I SA/Bd 508/15

I SA/Bd 508/15 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2015-12-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ewa Kruppik-Świetlicka
Leszek Kleczkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Mirella Łent
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1763/16 - Wyrok NSA z 2018-06-29
II FZ 700/15 - Postanowienie NSA z 2015-09-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Asystent sędziego Magda Oleś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. od dochodów z najmu lub dzierżawy oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
w B. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z najmu lub dzierżawy w wysokości
23.380 zł.
W złożonym odwołaniu pełnomocnik strony wskazał, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego dotyczącymi zakwestionowanej transakcji pomiędzy podmiotami P.U. "K." A. S. z siedzibą w G. a firmą "I." sp. z o. o.
i P.W. "P." P. J.. Zdaniem strony transakcja ta była rzeczywista,
w związku z powyższym, wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z jednoczesnym dopuszczeniem dowodów wskazanych
w piśmie z dnia 14 października 2014 r.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że w 2011r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą P.U. "K.", której przedmiotem były usługi ogólnobudowlane oraz osiągał przychody z tytułu najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych, znajdujących się w kamienicy położonej w G. przy
ul. M. oraz lokali użytkowych w budynku znajdującym się w G. przy ul. S. W toku postępowania kontrolnego przed organem pierwszej instancji stwierdzono, że wystawca faktury VAT nr [...] z dnia
26 listopada 2011 r., spółka "I." sp. z o. o. w W., na rzecz "Właściciela Nieruchomości A. S., G., ul. C." za wymianę pokrycia dachowego z dachówki na blachodachówkę, na kwotę 30.000 zł netto, jest nierzetelna, bowiem ww. firma nie świadczyła w 2011 r. żadnych usług budowlanych na rzecz skarżącego. W konsekwencji, w wyniku ujęcia w kosztach wydatku wynikającego
z przedmiotowej faktury VAT, w ramach prowadzonej działalności z tytułu najmu
i dzierżawy skarżący w zeznaniu podatkowym za 2011 r. zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 30.000 zł.
Ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące wystawiania nierzetelnych faktur przez spółkę "I." zostały oparte m.in. na uzyskanym od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wyciągu z uwierzytelnionej kserokopii przesłuchania z dnia
30 stycznia 2014 r. w charakterze strony założyciela i prezesa zarządu "I." Sp. z o. o. – P. J., dokumentów zgromadzonych przez Prokuraturę Apelacyjną
w G. Wydział d/s Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w postaci: protokołów oględzin dokumentacji dotyczącej pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez P. J., która miała miejsce w dniach: 13 i 19 lutego
2013 r. oraz protokołów przesłuchania P. J. w charakterze podejrzanego, które przeprowadzono w dniach: 26 marca 2013 r., 8 kwietnia 2013 r. oraz 4 czerwca 2013 r. W opinii organów podatkowych ze zgromadzonych dowodów jednoznacznie wynika, że P. J.w 2011 r. uczestniczył w obrocie gospodarczym w procederze, który polegał na obrocie fikcyjnymi fakturami VAT. Powyższe ustalenia potwierdza sam świadek, który we wszystkich zeznaniach oświadczał niezmiennie, iż faktycznie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a jego działania polegały na wystawianiu "pustych" faktur na rzecz innych podmiotów gospodarczych. W odniesieniu zaś do
28 faktur VAT wystawionych na rzecz P.U. "K." oraz jednej faktury wystawionej na rzecz "Właściciela nieruchomości A. S." świadek stwierdził, że faktury te są całkowicie fikcyjne, bowiem w latach 2009-2012 nie wykonywał żadnych usług na rzecz skarżącego, zapłata za usługi wymienione w tych dokumentach nie miała miejsca, dowody wypłaty dotyczące firmy "K." są fikcyjne oraz, że dowody wypłaty podpisywał A. S. bez przekazywania gotówki.
Z kolei na podstawie zeznań skarżącego, przesłuchanego w dniu 19 września 2014r. w charakterze strony, organ ustalił, że skarżący nie podpisał z P. J. żadnych umów dotyczących realizacji konkretnych robót, nie posiadał jakiejkolwiek innej dokumentacji dotyczącej wzajemnej współpracy oraz nie wypracował zasad dotyczących sposobu zagwarantowania możliwości egzekwowania od P. J. ewentualnych kar bądź odszkodowań z tytułu nienależytego wykonania robót, choć jako wykonawca udzielił zamawiającym kilkuletniej gwarancji na wykonane roboty. Skarżący zeznał także, że P.J. nie wykonywał prac osobiście i w miarę potrzeb bywał na budowach, na terenie których pracowały osoby z jego firm. Na tę okoliczność organ pierwszej instancji przesłuchał również pracowników zatrudnionych w firmie "K.": I. K., M. Ż., R. P., A. Z.
i M.S.. Świadkowie nie kojarzyli nazw firm "P.", "I." i "A.", a także nie posiadali wiedzy dotyczącej współpracy tych firm z firmą "K.". R. P. zeznał, że w jego ocenie na budowach poza pracownikami spółki "K." pracowali pracownicy innych firm, których nazw nie zna, niemniej swoją wiedzę opierał na fakcie nie rozpoznania w nich pracowników spółki "K.".
W związku z tak ustalonym stanem faktycznym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie zgromadzonych dowodów zasadnie stwierdził, że P. J. w 2011 r. nie wykonał żadnych prac budowlanych na rzecz P.U. "K." A. S.. Rola firmy "I." sprowadzała się jedynie do wystawiania, podpisywania i wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT dokumentujących dostawę towarów i usług z wykazanym w nich podatkiem. Prawidłowe jest zatem stwierdzenie, że wystawiona na rzecz skarżącego faktura to faktura "pusta", więc nie może ona dokumentować rzeczywistej sprzedaży wymienionych w niej usług. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zakwestionowana faktura jest zarówno nierzetelna, czyli nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, jak i fikcyjna, ponieważ dokumentuje czynności nieistniejące pomiędzy podmiotami. Organ podkreślił ponadto, że w toku postępowania podatkowego skarżący nie wskazał innych dowodów potwierdzających, iż zakwestionowana usługa została wykonana w kwocie odpowiadającej i wykazanej na fakturze VAT. Zatem wydatków, które zostały nią udokumentowane nie można uznać za koszty uzyskania przychodów, a organ prawidłowo określił należny podatek.
Odpowiadając na zarzut wykorzystania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. materiału dowodowego zgromadzonego przez organy ścigania i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. i W. organ odwoławczy podkreślił, że w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy może wykorzystać dane zgromadzone również w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak też administracyjnych oraz karnych albo w postępowaniach
w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W związku z tym,
w opinii organu drugiej instancji, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy.
Końcowo, w odniesieniu do zawartego w odwołaniu wniosku pełnomocnika
o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. Ż., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dowód ten został już przeprowadzony w dniu 14 marca 2014 r., a ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. odniósł się do tego żądania w postanowieniu z dnia
[...].
W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżący zaskarżył decyzję organu drugiej instancji w całości i wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj.:
- art. 123 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."), poprzez niezapewnienie przez organ podatkowy czynnego udziału w sprawie skarżącemu i uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącemu wzięcia udziału w przesłuchaniach świadków;
- art. 125 § O.p., poprzez niezachowanie przez organ podatkowy wymaganej wnikliwości i rzetelności;
- art. 190 § 1 O.p., poprzez niezawiadamianie pełnomocnika skarżącego o terminie przesłuchania świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem czynności;
- art. 180 § 1 w z art. 188 O.p., poprzez bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego w piśmie z dnia 14 września 2014r., mających kluczowe znaczenie dla sprawy;
- art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p., poprzez zaniechanie wykładni przepisów będących istotą sporu i powielenie twierdzeń organu pierwszej instancji, a w konsekwencji brak pełnego, rzetelnego i zgodnego z obowiązującymi przepisami uzasadnienia prawnego decyzji.
Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu
z treści uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia
[...] w sprawie [...], uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]. w sprawie [...], określającą wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wobec skarżącego, oświadczenia złożonego przez P. Ja. z dnia 22 kwietnia 2015 r. oraz przesłuchanie P.J. na okoliczności wskazane w tym oświadczeniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 23 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej
w B. wniósł o przeprowadzenie dowodu z protokołu przesłuchania
w charakterze świadka P. J. z dnia 25 maja 2015 r.
Z kolei strona w piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2015 r. wniosła
o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia A. S. z dnia 3 marca 2015 r. oraz
z zawiadomienia o istnieniu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez P.J. stypizowanego w art. 233 k.k.
W następnym piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r. skarżący wniósł
o przeprowadzenia dowodu z protokołu przesłuchania go w Komendzie Miejskiej Policji w G. w dniu 9 grudnia 2015 r. oraz wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego
z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
W 2011 r. A.S. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Usługowe "K.", opodatkowaną na zasadach określonych
w art. 30c u.p.d.o.f., oraz osiągał przychody z tytułu najmu lokali. Przedmiotem sporu
w rozpatrywanej sprawie jest kwestia możliwości zaliczenia przez skarżącego
o kosztów uzyskania przychodów w 2011r., w ramach najmu lokali, wydatku w kwocie 30.000 zł.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.
o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f.") kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że ustawodawca nakazuje zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki poczynione przez podatnika, o ile są one dokonane w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały ujęte w katalogu zamieszczonym w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.
W piśmiennictwie podatkowym wskazuje się, że celem, najogólniej rzecz ujmując, jest taki stan rzeczy odnoszony do przyszłości, który chce się osiągnąć
w następstwie podjętego postępowania (A. Gomułowicz, Koszty uzyskania przychodów. Zasady ogólne, Warszawa 2005, s. 35). Konkretne działanie podatnika podjęte w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów należy odnieść do miejsca i czasu, w którym zostało ono dokonane i tylko w takim kontekście można ocenić, czy było ono funkcjonalne w tym sensie, że mogło spowodować realizację wskazanego celu.
Ocena celu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wymaga wzięcia pod uwagę nie tylko celu wskazanego przez podatnika, ale także obiektywnej analizy okoliczności, które były następstwem poniesionego wydatku. Skutek w postaci potrącenia z przychodów wydatków może nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże źródła lub środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzić dowód na okoliczność ich faktycznego poniesienia w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., II FSK 421/09). W piśmiennictwie podkreśla się, że organ podatkowy może żądać od podatnika przedstawienia wiarygodnego dokumentu na okoliczność poniesienia wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, bowiem nie ma praktycznie innej możliwości ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Żądanie dostarczenia dokumentu nie jest związane z regułami dowodzenia, ale
z gromadzeniem przez organ podatkowy środków dowodowych, pozwalających na ustalenie stanu faktycznego (B. Brzeziński, M. Masternak, O tak zwanym ciężarze dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy, nr 5/2004, s.59). Wydatek, którego cel w postaci zapłaty za wykonanie na rzecz podatnika usługi, nie został przez niego dostatecznie, wiarygodnie i przekonująco w postępowaniu dowodowym wykazany, nie można uznać za koszt uzyskania przychodu (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., II FSK 1157/09).
Odnośnie wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów sporne między stronami jest to, czy wystawione przez spółkę z o. o. "I." w W. faktura VAT z dnia 26 listopada 2011 r., nr [...] na rzecz A. S. na kwotę netto 30.000 zł, VAT – 6.900 zł (k.1.293), za wymianę pokrycia dachowego z dachówki na blachodachówkę, dokumentuje rzeczywistą sprzedaż usług w nich wskazanych. Sposób zapłaty wskazany na tej fakturze to gotówka.
Wskazać należy, żem prezesem spółki "I." był P. J.. Organ podatkowy ustalił, że spółka "I." nie złożyła zeznań CIT-8 za lata 2009-2012, natomiast złożyła deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2009 r.,
w której wykazano fakt zatrudniania 2 pracowników. Należne zaliczki nie zostały jednak wpłacone. Spółka nie przekazała informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wg wzoru PIT-11, do właściwych urzędów skarbowych. Spółka nie składała deklaracji PIT-4R za lata 2010-2012. Ponadto stwierdzono, że P.J. nie złożył zeznania podatkowego o wysokości osiągniętych dochodów za
2009 r., a w zeznaniach rocznych PIT-36 za lata podatkowe 2010-2012 wykazał zerowe wartości we wszystkich pozycjach dokumentów.
Z zeznań P. J. zawartych w protokole przesłuchania z dnia
24 marca 2014 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w G. oraz protokołach przesłuchania P. J. w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Apelacyjnej w G. Wydział d/s Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji
w dniach 26 marca 2013 r. (k. 1253-1258), 8 kwietnia 2013 r. (k. 1.247-1.252) oraz
4 czerwca 2013 r. (k. 1244-1246), wynika, że jako prezes zarządu spółki I. uczestniczył on w 2011 r. w procederze, który polegał na obrocie fikcyjnymi fakturami VAT. Podkreślenia wymaga okoliczność, że w powyższych zeznaniach P. J. odniósł się także do kwestii wystawienia faktury VAT z dnia 26 listopada 2011 r.,
nr [...]. Stwierdził, iż faktycznie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej,
a jego działania polegały na wystawianiu "pustych" faktur na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Podkreślił, że faktury te są całkowicie fikcyjne, a zapłata za usługi wymienione w tych dokumentach nie miała miejsca. Fikcyjne są też dowody wypłaty dotyczące firmy "K.". Dowody wypłaty podpisywał A. S. bez przekazywania gotówki.
Fakt fikcyjnego wystawiania faktur przez P. J. potwierdza też decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...]
nr [...] określająca spółce "I." zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2011 r. oraz określająca kwotę do wpłaty wynikającą z art. 108 ust. 1 o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. (k. 1.776-1.789). Z powyższej decyzji wynika, iż P. J. w ramach spółki "I." wystawił w 2011 r. ogółem 156 faktur VAT na rzecz 11 odbiorców, w tym na rzecz skarżącego - 29 faktur VAT (wraz z fakturą z dnia 26 listopada 2011 r., nr [...]) oraz że 154 faktury VAT wystawione przez ten podmiot nie odzwierciedlają stanu faktycznego, ponieważ P.J. w rzeczywistości nie prowadził działalności gospodarczej, a jedynie pozorował jej wykonywanie. W decyzji tej wskazano także, że rola spółki I. sprowadzała się przede wszystkim do wystawiania i wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT dokumentujących dostawę towarów i usług z wykazanym w nich podatkiem.
W ramach prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji przesłuchał
w dniu 23 lipca 2014 r. w charakterze świadka P. J. (k. 1.306- 1.309). Zeznał on, że prowadząc w latach 2009-2012 działalność gospodarczą nie zrealizował w tym okresie żadnych transakcji z PU "K." A. S.. Potwierdził, że własnoręcznie wystawił wszystkie okazane mu faktury, w tym za 2011 r., na których jako wystawca widnieje m.in. spółka I. z siedzibą w W.. Świadek zeznał przy tym, że okazane mu faktury, w tym faktura z dnia 26 listopada 2011 r., nr [...] nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, ponieważ nigdy nie wykonywał żadnych usług na rzecz skarżącego. Z przesłuchania świadka wynika także, że faktury VAT wystawiane były przez P. J. osobiście w biurze skarżącego
w G., przy ul. S. oraz że skarżący dyktował mu treść i kwoty faktur VAT. Za wystawienie faktury otrzymywał gotówką 10% wartości faktury VAT,
z reguły zaraz po jej wystawieniu. Odnośnie okazanych w trakcie przesłuchania dowodów KW, na których jako wystawca widniała m.in. spółka "I." świadek zeznał, że podpisał okazane mu dowody KW, ale nie otrzymał kwot z nich wynikających oraz że nie wystawił tych dowodów (dotyczy to także dowodu KW z dnia 26 listopada 2011 r. na kwotę 36.900 zł).
Organ pierwszej instancji przesłuchał także w charakterze strony w dniu 19 września 2014 r. A.S. (k. 1.431-1.438), który stwierdził, że wszystkie okazane mu faktury, w tym faktura VAT z dnia 26 listopada 2011 r., nr 18/11/11 dokumentują rzeczywiste transakcje gospodarcze. Skarżący wyjaśnił, że wypisane faktury były dostarczane przez właściciela firmy do biura w G.. Wskazał, że przed wykonaniem robót spotykał się P. J. w miejscach wykonywanych prac, wskazując mu ich zakres, a następnie P.J. w terminie 2-3 dni określał kwotę za wykonane usługi, na podstawie której ustalano opłatę ryczałtową. Fakturowanie następowało po zakończeniu prac, a w przypadku większych robót faktury były częściowe. Ponadto, skarżący zeznał, że okazane mu dowody KW wystawiała w latach 2009-2012 I. K., a w czasie kiedy przebywała na urlopach macierzyńskich to mógł je wypisać ktoś inny. Potwierdził, że okazane mu dowody KW, sporządzone
w 2011 r. na rzecz firmy spółki "I." zostały wystawione w datach w nich wskazanych, oraz dokumentują przekazanie gotówki w kwotach na nich ujętych (dotyczy to także dowodu KW z dnia 26 listopada 2011 r. na kwotę 36.900 zł). Zeznał również, że osobiście dokonywał wypłaty środków wystawcom faktur, którzy potwierdzając odbiór gotówki podpisywali się na dowodach KW. Wyjaśnił również, że z P. J. nie została podpisana żadna umowa lub inne dokumenty dotyczące wzajemnej współpracy. Z protokołu przesłuchania strony wynika również, że na okoliczność prac wykonanych przez firmę P. J. nie zostały sporządzone żadne protokoły odbioru wykonanych prac.
W związku z tak ustalonym stanem faktycznym w sprawie, trafnie organ odwoławczy uznał, że P.J. w 2011 r. nie wykonał prac objętych fakturą VAT
z dnia 26 listopada 2011 r., nr [...] na rzecz skarżącego, więc prawidłowe jest stwierdzenie, że wystawił on fikcyjną fakturę VAT. Potwierdzają to zeznania samego P.J. złożone w charakterze podejrzanego przed organami ścigania, zeznania P. J. złożone w charakterze strony w Urzędzie Kontroli Skarbowej w G. w dniu 30 stycznia 2014 r. oraz zeznania P. J. złożone w charakterze świadka w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. w dniu
23 lipca 2014 r. Twierdzenie skarżącego, że zakwestionowana faktura dokumentuje rzeczywistą transakcję gospodarczą, nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym. W szczególności nie ma żadnych umów bądź porozumień dotyczących wzajemnej współpracy ze spółką I., nie sporządzano też protokołów odbioru robót,
a wynagrodzenie za wykonane prace wypłacono w gotówce (36.900 zł brutto).
Wnioski te znajdują też potwierdzenie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...]., nr [...] określająca spółce "I." zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2011 r. W decyzji tej stwierdzono, że P.J.nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej w 2011 r., a jego aktywność ograniczała się do wystawiania, podpisywania i wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT, które - poza kilkoma przypadkami - nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Reasumując stwierdzić należy, że organ zasadnie wyłączył powyższy wydatek
z kosztów uzyskania przychodów. Nie miał on związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, a zatem nie został on poniesiony w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Zakwestionowana faktura VAT jest nierzetelna, gdyż opisuje operację gospodarcze
w sposób niezgodny z rzeczywistością w zakresie przedmiotowym (rodzaj rzeczywiście wykonanej usługi) oraz podmiotowym (faktyczny sprzedawca usługi), jak i w zakresie wysokości uiszczonej należności.
W skardze A. S. zakwestionował wykorzystanie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy ścigania - w Prokuraturę Apelacyjną w G. Wydział d/s Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. i W. w postępowaniach prowadzonych wobec P. J. . Stwierdził, że skoro nie uczestniczył w tych postępowaniach, to ustalenia powzięte w ich trakcie nie mogą mieć merytorycznego znaczenia w niniejszej sprawie. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności: księgi podatkowe, deklaracje podatkowe, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W związku z powyższym, organ podatkowy może wykorzystać w prowadzonym postępowaniu dane zgromadzone również w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak też karnych. W konsekwencji nie można czynić zarzutu organowi, że do akt sprawy skarżącego włączył materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniach kontrahenta. Wręcz za wadliwe należy ocenić takie gromadzenie materiału dowodowego, które ograniczyło się do przeprowadzenia dowodów wyłącznie w skarżącej spółce. Pełen obraz przebiegu zdarzeń gospodarczych można osiągnąć właśnie poprzez podejmowanie czynności sprawdzających, kontroli, czy postępowań podatkowych u każdej ze stron transakcji.
Podkreślenie także wymaga, że P. J. był przesłuchiwany w ramach niniejszego postępowania w charakterze świadka w Urzędzie Kontroli Skarbowej
w B. w dniu 23 lipca 2014 r. (1.306-1.310). Pełnomocnik skarżącego (ustanowiony na podstawie pełnomocnictwa z dnia 18 czerwca 2014 r. – k. 1234-1236) został zawiadomiony o tym przesłuchaniu, lecz nie wziął w nim udziału. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 1286) wynika, że zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 9 lipca 2014 r., a zatem został on o przesłuchaniu poinformowany z zachowaniem 7- dniowego terminu wynikającego z art. 190 § 1 O.p.
Z kolei o przesłuchaniu M. Ż. w dniu 14 marca 2014 r. (k. 949 -950), skarżący został zawiadomiony w dniu 10 lutego 1014 r. (k. 917), a o przesłuchaniu I. K. w dniu 4 kwietnia 2014 r. (k. 999-1002), skarżącego powiadomiono
w dniu 17 marca 2014 r.(k. 942). Natomiast w przesłuchaniu R.P. (1419-1420), A. Z. (k. 1421-1422) oraz M. S. (k. 1423-1424) brała udział N.M. – aplikant adwokacki z upoważnienia adwokata T. U.. Z przesłuchań tych osób wynika, iż w większości nie kojarzą nazwy spółki "I.", nie posiadają wiedzy na temat współpracy PU "K." z tą spółką
i nie kojarzą także nazwiska - "P. J.". W tym kontekście podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 190 § 1 O.p. jest również nieuzasadniony.
Odnosząc się natomiast do zgłoszonych przez pełnomocnika wniosków dowodowych, sformułowanych w zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg podatkowych z dnia 14 października 2014 r. wskazać należy, że P. J. i M.Ż. zostali już przesłuchani w ramach postępowania prowadzonego wobec skarżącego. Postanowieniem z dnia [..] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. odmówił: przeprowadzenia w obecności pełnomocnika dowodu z przesłuchania w charakterze świadka P. J., przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M.Ż., przeprowadzania dowodu z przesłuchania w warunkach konfrontacji świadka P.J.o oraz podatnika, przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka P.S. (k. 1792-1793). W uzasadnieniu podjętego postanowienia organ pierwszej instancji szczegółowo odniósł się do odmowy przeprowadzenia każdego dowodu. Wyjaśnienia organu nie budzą w tym względzie zastrzeżeń.
W konsekwencji nie został naruszony art. 188 O.p.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut uchylenia zaskarżonej decyzji
z uwagi na to, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzja z dnia [...]., nr [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego
w G. z dnia [...]., nr [...] określającą skarżącemu wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2012 r. w kwocie 4.237 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na brak przesłuchania P. J. oraz konieczność zweryfikowania odliczonego podatku naliczonego dotyczącego rozliczenia raty leasingowej od samochodu "Mercedes Benz" oraz faktur dotyczących zakupu paliwa do tego samochodu oraz paliwa do samochodów firmowych. Należy zauważyć, że kwestie te były przedmiotem rozważań przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej
w B. w decyzji z dnia [...] w zakresie wymiaru skarżącemu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej i nie mają związku z niniejszą sprawą.
W skardze podniesiono także, że w dniu 22 kwietnia 2015 r. P.J. złożył oświadczenie, w którym wycofał wszelkie swoje wcześniejsze zeznania oraz wyjaśnienia złożone przed organami podatkowymi i organami ścigania. Należy jednak zauważyć, że do pisma procesowego z dnia 23 października 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej załączył protokół przesłuchania P. J. przed zastępcą Prokuratora Rejonowego w G. w dniu 25 maja 2015 r. (k. 71-74 akt sądowych). Zeznał on, że nie jest prawdą zawarte w powyższym oświadczeniu stwierdzenie o składaniu nieprawdziwych wyjaśnień w Urzędzie Kontroli Skarbowej
w B. i w Prokuraturze Apelacyjnej w G.. Ponadto, P. J. wskazał, że oświadczenie datowane na dzień 22 kwietnia 2015 r. zostało spisane pod dyktando prawnika skarżącego i w jego obecności. Świadek zeznał także, że skarżący nachodził żonę świadka w sklepie, wysyłał do świadka smsy i wydzwaniał do niego, więc w celu uzyskania spokoju złożył oświadczenie z dnia 22 kwietnia 2015 r. Podczas powyższego przesłuchania P. J. podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania,
w których stwierdził, że wskazane wyżej faktury są "puste". P.J. zeznał również, że faktycznie nie wykonał prac budowlanych dla A. S. oraz że podobnie jak faktury, nieprawdziwe są dokumenty KW, ponieważ nigdy nie było ani transakcji, które widnieją na fakturach, ani też pieniędzy, które wskazane są w dowodach KW.
W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2015 r. oraz z dnia 21 grudnia 2015 r. skarżący wskazał na brak wiarygodności zeznań P. J. oraz wniósł
o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia złożonego przez A. S. w dniu
3 marca 2015 r., z zawiadomienia o istnieniu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez P. J. przestępstwa składania fałszywych zeznań (art. 233 k.k.) podczas przesłuchania w prokuraturze w dniu 25 maja 2015 r., oraz z protokołu przesłuchania skarżącego w Komendzie Miejskiej Policji w G.w dniu 9 grudnia 2015r.
Zdaniem Sądu powyższe oświadczenie A. S., zawiadomienie, oraz zeznania złożone w Komendzie Miejskiej Policji nie podważają wiarygodności zeznań P.J.. W rozpatrywanej sprawie podstawą uznania zeznań P.J. za wiarygodne nie są tylko jego zeznania złożone w prokuraturze w dniu
25 maja 2015 r., lecz cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Gdyby jednak zeznania P. J. ostatecznie okazały się nieprawdziwe, skarżący może ewentualnie wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego.
Ze wskazanych wyżej dokumentów Sąd przeprowadził dowód na podstawie
art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do przeprowadzenia dowodu
z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] gdyż ustalenia w niej zawarte dotyczą podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r.
W świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. brak jest także podstaw do przesłuchania P.J..
Jednocześnie Sąd za niezasadne uznał zawieszanie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i oddalił wniosek strony w tym zakresie.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. W sprawie zebrano materiał wystarczający do podjęcie rozstrzygnięcia, a następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddano go rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając uzasadnione wnioski. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia życiowego oraz wewnętrznego przekonania ocenił wszystkie dowody, we wzajemnej łączności, co znalazło swoje odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Inna ocena tego samego materiału dowodowego dokonana przez stronę nie noże stanowić sama w sobie podstawy do stwierdzenia, iż ocena dokonana przez organ podatkowy jest niewłaściwa, czy też dowolna. Zaskarżona decyzja zawiera też wszystkie elementy określone w art. 210 § 4 O.p. Organ odwoławczy przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Szczegółowo odniósł się do przedłożonych dowodów i wskazał na przyczynę odmiennej od podatnika oceny tych dowodów. Skarżącemu zapewniono też czynny udział w postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.