I SA/Bd 441/06

I SA/Bd 441/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Dariusz Dudra
Halina Adamczewska-Wasilewicz /sprawozdawca/
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi Petera W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2006 r., nr [..] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T.. po rozpatrzeniu wniosku Petera W. w sprawie poświadczenia druku "Wniosek o uznanie pracownika za podatnika podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego zgodnie z § 1 ust. 3, § 1a Ustawy o podatku dochodowym" postanowił o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ podatkowy I instancji stwierdził, że na podstawie posiadanych dokumentów nie może poświadczyć żądanych treścią wniosku informacji, nie wynikają one bowiem z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów czy z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Na postanowienie organu I instancji strona złożyła zażalenie wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Postanowieniem z dnia [...] 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] 2006 r. wpłynęło do [...] Urzędu Skarbowego w T. podanie z dnia [...] 2006 r. o potwierdzenie na złożonych formularzach stosownych danych, a które spowodowałoby uznanie strony skarżącej przez organy podatkowe w Niemczech za pracownika podlegającego w 2006 r. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Do składanego wniosku dołączono kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] 2006 r. w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej. Uzasadniając wniosek o dokonanie żądanego poświadczenia wnioskodawca przywołał treść swego poprzedniego podania z dnia [...] 2005 r., w którym wyjaśnił, iż od dnia [...] 2005 r. wraz z żoną Gabrielą mieszka na stałe w Polsce.
Organ podał, że druki stosowane w niemieckim systemie podatkowym noszą nazwę: "Wniosek o uznanie pracownika za podatnika podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego zgodnie z § 1 ust. 3, § 1a Ustawy o podatku dochodowym" i stanowią załączniki do wniosku o przyznanie ulgi w podatku od wynagrodzenia na rok 2006 dla pracowników przygranicznych z krajów UE/EOG.
Z treści przedłożonego wniosku wynika, iż polski organ podatkowy
miałby poświadczyć, iż zarówno skarżący, jak i jego małżonka Gabriela W. w 2005 r. mieli miejsce zamieszkania w Polsce, ponadto że organowi nic nie wiadomo, żeby zawarte we wniosku dane dotyczące warunków osobistych oraz dane dotyczące dochodów były niezgodne z prawdą.
Organ zgodził się ze stroną skarżącą, iż w świetle przepisów art. 306a - art. 306k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), a w szczególności zapisu art. 306a § 3 tej ustawy, skoro organ podatkowy I instancji jest umocowany do potwierdzenia stanów faktycznych istniejących w dniu wydania zaświadczenia, to w dacie rozstrzygania wniosku z dnia 01 marca 2006 r. brak było przeszkód do poświadczenia, że w 2005 r. skarżący miał wraz z żoną miejsce zamieszkania w Polsce. Z ewidencji bowiem prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. wynika fakt zamieszkania w Polsce od dnia 09 listopada 2005 r. i stan ten nie uległ zmianie ani na koniec 2005 r., ani na dzień rozstrzygania wniosku.
Organ zaznaczył, iż ze sformułowania w części "D" formularza "Wniosku o uznanie pracownika za podatnika podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego zgodnie z § 1 ust. 3, § 1a Ustawy o podatku dochodowym" nie wynika, aby poświadczenie miejsca zamieszkania w naszym kraju miało dotyczyć całego 2005 r. Okoliczność ta nie oznacza jednakże, zdaniem organu, nietrafności rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu.
Zdaniem organu, odmowa wydania zaświadczenia była uzasadniona i zgodna z prawem z tego względu, że żądanie w drugiej części tj. poświadczenia, iż organowi podatkowemu "nic nie wiadomo o tym, żeby zawarte we wniosku dane dotyczące warunków osobistych oraz dane dotyczące dochodów były niezgodne z prawdą" nie znajduje oparcia w dokumentach. Organ podkreślił, iż nie jest możliwe połowiczne załatwienie sprawy częściowo pozytywne, częściowo odmowne, ponieważ zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy, których organ je wydający nie jest władny ani zawęzić, ani rozszerzyć, ani też modyfikować.
Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wiedza organu I instancji na temat prawdziwości danych zadeklarowanych przez wnioskodawcę w zakresie szacowania przychodów na 2006r. jego oraz małżonki również nie spełniała warunku "bycia określonym i znanym faktem czy stanem prawnym" i to jeszcze wynikającym z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów czy ze zbioru posiadanych przez niego dokumentów. Natura zaświadczenia ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. Ocena prawdziwości danych dostarczonych przez wnioskodawcę, nieznajdujących odzwierciedlenia w dokumentacji organu podatkowego, nie mieści się w ocenie organu w tematyce objętej regulacją w zakresie wydawania zaświadczeń.
Zdaniem organu II instancji, skoro bezspornym jest, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. nie dysponował i nadal nie dysponuje takimi danymi, które pozwalałyby mu w dniu załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzić to, czego się domaga strona skarżąca, to odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści była i pozostaje zasadna.
Organ zaznaczył, iż skarżący żąda wydania zaświadczenia w postaci poświadczenia na formularzu o uznaniu pracownika za podatnika, gdy z dołączonych do zażalenia kopii dokumentów wynika, że wnioskodawca nie jest pracownikiem otrzymującym w Niemczech wynagrodzenie, lecz emerytem osiągającym dochód z tytułu pobierania świadczenia emerytalnego. Ponadto z dokumentów tych wynika, że skarżący otrzymuje emeryturę w kwocie 1.905,20 EURO miesięcznie, co daje dochód roczny 22.862,40 EURO, a nie 23.700 EURO, jak podano we wniosku.
Na postanowienie organu II instancji Peter W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, iż wniósł o potwierdzenie ściśle określonej okoliczności, tj. tego, że organowi podatkowemu nic nie jest wiadomo o tym, żeby zawarte we wniosku dane dotyczące warunków osobistych oraz dane dotyczące dochodów były niezgodne z prawdą. Nie zgodził się z argumentacją organu podatkowego, iż nie ma on możliwości zweryfikowania takiej okoliczności. Podniósł, iż do powyższej weryfikacji nie jest potrzebne istnienie bazy danych, czy określonych dokumentów. Jego zdaniem brak takich dokumentów czy wiadomości także pozwala na udzielenie odpowiedzi, a tym samym wydanie stosownego zaświadczenia.
Podniósł, iż organy skarbowe konsekwentnie wskazują, iż nie mogą potwierdzić prawdziwości złożonego oświadczenia. Wnioskodawca nie żąda tego, a jedynie zwraca się, aby organ podatkowy ustosunkował się, czy ma wiedzę o tym, czy dane zawarte we wniosku są zgodne z prawdą, czy też nie. Jego zdaniem, skoro otrzymał w niemieckim urzędzie druk w języku polskim, to tym samym druk ten winien być respektowany w Polsce będącej członkiem Unii Europejskiej.
Podniósł, iż jego zdaniem organy podatkowe odmawiając wydania zaświadczenia naruszyły treść art. 306a i art. 306b Ordynacji podatkowej interpretując je w sposób sprzeczny z duchem tych przepisów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ dodał, że również stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami art. 27 ustęp (1) oraz art. 29 ustęp (3) umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003r. (Dz. U. z 2005r. Nr 12, poz. 90 ze zm.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, iż postanowienie to nie narusza prawa.
Rozpatrując niniejszą sprawę należy wskazać, iż zasady wydawania zaświadczeń - w stanie prawnym na dzień wydania postanowienia przez organ podatkowy I instancji - regulują przepisy działu VIIIA Ordynacji podatkowej, art. 306a-306k. Zgodnie z art. 306a § 1 organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Na podstawie § 2 tego artykułu zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepis art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania.
W myśl art. 306b § 1 ww. ustawy w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis § 2 tego artykułu stanowi, iż organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające.
Art. 306c stwierdza, że odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Ponadto należy zwrócić uwagę na treść art. 306a § 4 omawianej ustawy, stosownie do którego zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Nie jest więc w zasadzie dopuszczalne wydanie zaświadczenia o innej niż żądana treści. Jeżeli okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać wnioskodawcy zaświadczenie o żądanej treści, organ podatkowy obowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia (art. 306c cytowanej ustawy).
Istotą wniosku, o potwierdzenie którego wystąpił skarżący, było zaświadczenie przez organ, że wnioskodawca Peter W. wraz z żoną Gabrielą W. w 2005 r. zamieszkiwali w Polsce oraz, że organowi nic nie jest wiadomo o tym, że dane zawarte we wniosku dotyczące warunków osobistych i dochodów są niezgodne z prawdą. Zaświadczenie powyższe jest niezbędne dla uznania w Niemczech pracownika za podatnika podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego. Organ odwoławczy przyznał, iż brak jest przeszkód do poświadczenia, że skarżący i jego żona mieli w 2005r. miejsce zamieszkania w Polsce.
Pomimo powyższego ustalenia, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zgodne z prawem jest postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia, skoro żądanie w pozostałej części wniosku jest sporne i nie może być uwzględnione.
Argumentacja skargi, iż organ nie musi weryfikować, bądź potwierdzać prawdziwości danych zawartych we wniosku, gdyż do wydania przedmiotowego zaświadczenia nie jest potrzebne istnienie bazy danych czy określonych dokumentów, nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawa.
Przywołane wyżej przepisy jednoznacznie stanowią bowiem, że organ potwierdza fakty lub stan prawny wynikający z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Brak jakichkolwiek danych, co do warunków osobistych i dochodów (czy w ogóle istnieją) nie jest tożsamy z brakiem wiedzy, co do tego, że nie są one zgodne z prawdą. Zasadnie organ podnosi, że takie kategorie, jak potwierdzenie faktu zawarcia związku małżeńskiego, wysokość szacowanych do osiągnięcia przez małżonków przychodów nie podlega urzędowemu potwierdzeniu przez organy podatkowe. Poświadczenie braku wiedzy w zakresie wskazanych danych nie może być utożsamiane z potwierdzeniem stanu faktycznego lub prawnego wynikającego z prowadzonych przez organ ewidencji czy rejestrów. W związku z tym należy stwierdzić, że przedmiot żądania skarżącego nie mieści się w zakresie, który może być objęty przedmiotem zaświadczenia.
W orzecznictwie NSA wskazuje się, że jeżeli organ nie dysponuje danymi, które pozwalałyby mu potwierdzić fakty i stan prawny, czego domaga się wnioskodawca, to odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści jest zasadna (wyrok NSA z 11 maja 1998r., sygn. akt II S.A. 299/98, LEX nr 41833).
Odmowa wydania zaświadczenia może być uzasadniona tym, że do ustalenia żądanej treści zaświadczenia konieczne są inne dane, aniżeli te, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski,J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Oficyna Wydawnicza "UNIMEX" Wrocław 2004r.,s. 980). Wydanie zaświadczenia w granicach żądania oznacza, że treść żądania stanowi dla organu podatkowego granicę pozytywnego załatwienia sprawy.
W doktrynie wskazuje się, że pojęcie danych wynikających z prowadzonej przez organ podatkowy ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu, nie jest w tym ostatnim zakresie precyzyjne. Pojęcia bowiem "ewidencji" lub "rejestrów" w zasadzie nie powinny nastręczać trudności interpretacyjnych. Natomiast, jak się wydaje sam fakt posiadania określonych danych przez organ podatkowy, zwłaszcza w postaci różnorodnych środków dowodowych, nie jest wystarczającą przesłanką wydania zaświadczenia (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004r., s. 781)
W związku z tym zarzut naruszenia art. 306a, a zwłaszcza art. 306b Ordynacji podatkowej należało uznać za nieuzasadniony.
Zasadnie również organ podniósł, iż przedłożony przez skarżącego formularz nosi nazwę "Wniosek o uznanie pracownika za podatnika podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu", gdy tymczasem w aktach administracyjnych znajduje się dokument potwierdzający, że Peter W. pobiera świadczenie emerytalne. W związku z tym trudno, aby organ przyjął, że jest to równoznaczne z posiadaniem przez wnioskodawcę statusu pracownika. Ponadto kwota, którą skarżący podał w ww. wniosku, tj. 23.700 EURO jest różna od wyliczonej przez organ (22.862,40 EURO), na podstawie załączonego przez skarżącego dokumentu z [...] 2005r.
Odnośnie zarzutu, iż skoro Polska jest krajem Unii Europejskiej, a niemieckie organy podatkowe wydają stosowane przez nich druki, to polski organ podatkowy obowiązany jest złożyć na nim odpowiednie poświadczenie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie pozostaje w sprzeczności z uregulowaniami umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania podpisanej dnia 14 maja 2003r. pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec. Zauważyć należy, iż na podstawie art. 27 ustęp (2) lit. a) tej umowy przepisy dotyczące wymiany informacji nie mogą być interpretowane jako zobowiązujące jedno z Umawiających się Państw do stosowania środków administracyjnych w celu udzielenia informacji, które są niezgodne z ustawodawstwem lub praktyką administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa. Nie budzi wątpliwości, że polskie przepisy prawa nie przewidują możliwości poświadczania przez organy podatkowe braku wiedzy w zakresie nieprawdziwości danych zawartych we wniosku skarżącego.
W art. 29 ustęp (3) wymienionej umowy postanowiono wyłącznie o urzędowym potwierdzaniu miejsca zamieszkania lub siedziby, a nie o braku wiedzy organu we wskazanym zakresie.
W tej sytuacji zgodne z prawem jest postanowienie organu podatkowego utrzymujące w mocy postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Petera W.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi oddalił skargę.