I SA/Bd 381/06

I SA/Bd 381/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Teresa Liwacz
Urszula Wiśniewska
Zdzisław Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr) Sędziowie: sędzia WSA Teresa Liwacz asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2006 r. sprawy ze skargi Stanisława F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. oddala skargę
Uzasadnienie
Sygn. I SA/Bd 381/06
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] 2005 r., nr [...] określającą Stanisławowi F wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie 406,60 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał na następujące okoliczności sprawy.
Pismem z dnia [...] 2005 r. Stanisław F. wystąpił do Urzędu Skarbowego w A. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000, do którego dołączył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2000 roku PIT-37 wraz z załącznikiem PIT-D wykazując odliczenie wydatków mieszkaniowych na remont mieszkania. W PIT-D za rok 2000 Skarżący wykazał odliczenie w wysokości 31,92 zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. wezwał Skarżącego do okazania informacji od płatników o wysokości uzyskanych przychodów oraz dokumentów, które zgodnie z przepisami potwierdzają prawo do skorzystania z ulg i odliczeń wskazanych w zeznaniu.
W dniu [...] 2005 r. Skarżący oświadczył, że nie posiada faktur VAT potwierdzających zakup materiałów na remont lokalu mieszkalnego, gdyż w dniu [...] 2005 r. skradziono mu pieniądze w wysokości 100 złotych oraz faktury VAT za lata 2000-2002. Jako dowód przedstawił pismo z Komisariatu Policji w T. z dnia [....] 2005 r. Pismo to nie zawierało informacji o kradzieży faktur VAT. Ponadto Skarżący oświadczył, że starał się o duplikaty faktur u wystawcy, lecz ich nie otrzymał z powodu zlikwidowania sklepu.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. pismem z dnia
[....] 2005 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia dowodu, który potwierdzałby wykazane w PIT-37 za 2000 r. dochody. W dniu [...] 2005 r. Skarżący złożył kopie dokumentów: PIT-40A wystawiony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. oraz PIT-11A wystawiony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., oświadczając, że w korekcie zeznania PIT-37 za 2000 r. wykazanie przychodu z jednego źródła było wynikiem pomyłki.
W związku z faktem nieposiadania przez Skarżącego dokumentów potwierdzających poniesione wydatki remontowe, jak również niewykazania wszystkich osiąganych w 2000 r. dochodów Naczelnik Urzędu Skarbowego
w A. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 406,60 zł.
Od powyższej decyzji Skarżący pismem z dnia [...] 2006 r. wniósł odwołanie, w którym wniósł o uzupełnienie decyzji o niekwestionowane przez Urząd Skarbowy prace zaopatrzeniowe oraz wartość własnej robocizny w wysokości
320,00 zł. Do odwołania Skarżący dołączył kserokopie wcześniejszych odwołań
i oświadczeń, w których podnosił, że roboty zaopatrzeniowe i remontowo-malarskie wykonał sam, wyceniając robociznę na 320,00 zł., a koszt materiałów
(wg skradzionych faktur) wyniósł 168,00 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. w postępowaniu odwoławczym, po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, iż w myśl
art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
w brzmieniu obowiązującym w 2000 r., podatek dochodowy od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, obniżony zgodnie z art. 27b o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego oraz wpłaty na wyodrębniony fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej, utworzonej na podstawie odrębnych przepisów.
Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 27a ust. 6 pkt 1 ww. ustawy wysokość poniesionych wydatków ustala się na podstawie faktury lub rachunku, wystawionych wyłącznie przez podatnika podatku od towarów i usług, nie korzystającego ze zwolnienia od tego podatku, lub dowodu odprawy celnej, a w przypadku wpłat na wyodrębniony fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej - na podstawie dowodu wpłaty. Organ odwoławczy wskazał, że nie można uwzględnić kosztu prac remontowych, które Skarżący wykonał samodzielnie oraz kosztów materiałów, na które nie posiada faktur VAT. Podkreślił, że brak odpowiednich dokumentów potwierdzających poniesione wydatki pozbawia Skarżącego prawa skorzystania
z odliczenia tych wydatków w ramach ulgi na remont i modernizację lokalu mieszkalnego.
Ponadto powołując się na art. 27a ust. 5 ustawy o podatku dochodowym wskazał, że możliwość skorzystania z ulgi remontowej uzależniona została także od poniesienia pewnych minimalnych wydatków. Dodał, że w latach 2000-2002 kwota minimalnego wydatku uprawniającego do odliczenia wynosiła 456,00 zł. Wskazany przez Skarżącego wydatek na zakup materiałów, poniesiony w 2000 r. był niższy od tej kwoty i zdaniem organu nie podlegałby odliczeniu od podatku, nawet gdyby Skarżący posiadał dokumenty potwierdzające ten wydatek, a więc faktury VAT.
W związku z powyższym poniesione przez Skarżącego wydatki na remont według organu nie mogły zostać uwzględnione w zeznaniu podatkowym za rok 2000.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. w trakcie przeprowadzonego postępowania ustalił także, że Skarżący błędnie wykazał osiągnięty przychód w roku 2000, ponieważ nie uwzględnił dochodu z emerytury - renty z Oddziału ZUS
w K. Organ wskazał, że w roku 2000 Skarżący osiągnął łączny dochód
w wysokości 7.329,09 zł., a zobowiązanie podatkowe za ten rok wyniosło 406,60 zł. W związku z tym, że podatek należny jest wyższy od pobranych zaliczek w kwocie 371,70 zł., pozostała kwota do zapłaty 34,90 zł., wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Skarżący podniósł, że osiągnięty w 2000 r. dochód wyniósł 6.706,87 zł., nie natomiast 7.329,09 zł. Ponadto stwierdził, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko oraz zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, iż jest niezgodna
z przepisami art. 416 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, art. 242 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks Karny oraz art. 304 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Z materiałów sprawy wynika, ze zaistniały między stronami spór sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe zasadnie i bez naruszenia prawa określiły skarżącemu wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 406,60 zł.
Zdaniem Sądu organy podatkowe w wystarczającym zakresie dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe i nie przekraczając ustawowych granic dokonały rzetelnej i wszechstronnej analizy i oceny zgromadzonego materiału wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.
Wyliczając wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. organy na podstawie dokumentów urzędowych zasadnie przyjęły, że skarżący w 2000 r. uzyskał dochód z tytułu renty - emerytury w kwocie łącznej 7329 zł, przy czym należności z tego tytułu były wypłacane skarżącemu
z ZUS o/K. i ZUS o/W.
Od tak wyliczonej podstawy opodatkowania podatek według skali wyniósł 956,31 zł zaś odliczając uiszczone składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 549,72 zł – kwota podatku należnego została prawidłowo określoną w wysokości 406,60 zł.
Uwzględniając uiszczone zaliczki w kwocie 371,70 zł wyliczono,
że skarżącemu do zapłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. pozostała kwota 34,90 zł, która to zaległość podatkową wraz z odsetkami umorzono skarżącemu na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego
w A. z dnia [...] 2000 r. nr [...].
Mając na uwadze literalne brzmienie przepisów art. 27 a ust. 5 oraz art. 27 a ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. organy podatkowe zasadnie nie uznały wykazanej do odliczenia kwoty 168 zł z tytułu remontu i modernizacji mieszkania już to z uwagi na brak udokumentowania poniesionego wydatku fakturą VAT już to, z uwagi, iż kwota ta była niższa od wysokości minimalnego wydatku uprawniającego do odliczenia, który w 2000 r. wynosił kwotę 456 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd działając
z urzędu ocenił, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd za niecelowe i nie mające wpływu na wynik sprawy uznał ustosunkowanie się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu karnego i kodeksu postępowania karnego.
Reasumując Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270
z późn. zm.) orzekł jak w wyroku.