I SA/BD 404/24

I SA/Bd 404/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek
Tomasz Wójcik /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 4 ust. 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2024r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 2 maja 2024 r. nr SKO-4231/170/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz H. K. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy G. ustalił M. i H. K. wymiar podatku od nieruchomości za 2024 r. w kwocie [...]zł.
W odwołaniu H. K. (dalej: Skarżący, Strona, Podatnik) podniósł zarzut wadliwego określenia powierzchni pomieszczeń budynku letniskowego o wysokości, w świetle do 2.20 m oraz błędnie zastosowanej stawki podatku. W ocenie Skarżącego, w sprawie należało zastosować stawkę [...] zł, a nie [...] zł, czego dowodem jest decyzja o wysokości podatku za 2023 r. Zdaniem strony, zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – dalej: "u.p.o.l." – z którego wynika, że powierzchnia pomieszczeń o wysokości w świetle od 1.40 m do 2,20 m zaliczana jest w 50% do powierzchni użytkowej budynku. Zatem, jak wywodzi Skarżący, dla 25 m2 powierzchni użytkowej domku letniskowego o wysokości w świetle od 1.40 m do 2.20 m należało do obliczeń zastosować stawkę [...] zł, a nie [...] zł, co powoduje zmniejszenie łącznego podatku o [...] zł. Strona wskazała przy tym, że w poprzednich latach podatkowych Gmina G. niezmiennie naliczała podatek od nieruchomości w niezgodzie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, czego dowodem jest decyzja o wysokości podatku za 2023 r.
Decyzją z dnia [...] r. Inne (dalej także: SKO, Kolegium, organ) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał, że wysokość podatku ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej dnia [...] r. przez stronę. Z ww. dokumentów oraz z decyzji za poprzednie lata podatkowe wynika, że powierzchnia budynku letniskowego ogółem wynosi 30 m2: kondygnacji o wysokościach 1,40 do 2,20 – 5 m2, kondygnacji o wysokościach powyżej 2,20 – 25 m2. W ocenie Kolegium, zastosowana stawka jest prawidłowa i została określona na podstawie uchwały Rady Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2024 r. (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. z 2023 r. poz. 7297). Na tej podstawie organ przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię budynku letniskowego - ogółem 30 m2, w tym: kondygnację o wysokościach 1,40 do 2,20 - 5 m2 oraz kondygnację o wysokościach powyżej 2,20 – 25 m2. Do tak ustalonej i niezakwestionowanej powierzchni organ przyjął stawkę podatkową [...] zł/m2 obowiązującą w 2024 r. Zastosowane przez organ pierwszej instancji stawki podatkowe są zgodne z art. 5 u.p.o.l. oraz § 1 ww. uchwały Rady Gminy G., zatem zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z powodu jej niezgodności z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Kolegium, organy nie naruszyły art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Zastosowane stawki znajdują oparcie w przepisach prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2024 r.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że wbrew stanowisku Skarżącego dla opodatkowania budynku letniskowego została zastosowana prawidłowa stawka podatku od nieruchomości w wysokości 10,49 zł za metr kwadratowy powierzchni użytkowej.
Skarżący w uzasadnieniu skargi przyznał, że popełnił techniczny błąd przy wyliczeniach, a parametr 50%, o którym mowa w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. odniósł do wysokości stawki podatkowej, a nie powierzchni użytkowej.
Spór między stronami przeniósł się zatem na zagadnienie powierzchni podlegającej opodatkowaniu.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.
Ze znajdującej się w aktach informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] r. w odniesieniu do powierzchni użytkowej budynków znajdują się zapisy, z których wynika, że łączna powierzchnia użytkowa budynku letniskowego wynosi 30 m2, natomiast powierzchnie użytkowe kondygnacji: o wysokości od 1,40 do 2,20 m wynosi 5 m2, zaś kondygnacji o wysokości powyżej 2,20 m wynosi 25 m2. Bliższa analiza zapisów w tej informacji może jednakże budzić wątpliwości, które nakazują inaczej spojrzeć na stanowisko Skarżącego, który w skardze podnosi, że powierzchnia kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m – zaliczana do powierzchni użytkowej w 50% – wynosi 25 m2. Wartość ta została ujęta na druku informacji podatkowej właśnie na wysokości dotyczącej powierzchni zaliczanej do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 50%.
Jednakże nawet przyjmując za prawidłowe wskazanie organu, że powierzchnia kondygnacji o wysokości 1,40 – 2,20 m wynosi 5m2 (a nie 25 m2 jak podaje Skarżący), to do powierzchni zaliczyć należy 50% z niej, czyli 2,5 m2. W efekcie przy zastosowaniu stawki podatku w kwocie [...]zł wynikającej z uchwały Rady Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2024 r. podatek od tej powierzchni wyniósłby [...] zł (2,5 m2 x [...] zł), a nie [...] zł jak to wynika z decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Wobec tego należny podatek od nieruchomości za 2024 r. wyniósłby (po dokonaniu stosownych zaokrągleń) [...] zł. Mając powyższe na uwadze doszło do naruszenia art. 4 ust. 2 u.p.o.l.
Niemniej jednak w ocenie Sądu należy zwrócić uwagę na wskazaną wyżej kwestię budzącej wątpliwości i mogącej wprowadzać w błąd konstrukcji formularza informacji podatkowej, stanowiącej załącznik nr [...] do uchwały Rady Gminy w Gąsawie z dnia [...] r. nr [...], w którym w polu nr [...] miejsca przeznaczone na podanie powierzchni kondygnacji w poszczególnych przedziałach ich wysokości. Zauważyć należy, że znajdująca się w aktach sprawy informacja w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] r. została sporządzona przez Skarżącego przy wykorzystaniu kserokopii tego załącznika. W polu nr [...] informacja o powierzchni użytkowej 25 m2 została wpisana na wysokości odnoszącej się do kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m zaliczanej do powierzchni użytkowej w 50%.
Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd zauważa, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania jego wszechstronnej, wnikliwej oceny (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Ordynacji podatkowej).
W ocenie Sądu w przeprowadzonym postępowaniu organy nie ustrzegły się uchybień. Zgromadzony materiał dowodowy nie dawał jednoznacznych podstaw do ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2024 r. w wysokości wynikającej z decyzji z dnia [...] r. Organy wskazują, że wystarczających danych do tego dostarczyły: informacja w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] r., wypis z ewidencji gruntów i budynku oraz decyzje ustalające podatek od nieruchomości za lata poprzednie. Zważywszy, że przedmiotem sporu jest powierzchnia budynku letniskowego należy zauważyć, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków znajdujące się w aktach sprawy w ogóle nie zawierają informacji o powierzchni użytkowej budynku letniskowego. W konfrontacji z zapisami w informacji podatkowej z dnia [...] r. wątpliwy walor dowodowy mają także decyzje za lata poprzednie (przy czym w aktach sprawy znajduje się tylko decyzja za rok 2023). Może ona być obciążona dodatkowo analogicznymi wadami w kontekście zastosowania art. 4 ust. 2 u.p.o.l., jednak w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za 2023 r. Sąd się nie wypowiada, gdyż nie stanowi to przedmiotu niniejszej sprawy. Natomiast wartość dowodowa informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] r., w świetle wątpliwości co do zawartych w niej zapisów w kontekście stwierdzeń Skarżącego podnoszonych w skardze, powinna podlegać wnikliwej weryfikacji. Układ graficzny formularza informacji mógł prowadzić, w ocenie Sądu, do zamieszczania błędnych zapisów.
Jednocześnie zastrzeżeń Sądu nie budzi wysokość stawki podatku od nieruchomości przyjętej przez organy podatkowe na podstawie uchwały Rady Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] wynosząca w odniesieniu do budynków letniskowych 10,49 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko przedstawione w uzasadnieniu niniejszego wyroku i ustali zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2024 r. w prawidłowej wysokości. W szczególności – wobec wskazanych wątpliwości co do konstrukcji druku w odniesieniu do sekcji D.2.5. i pola nr [...] – przeprowadzi postępowanie w celu wyjaśnienia zgodności ze stanem rzeczywistym zapisów w informacji w sprawie podatku od nieruchomości w zakresie danych o powierzchni użytkowej budynku letniskowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, obejmujący uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a.
J. Ziołek T. Wójcik U. Wiśniewska