I SA/BD 490/25

I SA/Bd 490/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek
Leszek Kleczkowski /sprawozdawca/
Tomasz Wójcik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92 a ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant referent stażysta Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 23 lipca 2025 r., nr 0401-IOA.4802.33.2025.4 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na R. o. karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady, bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podniósł, że w trakcie kontroli drogowej stwierdzono, iż transportujący przewoził odpady, które były niewłaściwie oznaczone w karcie przekazania odpadów. Z przedstawionej do kontroli karty BDO wynikało, że transport obejmuje odpady o kodzie 19 12 09, tj. minerały (np. piasek i kamienie), podczas gdy zatrzymanym do kontroli pojazdem, przewożone były odpady o kodzie 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne).
W celu określenie składu morfologicznego odpadów i potwierdzenia wątpliwości zwrócono się do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B.. Na podstawie oceny morfologicznej odpadów Inspektor Inspekcji Ochrony Środowiska stwierdził, że rodzaj transportowanych odpadów nie jest zgodny z kartą przekazania odpadów BDO, którą dysponował kierujący transportem. Inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wskazał, że kontrolowanym transportem transportowano odpady o kodzie 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne). Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. sporządzili dokumentację w postaci notatki służbowej i zdjęć.
W trakcie trwania kontroli kierującemu transportem przesłano za pośrednictwem poczty elektronicznej nową kartę przekazania odpadów, w której wskazano prawidłowy kod transportowanych odpadów, tj. 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne) oraz dane podmiotu faktycznie przejmującego te odpady tj., D. P. sp. z o.o.
W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie polegające na braku dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów w postaci karty przekazania odpadów zawierających prawidłowy kod transportowanych odpadów, które skutkowało nałożeniem kary pieniężnej.
Organ odwoławczy stwierdził, że nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce, tj. niedopełnienia wynikającego z przepisu art. 87 ust. 1 pkt 3) lit. f) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."), obowiązku posiadania dokumentu wymaganego przy przewozie odpadów. Organ wyjaśnił, że dokumentem tym w świetle § 8 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, jest karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy o odpadach.
Organ wskazał ponadto, że podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów, w świetle przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, w tym przypadku brak stosownego dokumentu podczas wykonywania transportu drogowego, gdyż odpowiedzialność przewidziana przepisem art. 92a ust. 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, co oznacza, że dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przywołał treść przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. i stwierdził, że skarżąca w żaden sposób nie udowodniła, że nie miała wpływu na powstałe naruszenie, tym samym, błędny załadunek czy wystawienie błędnej karty przekazania odpadów przez przekazującego odpady, nie jest okolicznością zwalniającą transportującego odpady od odpowiedzialności. Organ podkreślił, że skarżąca zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na nią pełną odpowiedzialność za wykonywany transport i niewątpliwie do jej obowiązków należało posiadanie wszystkich dokumentów potrzebnych do wykonania przewozu odpadów i przekazania ich kierowcy wykonującemu przewóz.
W opinii organu odwoławczego rodzaj i wygląd odpadów otrzymanych do przewozu wskazywał, że nie odpowiada on odpadom zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów, tj. 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne), co z całą pewnością powinno stanowić dla przewoźnika podstawę do powzięcia wątpliwości i poczynienia ustaleń, co do poprawności dokumentów otrzymanych do ich transportu. Takie działanie nie wymaga specjalistycznej wiedzy czy dokonywania załadunku przez kierowcę lub obecności kierowcy w czasie załadunku, a jedynie odpowiedniej dbałości o wykonywanie obowiązków i przestrzeganie obowiązującego prawa. Już same oględziny odpadu powinny dać odpowiednio przeszkolonemu kierowcy, za co jako podmiot wykonujący przewóz drogowy odpowiada skarżąca, podstawę do powzięcia wątpliwości co do prawidłowych kodów odpadu i poczynienia ustaleń co do poprawności dokumentów wymaganych przy jego transporcie. Działania takie niewątpliwie mieszczą się w zakresie pojęcia szczególnej staranności.
Skoro zatem strona działając osobiście, czy to przez swojego kierowcę, nie dołożyła należytej staranności przy ustalaniu charakteru przewożonego ładunku, zdaniem organu, nie można mówić o braku jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a przede wszystkim nie można w niniejszej sprawie twierdzić, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć.
W skardze do tut. Sądu skarżąca zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej:
1) naruszenie przepisów pkt Ip. 4.7. załącznika nr 3 do u.o.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że błędne wypełnienie przez wystawcę karty przekazania odpadu jest tożsame z sytuacją braku dokumentu wskazującego na rodzaj transportowanego odpadu;
2) naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez:
a) błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu czy możliwe było zweryfikowanie, czy dane w karcie przekazania odpadów są zgodne ze stanem rzeczywistym, a także czy skarżąca mogła przewidzieć powstanie naruszenia, mimo dochowania wymaganej staranności;
b) nierozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego (w szczególności nieprzeanalizowanie wyjaśnień skarżącej) oraz niedokonanie jego wszechstronnej oceny i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazujące, że skarżąca nie miała jakiegokolwiek wpływu na powstanie naruszenia, że naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, które są typowe i które przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa powinien przewidzieć, że skarżąca była w stanie na podstawie samego rodzaju i wyglądu odpadów ocenić, że przewożone odpady nie odpowiadają odpadom zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów;
3) naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowania oraz wydania zaskarżonej decyzji, mimo istnienia podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na to, że okoliczności spraw i dowody wskazują, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;
4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, która powinna zostać uchylona.
W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2024 r. w miejscowości S. K. funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali pojazd marki M.-B. z naczepą marki K. Przewoźnikiem była R. o. W trakcie kontroli okazało się, że transportujący przewoził odpady, które były niewłaściwie oznaczone w karcie przekazania odpadów. Kierowca - A. M., przedstawił kartę przekazania odpadów wystawioną w systemie BDO, w której określono kod i rodzaj odpadów: 19 12 09 – minerały (np. piasek i kamienie). W wyniku oględzin przestrzeni ładunkowej z udziałem inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., stwierdzono błędną klasyfikację odpadów zgłoszonego do systemu BDO. Analiza składu morfologicznego odpadów wykazała, że transportowany ładunek jest odpadem o kodzie 19 12 10 – odpady palne (paliwo alternatywne). W trakcie kontroli, za pośrednictwem poczty elektronicznej, przekazujący odpady przesłał nową kartę przekazania odpadów w systemie BDO, w której wskazano odpady o kodzie 19 12 10. Przebieg i wyniki kontroli zawarte zostały w protokole kontroli drogowej z dnia [...] kwietnia 2024 r. (karta 7-9 akt adm.).
W wyniku kontroli drogowej zostało zatem stwierdzone, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady, którym powinien być przypisany kod 19 12 10, zgodnie z klasyfikacją w katalogu odpadów, zawartą w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów. W konsekwencji organ wymierzył skarżącej, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Kwestionując rozstrzygnięcie organu skarżąca podnosi, że nie była wytwórcą odpadów, ani nie nadawała im kodu, nie była też "autorem" karty przekazania odpadów. Twierdzi, że przepis sankcjonujący dotyczy wyłącznie braku karty przekazania odpadów, a nie jej nieprawidłowego wypełnienia. Podkreśla, że nie była w stanie ocenić, czy dane odpady są zgodne z kodem wskazanym w karcie przekazania odpadów, ponieważ nie posiada w tym zakresie specjalistycznej wiedzy. Wskazuje także na regulację zawartą w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742), wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (dalej: "u.o."), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 u.o.; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.
W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Karta taka powinna zawierać m.in. kod i rodzaj odpadów. Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Zgodnie natomiast z pozycją 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wynosi 10.000 zł.
Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów była karta odpadów, przy czym jako rodzaj odpadów - znajdujących się w przestrzeni ładunkowej - w karcie tej powinny być wskazane odpady o kodzie 19 12 10. Bezsprzecznie kierowca nie miał takiej karty. W judykaturze podkreśla się, z czym należy się zgodzić, że podmiot wykonujący transport odpadów winien dysponować dokumentami potwierdzającymi rzeczywisty rodzaj transportowanych odpadów i żądać od podmiotu zlecającego przemieszczanie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów oraz prawidłowego sklasyfikowania według kodów (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21).
W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze okolicznością zwalniającą stronę od odpowiedzialności nie jest wadliwie sklasyfikowanie odpadów przez nadawcę. Jak wynika z akt sprawy (por. wypis zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – karta 12 akt adm.) skarżąca zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na nią pełną odpowiedzialność za wykonywany transport. Niewątpliwie do jej obowiązków należało posiadanie wszystkich dokumentów potrzebnych do wykonania przewozu odpadów i przekazanie ich kierowcy wykonującego w jej imieniu przewóz. Jest to tym bardziej uzasadnione, że prowadzący działalność gospodarczą winni dawać rękojmię profesjonalnego i sumiennego realizowania obowiązków prawnych związanych z taką działalnością (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01).
Zadaniem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą umożliwiały dokonanie sprawdzenia przewożonych odpadów i dokumentów. Przewoźnik nie może wykluczyć tego, że odpady, które ma transportować mogą być wadliwie sklasyfikowane. Dlatego też podmiot wykonujący transport odpadów powinien w drodze umowy z podmiotami dokonującymi przemieszczanie odpadów zagwarantować sobie możliwość sprawdzenia odpadów z otrzymanymi dokumentami. Przyjęcie stanowiska, że transport odpadów wadliwie sklasyfikowanych może powodować wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika, z uwagi na to, że został wyposażony w niewłaściwe dokumenty, mogłoby prowadzić do daleko idących, wprost niebezpiecznych skutków. Przewoźnik mógłby bowiem zawsze zasłaniać się tym, że skoro to nadawca dokonał załadowania niewłaściwego towaru, to bez jakichkolwiek konsekwencji może taki przewóz wykonać. Za przyjęciem przeciwnego stanowiska przemawia przede wszystkim charakter odpowiedzialności przewoźnika, która jest niezależna od winy czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia polegającego na wykonywaniu przejazdu bez właściwego dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1968/18). Karta odpadów powinna zatem prawidłowo odzwierciedlać rodzaj przewożonych odpadów. Nie może to być karta, w której ujęto jakiekolwiek odpady. W konsekwencji skarżąca nie może zasłaniać się tym, że nie ma wiedzy specjalistycznej i nie mogła zweryfikować rodzaju przewożonych odpadów.
Wbrew też stanowisku spółki, nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Należy jednak zauważyć, że odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący ten przewóz w sytuacji, gdy wystąpił zakazany przez prawo skutek, a jedynie na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona. Skoro wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy, powinien podlegać interpretacji ścieśniającej (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 485/20).
Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Jak już wskazano przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, aby okoliczności te wystąpiły w rozpatrywanej sprawie.
Strona podnosi także, że hipoteza normy sankcjonującej obejmuje wyłącznie wykonywanie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, a nie z dokumentem błędnie wypełnionym. W związku z tym brak było podstaw do jej ukarania. Sąd tego poglądu nie podziela. Karta odpadów powinna zawierać dane zgodne ze stanem rzeczywistym, co znajduje potwierdzenie w art. 69 ust. 1a u.o., w myśl którego kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest zobowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. Gdy karta danych zgodnych ze stanem rzeczywistym nie zawiera nie można jej uznać za dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów. Także w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w przypadku błędnego zakwalifikowania odpadów należy wymierzyć karę na podstawie poz. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 105/23; wyrok WSA z Bydgoszczy z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 453/22; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2024r., sygn. akt I SA/Bd 211/24; wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 270/24).
Zdaniem Sądu, organ zgromadził w sprawie wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów. W sprawie nie wystąpiły też wątpliwości co do treści normy prawnej, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony.
W konsekwencji, ze wskazanych wyżej względów, nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy prawne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.