I SA/Bd 540/18

I SA/Bd 540/18 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2018-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ewa Kruppik-Świetlicka
Jarosław Szulc
Leszek Kleczkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 297/19 - Wyrok NSA z 2022-11-03
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 15 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018r. sprawy ze skargi M. R. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M.R. kwotę 457 zł ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. R. w dniu [...] marca 2018r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania wnioskodawczyni za podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą w związku ze sprzedażą nieruchomości i stawki podatku dla ww. sprzedaży oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.
Przedstawiając zdarzenie przyszłe podała, że w 2001r. otrzymała w drodze darowizny od swoich rodziców niezabudowaną nieruchomość rolną o powierzchni 2.89.00 ha położoną w O. w gminie O.. Wnioskodawczyni przyjmując darowiznę zapewniła, że nabytą nieruchomość wykorzystywać będzie w celach rolnych. Grunty te do dnia dzisiejszego wykorzystywane są w celach rolniczych.
W związku z uchwaleniem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchylającym z dniem [...] grudnia 2003 r. miejscowe plany zagospodarowania uchwalone przed [...] stycznia 1995 roku, plan zagospodarowania obowiązujący dla gruntów stanowiących przedmiot darowizny stracił moc, a do dnia dzisiejszego nie został ustanowiony nowy plan.
Wnioskodawczyni podała, że została jej złożona oferta, w której oferent wyraził chęć odpłatnego nabycia opisanej powyżej nieruchomości w celu realizacji zamierzenia, polegającego na wybudowaniu na nieruchomości domów jednorodzinnych. Oferent zamierzenie swoje ma realizować w ramach prowadzonej działalności deweloperskiej.
Skarżąca podała, że nie planowała zbycia otrzymanej nieruchomości i w tym zakresie nie prowadziła żadnych działań marketingowych, informacyjnych czy geodezyjnych. Fakt, iż grunty, którymi zainteresował się oferent stanowią bardzo niską wartość rolną, skłania stronę do ich sprzedaży oferentowi. Tym bardziej, że oświadczył on, iż w przypadku przyjęcia jego oferty, wszelkie niezbędne do realizacji swojego zamierzenia działania, w szczególności polegające na uzyskaniu warunków zabudowy, podziałów geodezyjnych nieruchomości na mniejsze działki, wyznaczenie dróg oraz uzyskanie innych koniecznych pozwoleń i decyzji przeprowadzi samodzielnie i na własny koszt.
Wnioskodawczyni zamierza przystąpić do umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, na warunkach zaproponowanych przez oferenta.
W piśmie z dnia [...] maja 2018 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku strona podała, że nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie jest też podatnikiem podatku od towarów i usług. Na działkach objętych zakresem pytania nie prowadzona była działalność gospodarcza
w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: "u.p.t.u."). Przedmiotowe grunty wykorzystywane były wyłącznie do celów rolniczych. Działki objęte zakresem wniosku o interpretację indywidualną stanowią łąki i w niewielkiej części lasy. Jedynymi pożytkami były i są do obecnej chwili pokosy siana łąkowego.
Skarżąca podała, że nie sprzedawała nigdy żadnych działek oraz poza działkami opisanymi we wniosku o interpretację indywidualną nie posiada innych działek. Strona nie poniosła do tej pory i nie poniesie w przyszłości jakichkolwiek kosztów w celu przygotowania ww. działek do sprzedaży (na ogrodzenie, sieć wodociągową, kanalizację sanitarną oraz energetyczną, inne urządzenia itp). Zgodnie z umową przedwstępną wszystkie konieczne do przeprowadzenia czynności, w szczególności na uzyskanie warunków zabudowy, podziałów geodezyjnych nieruchomości, wyznaczenie dróg oraz uzyskania innych koniecznych pozwoleń i decyzji przeprowadzi oferent. Wystąpienia o warunki zabudowy dokona w imieniu własnym. Natomiast czynności wymagające uczestnictwa właściciela oferent przeprowadzi na własny koszt na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa po zawarciu umowy przedwstępnej sprzedaży przedmiotowych gruntów. Wnioskodawczyni udzieli oferentowi stosownych pełnomocnictw do podejmowania ww. działali związanych z przedmiotowymi działkami po zawarciu umowy przedwstępnej.
W kontekście tak przedstawionego zdarzenia przyszłego postawiono następujące pytanie: czy wnioskodawczyni, z tytułu sprzedaży nieruchomości, stanie się podatnikiem VAT prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., a transakcja sprzedaży zostanie opodatkowana, zgodnie z właściwą stawką podatku VAT?
Zdaniem skarżącej nie będzie ona zobowiązana do rozliczania podatku od towarów i usług od czynności zbycia przedmiotowej nieruchomości.
W dniu [...] maja 2018r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko strony w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.
Organ stwierdził, że sprzedaż przez skarżącą działek należy uznać za działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy zgodnie z umową przedwstępną, wszystkie konieczne do przeprowadzenia czynności, w szczególności na uzyskanie warunków zabudowy, podziałów geodezyjnych nieruchomości, wyznaczenie dróg oraz uzyskania innych koniecznych pozwoleń i decyzji przeprowadzi oferent. Wystąpienia o warunki zabudowy dokona
w imieniu własnym. Natomiast czynności wymagające uczestnictwa właściciela oferent przeprowadzi na własny koszt na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa po zawarciu umowy przedwstępnej sprzedaży przedmiotowych gruntów. Wnioskodawczyni udzieli oferentowi stosownych pełnomocnictw do podejmowania ww. działań związanych z przedmiotowymi działkami po zawarciu umowy przedwstępnej.
W związku z powyższym, zdaniem organu, udzielenie przez wnioskodawczynię stosownych pełnomocnictw potencjalnemu oferentowi skutkować będzie tym, że wszystkie ww. czynności podejmowane przez oferenta będą podejmowane przez wnioskodawczynię w jej imieniu i na jej korzyść, ponieważ to ona jako właściciel nieruchomości jest stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz dokonanie wszelkich czynności związanych z przedmiotową nieruchomością.
W ocenie organu skarżąca stworzyła sobie okoliczności do zarobku na handlu wytworzonym przez siebie towarem w postaci działek. Powyższe okoliczności w żaden sposób nie mogą świadczyć o wyłącznym działaniu strony zmierzającym do wykonywania jedynie prawa własności majątku osobistego w celu wykorzystania na potrzeby prywatne i dowodzą, że zostanie wypełniona definicja prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a ona sama działa jako podatnik VAT.
Zdaniem organu, wnioskodawczyni nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. w odniesieniu do transakcji zbycia działek. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie nie będzie miało miejsca zwolnienie
z opodatkowania na podstawie ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., ponieważ przedmiotowe działki strona otrzymała w drodze darowizny od swoich rodziców, zatem przy nabyciu nie był naliczony VAT, który mógłby podlegać odliczeniu. Tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., że z tytułu nabycia ww. działek nie przysługiwało zainteresowanej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Konkludując Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że sprzedaż działek, nie będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania VAT, lecz zgodnie
z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 u.p.t.u., sprzedaż ta będzie opodatkowana 23% stawką VAT.
W skardze na ww. interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie:
- art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez uznanie, że skarżąca w wykonaniu czynności polegających na sprzedaży nieruchomości (zdarzenie przyszłe), będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wykonującym samodzielnie działalność gospodarczą,
- art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm., dalej: "O.p.") poprzez dowolną, a nie swobodą ocenę dowodów - opisanego przez skarżącą stanu przyszłego, skutkującą wydaniem rozstrzygnięcia nielogicznego oraz sprzecznego z zasadami doświadczenia życiowego, co objawiło się uznaniem skarżącej za podatnika VAT.
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu, że udzielenie pełnomocnictwa do przeprowadzenia działań wymagających uczestnictwa właściciela gruntu, do przeprowadzenia podziałów, przesądza o tym, że skarżąca stanie się podatnikiem VAT. Wskazała, że zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, nie zamierza wykonywać żadnych z czynności charakterystycznych dla profesjonalnego handlowca. Co więcej na przedmiotowych gruntach prowadzona jest do chwili obecnej normalna działalność rolna. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powinien uznać, że w zakresie planowanej sprzedaży gruntu będzie ona działać w ramach normalnego zarządu własnym majątkiem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
(Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż narusza ona prawo.
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca wskazała, że
w 2001 r. otrzymała w drodze darowizny od rodziców niezabudowana nieruchomość rolną. Wnioskodawczyni została złożona oferta, w której oferent wyraził chęć odpłatnego nabycia nieruchomości w celu realizacji zamierzenia, polegającego na wybudowaniu na nieruchomości domów jednorodzinnych. Oferent zamierzenie swoje ma realizować w ramach prowadzonej działalności deweloperskiej. Fakt, iż grunty, którymi zainteresował się oferent stanowią bardzo niską wartość rolną, skłonił wnioskodawczynię do ich sprzedaży oferentowi. Będące przedmiotem sprzedaży grunty są wykorzystywane wyłącznie do celów rolniczych. Wnioskodawczyni nie planowała zbycia otrzymanej nieruchomości i w tym zakresie nie prowadziła żadnych działań marketingowych, informacyjnych czy geodezyjnych. Skarżąca nie sprzedawała nigdy żadnych działek oraz poza działkami opisanymi we wniosku o interpretację indywidualną nie posiada innych działek. Wnioskodawczyni nie poniosła do tej pory i nie poniesie w przyszłości jakichkolwiek kosztów w celu przygotowania ww. działek do sprzedaży (na ogrodzenie, sieć wodociągową, kanalizację sanitarną oraz energetyczną, inne urządzenia itp.). Wszystkie konieczne do przeprowadzenia czynności,
w szczególności na uzyskanie warunków zabudowy, podziałów geodezyjnych nieruchomości, wyznaczenie dróg oraz uzyskania innych koniecznych pozwoleń
i decyzji przeprowadzi oferent. Wystąpienia o warunki zabudowy dokona w imieniu własnym. Natomiast czynności wymagające uczestnictwa właściciela, oferent przeprowadzi na własny koszt na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa po zawarciu umowy przedwstępnej sprzedaży przedmiotowych gruntów. Wnioskodawczyni nie wie w jaki sposób oferent dokona podziału nieruchomości i czy wydzielone działki będą posiadały dostęp do drogi publicznej. Zainteresowana nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawczyni nie jest też podatnikiem podatku od towarów i usług.
Na tle powyższego stanu faktycznego spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżąca z tytułu sprzedaży nieruchomości stanie się podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zdaniem skarżącej nie będzie ona zobowiązana do rozliczania podatku od towarów i usług od czynności zbycia przedmiotowej nieruchomości. Organ natomiast uznał, że udzielenie oferentowi pełnomocnictw skutkować będzie tym, że wszystkie wyżej wymienione czynności będą podejmowane w imieniu wnioskodawczyni i na jej korzyść. W związku z stanie się ona podatnikiem VAT.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo
w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.). Powyższy przepis stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zgodzie z którym podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania
z tego tytułu dochodu.
Na gruncie ww. przepisów pojawił się problem dotyczący ustalenia podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie VAT w przypadku przekroczenia zarządu majątkiem prywatnym, który znalazł swoje rozstrzygnięcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W kluczowym wyroku z 15 września 2011 r.
w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), Trybunał stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny sama w sobie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - w ocenie Trybunału - w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. Takie aktywne działania mogą polegać przykładowo na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
W świetle powyższego przyjęcie, iż dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte
w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie
o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności. Motywy przy tym jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą, czy pierwotny cel albo zamiar jakie mu towarzyszą przy nabywaniu nieruchomości nie są same
w sobie okolicznościami decydującymi o uznaniu sprzedającego działki za czyniącego to w charakterze podatnika VAT albo za nie działającego w takim charakterze. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2017 r.,
I FSK 172/16; wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., I FSK 1136/16).
Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy, albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie na sformułowanie pewnych wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli. W każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych
w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec.
W kontekście powyższych kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym, za zasadne należało uznać stanowisko zawarte
w skardze. Aby bowiem transakcja mogła podlegać VAT, podatnik musi działać w takim charakterze. Natomiast podatnik dokonujący transakcji prywatnie nie działa
w charakterze podatnika, a transakcja nie podlega VAT. Oczywistym jest, że zwykłe wykonywanie przez właściciela prawa własności nie może samo z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Jednocześnie istotnym kryterium oceny stanowi to czy, zainteresowany podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112, polegające zwłaszcza na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą bowiem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji sprzedaży terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem przez właściciela prawa własności.
Z przedstawionego przez skarżąca stanu faktycznego wynika, że nie prowadziła żadnych działań marketingowych, informacyjnych. Nie podjęła też żadnych działań
w celu uzbrojenia działek. Wystąpienia o warunki zabudowy dokona w imieniu własnym oferent. Oferent dokona również podziałów geodezyjnych nieruchomości i wyznaczy drogi wewnętrzne. Uzyska też inne konieczne pozwolenia i decyzje. Czynności te przeprowadzi na własny koszt na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa przez skarżącą.
W ocenie Sądu, wskazane okoliczności nie świadczą o tym, że skarżąca będzie podejmowała aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców
w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Organ uznał skarżąca za podatnika VAT na tej podstawie, że w jej imieniu oferent dokona podziałów geodezyjnych nieruchomości, wyznaczy drogi wewnętrzne oraz uzyska inne konieczne pozwolenia
i decyzje. Działania te nie wiążą się jednak z dokonywaniem jakichkolwiek nakładów inwestycyjnych. Natomiast okoliczność, iż przed sprzedażą skarżąca dokona podziału gruntu na działki – jak to stwierdził TSUE sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 - nie jest decydująca. Trudno także za taką okoliczność uznać samo wyznaczanie dróg. Na aktywność w zakresie handlu nieruchomościami wskazywać musi pewien ciąg podejmowanych czynności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych okoliczności. Nie ma również charakteru decydującego wysokość osiągniętych
z przychodów ze sprzedaży nieruchomości. Nie można też powiedzieć, aby działalność skarżącej miała charakter zorganizowany. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania skarżącej za podatnika VAT, gdyż nie podjęła ona aktywnych działań
w zakresie obrotu nieruchomościami, przekraczających zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Zaskarżona interpretacja narusza zatem art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Organ nie mógł natomiast naruszyć art. 191 O.p., ponieważ w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej – na mocy art. 14h O.p. – przepisu tego nie stosuje się.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte
w niniejszym wyroku.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 146 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. O zwrocie kosztów postepowania postanowiono na podstawie art. 200 i 205 § 4 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (240 zł) oraz opłata skarbowa od uiszczonego pełnomocnictwa (17 zł).
E. Kruppik – Świetlicka L. Kleczkowski J. Szulc