] grudnia 2019 r., k. 54 akt adm.). W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. (k. 56 akt adm.), stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, strona wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary, jednakże nie wskazała na swoją trudną sytuację finansową, brak możliwości regulowania zobowiązań, wielkość zadłużenie. Nie twierdziła też, że zapłata kary w jakikolwiek negatywny sposób wpłynie na funkcjonowanie firmy.
Podkreślenia wymaga, że Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego z urzędu pozyskał informacje dotyczące sytuacji finansowej skarżącego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że skarżący nie zalega z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego
w [...] wyjaśnił, że zobowiązany nie ma zaległości podatkowych, jak i nie są wobec niego prowadzone postępowania egzekucyjne. Za 2018 r. skarżący wykazał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Nadto, jak wynika z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego
w W. , skarżący jest właścicielem wielu nieruchomości i pojazdów.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 22 ust. 3 s.m.d.t. tylko w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem przewoźnika, że jego sytuacja uzasadnia zastosowanie "ulgi". W zasadzie zawsze odstąpienie od wymierzenia kary leży w interesie zobowiązanego. Nie każdy jednak interes przewoźnika uzasadnia odstąpienie od wymierzenia kary, lecz tylko taki, który można ocenić jako "ważny". Wymaga to oszacowania stopnia wagi, intensywności wystąpienia danego stanu rzeczy. Zdaniem Sądu waga interesu przewoźnika musi być na tyle istotna, aby jego pominięcie powodowało dla niego wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki, np.
w postaci nadmiernych utrudnień w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, zachwianiu płynności finansowej firmy. Wskazać należy, że w toku postępowania strona nie wskazała jaki ważny i obiektywny interes przemawiałby za zastosowaniem wobec niej "ulgi". Natomiast analiza sytuacji majątkowej skarżącego wskazuje, że nałożona kara może być uiszczona bez większego uszczerbku dla jego zasobów finansowych.
Zasadnie zatem organ nie dopatrzył się powodów do odstąpienie od wymierzenia kary, z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny.
Strona podnosi także, że skoro nie wystąpiło uszczuplenie w zakresie podatku akcyzowego i oraz podatku od towarów i usług, to nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej. W świetle obowiązujących regulacji prawnych z poglądem tym nie można się zgodzić. Należy zauważyć, że w myśl art. 30 ust. 4 s.m.d.t., jeżeli w przypadku,
o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów
i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie
o nałożenie kary pieniężnej. Zawarte w tym przepisie odesłanie do art. 30 ust. 1 s.m.d.t. oznacza, że art. 30 ust. 4 ma zastosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...] listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania. Nie budzi wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie nieprawidłowości zostały stwierdzone nie w trakcie wymienionych wyżej kontroli "ex post", lecz kontroli drogowej przeprowadzonej w trybie art. 13 s.m.d.t. Nadto, z art. 30 ust. 5 s.m.d.t. wynika, że przewoźnik odpowiada za wszystkie popełnione naruszenia obowiązków określonych
w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, nawet jak nie skutkowały one uszczupleniami w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług.
Sąd nie znalazł również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organy zasady proporcjonalności, co podniosła strona w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. Należy też podkreślić, że wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego
z naruszenia prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 marca 2002 r., SK 2/01). Podkreślić też trzeba, że przepisy s.m.d.t. zostały tak ukształtowane, że przewidziana w ustawie wysokość kary uwzględnia stopień uchybienia, gdyż wysokość kar pieniężnych została zróżnicowana (por. art. 21, art. 22, art. 22a, art. 24 s.m.d.t.). Zatem zasada proporcjonalności została przez ustawodawcę zachowana.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych
w skardze przepisów procesowych, tj. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.
W sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy, który następnie poddano prawidłowej, wyczerpującej ocenie celem rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej,
o której mowa w art. 22 ust. 2a s.m.d.t., oraz celem ustalenia czy w sprawie występują przesłanki uzasadniające odstąpienie, na podstawie art. 22 ust. 3 s.m.d.t., od wymiaru tej kary. Z uzasadnienia decyzji wynika, jakimi kryteriami kierował się organ wymierzając karę. Nadto, w uzasadnieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Podniesiony przez skarżącego zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Mając na uwadze, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.