I SA/BD 373/23

I SA/Bd 373/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący/
Tomasz Wójcik
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1061
par 2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"
Dz.U. 2022 poz 447
art 187a art 5
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 czerwca 2023 r. nr 010070/680/9521810/2022; 359456411 w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia na dziecko I. G. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 listopada 2022 r. nr 010070/680/9521810/2022; 359456411.
Uzasadnienie
W dniu [...] r. G. G. ("Skarżący", "Strona") złożył do ZUS wniosek o świadczenie "Dobry start" na rok szkolny 2022/2023 na dziecko [...] G. . Do wniosku załączył zaświadczenie potwierdzające, że jest członkiem sił zbrojnych NATO i tymczasowo mieszka w Polsce.
W wyniku rozpatrzenia tego wniosku, decyzją z [...]. nr [...]; 359456411 Zakład Ubezpieczeń Społecznych CSR odmówił prawa do świadczenia na ww. dziecko. W uzasadnieniu decyzji organ powołał przepisy uprawniające do przyznania świadczenia "Dobry start".
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Strona w dniu [...]. wniosła odwołanie.
Prezes ZUS decyzją z [...] r. nr [...]; 359456411 utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w kwestii ustalenia, czy Skarżący wraz z dziećmi zamieszkuje na terytorium Polski istotne znaczenie ma przede wszystkim spełnienie warunków wskazanych w art. 10 ust 4 umowy między Rządem RP, a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji i Naczelnym Dowództwem Sojuszniczych Sił w Europie uzupełniającej Protokół dotyczącej statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego, podpisanej w W. z dnia [...] r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1179). Zgodnie z tym przepisem obecność członków Dowództwa Sojuszniczego,
w tym również służb zbrojnych lub personelu cywilnego oraz członków ich rodzin, nieposiadających obywatelstwa polskiego lub niezamieszkałych na stałe na terytorium RP traktowana jest jako tymczasowa bez względu na czas trwania ich rozkazów lub kontraktów. W ocenie Prezesa Zakładu nie można uznać, że Skarżący zamieszkuje
w Polsce z uwagi na to, że nie przybył do Polski w celu osiedlenia się, tzn. założenia tu stałego ośrodka swoich interesów życiowych i majątkowych. Jednocześnie powołując się na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz.U. poz. 1092) cudzoziemcom zamieszkującym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, organ wskazał, że świadczenie to przysługuje wskazanym w nim cudzoziemcom, jeśli zamieszkują na terytorium Polski.
W skardze wniesiono o anulowanie decyzji ZUS i przywrócenie Stronie prawa do świadczenia 300+ na dzieci. W ocenie Skarżącego decyzje ZUS są wadliwe, gdyż przebywa wraz z żoną i dziećmi na terytorium RP, służy w jednostce NATO (JFTC) w B., żona pracuje w szkole międzynarodowej w B. (ISOB), a dzieci chodzą tam do szkoły. W związku z pracą w Polsce jego żona jest ubezpieczona w ZUS-ie. W związku z tym z całą stanowczością stwierdził, że Polska jest dla niego i dla całej jego rodziny centrum życiowym. Jego żona pracuje na umowę zlecenie w szkole ISOB, otrzymuje wynagrodzenie, a więc płaci podatki. Ona i cała rodzina są ubezpieczeni w ZUS-ie i dla Skarżącego nie jest jasne, dlaczego dzieci nie mogą być beneficjentem świadczenia 300+. Dodał, że niejasność wynika z tego, że ZUS nie uznaje ani Certyfikatu Statusu, ani Legitymacji Specjalnej, jako dokumentów stwierdzających legalność pobytu w Polsce, gdyż żaden z tych dokumentów nie jest wymieniony w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start". Jednakże zgodnie z hierarchią aktów prawnych ratyfikowane umowy międzynarodowe stoją nad ustawami i rozporządzeniami. W związku z tym dokumenty poświadczające legalność pobytu w Polsce wydane przez JFTC i rząd RP na podstawie wymienionych umów międzynarodowe muszą być respektowane, jako dokumenty szczególne. Wskazał na stanowisko oddziału prawnego JFTC dotyczące dokumentów stwierdzających legalność pobytu w Polsce cudzoziemców służących w JFTC i ich rodzin. Ponadto wskazał, że
w żadnym z przypadków ZUS nie dotrzymał ustawowego terminu rozpatrzenia odwołania, co w powinno z urzędu skutkować uznaniem racji Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a, gdyż organ w odpowiedzi na skargę wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Skarżący we wskazanym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. utrzymującej w mocy decyzję Zakładu odmawiającej przyznania prawa do świadczenia "Dobry start" na rzecz dziecka Skarżącego – [...] G..
Należy zauważyć, że – zgodnie z uchwałą nr 80 Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie ustanowienia rządowego programu "Dobry start" (M.P., poz. 514) - powyższe świadczenie polega na przyznaniu na dziecko, raz w roku, kwoty 300 zł na wydatki związane z rozpoczęciem roku szkolnego.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Jako materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji organ powołał § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz.U. poz. 1092), podnosząc w odniesieniu do tego przepisu, że świadczenie to przysługuje wskazanym w nim cudzoziemcom, jeżeli zamieszkują terytorium Polski.
Należy zatem wskazać, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. świadczenie "Dobry start" przysługuje zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) obywatelom polskim;
2) cudzoziemcom:
a) obywatelom Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Szwajcarii,
b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym,
c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r. poz. 35, 2023, 2320 i 2369 oraz z 2021 r. poz. 159), jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy,
e) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
- na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub
- w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
– jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający 9 miesięcy, chyba że dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej,
f) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
- na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,
na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych,
- w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,
– z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy, chyba że dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej,
g) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelom Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b, d, e lub f Umowy z dnia 24 stycznia 2020 r. o Wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).
Wskazane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. zostało wydane podstawie art. 187a ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 821– dalej: "u.w.r.").
Mając powyższe na uwadze należy przede wszystkim zauważyć, że w orzecznictwie sądowo administracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że powołane rozporządzenie wykonawcze określając w § 2 zakres podmiotowy beneficjentów świadczenia "Dobry start" zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej, o której mowa w art. 187a ust. 2 u.w.r. (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 391/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe rozstrzygnięcia sądów administracyjnych przywołane w dalszej części uzasadnienia). Przepis art. 187a ust. 2 u.w.r. upoważnił bowiem Radę Ministrów wyłącznie do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków realizacji programu "Dobry start", co żadną miarą nie może być uznane za stworzenie możliwości dokonania zmian w zakresie podmiotowym samej ustawy, wyznaczonym treścią art. 5 ust. 1 u.w.r. Takie założenie stałoby bowiem w ewidentnej sprzeczności z treścią art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Pierwsza z powołanych norm konstytucyjnych wskazuje hierarchiczny porządek aktów prawnych obowiązujących na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zaś druga definiuje pojęcie i zakres delegacji ustawowej. Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się w tym zakresie do poglądów Trybunału Konstytucyjnego, który wskazuje, że rozporządzenie jest aktem prawnym wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień. Konstrukcję i treść rozporządzenia, jako aktu wykonawczego do ustawy determinują trzy warunki. Po pierwsze, rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego (nie opartego tylko na domniemaniu ani na wykładni celowościowej), szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie. Po drugie, musi być wydane w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji i aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także z obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Warunki te oznaczają więc zakaz wydawania rozporządzeń bez upoważnienia ustawowego, niebędących aktami wykonującymi ustawę oraz sprzecznych z Konstytucją i obowiązującymi ustawami. Naruszenie jednego z tych warunków może powodować zarzut niezgodności rozporządzenia z ustawą i z Konstytucją (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2734/19). Brak stanowiska ustawodawcy w danej sprawie, przejawiający się w braku lub choćby tylko nieprecyzyjności upoważnienia, musi być interpretowany jako nieudzielenie kompetencji normodawczej w danym zakresie. Oznacza to, że rozporządzenie - jako wydane na podstawie ściśle określonego upoważnienia ustawowego - nie może dowolnie modyfikować ani uzupełniać upoważnienia. Odstępstwa od treści upoważnienia nie mogą być usprawiedliwione względami praktycznymi ani potrzebami związanymi z rozstrzyganiem konkretnych problemów prawnych. Rozporządzenie nie jest aktem normatywnym samoistnym, lecz jego zadaniem jest wykonywanie ustawy, nie zaś jej modyfikowanie, uzupełnianie czy powtarzanie jej postanowień. Istnieje zatem funkcjonalny związek między ustawą a wydawanym z jej upoważnienia aktem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2876/15).
Sądy administracyjne są uprawnione do badania zgodności podustawowych aktów normatywnych z ustawą i Konstytucją. W przypadku stwierdzenia takiej niezgodności są zobowiązane do odmowy zastosowania w sprawie przepisów takiego aktu wykonawczego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05). Sąd odmawiając zastosowania w sprawie przepisów aktu wykonawczego niezgodnego z ustawą lub Konstytucją jest uprawniony do wskazania w wytycznych sposobu procedowania w sprawie, obligując przy tym organ do odstąpienia od stosowania regulacji aktu wykonawczego w takim zakresie, w jakim są one niezgodne z ustawą lub Konstytucją. Wskazać należy, że organ rozpatrywał wniosek Skarżącego, kierując się § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", który formalnie obowiązuje. Sąd jednak jest związany tylko Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji) i odmawia, z wymienionych wyżej względów, zastosowania tego przepisu.
Podkreślenia wymaga, że podmiotowy zakres regulacji ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej określono w art. 5 ust. 1, który stanowi, że znajduje ona zastosowanie w odniesieniu do następujących kategorii osób:
1) osób posiadających obywatelstwo polskie:
a) mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b) niemających miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz członków ich rodzin w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U. z 2021 r. poz. 1697 oraz z 2023 r. poz. 547), posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2a) osób umieszczonych w pieczy zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub innego organu państwa obcego za zgodą sądu polskiego;
3) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
b) uzyskania w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;
4) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania i przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a) zezwolenia na pobyt stały,
b) zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2023r. poz. 519, 185 i 547);
5) cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którym zostało wydane tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca;
6) mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz członków ich rodzin, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b, d, e lub f Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.), posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wziąwszy powyższe pod uwagę ponownie rozpatrując sprawę organ przeanalizuje zgromadzony materiał dowodowy z punktu widzenia określonych w art. 5 ust. 1 u.w.r. kryteriów wyznaczających krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia, o które wnosi Skarżący i przedstawi wyniki tych rozważań w uzasadnieniu decyzji. Organ odstąpi natomiast od stosowania § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", z uwagi na to, że regulacja ta wykracza poza zakres delegacji ustawowej, o której mowa w art. 187a ust. 2 u.w.r.
Ponadto, Prezes ZUS oceni status Skarżącego w świetle zapisów umowy z dnia 9 lipca 2016 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji i Naczelnym Dowództwem Sojuszniczych Sił w Europie uzupełniającej Protokół dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1179), na której art. 10 ust. 4 Strona powoływała się zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, a także postanowień protokołu z dnia 28 sierpnia 1952 r. dotyczącego statusu międzynarodowych dowództw wojskowych, ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego (Dz.U. z 2000 r. Nr 64, poz. 746) oraz umowy z dnia 19 czerwca 1951r. między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, (Dz.U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257). Poczynione w oparciu o te umowy ustalenia w zakresie statusu Skarżącego oraz członków jego rodziny organ skonfrontuje z przepisami ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej i odniesie do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy w kontekście przysługiwania mu prawa do świadczenia "Dobry start", mając przy tym na względzie pozycję ratyfikowanych umów międzynarodowych w systemie źródeł prawa wynikającym z przepisów art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP.
Wskazać należy, że w toku postępowania organy zobowiązane są do respektowania zasad wynikających m.in. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.– dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie zaś do art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei z art. 107 § 3 k.p.a. wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie nie spełnia wymogów ustawowych określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Brak jest jasnej, pełnej, rzetelnej i znajdującej oparcie w materiale dowodowym argumentacji co do tego, czy Skarżącemu przysługuje na dziecko prawo do świadczenia "Dobry start", co czyni w istocie nieweryfikowalnym twierdzenie ZUS w tym zakresie. W konsekwencji została naruszona także wynikająca z art. 11 k.p.a. zasada przekonywania. Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno w swej konstrukcji umożliwiać realizację tej zasady oraz umożliwić Skarżącemu poznanie, a sądowi administracyjnemu zbadanie prawidłowości oraz toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności, czy dowodów istotnych dla danej sprawy. Okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. Nie jest wystarczające poprzestanie na przywołaniu treści przepisów, bez szczegółowego odniesienia się do stanu faktycznego sprawy przy ograniczeniu się do lakonicznych konkluzji. Rzetelne, pełne i przekonujące uzasadnienie decyzji powinno zawierać wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn, które legły u podstaw stwierdzenia, że Skarżącemu omawiane świadczenie nie przysługuje, co z kolei umożliwiałoby skontrolowanie legalności decyzji.
Także decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów wynikających z art. 11 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie tej decyzji ogranicza się w istocie do przytoczenia treści przepisów (§ 2, § 4 i § 6) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start". Ponadto Sąd zauważa, że organ pierwszej instancji orzekał w przedmiocie odmowy przyznania ww. świadczenia. Organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzję wprawdzie w sentencji prawidłowo wskazał imię i nazwisko dziecka oraz datę jej wydania, jednakże błędnie podał przedmiot rozstrzygnięcia, tj. "o uchyleniu prawa do świadczenia", zamiast o odmowie prawa do świadczenia. Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie miał na uwadze prawidłowe skonkretyzowanie przedmiotu rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Z uwagi na stwierdzone uchybienia, Sąd na obecnym etapie nie przesądza, czy Skarżącemu przysługuje na syna świadczenie "Dobry start", o przyznanie którego wystąpił we wniosku. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią poczynione przez Sąd wskazania i oceny prawne.
Z przedstawionych wyżej powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.